Album van de ex-pianist van het Avishai Cohen trio. Ik kreeg het gratis toen ik een flinke bestelling plaatste bij Razdaz records. Het lijkt weinig op zijn werk bij Cohen. Je kon natuurlijk verwachten dat de composities minder bas-georienteerd zijn. Merkwaardiger is dat het oppervlakkig beluisterd niet eens zo opvalt als een album van een toetsenist! Nadruk ligt op sfeer en melodie, en totaal niet op virtuoos moeilijk gespeelde passages of soli.

Het album heeft een sterk ´voortkabbel´-gehalte, stoort verder ook nergens. Leuk is dat hij de melodica als jazz-instrument gebruikt zonder dat dat geforceerd overkomt, maar daarmee is datgene dat me het meeste opviel bij beluistering ook verteld. Toch is ´t geen muzak; onder de oppervlakte gebeuren er best leuke dingen en de stukken zijn ook best verschillend. Een nietzeggende plaat zou ook niet passen bij deze man, die zichzelf toch anders presenteert dan je zou verwachten bij een pianist. Zie bijvoorbeeld alleen al de hoes: is de voorkant al niet standaard; op de achterkant staat hij alleen met pet en melodica (en verder bloot) op de cover.

Voor een gratis album nog best aardig, dus. Nuttige niet-standaard achtergrondmuziek.

Deze plaat moet concurreren met een pakket met 10 (!) nieuwe CD´s dat ik onlangs binnen kreeg. Tussen dat geweld ligt deze toch een beetje als ´gewoontjes´ daartussen. Geenszins een slechte plaat en de relax/sfeer en de soevereine sound is prima de luxe. Ik durf zelfs zover te gaan dat als Nu-soul artiesten met een geslaagde poging komen waarbij de ´echte oude soulsound´ herleeft, dit album als dankbaar voorbeeld kan dienen voor hoe het moet. Behalve dat ene nummer dat wel erg lijkt op de Temptations is het ook nog eens allemaal origineel materiaal, voor zover ik dat kan overzien. Een kwaliteitsproduct kortom.
Enige minpuntje is dat het voor mij ontbreekt aan nummers waar ik ´plat voor ga´. Misschien na een paar maanden later nog eens proberen. Voor nu even genoeg.

Ik kan me goed vinden in de beschrijving van we tigers maar mijn waardering is wat minder. Bij Tranquility komt mijn bezwaar met deze muziek het duidelijkst naar voren: expres wordt er ´lelijk´ geblazen en natuurlijk gaan we ook niet melodisch mee met de bas. Het zal in de tijdsgeest geweest zijn om dat zo te doen, maar het raakt me evenmin als de ´gewaagde´ hoes (dat moest toen ook zo). Ik zie wel iets in de vergelijking met Pharoah Sanders maar wat ik daar van gehoord heb vind ik dan toch wel een stuk beter dat dit.

Het aardigste van het album vind ik wel Orb, met name dan dat stuk waarbij er onder de fluitpartij zo´n bijna nostalgisch ouderwets ritme tevoorschijn komt. Voor het grootste deel echter is mijn mening wel negatief: teveel dissonantblazers en te weinig compositie.

mi enigszins onevenwichtig en gekunsteld album. Wel de moeite waard vanwege één bijzondere parel:

"The Great Wall".

Ik heb niets dat er ook maar een beetje op lijkt. Het is een melodie in hele noten (zeg maar: zwarte toetsen van de piano), en het ritme is een soort ska gespeeld op trommel en pauken, voorzover ik dat kan herkennen. Misschien is het ook wel zo'n grote Japanse trommel. Hysteriche gillen aan het eind van Sandii maken de chaos compleet. Bijzonder vrolijk en betoverend, en als gezegd nergens mee te vergelijken met wat ik ken.

Bijzonder Afrikaans Reggae-album; de artiesten gingen naar Jamaica om Lee Perry het te laten produceren en het is mij niet helemaal duidelijk wat Perry hier zelf nog aan heeft gespeeld, of wat zijn rol verder is. In mijn herinnering stond Lee Perry niet op de hoes vermeld als uitvoerende artiest. Het precieze verhaal verschilt nogal per site waar je kijkt.

De hoesinfo was dus heel sobertjes, en dat gold ook voor de muziek. Elke kant 3 nummers en om de een of andere rare reden weet ik nog dat de meesten (precies) 7 minuten duurden. Ze speelden gewoon de tijd vol met eindeloos herhalen. Klinkt zwak maar is bij deze reggae wel passend en laat daarbij het ´Afrikaanse´ ook duidelijk naar voren komen. Uiterste relax.

