De ´groots-en-meeslepend´ rock. Altijd een moeilijk genre om je staande te houden want snel overschreeuw je jezelf. Maar zeker instrumentaal komt dit toch heel lekker binnen, en ik zou in Nederland nu even niets weten in dit genre dat hier overheen gaat. Eigenlijk zou iedereen even het intro van eerste nummer moeten horen. Toen ik dat hoorde wist ik al dat ik dit wilde hebben.
Echt een wereldplaat is het niet en dat komt door de stukken met teveel nepdramatiek. Dat doet op zijn best een beetje denken aan Saybia, maar haalt dat niveau bij lange na niet. Voor een belangrijk deel zal dit veroorzaakt zijn door de ergerlijk lege teksten. Nietszeggende ´English-made-in-Holland´-blablabla met frasen en rijmwoorden die je al tot afstompends toe hoorde. Jammer, want de zanger is best sterk en dat geldt ook voor zijn Engels.
Haal een betere tekstschrijver, en dit wordt een wereldband.

Ik heb een wat beduimelde, duidelijk tweedehands en misschien wel derdehands versie van dit album. Maar op vinyl, met mooie documentatie, volledige songteksten, en ook met koffievlek is het een prachtige hoes. Met het verhaal, dat bij wijze van spreken Dylan´s bejubelde Hurricane (mijn eerste associatie) in alle opzichten overtreft, is het een parel in mijn platenkast zou je denken.

Maar muzikaal vind ik het saai, het is niet anders. Tweemaal geprobeerd, maar: weinig ontwikkeling in de melodie, geen bijzonder inspirerende zang (ik mis Sandy Denny wel) en nog slecht geluid ook.

Deels zal het ook zijn dat ik Fairport Convention pas heb leren kennen nadat ik al de nodige (echte) folk tot mij had genomen, want dan is dit echt even terugschakelen. Ik kan niet anders dan sympathie hebben voor deze artiesten bij dit initiatief, maar met integriteit en een mooi idee alleen krijg je nog geen geweldig album.

Nu voor de tweede maal helemaal gehoord, als album dat ik 'moest hebben'. Opmerkelijkst is toch wel de gigantische afwisseling, veel meer dan ik had gedacht en ook veel meer dan gebruikelijk bij het wat steverige repertoire. Zelfs "easy", wat me weerhield van heel Faith no More, omdat ik het een flauwe cover vond, ga ik in een ander perspectief zien.

Niet helemaal mijn muziek, en zeker niet altijd, maar mooi genoeg om nog vaker te spelen. Ik kan me goed voorstellen dat dit als een van de top-albums geldt bij menigeen.

Gisteren geprobeerd. Associaties met Arcade Fire (uptempo stukken met slaggitaar) en Beirut (de zang, de trompet) krijg ik ook meteen. Verder zijn er ook stukken die in de verte wel doen denken aan Sufjan Stevens of A Silver Mt. Zion. Erg hip allemaal. Maar toch vind ik het niet geweldig. Er wordt weinig toegevoegd en het is allemaal ook wel duidelijk minder dan alle genoemde mooie referenties. Zo zijn de melodieen niet van het soort dat emotioneel trekt, terwijl ik dat bij al die andere artiesten wel heb. En grootste minpunt is misschien wel de doodse ritmesectie die bij nogal wat nummers de muziek wel een beetje plat slaat.
Dit is het dus even niet voor mij als nieuwe ontdekking. Wat overblijft is wel een plaatje dat best lekker klinkt, nergens stoort, en ik ben dan toch wel weer eens met aERo dat dit nog best een fijne is voor in de zomer tussendoor. Wie weet probeer ik een volgende ook nog wel.

Ik kocht deze op de artiestnaam en vanwege het feit dat-ie maar 2 euro kostte, maar dit is meteen voor mij al een blijvertje hoor!

Bonte mengeling van (oosteuropese) wereldmuziek en jazz, soms tegen de dixieland aan. En dat komt dan uit Oostenrijk . Het is dat ik dat niet van te voren wist, anders had ik m misschien wel niet geprobeerd. De band bevat trouwens ook Bulgaarse en Turkse roots, en die kan je horen ook.

Als ze een keertje in de buurt spelen ga ik er heen.

Wel, ik heb de CD nu in bezit, voor een mooi prijsje, maar dit is NIET wat je wil. Ik zie hier veel lovende woorden voor Don't You Want Me, maar de versie waarin ik dat nummer ken staat hier dus niet op. En het is niet zomaar een beetje anders. Het klinkt een beetje als een dubversie, het duurt slechts 4 minuten en typerende synthesizerthema ontbreekt. Ik moest waarachtig zoeken naar de overeenkomsten.

Jammer dat dat hier nog niet stond vermeld, maar bij deze dan maar voor de volgende. Ik ga nu op zoek naar de single.

