Het vorige album Jardin uit 2017 was er een die mij bijzonder goed beviel. Logisch ook dat ik dan me waag aan deze opvolger. Het begint allemaal met het wat saai gezongen Tombs, ook bij With a Smile mis ik wat begeestering. Dat is toch een begin die ik niet had voorzien. Muñeca klinkt mij ook wat te simpel in de oren, maar gelukkig zit er wel wat meer in Fields. Dit nummer heeft gewoon meer gevoel, meer sfeer. Zo wil ik Gabriel horen. Jammer is dan ook dat Mura My Look productioneel te opgefokt is. Het lome Moonless is dan wel weer fijn en ook Someone is best een lekker nummer. Niet heel bijzonder is daarna Bloom en Aqüita vind ik eigenlijk gewoon slecht. Afsluiter Blue Dot is dan ook wat saai en je kan makkelijk de conclusie trekken dat deze nieuwe plaat het dus echt niet redt bij voorganger Jardin.

Dat deze Gabriel Garzón-Montano een meer dan opvallende verschijning is moge duidelijk zijn met zijn blonde haren en aparte kleding. Dit Jardin is de eerste plaat van de R&B-zanger uit New York. Ik neem dan gemakheidshalve zijn EP uit 2014 niet mee. Ik ken die EP ook niet eerlijk gezegd. Getekend op Stones Throw beloofd het bij voorbaat al wat goeds.

Na een korte intro die de titel Trial meekrijgt begint het album pas echt. Dat is met het ontspannen Sour Mango. Wat hier meteen opvalt is de aparte, maar prettige stem van Gabriel en de fijne, rijke instrumentatie van de song. Deze twee ingrediënten kunnen bij deze gezien worden als twee vaste drijfveren voor deze plaat. Ook het speelse Fruitflies doet hierin mee. Veel geluidjes die als het ware de vliegjes echt uitbeelden en verder ook net even lekker anders dan normaal. R&B mag dan de genreaanduiding zijn maar Montano beweegt zich gerust ook richting genres als jazz, soul en funk. Dit alles komt perfect zijn op mijn persoonlijke favoriet The Game. Een nummer met net iets meer funkyness en aanstekelijkheid. Qua sfeer ook echt een vrolijk nummer en overall cool gedaan.
De volle sound die dit album met zich meekrijgt is ook terug te horen op het met knikjes en tikjes gedreven Long Ears. Een nummer waar je ook lekker op mee kan knikken. Of wat te denken van de fijne eerste single Crawl. Een single die overtuigde net als het hele album vooralsnog doet.
Het meest aparte nummer van het stel is toch wel Bombo Fabrica. Luister daarvoor anders alleen maar eens naar die beat, dan weet je genoeg. Dan heb je genoeg gehoord. Het is dan ook wel een redelijk contrast naar het rustige en ontspannen Cantiga. Gabriel brengt hier ook wat meer hoogte naar zijn stem.
Daarna is My Balloon niet meer dan een korte intermezzo om deze zeer fijne plaat uiteindelijk af te sluiten met het dromerige Lullaby. Dromerig zoals de meeste songs met deze titel zijn.

(bron: Opus de Soul)

Aardig plaatje van Rios. Begint vooral sterk, zakt daarna wat in om weer een sterke eindspurt te trekken. Het is lekker zomerse muziek, luister lekker weg.

Gabriele Poso is een Italiaanse multi-instrumentalist en composer. De van Sardinië afkomstig artiest kom met Roots of Soul met zijn tweede studioalbum. Zoals we van hem mogen verwachten zou het een melting pot moeten worden van verschillende stijlen. Stijlen die Poso bekend zijn, zoals de warme en vitale percussies uit Afrika, de latin beats en de jazzy feeling. De vocalen zijn vaak soulvol. Maar het natuurlijk altijd de vraag of deze stijlen in een blender terecht en tot een goed recept gevormd worden.