Een paar jaar later (1981 ofzo) is dit album in een Nederlandse uitgave uitgebracht onder de titel ´From the Heart of the Congo´. Mijn cassettebandje waar ik van het exemplaar van de platenbibliotheek track 2, 4 en 6 op had opgenomen, raakte beschadigd zodat ik alleen nog beschikte over track 6 (wel mijn favoriet) en ik kwam het album nooit meer ergens tegen. Tot een jaar geleden ik het weer aantrof, met bonustracks, als een album van Lee Perry onder de titel ´Lee Perry Presents African Roots at the Black Ark´ (fearuring Seke Molenga & Kalo Kawongolo´). In deze versie is het op CD makkelijk en goedkoop verkrijgbaar, zij het in een beetje lullige hoes. Ben benieuwd naar wat daar nog aan info op staat; ik heb de CD onlangs besteld.

Misschien wel de beste representant van disco met het typische geluid van '84-'85; zware beats, tegenritmes, en een wat trager tempo dan de jaren ervoor. 'Let the music play' werd een klassieker. 'Give me Tonight' is vooral bekend van de eindeloze hoeveelheid remixen die er - nog jaren later - van uitkwamen. Mooi funky is ook My Heart's Divided.

Inmiddels gekocht. Prettig verscheurd wordt je bij de beluistering hiervan, je hoort het ´gemaakte´ als zijnde niet echte wereldmuziek, en toch is dit erg lekker.

Iedereen die de hier en daar al te kale dancebeat met de commercieel erg lekkere Balkansound als modieuze prut terzijde wenst te werpen kan ik maar weinig weerwoord geven.
Toch is het zo dat deze Duitse DJ/producer wel degelijk roots schijnt te hebben in de streek (Bucovina, ergens op de grens van Roemenie en Oekraine - hoesinformatie) en misschien is het daarom wel dat me toch bij de strot grijpt: wat wordt ik hier door meegesleept! Op de een of andere manier is het ook typische DJ muziek. Shantel weet ´wat werkt´ en deze levensvreugde lijkt zo uit zijn composities te stralen; iets wat me bij Tiësto bijvoorbeeld ook wel opvalt.

Shantel komt dit jaar onder meer naar Roskilde en dan ga ik dit zeker bekijken; dat kan niet anders dan feest worden. Damn, ik krijg er dorst van. Proost!

Ik was niet van plan om deze te kopen, precies vanwege de reden die timon ook noemt: je verwacht meer van hetzelfde. En hoewel dat wel geldt voor stukken van het album was ik was weer helemaal overdonderd toen ik voor het eerst zijn versie hoorde van ´Usti, Usti Baba´, dat een balkan classic is. Toch dus maar weer gekocht en ik ga het deze zomer ook weer live bekijken.

Hoe hij het toch weer voor elkaar krijgt? Hij maakt er toch een hele gladde ´dance´ sound van, maar mét behoud van het traditionele die deze muziek zo speciaal maakt. Met de drive die zijn muziek heeft zou je zo kunnen doorschieten naar de ski-hut en dat gebeurt niet. Ook bij de teksten, die natuurlijk wel grappig zijn af en toe, wordt het nooit echt plat of grof. Past allemaal heel erg goed. Minder verrassing dan de vorige, maar toch weer kwaliteit.

.. is natuurlijk een belangrijke reden om het album te plaatsen. Bekende covers van het nummer werden gemaakt door Alcazar ('Crying at the discotheque' ) en Frank 'O Moiraghi ('Show me').

Het album werd geproduceerd door Edwards en Rodgers van Chic, maar valt grotendeels toch tegen. Spacer is verreweg het mooist, en 'King of the World', een piepklein hitje, vind ik ook nog wel mooi. 'Charge Plates en Credit Cards', en 'Cover Girls' zijn leuk omdat Chic daar een soort van rocksound uit de gitaren laat klinken. Daarmee is het nog geen rock, want dat is Sheila - onder meer bekend vanwege een 70's discoversie van evergreen 'Singing in the rain' - natuurlijk ook niet.

