Ik begon toch wat gereserveerd aan deze. Want ik wíst het natuurlijk wel; da's die man van die kolderieke trekpoppen-Rock n Roll hit die ze uit de mottenballen hebben gehaald in de 80's. Ik vond het maar niets destijds. Ik weet wel dat ik het geluid wél verrassend goed vond voor zo'n oude plaat en ik denk dat dat ook zeker geholpen heeft voor de hitstatus in een tijd dat geluidsproductie vaak loodzwaar 'moest' zijn. Reet Petite is daarentegen heel licht in beat en toch swingend.

Ook verder is dit wel een Rock n Roll plaat met - helemaal eens met Reijersen - wel een fenomenale stem. Bijna vreemd bij de toch hier en daar wel heel lichtvoetige muziek. Het luistert makkelijk weg en ik moet zeggen dat het me niet eens tegenviel. Geen enkel nummer is echt slecht (en dat kom je toch zeker wel tegen in deze tijd dat de platen rondom een hit snel even werden volgedraaid). Maar niet te vaak horen toch, dit.

Lastig te plaatsen mannetje dat in die tijd zowel in de punk kringen verkeerde als bij de dance-prominenten. En dat met zulke simpele - kinderlijke - deuntjes. Rectangle is een nummer dat niemand onbewogen laat. Eigenlijk te simpel om je in te verliezen, te erg voor een guilty pleasure, en toch van een vrolijkheid die onweerstaanbaar is.

Achterop de hoes staat volgens mij Lio afgebeeld, die natuurlijk met dezelfde sound bekend is geworden.

Op dit album zingt ze als een klein meisje dat haar zin niet krijgt, en dat lijkt ook een beetje de bedoeling. Geen grote stem, wel persoonlijkheid. Eigenlijk vond ik haar destijds een soort 80´s versie van de jonge France Gall, al zal ik de laatste zijn om te zeggen dat ze daar overheen gaat.
Muzikaal is het allemaal niet zo revolutionair, maar composities zijn zeker op kant 2 wel onderhoudend met single Mal de Vivre en de lekkere uithalen in Fandango: ¨Je vis pour la passion! / J´ai besoin d´émotion!¨.

Dit album moest de opvolger worden voor Mise au Point (1982), haar hitsingle in Frankrijk die ook in Nederland werd uitgebracht (en dat kwam toen zelden voor bij Franstalige singles). Thans schijnt dit een veelgezocht album te zijn als ik de prijzen bekijk. In Frankrijk dan

Ik vind de sfeer ook prima. Doordat er (kennelijk?) bijna integraal is opgenomen krijg je meer mee van het evenement. Het is zo ook meer een live-concert dan een album, vind ik. Maar inhoudelijk vind ik het, hoewel nergens storend, niet echt een topper. Met al het bas-geweld dat is ingezet, moet ik - ja, dat klinkt nogal dommig - vaststellen dat de baspartij (de niet-solist-bas zeg maar) grotendeels vrij saai is; we horen vooral bassolo´s. Mooi om de mannen aan het werk te horen en de afwisseling onderling leidt bepaald tot wervelende momenten, maar een ´drive´ die je meeneemt zit er voor mij niet in, en echt geexperimenteerd wordt er ook niet. Voor de ´strictly bass´-prijs wint deze het voor mij dan toch eerder: David Holland / Barre Phillips - Music from Two Basses (1971)

Wel heel leuk om te weten dat dit bestaat, want als project is het natuurlijk iets bijzonders. Je zou er best bij geweest willen zijn.

Rock ´n soul van de Godfather in de dop. Leuke uithalen in Wonder When You're Coming Home of Bewildered en een net iets teveel over-the-top in So Long. Muzikaal is het allemaal niet zo spannend en vernieuwend, zelfs niet voor 1960. Think is wel een lekker nummer. Wat is het toch met dat woord dat het kennelijk goede soulsongs oplevert? (refererend aan nummers van Lyn Collins en Aretha Franklin).

Ik zou m best willen hebben op origineel vinyl als trots bezit (wát een voorkant) maar om zo voor eigen plezier nog eens te draaien? Misschien alleen de eerste paar nummers waarbij je het zwakke Good Good Lovin´ dan maar voor lief neemt. Daarna: teveel slow in teveel nog Rock ´n Roll stijl, wat mij betreft niet maatgevend voor genre en grootheid van James brown zoals-ie zou worden.

