Bad Boy 4 Life en I Need a Girl vond ik altijd wel leuk en ben daarom dit album uit gaan proberen. De rest valt dan meteen vies tegen en luister ik never nooit meer.

1,5 ster.

Persoonlijk vind ik het altijd wel jammer dat zo weinig mensen stil staan bij P.P. Arnold (volledig Ikette P.P. Arnold). De stem van deze damen is zo bijzonder dat je er eigenlijk simpelweg niet omheen kan. Dat gaat mij dus ook niet gebeuren met dit album dat totaal een jaar nodig had om opgenomen te worden.
Het Immediate label stond bekend om zijn creatieve kijk op de soulmuziek en dat horen we op deze plaat terug met nummers als Groovy en The First Cut is the Deepest.

Groovy – goed gevuld nummer, de instrumentatie zet een duidelijke sfeer neer.
Something Beautiful Happened – vocaal dik voor elkaar.
Born to Be Together – pakt vocaal weer aardig uit. Muzikaal redelijk bombastisch
Am I Still Dreaming – lekker groovy en swingend nummer
Though It Hurts Me Badly – wat kaler nummer, mooie gezongen en mooie sfeer
The First Good is the Deepest – dat dit een hit was, is goed te begrijpen. Heeft iets sfeervols en meegaands
Everything is Gonna be alright – heeft een swingend karakter. Ook redelijk poppy
Treat me like a lady – stoerder en swingend nummer. Lekker funky.
Would you believe – lalala’t u mee?
Life is but nothing – rustig en sfeervol nummer
Speak to me – krachtig nummer over de gehele linie
The time has come – stemmige afsluiter

PP Arnold had in de jaren 60/70 een grote hit met The First Cut Is the Deepest. Na twee albums kwam een derde "nooit" uit (tot 2 jaar geleden). Aan de warme sound van toentertijd heeft ze duidelijk niet ingeboet hedentendage. Aardig wat nummers zijn wat te zoet te noemen, maar over het algemeen staat dit album als een huis. Een album die je dus vooral veel warmte bezorgd.

Een manier om op te vallen in de muziekindustrie is buiten de muziek die je maakt ook hoe je presentatie voor elkaar is en daarin valt Pale Jay met zijn felgekleurde bivakmuts erg op. Het gaat natuurlijk om te muziek en dat begint met Preface heel subtiel. Ook In Your Corner klinkt erg goed zeg! Fijne rijk instrumentatie al moet de wat geknepen stem je liggen. Ook het lijzige Dreaming in Slow Motion kent die warme sound. Het blijft daarna qua vibe lekker relaxed op By the Lake en Bewilderment. My Dirty Desire kent wat meer aanwezige beats, maar Vladimir is weer uiterst rustig en dan afsluiter Don’t Forget That I Love You meer beat-vol.

Je valt als artiest natuurlijk wel op als je constant met een rode bivakmuts over je hoofd loopt. Maar alleen op die manier opvallen is niet genoeg. Ik luisterde al eens het uit 2023 afkomstige Bewilderment van Pale Jay, Die beviel mij gedeeltelijk. De titel van dit album verklapt eigenlijk al een beetje wat je krijgt: vrij lome en vooral rustige liedjes. Alles lijkt daardoor ook wat op elkaar met uitzondering van het vrolijke Floating on a Memory. Maar verder is dus al het andere een beetje hetzelfde idee. Niet vervelend, niet wereldschokkend.

De grote doorbraak van deze blanke, Britse dame was er met de single Stone Cold Sober. Door haar opvallende verschijning en haar debuutplaat kreeg ze de aandacht die ze zeker wel verdiende. Het tweede album (Fall to Grace) kreeg een stuk minder aandacht. In 2013/2014 werd het dus weer tijd voor een hit. De hulp van wie anders dan Pharrell kan je hiervoor inroepen? Zo geschiedde, Can’t Rely On You kwam in de hitlijsten en Paloma Faith was weer the talk of the town. Kan zo ook op een heel album overtuigen?