Wat ik wilde schrijven staat hier eigenlijk al. Ik had ook meteen de associatie met Aretha Franklin, maar evenzo meteen met reserve. Niet ten aanzien van de stem, maar inderdaad vanwege de toch wel heel povere begeleiding en arrangementen van niks, al wordt het aan het einde wel iets beter (de piano in Can´t Give You Up is best ok) . Belangrijkste pluspunt vind ik net als Kemm de monologen en dan die bij het titelnummer in het bijzonder. Zo sterk hoor je t niet vaak! Dat nummer vind ik ook in zijn geheel veruit het beste en dat blijkt dan misschien niet geheel toevallig ook een klassieker. Dat het nummer als ´one hit wonder´ bekend staat begrijp ik als de rest van haar ook is zoals dit album; verre van memorabel. Jammer, want ze kan goed zingen, niet alleen technisch maar ook met personality, of zeg maar: soul.

Wat een laaiende recensies bij alle albums van deze dame. Deze ook weer met 4,75 gemiddeld.
Wel ik heb deze geprobeerd. Ik moet zeggen dat het me een beetje ontgaat wat hier nu zo bijzonder aan is. Talloze keren eerder gedaan, composities zijn 13 in een dozijn, af en toe een toontje hoger naar R&B (als in 'Lentil'). Ze doet heel erg haar best om het mooi te maken (met zo'n emotionele kraak in de stem bij de aanvang van elke zin), maar dat werkt mij alleen maar averechts.

Oh ja en ´I go to Sleep´ is natuurlijk een geweldig nummer, maar Sia blijft naar mijn mening toch behoorlijk achter bij het origineel .

Ik wilde er aanvankelijk geen woorden aan vuil maken, want je krijgt alleen maar last met de fans, want het is niet ander: ik zal nooit een liefhebber worden van deze kroeskop zonder soul. Hij funkt niet en bij een nummer als Ev'ry Time We Say Goodbye word ik helemaal akelig van binnen, zo slecht vind ik het.

Toch blijkt dan weer dat je een bij voorbaat beroerd te verwachten album nooit volledig mag afschrijven zonder volledige beluistering. Infidelity is melodisch prima en redt het album van de prullenbak. Ook het reggae-experiment Love Fire is wel leuk voor een keertje.

Het spijt me maar ik kan het bijna niet niet verdragen, deze salon-funk. Het is allemaal wel netjes verzorgd, en ik moet eerlijk bekennen dat het volledige album ´minder erg´ voelt dan een nummer als ´holding back the years´, dat voor mij wel een positie in de ´foute nummers top 10´ zou krijgen.

Dit was ooit een nare miskoop van mij toen ik dacht voor zeer weinig geld het gelijknamige album uit 1979 te kopen. Jammer dus. Dit is een live-optreden van na de succesperiode. De dames doen erg hun best, en de composities zijn natuurlijk ok, maar dan heb je al het positieve wel weer gezegd over dit album.

Ik vind m niet zo goed, en ben daar wel een beetje teleurgesteld over want mijn verwachtingen waren hoog; toch een grote naam in de soul, en mijn alltime favoriete soulballad is ook van hem (´Tracks of My Tears´).

Relaxte sfeer, zeker; eerste en derde nummer luisteren beetje als een echo van Marvin Gaye´s ´what´s going on´, en hebben zeker wel kwaliteit. Maar ´Love Letters´ is al weer stukken minder en ik kan weinig tot niets met de ballads. Zo´n nummer als ´ Agony and the Ecstasy ´vind ik helemaal niets. Coincidentally is als afsluiter wel weer leuk.
Als totaal toch voor mij niet veel meer dan een ster of 3.

Elektrische gitaren in de Jazz hoorde ik nog niet zo prominent, en is zeker een van de leuke verrassingen hier. Hier en daar doet het gitaargeluid me wel denken aan Yes ten tijde van Yessongs. Anderen die dat ook hebben? Jammer is dat de bas wat naar de achtergrond verdwijnt. Ik vind daarnaast de drums erg goed; echt om van te genieten. Bij Once upon a Time en het openingsnummer valt-ie het meeste op en dan heb ik ook meteen de twee meest aantrekkelijke stukken voor mij genoemd. Als geheel toch niet een album om vaak in zijn geheel te horen. Once Upon a Time zal als nummer een blijvertje zijn voor mij, echt een bijzonder stuk, maar een nummer als 'Many Mansions' is bij een derde beluistering toch al behoorlijk vervelend.