Eerder had ik iets dergelijks met Moby´s ´Go´. Is ook in talloze versies te krijgen en ik scoorde wel eens een versie met 4 remixen, alle 4 zonder het zo herkenbare thema zoals ik dat uit de top 40 kende.

Vrolijke plaat op kant 1 met mijn absolute favoriet uit hun repertoire The Worker. Remember Russia is zeker ook een classic, maar als geheel vind ik dit album, en dan in het bijzonder kant 2, minder dan wat hier nog na zou komen.
Kant 1 is nog steeds wel springerig en fris, met naast de genomende hits ook zo´n leuk stukje als Spiders. Opener Pretty Paracetamol valt mij nu ineens voor het eerst terughorend op; stukjes uit de melodie lijken toch sterk op het latere So Long , of niet?

Van diverse kanten al gewaarschuwd bij dit Soul Album van de Week, maar ik wist het ook al want ik kende Floetry al: hoog R&B gehalte.
Ooit eerder beluisterd omdat ze op Roskilde zouden komen (maar dat ging uiteindelijk niet door) en Flo'Ology vond ik toen best aardig.

Dit album is dus al van weer wat eerder. Het ritme van de meeste tracks is lekker laid-back en maakt de cross-over met hiphop een natuurlijke. De tracks die ik het sterkste vind zijn dan ook Sunshine, Heartache en (vooral) Subliminal.
Opera klinkt als een experimentje maar was juist in hiphop natuurlijk al vaker gedaan (Xzibit´s Paparazzi).
Het album heeft de afwisseling van een hiphop plaat maar kent ook typische R&B gedrochten als If I Was A Bird. Getting Late herkende ik vaag (is ook hit/single geweest) en is wel aardig, al vliegt het nummer aan het einde wat uit de bocht. Dat is ook mijn algemene commentaar: de samenzang is op veel punten wel erg ´barokkig´ R&B, in een in zijn totaliteit toch redelijk goed beluisterbaar album.

Met alle afwisseling en lichtpuntjes net een voldoende, zeg maar.

Ik heb deze al een tijdje in huis (met een grote stapel andere gekregen), maar vandaag pas voor t eerst helemaal aan het beluisteren. Natuurlijk kende ik Frank Boeijen al, en de hits uit die tijd heb ik heus wel meegekregen. Ik verwachtte een degelijke, bovengemiddelde plaat met niet al teveel missers, maar niet iets waar ik veel aan zou missen als ik het niet had. Ik had in de tijd dat dit uitkwam ook wel moeite met het ´politiek correcte´ van zijn songs in die tijd.

Maar het is anders. Dit is véél, véél beter dan ik dacht. En de teksten, met inderdaad veel grote woorden, krijgen allemaal een plaats en ineens is dit mooi allemaal. Teksten met ´grote woorden´ vallen voor mij vaak dood tot betekenisloosheid. Maar FB kan het. In het Nederlands nog wel. En dat zijn er niet veel hoor!

Ik vind het inderdaad als rodneyVL ook een mijlpaal. Veel te laat ontdekt, terwijl ik FB nota bene heb opgepikt vanaf het allereerste begin (kocht zijn eerste album al in 1981).

Ik kende eigenlijk nog geen album van de JB´s. Maf eigenlijk, want mijn favoriete nummer van James Brown is al zo lang als ik mij herinner "Doin´ it to Death", wat eigenlijk vooral een JB´s nummer is.

Mijn verwachtigen voor dit SAvdW was dan ook hoogespannen. Ik verwachtte briljante funk en die kwam gelukkig ook. Mooie natuurlijke ritmes met lekkere instrumenten; funky gittaar en vooral Fred Wesley dus (goed puntje van principal2000 - had nog wel wat meer gemogen), De primitieve synths bij Blow Your Head zijn ook precies ruig genoeg.
I'm Payin' Taxes, is een gezellige chaos, met breaks (een fraaie overgang op ander akkoord, stukjes rap verderop). Niet helemaal kloppend, en het spoken word is qua tekst ook wel wat slapjes, maar het blijft wel ontzettend funky.

Daarna wordt het album geleidelijk aan minder. Same Beat begint briljant, maar blijft een beetje in de belofte hangen. Het nummer daarop zou volgens de aankondiging een soort Doin´it to Death´-vervolg moeten zijn, maar haalt dat toch op geen stukken na. Iets minder dus dan de eerste 3, maar de sfeer blijft er toch wel in zitten.

Na het 5e nummer is het wel echt klaar met de pret. Going to Get a Thrill gaat ten onder aan onbeheerste synths en de andere twee zijn liedjes die het beste achterwege hadden kunnen blijven.

Samen met de intermezzo´s (leuk, maar na een paar beluisteringen te veel van t zelfde), de toch wel aandoenlijke quasi nonchalance in de raps én alle al genoemde gebreken is dit album ver van de perfectie verwijderd.
Toch is mijn samenvattend oordeel positief. Dit is de funk zoals die kennelijk moet zijn. Ik heb een hele stapel Funkadelic-albums en die zijn ook nooit schitterend van begin tot eind.