Het album opent met het al eerder besproken Sunshine. Voor de liefhebber van mooie muziek zei ik toen en dat vind ik nog steeds zo. Mooie dromerige muziek opent dit album en wordt opgevolgd door een meer latin gedreven nummer. You Don’t Love Me is samen met Osunlade. Het nummer swingt als een tiet en heeft een fris karakter. De track loopt moeiteloos over in Freedom. Een track die dezelfde positieve en frisse vibe. Dona Flora is dan meer een achtergrondmuziekje. Luchtig en precies goed voor de rust op de achtergrond. Een andere feature is Nailah Porter, die we horen op Into My Heart. Dit nummer valt op door het mooie koperwerk en de intieme sfeer.
Anders is dan de titeltrack. Dit nummer is wat vrijer qua compositie. Er is wat meer ruimte voor experimenten. Root of Soul doet je verlangen naar de zomer. Het werkt bijna hypnotiserend op de warme zonnestralen. In het dromerige karakter van de plaat valt With Me Come Fly goed. Ocean Park heeft dan weer wat meer van de benodigde swing, waar Tin Tin Deo weer bijzonder subtiel is.
Tot nog toe dus vooral positiviteit dat heerst. Maar zoals je wellicht na zo’n zin verwacht is dat even voorbij, namelijk met A Night With You. Dit nummer is gewoon veel te zoetsappig. Zoetsappig is niet erg, maar als té wordt wel. Spirit Conversation voelt ook aan als een vuller. Afro Blue zorgt met het fijne koperwerk en swing voor een goed ritme terwijl het album afgesloten wordt door het tamme Sinphony from the Universe.

Eigenlijk ben ik best te spreken over deze plaat. Het is niet voor niks dat veel nummers in elkaar overlopen. Hierdoor vormt het album één geheel.

Zelf ken ik Gabrielle vooral van de wereldhit Out of Reach en wat vond ik dat altijd al een verschrikkelijke single. Vooral vocaal zeer matig, maar toch eens een vol album van haar proberen. En dit is een album met vooral makkelijk in het gehoor liggende muziek. De ene keer met wat meer gospel, de andere keer met wat meer bombast. Opvallend is het niet te noemen, maar echt slecht ook niet.

Dit album van Gabriels is er eentje die ik veel tegenkwam op 2022 eindejaarlijstjes. Dan is dat natuurlijk ook voor mij het proberen waard. En het begin is bijzonder smakelijk met de titeltrack. Zompige beats, gedreven muziek en ritmisch heel fijn. De stemmen zijn ook nog eens erg sterk. Met Taboo weten die energie goed vast te houden, dus dat is wel zo fijn. Daarna zakt helaas toch wat in met Remember Me en het gospelesque If You Only Knew. Het wat meer duistere To the Moon and Back pakt de handschoen gelukkig weer op. Ook The Blind is interessant. Het sluit echter wel af met het wat te zoete Mama.

Erg opvallend plaatje dit. De combinatie van nu-soul met rock is toch op z'n minst opmerkelijk te noemen. Nou betekent dit niet dat het een wereldplaat is, want dat vind ik het nog niet. 3 sterren

Gallant, volledige naam Christopher Gallant, zou weleens de toekomst van de Amerikaanse R&B moeten zijn. Zijn weg naar een eerste volwaardige release was er één met bergen en kuilen. Niet in elke stad kreeg hij voldoende steun, maar die kwam er in Los Angeles uiteindelijk wel. Daar mocht het multitalent pas echt beginnen met het opnemen van een eigen plaat. Eerst was daarin 2014 nog de EP Zebra, nu is er met Ology een volwaardige LP. Zestien nummers en ruim vijftig minuten aan muziek die gestoeld is op de R&B.

Die ruim vijftig minuten worden aangevangen met het hypermoderne en eveneens ook erg fijne First. Een perfecte titel voor een albumopener lijkt mij. Talking to Myself kan trouwens moeiteloos op dezelfde voet verder.
Bij Shotgun leg ik zelf een link met mede-R&B-zanger Usher. Ik heb het gevoel dat dit nummer ook zomaar van hem had kunnen zijn, maar het is dus van Gallant. Een Gallant die met Bourbon meer kiest voor de meer laidback feeling. Wel een cool nummer, dat moet gezegd worden.
Met Bone+Tissue laat hij de energie weer stijgen. Eveneens een nummer dat extra opvalt door de fijne vocalen. Helaas is er een intermezzo als onderbreking. Dat betekent ook een onderbreking qua stijl, want Weight In Gold is rustiger en zwoeler van aard. Maar ach, Gallant lijkt sowieso niet teveel op één paard te willen wedden. Op Episode gooit hij er namelijk een stuk disco doorheen, waar de energie bij Miyazaki weer daalt. Dat nummer valt misschien ook wel wat te weinig op.
Gelukkig is Counting dan weer meer dan prima, net als de moderne tracks Percogesic, Jupiter en Open Up. Op Skipping Stone krijgt Gallant hulp van zangeres Jhene Aiko. Niet direct mijn favoriete zangeres en dat bewijst ze ook hier weer. Ze voegt namelijk zeer weinig toe aan een verder prima en gevoelig nummer. Maar die complimenten komen volledig op conto van Gallant zelf.
Wat dan nog volgt zijn Chandra, een dik aangezette ballad, en Last, een soort outro. Zo horen we dus de toekomst van de Amerikaanse R&B voorbij komen op een zeer wisselvallig album. Al die stijlen lijken hem ook prima te liggen, dus dat is geen probleem. Veel fijne nummers die misschien op de lange termijn wat te weinig beklijven. Ology is zeker een fijne plaat te noemen.