Het album opent ook met bovenstaande single die vooral in het begin wat wegheeft van Robin Thicke’s Blurred Lines. Misschien niet helemaal verrassend met dezelfde producer achter de knoppen. Dat Paloma Faith op dit album niet vies is van het inhuren van topproducers merken we gaandeweg. Zo komen we ook de naam van Raphael Saadiq tegen. Zelfs op de tweede track al. Saadiq is de man achter het disco-achtige, swingende Mouth to Mouth. Ook bij de track Take Me zitten de swingende tonen er goed in. Saadiq staat ook garant voor de mooie ballad Love Only Leaves You Lonely, dat we later op het album terugvinden.
Waar Paloma haar inspiratie vandaan haalt is goed te horen op Only Love Can Hurt Like This. Je hoort hier mevrouw Faith in een soort combinatie van Dusty Springfield en Amy Winehouse, zonder het plat te kopiëren overigens. Ook op Taste My Own Tears horen we een andere artiest terug, namelijk Duffy. Dit is minder geslaagd. Een nummer later is er dan weer Trouble With My Baby. Een nummer met een duidelijk Daptone-sausje.
Faith staat bekend om haar powersongs. Songs waarin ze haar vocale power goed kwijt kan. Dat doet ze ook weer veelvuldig op deze plaat, met wisselend succes moet ik zeggen. Other Woman en The Bigger You Love zijn daarin minder goede uitvoeringen. Het synths gedreven Impossible Heart en afsluiter It’s the Not Knowing vallen aan de goede kant uit.

Meerdere producers zorgen vaak voor wisselingen en dat is ook op deze nieuwe plaat van Paloma Faith te horen. Verwacht dan ook niet naar een album te luisteren dat klinkt als één geheel, maar wel naar een album waarin Paloma haar kunde op verschillende niveaus tentoonspreid. Al is het succes wat wisselend.

Hij had al veel leuke hitjes en zijn populariteit was ook blijvend. Dat bewijst in ieder geval het feit dat zijn concertkaartjes snel uitverkocht zijn. New Shoes kan iedereen ook zo mee zingen. Lekker makkelijk in het gehoor liggende popliedjes dus, met kwaliteit: 100%. Een kleine verrassing was de nieuwe single Scream (Funk My Life Up) dan ook wel. Het nummer dat deze plaat opent liet een andere sound van Paolo Nutini horen. Maar was dat met maar één single, of trekt hij dat het hele album door?

Soulvol, funky, dat is de stijl die Nutini met die single gepakt lijkt te hebben en dat trekt hij zeker door op de rest van deze plaat. Zo valt Let Me Down Easy op door de prominent geplaatste Bettye LaVette sample. Erg cool gedaan, geeft het nummer een mooi vintage gevoel mee. Funky met Janelle Monae op Fashion. Cool op Diana. Intens op Iron Sky en prachtig klein op afsluiter Someone Like You. En niet alleen soul viert hoogtij op deze plaat. Nee ook de blues is af en toe goed terug te horen bij Paolo Nutini. Neem het ruigere Cherry Blossom aan het einde van de plaat, of One Day. Dit nummer is doorleeft gezongen, mooi en rustig bluesy.
Wat dan ook nog te denken van wat gospel en countrysoul. Paolo Nutini trekt op deze plaat dus een breed palet aan invloeden uit de kwast en schildert er een prachtig plaatje omheen. Oké, misschien niets wereldschokkend of superorigineel. Maar zolang het zo vakkundig en sterk opgebouwd wordt als op deze plaat kunnen we daar geen problemen mee hebben. Nutini bewijst hier simpelweg een bijzonder muzikale jongen te zijn die zich niet graag vastklampt aan één stijl. Hij benut allerlei stijlen en hij laat horen deze alleen te beheersen.

Het is even geleden dat we iets van Paolo Nutini hebben gehoord. Sowieso een zanger die zich steeds opnieuw uit wist te vinden. Van het pophitje New Shoes tot aan het soulgerichte album Caustic Love. En nu 8 jaar later eindelijk weer nieuwe muziek van zijn hand. Dit album werd voorgegaan door de intense single Through the Echoes, maar dit album heeft veel meer te bieden. Aftermath opent het album met een soort rauwe uitbarsting van vocalen. Gevolgd door Radio, een prachtige hitgevoelige popsong. Dit is echt fijne muziek. Daarna die eerder benoemde intense single Through the Echoes. Dit is vocaal puur genieten. Acid Eyes is een mooie rustige song. Hiermee kunnen we wel spreken van een enorm sterk begin van dit album.