Echt een keuze van The Scientist (Jazz Album van de Week); elektronische effecten en dissonanten en jazzy sfeer. Voor het genre is deze verrassend smooth luisterbaar, bijna als achtergrondmuziek zo hier en daar. Het is aanzienlijk warmer dan de gemiddelde experimentele elektronica en het is feitelijk een mooie mix van de aangegeven genres. Misschien net iets te weinig jazz voor de liefhebber, maar toch een rijk album door grote variatie in de individuele bijdragen. Daardoor ook boeiend van tot het eind, en ik heb t ook feitelijk veel gedraaid de afgelopen tijd. Eindwaardering: net iets te weinig naar mijn hart om meteen te kopen, leuk om eens live te zien.

Grappig nummer is Duel. Ik heb het niet uitgezocht, maar kan het zijn dat daar stukken in zijn gebruikt van Ennio Morricone´s score van Het Gebeurde in het Westen? (met name slagwerk/pauken) Het zit net iets te ver naar de achtergrond om het goed te horen, maar met name de klankkleur komt zo goed overeen..

Lebowski heeft vrij aardig verwoord waar mijn voorkeur voor dit album vandaan komt, zij het dat het dan gaat om mijn voorkeuren uit die tijd als 18-jarige (1980). Ik was zwaar in de disco/funk en mijn belangstelling voor jazz kwam van crossover platen van Chaka Khan, Lee Ritenour en absolute hit-toppers uit die tijd Tom Browne en Crusaders/Randy Crawford (' Streetlife' ). Donald Byrd, Herbie Hancock, Brecker Brothers en Stanley Clarke waren enkele van de namen uit de 'echte jazz' die zich nadrukkelijk in de scene manifesteerden en veelvuldig op de hoezen vermeld stonden (ik spelde ze uit). 'We Supply' was na éénmaal airplay op de Ferry Maat Soulshow voldoende reden voor mij om tot aanschaf over te gaan. Ik was blij verrast door de ruigheid van de plaat voor wat betreft gitaargeweld want dat was nog een liefde van mij van een paar jaren daarvoor (mn dan wel Deep Purple en Black Sabbath; AOR, naar mijn mening toch echt niet de beste associatie met de scheurende gitaren op dit album, bestond nog niet).

Ik koos voor het album ook doelbewust uit die tijd en uit die vertrouwde omgeving omdat ik daar ook het beste iets kon verzinnen waar anderen nooit op zouden komen, en omdat ik inderdaad iets uit het randje van het genre wilde bieden. Ik realiseer me dat dit uitermate slecht scoort op Scaruffi-schaal en dat interesseert me lekker niets. Alledaags is het in elk geval niet: probeer ook maar eens iets te vinden dat een beetje de eigenschappen heeft van het slotnummer. The story of a man and a woman is een zodanige combi van stijlen (niet door elkaar maar dus achter elkaar) dat je inderdaad de tegenstanders van alle passerende genres lijkt te kunnen verenigen in de afkeer er van, met als (voorspelbaar?) hoogtepunt het R&B gedeelte. Het zij zo; ik vind het prachtig.

Ja, voor mij zeker wel, ik heb m nu pas tweemaal helemaal beluisterd. Het is natuurlijk ook gewoon een lange CD. Ik vind toch de stukken die naar klassiek neigen eigenlijk maar niets; te weinig sfeer, het blijft afstandelijk. En voor klassiek vind ik het dan weer (sorry hoor) wat houterig gespeeld zo hier en daar. Leuk vind ik ik de wat meer experimentele stukken; Mimesis, gedeeltelijk gespeeld op de binnenkant van de piano, en Lyra VII, met mooi samenspel met de bas, springen er voor mij uit.
Op zijn best is deze muziek dan voor mij, met voor de verandering eens goede stijkers in de jazz, vergelijkbaar met postrock zoals we die kennen van A Silver Mt Zion. Maar daar kan het dan niet overheen wat mij betreft. Te steriel, en te weinig beweging, meer iets voor achtergrond bij een documentaire of zo. Ik had me er meer van voorgesteld, zeker met zo´n mooie hoes.

Ja, ik laat me niet bedriegen door de onjuist vermelde titel; nummer 9 is daadwerkelijk een versie van het nummer See-saw van het Conference of the Birds album uit 1973. Deze vind ik vooralsnog wat minder; ik mis de springerigheid van de oudere versie.

Als totaal vind ik het album wel prettig luisteren. Voorlopige favoriet is Little Girl, want het is een prachtige compositie (niet origineel lijkt me, maar dan in elk geval mooi gekozen), maar ook omdat de bas daar zo mooi ´zingt´.

Weet iemand de oorsprong? Op de titel is het lastig zoeken in Google.