(bron: Opus de Soul)

Je zou kunnen zeggen dat Gallant gewoon één van die velen is die de hedendaagse R&B maken. R&B waar ik niet per se heel veel van hou, mede omdat het allemaal zoveel op elkaar lijkt. Maar aan de andere kant heeft Gallant iets wat me aanspreekt. Tenminste, op zijn eerste plaat was dat zo. En ik moet zeggen dat het eerste nummer van dit nieuwe album mij daar gewoon weer in meeneemt. Maar daarna gaat het helaas toch mis. In tegenstelling tot die prettige eerste plaat wordt deze te zoet en zijn de keuzes toch weer te standaard. Ik hoor dat extra's niet meer terug in de muziek. Misschien op Panasonic, Celine en het eerste genoemde Sharpest Edges na dan.

Wederom een album van Gang Starr dat zeker boven de middelmaat uitsteekt. Vooral de stem van Guru is en blijft erg aangenaam. Zijn flows zijn erg relaxed en klinken ook hier weer erg strak.

3,5 ster.

Gare Du Nord bij Blue Note! Maar dan nog hebben ze vrij simpel wat nummers van Sex 'n Jazz genomen. Het maakt de cd niet minder lekker. Het is een beetje muziek in de trant van de Blue Note Trip-serie, alleen vind ik die interessanter.

3,5 ster.

Ik vind dit album niet zoveel aan. Erg saai en buitengewoon eentonig. Die hieronder vermaarde stem doet me ook zeer weinig, en tja: als een stem voor mij niet werkt dan is het voor mij als vocalen liefhebber snel gedaan.

2 sterren.

Garnet Mimms is daar waar de soul en de gospel elkaar nog volop raken. Deze gospel weet hij in uiteenlopende tracks tentoon te spreiden. Natuurlijk is er de bekende titeltrack Cry Baby, maar ook meer uptempo songs als Anytime You Want Me of Baby Don´t You Weep.
1. Cry Baby – prachtig gezongen. Lekker ritme zoals we dat meer in de soul kennen. Warme leading vocal.
2. Look away – Sfeervol door de blazers
3. I’ll take good care of you – swingende piano, erg fijn nummer
4. A little bit of soap – kneuterig nummer en vrolijk
5. Tell me baby – meer swing in dit nummer en het swingt lekker
6. One girl – echt tearjearker
7. For your precious love – een klassieker die ook hier weer een mooie versie mee krijgt
8. One woman man – hier zijn we snel vanaf
9. Baby don’t weep – leuk spel tussen Garnet en zijn Mimms
10. A quiet place – romantisch heupwiengen
11. It was easier to hurt her – ondanks het onderwerp toch best vrolijk
12. Any time you want me – prima soulsong met alle bekende ingrediënten

(bron: Opus de Soul)

Gary Clark Jr. is een artiest die ik eigenlijk nog niet zo lang geleden ontdekt heb. Hij bracht in 2008 en 2012 natuurlijk al platen uit, maar ik denk dat ik pas in 2013 of 2014 voor het eerste naar één van deze platen luisterde. Het voordeel is dan wel weer dat het me zeer boeide en hem daardoor meer en meer in de gaten ben gaan houden. Een gezonde mix van energie, blues, soul en een beetje funk is wat zijn muziek karakteriseert. Voorafgaand aan dit nieuwe album waren er stilletjes aan al de nodige songs te horen geweest en dit beviel me prima. Nu de rest nog.

Het album opent met The Healing. Een vrij rustige rhythm and blues song. Dit is waarom R&B de naam R&B heeft gekregen. Laat dat maar aan Clark Jr over. Grinder is dan iets ruiger en heeft een lekkere energie. Fijne gitaren in dit nummer. Daar waar Star juist weer een stuk rustiger is en naar de meer modernere vorm van R&B gaat. Ook Our Love is weer rustig, maar wat meer bluesy van karakter.
Met een titel als Church weet je dat er gospel in het nummer zit. De mondharmonica is een leuke toevoeging in dit nummer. Hold On heeft dan juist meer een vintage soul sound. Iets waar Gary Clark Jr meer naar blijft hangen op deze plaat, in plaats van de blues op de vorige platen. Smooth is het soms ook, zoals op het soulvolle Cold Blooded. Een stuk broeieriger dan weer op Wings. Genoeg variatie is er dus ook zeker te bespeuren.
BYOB is een heel kort nummer waarna het doorgaat naar mijn persoonlijke favoriet in Can’t Sleep. Een erg lekker en vooral lekker funky nummer. Alsof het allemaal goed samen komt hier.
Op Stay is dan weer wat meer ruimte voor de gitaren, net als op Shake. Een energiek, vuiger, bluesy nummer met een lekker ritme. Het album sluit af met Down to Ride. Een zwoele afsluiter.