Een vieze coverplaat.

'Benieuwd hoe erg het is'. Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Stapeltje platen gekregen met daarin ook deze. Het enige leuke is de hoes: leuk in het tijdsbeeld. Zelfs de stijve Last moet hier een beetje losjes op de cover, en op de achterkant is hij met wapperende haren in idyllische setting (paard en wagen, roosjes) geflankeerd door een dame in hotpants.

Dat hij zich van zijn hippe kant laat zien blijkt uit het recente repertoire (o.m. bekend van Neil Diamond, Beatles, Middle of the Road, Marc Bolan, Otis redding). Naast de gebruikelijke James Last behandeling (alle pit en ritme van de compositie platgewalst met het arrangement), wordt alles ook nog eens gezongen door een koor dat gospel wil doen omdat dat toen ook hip was. Gek word je ervan! Denk niet aan zoiets als Les Humphries of Edwin Hawkins (vind ik allebei best leuk), eerder richting Ray Conniff en dan nog een stuk erger.

Veilig op zolder opgeborgen.

Ik denk dat ik het dichste zit bij bawimeko met mijn mening over dit album. Ik vind weinig aantrekkelijks in Garbarek´s spel. Te overheersend en star. ´t is niet dat ik het te ijl vind, want het JAVDW van John Surman had dat nog veel sterker en dat vond ik prachtig. Het zal zijn stijl zijn: ik vind het niet mooi. Het tango-nummer is door de opbouw wel aardig voor een keer, maar eigenlijk vind ik alleen het laatste nummer echt fijn om naar te luisteren. En dat heeft toch ook te maken met de grotere rol voor de piano en bas.
Misschien over een tijdje nog eens proberen, maar voorlopig is dit het niet voor mij.

Nounou, wat een hoge waarderingen. Doe ik toch niet aan mee hoor. Ik vind Never Give You Up wél mooi. Fraaie melodie; die ik wel ergens van kende. Is ook wel een hit van hem denk ik.

Maar bij veel van de andere nummers voel ik denk ik te weinig bij deze lovers-soul. Zo´n nummer als Are You Happy met het gevoelige kraakje in de stem slaat bij mij toch wat dood. De overkill-romantiek in Go Away - Find Yourself goed bedoeld ongetwijfeld maar ik trek t gewoon niet.

Verder nog wel een goed beluisterbaar album als je niet al te aandachtig luistert, voor laat op de avond bijvoorbeeld. Voor mij dus niet de ´parel´ om eens fanatiek verder te zoeken naar deze man. Dan heb ik toch liever de Impressions met Curtis Mayfield.

Ik vind het een moeilijk te beoordelen album, dit. Eerste associaties zijn zeker positief wel: prikkelend en vooral stijlvol. Zeker nergens standaard, toch niet storend en met op de een of andere wijze voor mij een chique uitstraling.

Nummers 4 tot en met 9 vind ik het leukste deel van het album: kaleidoscopisch, met steeds net genoeg tijd om er aan te wennen. Prikkelend, maar wel met het gevoel dat het een tentoonsteling is met niet afgemaakte schilderijtjes. Aan het einde van het album blijft er toch weinig hangen; de rockpassages zijn me ook nogal dun en ik mis de meeslepende lick of het opzwepende ritme waar het in de nummers af en toe wel naar lijkt op te bouwen.

Wel en album dat je vaker kan horen (luisterde denk ik een keer of 5 wel en het verveelt toch niet), maar lyrisch kan ik er niet van worden.

Lekkere live-plaat vanuit een weer eens wat grotere zaal. Ik moet zeggen dat de publiekreactie wel bijdraagt; is dat allemaal wel echt?
Met name bij de overgangen naar thema in Guylène en Changement is het steeds weer even feest. Sowieso is het feest als er gedrieen uptempo wordt samengespeeld in die nummers: veel swing en dynamiek. Maar ook de langzamere nummers zijn prettig. Heel leuk is natuurlijk dat ze Last Tango in Paris doen. Daar maken ze toch iets moois van met een wat uitgekauwd thema als vertrekpunt. Het langzame Yesterdays, met de bas in de hoofdrol, had ik toch ook niet willen weglaten. Ik ga daarom niet helemaal mee in de kritiek van unaej, want ik vind Jenny-Clark toch ook lekker bezig. Misschien is het enige dat hij soms ál te nadrukkelijk 'wiebelt met de noten' (dat heeft vast een mooie technische naam). In zo'n snelle passage is dat soms een beetje te onpas. Piano en drums zijn dan misschien wat beter ' in tune'. Maar ja, t is wel live. Ik hoor hier vooral spektakel, ook bij de bas.