Met de recensies hiervoor verwachtte ik iets monumentaals, maar ik doe niet mee met de lofbetuigingen. Samenspel is goed, maar ik word niet geraakt; de geprezen pianomuur vind ik eerder houterig dan mooi; inprovisaties van de sax raken me ook niet bijzonder.

Een uitzondering moet ik misschien maken voor de ingetogen stukken ´reflections´ en in mindere mate ook ´round midnight´; waar de sfeer wel prettig is. Ik verbeeld mij een einde van de avond, meeste mensen al naar huis, barkrukken worden opgeruimd en de laatste nummertjes worden nog gespeeld voor het overgebleven publiek.

Met het heerlijke ´Higher Love´. Rest van het album is redelijk vergelijkbaar. Goede melodieen, en (helaas) loodzware productie. Bij Higher Love stoort het me minder, maar bij de meeste stukken zijn de beats veel te zwaar voor deze muziek. Typische Mid-80´s. Dit zou ook nu nooit meer zo gemaakt worden, denk ik.

Ik kan er goed inkomen dat dit niet voor iedereen een fijne keuze is als soulabum van de week, ik vond het zelf ook een wel wat brutale keuze. Bij het jazzalbum van de week heb ik ook eens flink de zaak opgeschud met een album dat net zo goed metal als funk kon zijn. Dat schijnt gemiddeld toch wat moelijk te vallen in zo'n genrespecifiek topic.

De vergelijking met eerder soul-album van de week Stacy Epps die elders werd gemaakt vind ik treffend. Want het is indirect vanwege dát album dat ik besloot: dan kan deze ook wel. Dat jullie dat maar weten

De kritiek van rafael77 kan ik moeilijker plaatsen. Dat het niet genoeg hiphop is, ondanks veelvuldig gebruik van raps, scratch en samples, zal in ogen van sommigen altijd zo zijn. Ongetwijfeld heeft deze Griekse dame minder street-credibility dan willekeurig welk lid van de Wu- Tang Clan, maar om het daarom maar meteen onder R&B te plaatsen komt me wat flauw voor: klinkt meer als de onderstreping van een teleurstelling ('had ik gedacht iets leuks te horen is het verdorie R&B') dan als een serieuze indeling.
R&B is, ook oppervlakkig beluisterd, toch waarachtig niet het eerste genre dat hier in aanmerking komt. Ik wilde liefst 4 genres toevoegen (Hiphop/electronic/soul/funk) maar op R&B was ik niet gekomen. Ik heb zelf heel wat R&B, en vind het ook niet erg als iemand mijn favorieten met R&B bestempelt. Maar deze zou daar toch wel erg bij afsteken. Zijn er daadwerkelijk R&B-artiesten met platen die zo hoekig en experimenteel zijn als deze? En is verder het 'spelen met geluid', de hier en daar stevig rock/bluesy gitaarinzet, een van de aantrekkelijkheden van het album wat mij betreft, niet juist typisch iets dat we bijna overal wel aantreffen maar bij uitstek niet in de R&B? Bij R&B met rap kom ik niet veel verder dan Lisa LeftEye en dit is toch echt wat anders.

Het is niet dat ik deze koste wat het kost er bij iedereen goed wil hebben op staan. Ik ga er zelf ook niet plat voor. Maar op zijn minst wil ik Sugahspank! wel meegeven dat het interessant is om eens te horen. Gewoon om te weten dat dit bestaat. Iets te rommelig misschien als totaalalbum en misschien inderdaad ook een iets te dunne stem voor een memorabele soulsong, maar niemand kan ontkennen dat hier WEL wat gebeurt. Een creatieve plaat met leuke vondsten zonder dat het wellicht excelleert op een genre. Maar probeer er nog maar eens zo een te vinden als deze. Ik zal op zijn minst weer geinteresseerd zijn.

Talentje voor de zang met flink wat positieve energie in de nummers en dat past allemaal prima bij de hoes! Jammer dat de meeste nummers zo inzakken, zowel tekstueel als instrumentaal. Je zou dan graag hebben dat er instrumentaal nog wat gejamd wordt of zo, maar eigenlijk is er dan te weinig beweging. Bij het nummer Love Bug bijvoorbeeld, toch al niet erg veel om het lijf hebbend (losjes gebaseerd op het akkoordschema van ´I shall be Released´), gebeurt er na het eerste refrein eigenlijk niets meer.