Na een korte interlude horen het wat vuigere, maar ook wat onbereikbaardere Lose It. Perified Love is ook net even anders van karakter met zijn meer rock-inslag. Everywhere brengt de intensiteit en rust weer wat meer terug. Die stem van Nutini is echt fanastisch, zo goed gezongen dit. Abigail gaat juist meer de folky kant op. Ook aan afwisseling duidelijk geen gebrek op dit album. Children of the Stars is een mooie rustige popsong. Waar Heart Filled Up juist terug gaat naar de folk, wat ontspruit in wat meer muzikaal geweld. Shine a Light is gewoonweg een goede poprock-song. Waar hij bij Desperation juist weer meer de groove op zoekt. Julianne dan als mooie pianoballade. Het sereen, breekbare Take Me Take Mine is prachtig. Gevoelige muziek maken doe je dus zo. Afsluiter Writer dan. Een meer folky singer-songwriter song. Mooie stemmige afsluiter van een heel geslaagde plaat Nutini. Materiaal voor eindejaarslijstjes.

PARTYNEXTDOOR lijkt zomaar een naam maar is dat geenszins. Protegee van Drake en productioneel verantwoordelijk voor Rihanna’s wereldwijde hit Work. Hij schrijft en produceert trouwens wel vooral voor anderen. Zo af en toe komt er dan in de vorm van een LP of EP werk uit op eigen naam. De hoeveelste dit is raad zich in de titel al raden. Hoe de Canadees het voor zichzelf doet gaan we zien.

Het album opent met High Hopes. Een nummer en muziek die je duidelijk niet voor de vocalen moet beluisteren. Aan de andere kant juist wel voor de productie en dan met name de diepe bassen die we hier horen. Don’t Run biedt daarop nog meer diepe bassen en nog zo zielloze vocalen.
Op Nobody worden de bassen nog wat dieper en de claps nog wat harder. Daarbij worden de vocalen nog meer vervormt. Het hinkt dus wat op twee kwaliteiten. Al is het op Not Nice wel iets anders. De bassen zijn wat minder diep en de swing is hoger. Het nummer is qua sfeer sowieso wat luchtiger als al het voorgaande.
Only U is dan juist wat korter en energiek, waar Don’t Know How juist weer die dikke bassen laat horen, eveneens wat meer melodie in de zanglijnen. Een goede verbetering naar mijn idee.
Problems & Selfless is erg zompig, veel zompiger wordt het niet. Net als ook niet veel minder opvallend wordt als met Temptations. Op Spiteful neemt dan juist de gitaar de hoofdrol op zich, waar Joy een stuk rustiger is, maar wederom met gitaar. Dit vind ik een sterk nummer, ook vocaal.
Die rust wordt nog wat meer gebracht met You’ve Been Missed. De beats zijn wel aanwezig en over de gehele linie is het prima. Daar waar Transparecy juist volledig om de brommende productie gaat. Dik en vet aangezet en zang die geen zang te noemen is. Nog minder ben ik het spreken over het rommelige en bellende Brown Skin. Snel vergeten en door met 1942. Een nummer dat door stoomt zonder ergens te overtuigen. Een vrij zwak nummer wederom.
Come and See Me komt nooit ergens helemaal los. Verder is het ook wat saai en die Drake voegt ook maar weinig toe. Afsluiter Nothing Ease to Please is een nummer waarop het devies rechtdoor en klaar lijkt te zijn.

(bron: Opus de Soul)

Een EP van een groot producer op R&B-vlak. Zo groots is hij hier zeven nummers lang niet. Te vaak en te veel saaie keuzes. Nergens verrassend en vooral uitgekauwde songs. Partynextdoor verrast al lang niet zoveel meer als hij eerder wel gedaan heeft. Er is eigenlijk geen lichtpuntje te benoemen.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Misschien dat ik ooit eens een los nummer van dit album opgevangen heb, maar meer ook niet. Het achtergrondverhaal van dit album was al bekend bij mij. Waarschijnlijk eens opgevangen tijdens een Top2000 a-go-go aflevering. Verder vind ik het wel een prettig album. Het straalt een bepaalde mooie sereniteit uit. Het pakt ook wel fijne energie verschillen op waardoor je geboeid genoeg blijft al luisteraar.

Vind dit, om met de deur in huis te vallen, niet zo'n heel boeiend album. Het lijkt wel of Paul Weller teveel van van alles wilt pakken en dat komt te rommelig over (op mij). Het kan mijn aandacht totaal niet vasthouden.