Goede keuze van Osiris Apis dus wel, die daarmee terecht licht werpt op deze band: te weinig stemmen in relatie met de meerwaarde voor het genre.

Degelijke soulplaat die sterk is in zijn afwissseling. Bevat een breed repertoire dat, ondanks het wat softe geluid, ook een sterk uptempo gedeelte heeft (Your Love's All over Me en Pick'um Up, Put'um Down, mooi naast elkaar gezet). Ballads zijn niet té zoet, en bijzonder is ook Trouble, met een voorzichtig ska -ritme erin. De afwisseling van het album komt heel naturel en dat zal ook komen door het wisselend stemgebruik (zie opmerking principal2000). Beetje jammer is de afsluiter Someday We'll Be Together, want ik vind de funky aanpak niet recht doen aan het nummer. Nutteloze cover die voor mij geen moment de Supremes-versie kan wegdrukken. Verder allemaal origineel materiaal voor zover ik weet, ook het informatieve verhaal van Angelo ( ) lezend.

Geen nummers met een ooh-aah ervaring, maar wel een plaat die ik met gemak meerdere keren kan horen (vanochtend tweemaal achter elkaar) zonder verveling. Weliswaar een wat soft album, maar zeker niet vlak. Een prettig positief gevoel van sfeer uit een ander decennium komt wel over. Past wel bij de hoes, zeg maar.

Wel heel erg freejazz, met zeker de eerste keer af toch even doorbijten voor de nog niet zo extreem geoefende jazzoren van sq, en ik heb er ook wel even over gedaan voordat ik iets kon opschrijven hier. In navolging van Jesse wil ik ook de drums noemen als belangrijk pluspunt van deze plaat. Zonder die houvast zou ik het waarschijnlijk een stuk minder vinden.
Maar het bleek dus toch ook voor mij wel leuk genoeg voor meerdere beluisteringen, pakkender ook dan menige ander extreme freejazzplaat die in het JAvdW topic voorbij kwam. Het is de globale indruk, geluid en energie, die je wel meteen van het begin als positief mee pakt. Part 2 is in dat opzicht het stuk met de meeste body: als een storm die over je heen komt.
Uiteindelijk is het voor mij toch part 4 dat het meeste indruk maakt als nummer. Het begint een beetje als relatieve ballad, met zelfs even bijna een uithaal à la ´Rhapsody in blue´ en de bas wordt ook even gestreken in plaats van geplukt. De hele opbouw van het nummer blijft het - meer dan bij de andere - spannend en de drumpartij is naar het einde wel heel briljant.

Energieke plaat, niet voor de achtergrond, die ik denk ik nog wel eens tevoorschijn zal halen.

Gisteren gekocht op Koninginnedag voor 20 cent Ik ben hier altijd ver vandaan gebleven omdat ik een bijzondere hekel heb aan Killing Me Softly . Een zwakke cover, met geforceerd geïmproviseerde zang die niet in de schaduw kan staan van het origineel.
Het veelvuldig geleen van grote hits stoorde me op de een of andere manier heel erg destijds, maar dat is nu toch wat verdwenen en vooral als geheel is dit toch wel een lekkere CD met speels afwisselend zang en rap. Ook Ready or Not, met de sample van het nummer van Enya (bij mij zeer geliefd ook al vóór de Fugees) vind ik nu best wel weer aardig.

Jaja bijzonder album. Verbazend eigenlijk dat ik er nog nooit van hoorde. Natuurlijk heb je wel vaker dat albums lang onopgemerkt bijven, maar deze, met name ook door de hoes? Ook het geluid is bijzonder sterk voor zijn tijd; ook al iets waardoor het toch opgevallen zou moeten zijn.

Dat betekent trouwens niet dat ik helemaal lyrisch ben en dat komt dat ik met alle opvallendheden en positieve punten toch een beetje met een nasmaak blijf zitten aan het einde van het album. Compositorisch is het eigenlijk best mager. Ik was niet zo´n Hendrix-liefhebber, maar hoor wel dat het akkoordenschema van Save a Little heel erg op Hey Joe lijkt en Can't You Hear Me Call You, Woman is toch wel zwaar geïnspireerd op Wind Cries Mary (nauwelijks toeval mogelijk ook, lijkt me ). En I'd Rather Be a Blind Man is wel aardig gedaan, maar blijft wel een cover van het eigenlijk niet te verbeteren bluesnummer.
En de andere nummers, mét alle positieve eigenschappen ook ( funky is het zeker ok; Red Moon heeft een lekker gitaartje en het titelnummer is eigenlijk na de eerste aanslag al raak) maar geen van alle heeft een nieuw deuntje dat blijft hangen.

Verder een verrassnd gedegen funkplaat en zeker leuk als curiositeit, en als ik kemm te slim af kan zijn koop ik m misschien toch nog wel (en dan de plaat natuurlijk).