Dit is toch een album waar ik steeds weer naar blijf terugkeren.

Ouderwetsige jazz met zo´n ´kan-tegenwoordig-niet-meer´-orgeltje.
Eigenlijk is het ook alleen saxofoon met wat begeleiding.
Geen ingewikkelde snelle passages, geen scheurend getoeter, zelfs een beetje sloom hier en daar, maar intussen enorm virtuoos. Hij laat de saxofoon echt zingen, maakt heerlijke improvisaties. En dan is een classic als The Man I Love , die gewoon dicht bij de oorspronkelijke melodie blijft, toch van aparte klasse.

Uit de jazz-box van Hans Dulfer, die met zijn voorkeur voor specifiek deze plaat naar wat ik begrijp de toch vrij onbekende Ike Quebec met terugwerkende kracht een hogere status heeft gegeven. Gelukkig maar.

Enig minpuntje: bonustrack nr 9 is een vervelend uptempo nummer. ´Not a part of the original LP´, dat je t maar weet.

Met het onvergetelijke I Got My Mind Made Up. De albumversie was zo anders dan de hitsingle dat de later toegevoegde bonustracks op CD bepaald een aanwinst moeten zijn (ik heb zelf naast de LP wél de single maar niet de 'dance-mix'). Verdere album is afwisselend. Hier en daar naar de jazzrock (World of sports) en af en toe ook onmiskenbaar grove disco-funk van producer Bunny Sigler (Dark Vader).

Ik vind het toch wel mooi hoor; dat jullie de moeite nemen om deze vergeten funk op te pakken. Ik heb dit album zelf niet maar ken de belangrijke nummers door en door. Dit is de sound van Bunny Sigler, de man die de zwaarste funk tot dan op de plaat zette. Bunny Sigler is afkomstig uit de Philadelphia Soul, en gaf de Philly-sound mede vorm. Instant Funk is meer een anonieme groep gebleven, en als ik ze insla in wikipedia vind ik nog wel een lijstje van soul/discovocalisten waarvoor zij de studiomuziek speelden.

Het album Witch Doctor is zelf compostorisch geen hoogstandkje, omdat er werd voorgeborduurd op de succesvolle voorganger uit met wereldhit I ´ve Got My Mind Made Up. Wat het echter bijzonder maakt is de grove bottebijl funksound, die op dit album verder is geperfectioneerd. R&P heeft gelijk met zijn diagnose van ´overdreven´; in die zin is dit vocaal ook geen soulplaat. Het is allemaal maximaal gericht op effect wat hier is gedaan. en dus van een magnitude die ik van platen die ouder zijn dan deze in elk geval niet kende.

Ik ben t wel zeer eens met principal2000 hiervoor. Het openingsnummer is veelbelovend. Het begin van kant 2 is wat hoogdravend maar de doorstart naar het gezongen gedeelte is een mooi stuk, misschien wel het beste van het album. Maar daarmee zijn ook de mooie momenten wel weer genoemd.

Hoewel het album een gevoel geeft van degelijkheid ( soulgevoel lijkt goed, geen rommel ) doet het me toch wat lang aan, en dat is geen best teken bij een album van nog geen half uur. Toch iets te snel gemaakt en iets teveel in eenzelfde stramien. Deed me in die zin wel denken aan eerder SAvdW Doris Duke - I'm a Loser (1970)

Niet helemaal duidelijk of dit een verzamel-album is, of dat het een album is waar nog even ´Un premier Amour´ aan is toegevoegd voor de buitenlandse markt. Met dat nummer won Aubret namelijk het songfestival in 1962. Verder is dit ook een heerlijk ´ouderwets´ album, met onder meer chansons van Brel, Gainsbourg, Ferrat en Bécaud.