Al met al weer een fijne plaat. Enkele stukken met echt lekkere swing, met een 'drive' zoals die bij mij nog niet vaak was overgekomen in de reeks JAVDW, met daarbij instrumentalisten die elk individueel ook sterk overtuigen.

Ik weet nog van de ophef erover. Joe Jackson was nogal uitgesproken over hoe het moest met de muziek. In de tijd van de opkomst van de videoclip heeft hij het statement gemaakt on dat zelf nooit meer te doen; hij zag het als een extra factor waar een artiest op wordt beoordeeld, die geldafhankelijk is en ook nog eens niets met muziek te maken heeft.
Ook de opnamewijze van deze LP is typisch JJ. De muziek moest niet zo ingewikkeld zijn dat je het niet ´in één keer´ kon spelen. En daarom is het maar live opgenomen. Minpunt van live opnemen is applaus en alle andere verstoring die je bij live-opnamen hebt. Daarom werd het publiek geinstrueerd om niet te juichen, zeker niet tijdens de nummers. Waar bij veel live-opnamen het publiekgeluid wordt 'opgepommpt' is het hier juist zoveel mogelijk uitgehaald.

Ik kende veel nummers al wel ´los´maar pas vandaag heb ik deze voor t eerst helemaal geluisterd (ik was geen uitgesproken fan). Ik moet zeggen dat het beter is dan dat ik dacht. Vooral kant 2 (de rustige kant) met vooral ´Forty Years´ is sterk. Maar ik vind ´Body and Soul´ toch beter.

Als je verder niets te doen hebt (dwz met volledige aandacht) is het titelnummer toch wel heel aardig tijdverdrijf. Vandaag weer op de weg naar huis op de kop. Ik kan niet goed vatten wat de aantrekkingskracht nu precies is, want meestal ga ik niet voor het extreem amorfe. Misschien is het dan toch de structuur op hoger niveau. Feit is wel dat de dynamiek in het nummer (en ik bedoel dan de mate van afwisseling van minder gestuctureerde met strakkere passages, de lengtes van die stukken en de intensiteitsverschillen er van) abnormaal is, maar ook allesbehalve chaotisch klinkt. Een verhaal in ritme, met veel zorg lijkt opgebouwd, dat ik evenwel nog niet pak.

Het fascineert me des te meer omdat ik ´topology´ ken als het leuke specialisme in de (wiskundige) wetenschap waarin je universums beschrijft, die - omdat ze andere eigenschappen hebben over afstand en eindigheid - zo hun eigen natuurwetten hebben. Geinig, nietwaar?

Ja hierzo nog een. Het zal aan de mp3 speler liggen. Ik heb nog wel eens last met de sortering.

Maar ik vind dat juist een erg goed nummer. Ik vermoedde al dat het het openingsnummer niet was want het is nota bene een country-song. En dan hebben we meteen het bijzondere van dit album te pakken. Want het is duidelijk gemaakt in een tijd dat de genres nog minder gescheiden waren dan tegenwoordig (ook Elvis Presley maakte country). Zo vinden we op dit album ook blues (Tell Me Right Now), gospel (Together We Stand ) en I'm Not Going to Work Today , met van die kinderstemmetjes, is zo´n typische representant van de fun-rock ´n roll (niet bepaald een favoriet genre bij mij).

Ik moet zeggen dat het hem opvallend gemakkelijk af gaat met dit brede palet aan muziek. Eigenlijk zitten er geen zwakke stukken tussen en dat geldt ook voor de ballads. Een eigen stijl heeft ie zeker ook wel; teksten spelen een belangrijke rol en zijn sterk en niet geforceerd. Bij Are We ready is het ook schattig gedateerd (Ijzeren gordijn, en ´mensen op de maan´ nog als iets onmogelijks voor de verre toekomst). Maar ook de monologen in One Monkey Don't Stop No Show kunnen na al die jaren nog prima. Hoe vaak is het niet dat gesproken soul of R&R van 30, 40 jaar terug naief of krultenerig overkomt. Hier niet. Joe Tex zou zich ook in de hiphop wel gehandhaafd hebben, denk ik zo.
Al met al een verrassend sterke plaat, en wat mij betreft uit het soul-album van de week-topic een van de beste van vóór 1970.