Funk of soul uit Zweden, dat kan heel fijn zijn. Dat bewees onder andere Daniel Lemma al eens en nu is het de beurt aan Paulo Mendonça om te bewijzen dat ze daar in Scandinavië wel wat kunnen op muzikaal vlak. De titel van zijn plaat lijkt qua stijl al genoeg te zeggen, afwachten of het er ook uit komt.
Opener BBB dient zich van de funk met rock. De letters staan voor Big Booty Bitch en dat moet bewogen worden op dit nummer. Om daarna lekker door te swingen met Me and My Friends. Want swing heeft dat nummer zeker.
Yeah Yeah Yeah valt onder de funky rock van de opener, een soort kloon van Lenny Kravitz. Dit pakt op het nummer 21 Century uit als een slechte kloon. Een soort namaak Kravitz, erg jammer.
Er staan daarnaast ook wel wat popliedjes op deze plaat. Birds and Bees en On Top vallen daaronder. Gewoon rechtdoorzee popliedjes.
Echt funky wordt het eigenlijk alleen maar bij Anybody Wanna Funk, het beste nummer van deze plaat. En wat we dan overhouden zijn vijf overige songs, die ook wel onder de noemer overig vallen. Niet bijzonder eerlijk gezegd.

Aardige tegenvaller dus, deze plaat. Scandinavië kan muzikaal veel beter, dat weten we, maar het moet dan niet van deze man komen.

Paebo is al een tijdje in een bekende naam in de R&B-wereld. Hij werkte onder andere al samen met de topzangeres Roberta Flack. Dit laatste soloproject heeft vrij weinig nieuws onder zon. Hij probeert het met R&B uit de oude doos, evenals de meer hippe R&B van nu. In beide gevallen kan hij niet verrassen of genoeg triggeren

Te vaak ondergesneeuwd door het eerder genoemde album When a Man Loves a Woman. Maar misschien van hogere kwaliteit.

It Tears Me Up – in dit nummer hoor je zó goed wat de vocale kwaliteiten van Percy Sledge waren. Wat een uithalen en beheersing zeg!
I’m Hanging Up My Heart for You – de vocale capaciteiten trekken door, het nummer is verder wat slapper
You Really Got A Hold on Me – een veel gehoord nummer in een prima versie
That’s How Strong My Love Is – hoe vaak dit wel niet gecovered is. Deze cover is redelijk nietszeggen
A Sweet Woman Like You – wat dynamischer door de blazers. Fijn nummer
Love Me Tender – dit is wel heel zoetjes
Warm and Tender Love – die andere hit die we op dit album terugvinden. Dat ligt dan toch weer vocaal aan het vocale gedeelte
Try a Little Tenderness – moeilijk nummer om te coveren, en dat is ook voor Sledge zo die het een stuk rustiger maakt
So Much Love – nummer dat het ritme er lekker in houd, prima gezongen ook weer
I Stand Accused – traag nummer, misschien wel wat te traag
Heart of a Child – de swing zit er weer in, maar helemaal komt het toch niet
Oh How Happy – vrolijk en licht olijk nummer

(bron: Opus de Soul)

Een country-soul topalbum met de wereldberoemde titeltrack.

When a Man Loves a Woman – alleen door die eerste noot al prachtig, met recht een klassieker
My Adorable One – love is all around
Put a Little Lovin’ On Me – gooit de swing er nog even in
Love Me All the Way – en weer terug naar een ballad vol met liefde
When She Touches Me – wat meer gevoel in het zang gedeelte
You’re Pouring Water on a Drowning Man – door heel veel gedaan, deze versie is niet zo heel bijzonder
Thief in the Night – prima song, valt niet direct heel erg op.
You Fooled Me – zelfde idee, zelfde gevoel
Love Makes the World Go Round – zit iets meer swing in, waardoor het ook wat meer opvalt.
Success – de noten worden wel erg lang gemaakt
Love Me Like You Mean It – had van Motown kunnen zijn

(bron: Opus de Soul)

Percy Sledge is een man van de mooie uithalen. Zoals de eerste noot van When a Man Loves a Woman, gewoonweg kippenvelcreërend mooi.
Goede verzamelaar van deze in de vergetelheid geraakt topper.

Perquisite gaat verder zonder Pete Philly en bracht op die manier al het goed ontvangen ‘Carmen van het Noorden’. Waar dat nog een soundtrack was is hier met ‘Across’ het eerste solo-album van Perquisite. Hoewel, solo? Door de vele gastartiesten lijkt het daar niet echt op.