Verwacht je meer van hetzelfde op deze nieuwe plaat? Dan zit je niet goed. Gary Clark Jr laat op deze plaat meer zijn soulkant horen. Voor sommigen misschien wat soft, maar hij laat nog steeds zijn grote kwaliteiten horen.

(bron: Opus de Soul)

In korte tijd heb ik me toegesplitst tot de blues. Van alle verschillende blues-albums vindt ik deze van Gary Moore het minst aantrekkelijk. Het is mij allemaal te rock-achtig. Nergens weet deze plaat me echt te pakken. De titelsong is wel erg goed.

2,5 ster.

Vond die singles allemaal aardig sterke pop/rock-liedjes. En daar staat dit album dus helemaal vol mee. Catchy, makkelijk in het gehoor liggend en veel afwisseling. Best een sterk album.

Naar aanleiding van dit topic luisterde ik naar dit album.

Eigenlijk was ik bij het eerste nummer de weg al een beetje kwijt en dat ging als volgt: ‘onheilspellend, sfeervol begin en dan een VROUW!? Ik had er eigenlijk een mannenstem verwacht eigenlijk. Een diepe mannenstem. Die stem van de vrouw past wel goed bij het sfeertje zeg. Of is het wel een man? Want als ik afbeeldingen op zoek van de band dan zie ik alleen maar mannen.’
Maar ja, sfeervol opgezette muziek dus met de nodige stevige gitaren en drums. Die zijn naar mijn idee wel in dienst van de muziek. Waar ik soms bands vind rammen om het rammen lijkt het hier bij Gazpacho wat beter op elkaar afgestemd en staat het gehele plaatje in dienst van de instrumentatie. Daarbij vind ik de toevoegingen van de meer klassieke muziek ook wel prettig in deze opzet. Kijk, echt een groot liefhebber van gitaargedreven muziek zal ik nooit worden, maar als het smaakvol opgediend wordt zoals hier vind ik het best.

Er staat dan wel 2013 als uitgifte jaar achter dit album, maar de muziek die je hier op vindt is vele jaren ouder.Geater Davis is namelijk een vergeten southsoul zanger uit Texas die onder andere met Rueben Bell optrad. Hij heeft onder contract gestaan bij een paar labels (Orange, Luna) en zelfs in de beroemde FAME studios in Muscle Shoals opgenomen, maar is nooit echt doorgebroken.

Dit album staat vol lost tapes met wat covers in de oude sound. Geater heeft een goede stem met een rauwe rand en het album staat vol dampende grooves en intense ballads. Het is niet alleen soul wat je hoort, maar ook veel bluesinvloeden. Persoonlijk vind ik het op een paar punten wel vergelijkbaar met Willie Hightower.
Er is eigenlijk geen slecht nummer te vinden op dit album. Allemaal prima soulsongs waarin een paar songs extra aandacht verdienen. Aan het aanschaffen van deze plaat kan je je in ieder geval geen buil vallen.
Opener My Love Is So Strong for You is een mooie soulsong in de oude stijl waar we de karakteristieke heze sound van Davis goed horen. Die warmte die de heesheid met zich meebrengt horen we goed in For Your Precious Love. Van dit nummer maakt hij een sterke en uitgesponnen eigen versie.
Don’t Marry A Fool is een mooie energieke song met een bluesy karakter en volle blazers. De groove zit er lekker in, net als op Wrapped Up in You. Die horen we ook in het vrolijke Breath Taking Girl.
Wil je meer ballads horen dan kan je ook genieten van Geater Davis. Het mooi St. James Infirmary bijvoorbeeld. Of toch meer het intense en tergende I´ll Get By. Niet vergeten I´ll Play the Blues For You, waarvan er twee versies op deze plaat staan.
Geniet rustig van de muziek van Geater Davis.