Sowieso is het qua geluid wel erg oldschool voor 1975. Niet erg, maar je wil er dan graag wat puurheid voor terug. Die komt maar deels en eigenlijk alleen van de zanger zelf. Letterlijk stellen de teksten weinig voor en zijn de songs zelfs ruwweg wel uitwisselbaar, maar duidelijk is dat het daar niet over gaat en dan stoort het ook niet. Hij krijgt dan toch wel veel voor elkaar met wat enkel soms wel ter plekke verzonnen teksten lijken te zijn. ´Niet teveel denken´ Schreef R&P hierboven al.

Ik vind met name de eerste 3 nummers en zeker het eerste deel van het titelnummer toch wel geslaagd. Geen topalbum voor mij maar wel dus weer een album uit de volslagen obscuriteit (?) waar toch wel weer leuks op staat. Ter herinnering: toen ik dit hoorde moest ik denken aan Lizzy´s eerdere SAvdW keuze Lou Ragland - Is the Conveyor - Understand Each Other (1977)

Toen deze uit kwam had ik (en velen met mij) het wel zo´n beetje gehad met Supertramp. Gedateerde groep met sound en reputatie uit een voorbij decennium. Maar onlangs ben ik hier ´om niets´ aangekomen en heb m toch maar eens opgelegd, en wat blijkt: helemaal niet verkeerd . Het geluid is opmerkelijk fris en, hoewel niet echt spannend, zeker lekker om te horen na de laatste albums hiervoor ( Breakfast in America vind ik echt een @$#&-plaat ). Een plaat met een lekker 80s geluid, zonder al te zware productie.
Eigenlijk is de single Cannonball, en dat vond ik destijds ook nog best een aardig hitje, wel representatief. Supertramp heeft na Roger Hodson misschien juist wel weer wat inspiratie gevonden, en dan ben ik het met enkelen hierboven dus eens, al is mijn waardering iets minder hoog.
Het titelnummer is het avontuurlijkst en heeft een aantal zeer aantrekkelijke passages. Voorlopig 3 sterren, misschien nog later wel meer, maar in elk geval ruim meer dan ik had verwacht.

Swamp Dogg.. echt zo´n naam die je wel kent, maar waarvan ik echt niet wist wat het was. Ik kon het wel in de tijd plaatsen (te weten: nét voor mijn tijd), maar was het toen ik de muziek eenmaal had opgepakt (mid 70´s) niet meer tegengekomen. Ik wist niet eens dat het soul was; had het veeleer in de bluesrock gedacht, of als iets in de richting van Zappa of zo.
Maar Soul alleen is dit dan ook niet. Het is wel degelijk geworteld in meerdere tradities; de link met blues en tijdgenootsoort-bluesrock is hoorbaar. Bij ´If I die ..´ en ´These are not my People´ hoor ik Boogie-Woogie en bij ´The World Beyond´ zelfs gospel. Dat maakt deze plaat leuk afwisselend. Echt kapot ben ik er niet van (geen 60 euro waard voor mij, zeg maar ), maar genoemde nummers, het titelnummer en zeker dat bijzondere ´Synthetic World´ (wonderlijk modern geluid, en dat niet eens alleen door de synths) tillen deze schijf toch zeker boven het gemiddelde uit.

Wel het lijkt hier unaniem positief en ook ik ga dat niet verstoren. Prima album met fijne soul, mooie stem, lekker in het gehoor ligende composities.
Niet erg vernieuwend, en ook bevat het geen ´epos´ of monumentaal nummer dat buiten het genre voor opschudding kan zorgen. Gewoon een lekkere verzameling liedjes, die allemaal meer dan behoorlijk zijn, en bij elkaar maakt dat een bovengemiddeld goed soulalbum.

Beste nummers vooralsnog Don't Do It (mooie spanningsopbouw bij intro) titelnummer Diamond in the Rough en de slotballad I Hear the Love Chimes.

Essentieel disco-album. Ik vind eigenlijk dat dance/trance/house liefhebbers, ook als ze er in '78 nog niet bij waren, zeker het eerste nummer wel moeten kennen. Dance disco heat werd - vanwege vlekkeloos te mixen met nummer 1 - ook een clubhit. Epilogue is ook leuk.

De laatste 4 nummers ('kant 2') heb ik de afgelopen 20 jaar niet meer gedraaid. Geen idee eigenlijk wat het is. Het zal wel slow zijn. Sylvester was een byzonder artiest. Travestiet, maakte gospel en disco tegelijk, kortom een vertegenwoordiger van het genre in zijn oorspronkelijkste vorm.