Het album opent met het luchtige ‘Set Me Free’. Lekker vrolijk nummer dat mij qua stijl wat doet denken aan de muziek die Giovanca ook maakt. Op ‘Dreams of Gold’ vinden we Jenny Lane, één van Nederlandse beste stemmen van dit moment. En dat ze zo goed kan zingen bewijst ze ook op de heerlijke productie van Perquisite. Een nummer met een opzwepend refrein en goede, ingetogen coupletten.
‘Bottomline’ is weer totaal anders. Opzwepende beats waarop een gedreven zingende Cato van Dijk haar ding doet. Goed koortje dat het nummer echt opzweept. En als dan het refrein erin knalt kan je echt niet meer stilzitten. ‘Time’ is met Henk Hofstede die klinkt als een gedreven folk-zanger. Pakt goed uit, hij klinkt soms zelfs bijna als Robbie Williams. De overgang met het wat meer gefreakte ‘Dead Souls’ is erg groot, maar is er niet minder om. Apart nummer dat mij erg pakte en deed denken aan Gorillaz. Het is zodoende uitgegroeid tot het favoriete nummer van het album voor mij.
Room Eleven’s Janne Schra is daarna te horen op ‘Machine’. Dit is een wat kleiner nummer geworden. Dat is iets wat perfect voor de stem van Janne werkt. Goede zangeres met een soepele stem. Voeg daar de mooie, sfeervolle instrumentatie aan toe en je hebt een prachtig nummer.’Too Late’ past qua sfeer ook weer perfect in het album. Wat bij dit nummer vooral opvalt is de prachtige opbouw. Alles klopt tot in de kleine puntjes, wat wil je nog meer?
Op ‘The Rain’ wordt Perquisite bijgestaan door de getalenteerde Jay Colin. Dit nummer doet me wel wat denken aan het werk dat Perquisite samen met Pete Philly maakte, alleen dan met een andere rapper. Op ‘Silence’ is Janne Schra weer te vinden. Dit keer een wat meer uptempo nummer. Rapper GMB komt ook voorbij en maakte het swingende nummer als één geheel.
‘The Center’ kent een mysterieuze intro, een goede beat en prachtige zang van Dazzled Kid. Mooi nummer ook weer. Maar zo onderhand lijken we dat ook gewoon van Perquisite te verwachten en te verlangen. ‘Attitude’ is ook een nummer met een lekker groove. Dit komt mede door de goede vocalen van Sanguita.’I Rely On Me’ kent ook weer mooie vocalen, door Renske Taminiau. De sfeer wordt ook op dit nummer weer prachtig gepakt. ‘Blackbirds’ is een mooi en ingetogen hiphopnummer geworden. De intense raps komen van GMB, maar de productie vervolmaakt dit nummer.
En dan is het tijd voor het allerbeste nummer van dit album: ‘Me Despido’. Het enige niet Engelstalige nummer is werkelijk waar betoverend. De hele opbouw en sfeer is gewoon perfect. En wat is Maurino Alarcon een fijne zanger zeg!
‘Gone’ sluit het album af. Een geheel instrumentaal nummer waar Perquisite nogmaals goed zijn best op gedaan heeft.

De conclusie is dat Perquisite een mooi album heeft gemaakt. Hij verkent alle muzikale stromingen, of mengt deze. Veel experimenten lijken er niet in te zitten, maar het is gewoon een fijn geheel geworden. Alle nummers ondersteunen de sfeer die het album neer zet. Een album dat je dan ook echt als geheel moet beluisteren om die sfeer te kunnen pakken.

Dit album begint bijzonder interessant met Night Eyes en ook Friend on the Line blijft interessant. Giants is ook weer leuk, maar met Mainframe voelt het weer wat te plat. Het slijmerige Lavender gaat ook wat mis en Happy is the Day is een niemendalletje. Must Be in Love is prima poppy en zowel Snatching Time en The Hard Yards zijn totaal onopvallend. De blazers van afsluiter This Sun voegen nog wel iets toe, maar dit album is dus gewoon iets te onevenwichtig om volledig te kunnen blijven boeien.

Prachtig album! De zangerige rapstijl van Pete Philly is echt superrelaxed en de beats, damn! die beats, die zijn van wereldniveau. Het hele concept van dit album staat me zeer aan en is perfect uitgevoerd.

4,5 ster.

