Voor de liefhebbers van electronische soul is deze EP van Zak Abel een goede vangst. Een kortspeelplaat vol met vrolijke songs, swingend en disco. Genoeg energie en knipogen naar het verleden, maar ook met beide benen in het nu. Mocht je muziek zoeken voor een feestje zodat de dansvloer ook nog een beetje gevuld wordt dan zit je geheid op het juiste spoor met dit werkje van Zak Abel.

Electronische muziek toevoegen aan pop of welke stijl dan ook is al enige tijd helemaal hip en Zak Abel dient zich daar ook van. Vaak met leuke, funky en groovy singles. Zo begint deze plaat ook. Hij weet mijn aandacht helaas maar twee nummers vast te houden. Daarna wordt het zes nummers (met The River nog als positief tussenvoegsel) wat minder boeiend. Om dan nog aardig af te sluiten.

Geluisterd in trant van het Soulalbum van de Maand. En dit is mijn mening over de nummers:

1. More Bounce to the Ounce – Vette beats, lekker funky. Vocaal stelt dit natuurlijk echt helemaal niks voor. De hele vibe is vooral coolness all over the place.
2. Freedom – vocaal wat sterk, maar de hoofdrol is toch vooral weer weggelegd voor de lekkere funky instrumentatie. Swingt weer als een tiet.
3. Brand New Player – Ook dit is wel lekker funky, al pakt het mij wel wat minder dan de voorgaande songs. Ritmiek en methodiek gaat wat op elkaar lijken.
4. Funky Bounce –Funky bassgitaartje en ritme, over de vocalen hebben we het maar niet.
5. Be Alright – You Gotta Keep Ya Head Up, dikke 2Pac sample dus. Verder gewoon een fijn nummer zonder echt bijzonder te worden.
6. Coming Home – Vind dit nummer een beetje uit de toon vallen lijkt wel. Doet me weinig, valt me totaal niet op.

Zara McFarlane heeft al een tijdje haar naam en kwaliteiten bevestigd, ook bij mij. Zo tekstueel strijdbaar als op dit sterke Arise heb ik haar echter nog nooit gehoord. Ze neemt muzikaal ook wel een stap door wat meer psychedelische invloeden toe te laten op haar muziek. Maar constant als basis die weergaloos warme stem. Neem bijvoorbeeld het hypnotiserende Fisherman, daar hoor je heel goed wat Zara vocaal allemaal kan. Louter sterke nummers, een topplaat.

Een bezige bij, deze dame. In 2011 kwam nog haar debuutalbum uit op het vermaarde Bronswood label en werd ze neergezet als de vrouwelijke versie van José James. Nu is het begin 2014 en ligt haar nieuwste plaat alweer klaar. De Londonse dame overtuigde behoorlijk met haar eerste plaat. Deze nieuwe werd dus wel verwacht. Sterker, er werd naar uit gekeken. Wij zijn dan natuurlijk niet de beroerdste en hebben haar nieuwe werkje aan een luisterend oor gelegd. In deze review laten we jullie weten wat we er van vinden.

In opener Open Heart hoor je eigenlijk meteen al waar je de rest van het album aan toe bent. De prachtige, warme stem van Zara McFarlane heeft de leiding. Die stem is het middelpunt in al haar songs. En die stem vervoert je, romantiseert je, raakt je en doet je uit je dak gaan. Verwacht geen grote uithalen, geen stemacrobatiek, maar precies datgene wat nodig is om op de juiste manier je ziel binnen te zingen. Want dat kan deze dame zonder twijfel.
Na de opener is dat natuurlijk al een aardige stuk tekst. Wat het allemaal nog eens extra benadrukt is de kleine, bijna minimalistische begeleiding. Dus haar stem krijgt in de constructie van de songs ook echt de mogelijkheid om te shinen. Her Eyes is daar niet anders in, al is het een wat romantischer nummer. Move is weer relaxter, maar we blijven het zeggen, prachtig gezongen. Na drie nummers hangen we aan haar lippen, of eerder gezegd stembanden. Dat zal ook de reden zijn dat You’ll Get Me In Trouble zo hypnotiserend werkt. Of wat te denken van de intieme, muzikaal vrijere eerste single Polices & Thieves. Een kleine intermezzo is er dan met Spinning Wheel om daarna het niveau iets te laten zakken. Plain Gold Ring is een iets minder nummer vergeleken met de ongelooflijk hoge kwaliteit die in het eerste deel bereikt wordt. Datzelfde geldt ook wel voor Angie La La. Gelukkig pakt ze het daarna weer op met The Games We Played. Het kleine, intieme is weer terug en daar blinkt McFarlane toch wel in uit. Leuk is ook te horen dat het meer richting de echte jazz gaat op Woman on the Olive Greens om dan af te sluiten met het bijzondere Love. Dit nummer is gemaakt onder het motto less is more. En more is het, many more!

Een zeer geslaagde tweede plaat dus van Zara McFarlane. Deze dame kan makkelijk wedijveren met alle grote namen die het hele muziekjaar voorbij komen. Aandacht die ze niet krijgt, maar wel verdiend. Met deze review hopen we wat bij te kunnen dragen aan die aandacht, want iedereen moet dit gewoon beluisteren. Zo is muziek bedoeld!