Lekker plaatje wel, waarbij ik me afvraag of ik nu pech heb gehad dat platen waarop Dave Holland meedoet in het topic allemaal zo goed lijken, maar dat als ik lukraak iets probeer (deze) dat dat dan tegevalt.
May Dance springt er voor mij bovenuit als beste nummer. En vanwege het samenspel is zo´n easy een nummer als Jamala ook prima.
Maar ook de nummers met meer elektrisch rockgitaar (4 en 6), waar ik nog wel eens moeie mee heb in de jazz, gaan redelijk goed naar binnen bij mij; geen quasi-rock maar mooi passend in de rest; eens dus met korenbloem en ´aanvullend´ schreef blabla ook al.
Sorcery - ik vind de opbouw anders dan unaej wél prettig - heeft daarnaast vooral ook goed drumwerk.

Ik zie nu pas welke namen hier allemaal meedoen. Goeiendag, zeg! Ik durf bijna mijn mening niet meer op te schrijven, want ik vind dit maar niets, spijt me mensen. Vingeroefeningen zijn het; hier en daar wel aardig, maar tot een goed stuk muziek komt het niet echt. Leuk om terug te luisteren als je je zelf verder wilt bekwamen, maar om te luisteren? Hier wordt vooral jazz gemaakt in plaats van muziek. Daarbij is de ritmesectie best wel saai.

Op zich vind ik de combinatie met de stijkers wel een fris idee, het klinkt niet geforceerd en je krijgt het idee dat daar wel meer mee kan. En ze kunnen ook heus wel spelen allemaal, maar waarom doen ze dat niet wat meer?

(edit) het moet me evenwel van t hart dat ik nooit gedacht had dat dit zo´n oud album zou zijn. Dat kwartje viel zojuist pas.

Kreeg een uitnodiging om hiernaar te luisteren, ik had al een tijdje niet gekeken in het jazzalbum-topic. En dan schrijven we er meteen een stukje over natuurlijk

Ik heb deze een stuk of 4 keer gehoord de afgelopen week, maar dat was het wel. Ik kan echt genieten van het gitaarspel van Scofield, zeker op de manier waarop dat hier samengaat met de bas, maar er zit niet echt een nummer bij dat ik meteen wil terughalen. Dat zal deels komen door de drummer, die me plichtsmatig/ouderwetsig overkomt. Maar vooral zijn bij nogal wat nummers de blazers (-arrangementen) een terugkerende ergernis; waarom zo prominent aanwezig, vaak met zoveel tegelijk?

Een heel fijn plaatje, dit. Naast het prettige gitaarwerk is de ritmesectie, altijd belangrijk voor mijn oordeel, hier zeer sterk. Dan krijg je funky geluiden zoals bij Heck of a Job , maar ook het openingsnummer durf ik wel ´funky´ te noemen; het nam mij meteen mee bij eerste beluistering. Trio Blues is wat traditioneler, maar hier kan ik echt van de drums genieten.

Raar is dan toch weer die voorliefde voor dat Satisfaction. Zo vaak gecovered, en altijd waardeloos. Bij House of the Rising Sun ligt dat iets anders, op de een of andere manier leent dat nummer zich er beter voor, en het misschien toch wel wat geforceerd improviseren rond de hoofmelodie gaat er toch wel goed in. Sinéad O´Connors acapellaversie, iets heel anders, is ook aan te raden, trouwens.

Weet iemand de oorsprong van de andere nummers? Ik zag dat Pretty Out al eerder door Scofield op de plaat was gezet, maar ook bij Behind Closed Doors had ik een associatie van iets ´ver weg´, maar kon het niet plaatsen; de melodie klinkt erg vertrouwd en ik zou het dan wel bijzonder vinden als dit origineel was. Nu is Behind Closed Doors een zeer veel voorkomende titel dus ik kon het niet meteen vinden.

Het was voor mij pas de tweede kennismaking met Scofield, en het bevalt me beter dan ik op voorhand vermoedde.

Na een tweede en derde keer is mijn eerste indruk (´een echte topper´ - ik kende Surman nog niet) misschien een ietsiepietsie getemperd, maar nog steeds vind ik dit een fijne ontdekking.