Het nieuwe album van de Pietjes nu een paar keer beluisterd en om maar meteen met de deur in huis te vallen: het bevalt me beter als Mindstate.

Muzikaal gezien is dit album absolute wereldtop. Als je kijkt naar Nederland dan steekt Perquisite Delic naar de kroon. Wat een prachtige topproducties!

De andere Piet: Pete Philly is erg op dreef met zijn zangachtige rap. Prachtig laidback. De zomer is dan wel nooit geweest, maar met deze cd in je speler lijkt het altijd alsof het zonnetje weer gaat schijnen.

De artwork van het album is ook erg tof gedaan met die foto's en de verhaaltjes erbij. Voor mij is dit tot nog toe het hiphopalbum van het jaar!

4,5 dikke sterren.

(mijn favoriete nummer is 'Awake')

Verdomd lekker hiphopalbum dit. Erg goede vibe en het knalt gewoon mijn speakers uit. Ik vind het album vooral als geheel sterk, louter sterke nummers. Ik ben zo enthousiast hierover dat ik het niet onder woorden kan brengen.

4,5 ster.

Net iets minder goed als de voorganger uit '92, maar evengoed veel beter als veel andere hiphop. Vooral de gehele vibe die de plaat uitstraalt vind ik erg cool. Hou deze op 4 sterren,

Cool-cooler-coolest is dit album. Heerlijke soulvolle en funky hiphop. Topproducties, topraps, topplaat. Geen zwak nummer te bekennen. It makes me happy.

4,5 ster.

Dat Pharrell Williams weer helemaal terug was hebben we vorig jaar geweten. Hij was medeverantwoordelijk voor de twee grootste hit van het afgelopen muziekjaar (Blurred Lines en Get Lucky). Voeg daar de solohit Happy aan toe en je kon niet meer om Pharrell Williams heen.
In het begin van de jaren ’00 was het niet anders. Alles wat een hit was kwam toentertijd van de hand van productieduo The Netpunes. Ook met hun eigen groepje NERD scoorden ze aardige hits en hadden ze twee succesalbums. Daarna verloren we ze uit het oog. Nu is er een nieuw solo-album van Pharrell, mede gestuwd door het succes van eerder genoemde Happy.

Wie het zich kan herinneren weet dat dit het tweede soloproject van Pharrell is. Maar voorganger In My Mind zal niet heel veel mensen meer bijstaan. Dat kwam mede door de kwaliteit van de plaat, maar ook doordat alle aandacht voor zijn werk toen een beetje over zijn hoogtepunt heen was. Naar aanleiding van het succes van de single Happy kon deze tweede plaat eigenlijk ook niet uitblijven. Dat het een album voor en over de dames is mag duidelijk zijn met de titel. En dat we dat falsettostem van Pharrell door het hele album horen zal ook geen verbazing wekken. Maar hoe is die kwaliteit nu precies?
Opener Marilyn Monroe is een geruststelling naar alle dames dat ze niet allemaal op deze voormalige sexbom kunnen lijken. Het nummer is lekker catchy, maar over de gehele linie wel wat te vlak. Wat volgt is een falsettostrijd met Justin Timberlake in Brand New. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat Timberlake duidelijk de betere zanger is, al is soms lastig te horen wie waar zingt door het stemgebruik. Nummer behoort zeker tot de betere van deze plaat. De vibe zit er goed in. Die vibe wordt doorgezet in Hunter. Een nummer dat vooral opvalt door het geinige gitaartje dat voor een discosfeer zorgt.
Gush bedient zich van de vocale harmonieën. Nummer is wel wat zoetjes om echt op te vallen. Happy valt als bekende single natuurlijk wel op. Wat ook opvalt is het broeierige en sexy Come Get it Bae. Miley Cyrus heeft hier een klein rolletje in. Nummer is lekker funky en opwindend en behoort tot de besten van deze plaat.
Het Daft Punk gevoel komt terug op Gust of Wind. Leuke viooltjes en vrij rustig nummer. Valt niet per sé op tussen de rest. Dat doet het aparte Lost Queen wel. Nummer heeft een bijzondere productie en sfeer. Hoe het nummer zich ontwikkeld is ook alleen maar apart en verrassend te noemen.
Pharrell wordt bij Know Who You Are bijgestaan door Alicia Keys. Vrij relaxed nummer met een soort reggaevibe. De combinatie Williams en Keys bevalt me wel goed hier. Refrein is vrij aanstekelijk en het nummer is als geheel gewoon goed uitgedacht. En dat brengt ons alweer bij het laatste lied: It Girl. Wederom de herkenbare koortjes en ik zie dit nummer als de perfecte keuze voor de volgende single.