Een bijzondere zangeres is Zara McFarlane sowieso. Met haard eigen stijl van jazz en soul gemengd met sociaal kritische teksten staat ze op zichzelf. Een nieuwe plaat moet dan ook de aandacht krijgen die het verdient. Opener Everything is Connected is een hele coole track met allerlei invloeden. Lome productie en fijne luie zang. Black Treasure is een songs waarin je haar Jamaicaanse roots terug hoort. Wat donkerder qua sfeer, productioneel even loom. My Story kent een bijna hypnotiserende zang waardoor je in een soort oneindige zompige loop belandt. Heel cool gedaan. Broken Water gaat terug naar haar roots met ook onder andere Afrikaanse klanken. Saltwater is werkelijk prachtig gezongen zeg! Erg mooi en sfeervol nummer. Productioneel apart en cool gedaan. Run Of Your Life zit weer vol met tradities. Als een soort mantra gaat dit nummer voort. State of Mind kent ook die herhaling. Bijzonder nummer met een specifieke sfeer. Native Nomad is rustig en mooi. Roots of Freedom is bijna een soort van dancetrack, maar dan met meer lagen. Afsluiter Future Echoes is fijn en maakt die prettige album compleet.

Zbonics, leuk zo’n artiestennaam, is een project van drummer Zak Najor. Op deze plaat wordt hij veelal bijgestaan door Melvin Sparks en Karl Denson. Op vocaal vlak is er zo nu en dan invulling van één van de beste zangers van dit moment, Gregory Porter. De basis van Zak zit in de acid jazz en dat hoor je ook wel weer terug op deze plaat, dat verklap ik vast, maar dan met een hedendaags sausje.
Voor mij zijn die ingrediënten genoeg om eens bijzonder uit te kijken naar deze plaat. De vraag is immers wel altijd, doet het album het in de oren net zo goed als op papier.

Het antwoord op die vraag lijkt met opener Soul Good een volmondig ja te worden. Dit nummer is simpelweg onbedaarlijk funky en groovy. Stilzitten is niet mogelijk. Een stuk relaxter is dan ook Nowhere to Run, waarop Gregory Porter voor het eerst meedoet. Relaxed nummer, vol van geluid en nog steeds die stevige groove. De groove die de basis vormt op deze plaat blijkt wel, want ook op de titeltrack komen we deze weer tegen.
She Danced Across the Floor bewijst eens te meer hoe goed Gregory Porter als zanger is. Waren de vorige nummers meer gestoeld op jazz, is dit gewoon een soultrack. Een hele goede welteverstaan. Anders wordt het wel met He Said, dat meer een grote jazzimprovisatie is van de muzikanten. Ook Wash Cloth past goed op het album en bij Scone Break wordt het funky op de toetsen.
Toppertje op dit album is zonder twijfel Issues of Life. Wederom met Gregory Porter die vocaal gezien zijn soulregisters volledig opengooit. Erg gaaf gezongen zeg! Porter klonk nog nooit zo soulvol.
Ruimte voor improvisatie is er weer op Apache Indian Wardance en op het psychedelische Zak Attack. Gregory Porter horen we nog twee keer voorbij komen. Op She’s Gone horen we goed hoe zang echt kan toevoegen aan de muziek en het relaxte Just in Time is een prima song. Dan maakt de futuristische afsluiter Mystery het plaatje compleet en kan ik zonder overdrijven zeggen dat ik hier naar één van de beste platen van 2013 geluisterd heb. Zbonics is een geslaagd project, mede en misschien wel vooral door de invoeging van Gregory Porter. Allemaal luisteren dit!

Nadat de eerste plaat me wel beviel en de 2e niet, toch deze ook maar uitgeprobeerd. Deze vind ik nog minder als die 2e plaat. Het houdt nergens mijn aandacht vast en kan me totaal niet boeien.

1,5 ster.

Zoals ik bij 'Simple THings' reeds heb neergezet ging ik vol vertrouwen op zoek naar de andere twee albums. Die vielen me erg tegen na hun eerste plaat. Slaapverwekkend slechte producties, het is net alsof de muziek in een sleur gemaakt is.

2 sterren.

Het Franse Zoe’s Shangshai zet met opener Mother een zeer eigen sfeer neer en dat is toch even wennen. Dat zetten ze met Sabotage prima door, iets meer pit en erg melodieus. Glimpse of a Roar is fijne muziek, jazzy, soulvol en licht funky. 7min is dan nog meer jazzy met mooie melodieën. Dit is toch wel fijne muziek. Niassam is mooi, Fiction Island is erg sfeervol. Dit wordt een steeds mooiere ontdekking. Het korte Lava Love wordt opgevolgd door Give Me Your Gold wat meer trippy en funky is. Anatomy of an Emotion blijft funky en Hibiscus Nose is dan juist weer rustig en sereen. Ook Father is mooi rustig. Ik kende Zoe’s Shanghai voor het beluisteren van dit album nog niet, maar het is voor mij wel duidelijk dat dit meer aandacht verdient want dit is heel fijne muziek waar meer dan genoeg in te ontdekken valt.

Remix cd'tje die me minder weet te boeien als Outro Lado. Zuco doet het op zich wel weer goed bij mij, maar het is wel allemaal van het zelfde.

2,5 ster.