Het lijkt echt de verkeerde kant op te gaan met de R&B, want dit is ook wederom een 13 in een dozijn album. Standaardzangeresje met standaard sexydoenerij, met standaard teksten en standaard producties. Om moe van te worden.

De vraag bij dit opvallende album is of het wel een album van Gene Chandler is en niet van de soulgroep The Dukays. Chandler maakte ook wel deel uit van die groep, dus zover zit het niet van elkaar af. Maar zo werd de titeltrack gereleased als een Chander-solo-single terwijl het toch echt een Dukays song is. Maar buiten dat is het gewoon een album van hoge kwaliteit vol met onversneden soul.
1. Duke of Earl – Sterk en erg sfeervol nummer
2. Stand by Me – hij waagt zich ook aan deze klassieker
3. Festival of Love – heel rustige song
4. Daddy’s Home – het is duidelijk wie er thuis is. Rustig nummer
5. I Woke up Crying – haalt op dit nummer toch wel veel uit zijn stem
6. Turn on Your Love Light – een klein feestje in één van de vele versies van dit nummer
7. Nite Owl – licht swingend nummer
8. I’ll Follow You – blaast lekker weg
9. Big Lie – soms wat vervelend hoog gezongen
10. Kissin’ in the Kitchen – een beetje rock ’n roll erbij
11. So Many Ways – wil een soort van romantisch swingen. Maar of dat lukt?
12. Lonely Island – kort en ontspannen slot

(bron: Opus de Soul)

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Genesis is er eentje van m’n vaders platenkast. Kan me niet echt herinneren of deze daar ook onderdeel van is.
Een vrij lange zit toch wel dit album. Ondanks dat ik de muziek wel erg prettige vind en vooral muziek vind waar je na meerdere luisterbeurten steeds meer gaat ontdekken, vind ik het inderdaad wel een lange zit. Peter Gabriel heeft een prettige stem, dus dat werkt al snel goed bij mij. Er lijkt ook iets conceptueels te zitten in deze plaat, maar om dat helemaal uit te diepen heb ik nog wel wat luisterbeurten nodig en ik denk dat die er zeker wel gaan komen van deze plaat.

Erg grappig album. Het heeft echt een hele frisse sound en weet vaak te verrassen. Maar vaak genoeg is het ook weleens middelmatig en gaan de nummers voorbij zonder dat je er erg in hebt.

Er wisselvallig album van George Clinton, evenals zijn album 'Computer Games'. Wel lekker funk op zijn tijd, maar heel vaak zal ik deze niet opzetten. Dan geef ik toch de voorkeur aan ander werk van deze professorische gek.

2,5 ster.

Ben het helemaal met PaulieWalnuts eens. George Clinton lijkt zich weer wat hervonden te hebben met deze cd. Erg vermakelijk, maar helaas niet altijd even verrassend. Swingend, dat is het zeker wel.

3,5 ster.

Hele mooie CD. Heerlijk relaxed, vind normaliter George maar een slijmbal, maar dit klinkt gewoon erg goed. 3,5 ster.

Erg sterk album van Georgia Anne Muldrow. Deze dame heeft een heerlijke sound en de producties passen daar ook nog eens goed bij. Elke song heeft iets wat je blijft boeien. Erg lekkere cd.

Veel eigenzinniger dan Georgia Anne Muldrow zal je het niet krijgen. Ze is daarnaast ook nog eens uiterst productief. De producties zijn vaak dik in orde en klinken ook wat vet op de voorgrond, de zang is vaak wat onderhevig aan die muzikale experimentaliteit. Noem het relaxed zoals op dit album, of juist meer bezwerend zoals op Play It Up. Georgia Anne Muldrow is misschien niet de zangeres met de mooiste en krachtigste stem, maar wel één die iets uitdraagt. Want de boodschap is bij deze dame nooit ver weg.

21 minuten en 38 seconden aan fantastisch originele en louter ijzersterke songs. Zoals yasper hier ook al zegt: niet in één genre te vangen, maar ongelooflijk boeiend. Voor mij is 'Lo Mein' het fantastische hoogtepunt op een album waar alleen maar hoogtepunten op staan. Een erg intigrerend album.

Dit album en deze muzikanten volgen het al veel beproefde recept van een kopvrouw, met daarachter een strakke (vaak volledig mannelijke) band. Er zit wel wat variatie met soms wat reggae, rock n roll en gospel. Ook helaas wat teveel mislukte covers.

Één en al R&B met een soulvol tintje. Gerald Levert is zekers een begenadigd vocalist die veel te vroeg heen is gegaan. Hij maakt de toch wat romantisch vorm van R&B en doet dat op een goede manier.