Het is concluderend een album geworden dat af en toe verrast, maar te vaak toch wat te vlak overkomt. Pharrell weet natuurlijk dondersgoed hoe hij hitsongs moet maken, maar de echte klappers mis ik hier toch wel een beetje. Opvallend is ook dat hij vaak gebruik maak van het Nile Rodgers-gitaartje zonder de beste man ergens op dit album daadwerkelijk meespeelt.

Misschien verwachtte ik er teveel van, misschien is het gewoon echt niet zo goed, maar het valt me lelijk tegen, dit soloproject van Pharrell. Het vernieuwende aan zijn sound is er een beetje vanaf en het komt mij over als een makkelijk en snel in elkaar gezet cd'tje.

2 sterren.

EP’tje van deze Britse zanger. Een EP’tje waarbij de woorden als ontspannen en relaxed de boventoon voeren. Dat wordt richting het laatste en vijfde nummer wellicht wat eentonig, veel van hetzelfde, maar aan de andere kant heeft Phillipe een prima stem.

Dat er ook goede soul en R&B uit Scandinavië kan komen hebben verschillende artiesten wel bewezen. Ik noem onder andere een Daniel Lemma en een Nicole Willis om dit nog wat extra kracht bij te zetten en nu hebben we hier Phlake, uit Denemarken. De verwachting is de meer moderne R&B/electronic muziek die je nu zo vaak hoort. Ook een stijl die in zeer wisselende kwaliteit gehoord wordt. Waar kunnen we Phlake tussen plaatsen?

Opener Costa Rica is een korte intro die opgevolgd wordt door het lekkere, vrije en makkelijk in gehoor liggende Angel Zoo. Een aanstekelijk nummer die de potentie van een grote hit heeft. Dan is Like You een stuk zompiger, met een diepe overstuurde bass. Dan net weer wat anders is May Be. Dit is die “bekende” moderne r&b met de nodige clickjes en clackjes. Veel gebeurd er in de productie.
Ik noemde Angel Zoo al hitmateriaal, maar dan is Pregnant dat al helemaal. Een pophit in de dop naar mijn mening. Gevolgd door Moldavia waarvan de productie er echt heel lekker in beukt. De afwisseling is er, zoals met het rustigere Stallin of dan weer het superhippe en uiterst poppy Something Better.
Allemaal stuk voor stuk lekkere nummers waardoor het jammer is dat Breakup Business eigenlijk wat te weinig opvalt. Net als het vrij standaard So Faded. Gelukkig voegen de blazers nog wel wat toe aan dit nummer, maar meer ook niet.
New Slow is dan wel weer lekker aanstekelijk, al aan de andere kant ook wat makkelijk. Het sluit zich af met Dress Off. Een nummer dat van alles wil zijn. Maar wat is het nu echt? Ik heb geen idee.

Echt goede R&B uit Scandinavië is het niet. Een album waarvan zeer waarschijnlijk alleen een aantal losse nummers zullen blijven hangen. Die nummers gaan we dan vooral in het begin van deze plaat terug vinden.

(bron: Opus de Soul)

Los van elkaar ken ik ze wel, maar samen zijn deze zanger en rapper/zanger een combinatie die uitstekend past. Dat bewijzen ze in ieder geval wel met deze plaat. Een plaat die de grenzen op zoekt waar de hiphop en RnB samenkomen. De sfeer is meestal lekker relaxed en beide laten meer dan voldoende van hun aanwezige kwaliteiten horen. Phonte is misschien wel de echte topper op deze plaat, al wil ik niet zeggen dat Erro veel bij hem achter blijft.

Dit album beluisterde ik n.a.v. dit topic.

Echoes zegt mij wel wat, maar dit album van Pink Floyd is mij nooit onder de aandacht gekomen.
Het moet gezegd worden vanuit mij, maar ik moet me misschien eens wat meer gaan verdiepen in de muziek van Pink Floyd. Want ook dit bevalt me weer prima. Misschien op de opener en Seamus na, maar de rest is sfeervol, stemmig en vaak erg mooi. Er is zelfs ruimte op een bijna frivool piano’tje op San Tropez en het gedegen opgebouwde Echoes is ook fijn.