Het ´serene´ zoals thejazzscene die beschrijft kan ik helemaal meevoelen. Daarbij is er naast de zeker wat kille sfeer zeker ook melancholie (zoals in het slotnummer). Het kerkorgelgeluid in Tintagel vind ik echt mooi in contrast met de saxofoon.

Ik stoor ik mij niet aan de synths, die toch grotendeels bescheiden en ondersteunend zijn ingezet. Als We tigers het te glad en te gedateerd vind dan klopt dat vast (ik was zelfs verbaasd dat dit niet nog ouder was), maar kennelijk staan mijn oren er goed naar door de vele late seventies en eightiespop die ik tot mij genomen heb. Bij Piperspool moest ik zelfs wel even denken aan iets van The Alan Parsons Project (en dat is voor jazzliefhebbers vast geen kwaliteitsbaken).

Mijn totaalindruk ligt in lijn met de meesten hiervoor; degelijk, maar niet spannend genoeg. Prettig is dat de ritmesectie veel ruimte krijgt want ik vind die Martin France best lekker drummen en daardoor is het dus ook niet echt een pianoplaat. Bij de langzamere stukken dwaalt mijn aandacht toch wel weg af en toe. Komt dat door het misschien wat te chique, perfecte spel, of omdat er toch te weinig verrassende wendingen in zitten? Feit is dat ik de vlottere stukken en dan met name Afterthought en In Cologne nog het aardigst vind.

Kijk, een naam uit dat lijstje hierboven maakt ineens een hoop duidelijk. Ik had deze met enige moeite nu tweemaal en het titelnummer driemaal gehoord en kwam niet veel verder dan: typische de soort van modernistische jazz zoals die toen moest zijn; alles mag, veel dynamiek, vooral niet te harmonieus, en als er dan harmonie moet zijn, dan maar ´over the top´ oversteken naar de fanfare (slot van eerste nummer en het intermezzo This is Heaven)
Ik kon dat herkenbare verder niet goed onderbouwen (hoeveel weet ik nu helemaal van de jazz uit de hippietijd), maar ziet: Willem Breuker.

Wel aardig dat alles zo op zijn plaats valt maar toch is dit album geen blijver voor me. Momenten van spanning zijn er wel, maar te weinig. Mooi is het in het lange titelnummer vanaf 14, 15 min, de opbouw vanaf de break met de bas en ritme, en delen van de solo in het tweede nummer zijn ook wel opwindend. Maar eromheen zit eigenlijk toch te weinig muziek voor me om het tot een goed album te maken.

Knap, filmisch, sterke performance-factor, maar ik heb te weinig om erin te stappen en echt mee te gaan. Misschien over een jaar of wat nog eens proberen.

Wat mij meteen opvalt bij dit album is het volle geluid. Is dat echt zo op de plaat gezet of hoorde ik een remaster? Alleen aan het gegeven dat de drums bij sommige nummers erg uit het midden liggen hoor je dat het oude stereo is.

Instumentaal klinkt het ook best sterk, maar mogelijk dat daar dus nog aan gesleuteld is. Bij een melodieus sterk nummer als Will You Love Me Forever pakt dat goed uit. Het opzwepende I am Somebody vind ik, net als de meesten de top-track van het album. Het slotnummer heeft ook een lekkere drive, maar bij tweede beluistering bleek dat toch vanwege de sterke gelijkenis met Satisfaction van de Rolling Stones (mn de blaaspartij). Ook de meeste ballads zijn niet echt geweldig en dan ga je je inderdaad (zie lebowski) aan de teksten ergeren.
Samenvattend: enkele leuke nummers, verder geen album om te hebben.

Hm hm, deze kregen we als bonus bij de jazz-albums van de week. Eerste keer beluisterd. Niet echt jazz, maar dat was al aangekondigd en wat zou het ook. Maar avantgarde hoor ik er niet in (misschien in Zweden wellicht ) en voor ´wereld´ ben ik nogal kieskeurig. Slecht is het zeker niet maar vooralsnog niet interessant voor me binnen de wereldmuziek die ik al ken. Als keuze vind ik het wel een goede zijstap. Er is heel wat NoordAfrikaanse jazz of op zijn minst muziek die gemaakt wordt in de jazztraditie als je improvisatie maar als het belangrijkste kenmerk ziet.

Maar hier en daar zeker sterk gitaarspel en we proberen het gewoon nog een keer.