Ik beluisterde dit album n.a.v. dit topic.

Ja, U2 kent iedereen wel van naam denk ik zo. Veel verder dan eens een verzamelalbum van hen ben ik volgens mij nooit gekomen. Misschien ga ik hier dan toch tegen een paar scheentjes aanschoppen, maar wat mij altijd een beetje tegen gestaan heeft bij de muziek van U2 is de wat aanstellerige zang van Bono. Ook het idee dat hij soms noten probeert te halen die zijn stembanden eigenlijk niet aan kunnen. Dat is op dit album niet anders (en bij deze meteen maar mijn excuses erachteraan). Muzikaal vind ik het de ene keer interessanter dan de andere keer. Zo bevallen op dat vlak Pride, de titeltrack, Promenade en 4th of July mij het best.

Ural Thomas is inmiddels al op leeftijd en brak 4 jaar geleden door met het album The Right Time. Een hele fijne plaat was dat en dat zetten ze moeiteloos voort op dit Dancing Dimensions. Ural Thomas & the Pain bedienen zich van de retrosoulsound. Een hele warme sound en ook vaak een relaxte vibe. Dat begint al bij opener en titeltrack Dancing Dimensions. Ural Thomas heeft een goede doorleefde stem, wat goed hoorbaar is op Heaven. Do You Remember the Times We Had is ook een heerlijke song met een fijne energie en lekker groove. Één van de toppers van dit album.
Apple Pie wordt gekenmerkt door de wah-wah-gitaren en die grooven lekker door het nummer heen. Ol Safiya kent een swingende piano. Een nummer waar je glimlachend naar luistert. El EyE Em Eh is ook weer lekker funky. Echte kwaliteitsmuziek is dit. Gimme Some Ice Cream is prima en na een intermezzo is er het chillere en met een mooie volle sound doordrenkte My Favorite Song. Ook Hung Up on My Dream heeft die warme sound en de laatste songs (Promises en If It Wasn’t for Love) zijn beide prachtig. Als ik dit eerder had gehoord was het materiaal voor de eindejaarslijst geweest.

Ural Thomas is een volledig nieuwe naam voor mij, maar het schijnt al een oudgediende te zijn. Samenwerkingen met onder andere de grote Otis Redding komen voorbij als ik me meer verdiep. Het lijkt bijna een trend om oude soulzangers terug te halen en platen uit te laten brengen. Meestal met gejuich door mij beantwoord.

Opener Slow Down is wel een beetje wat je kan verwachten met z’n traditionele soulsound. Wel moet ik zeggen dat hier net dat kleine beetje benodigde extra pit in zit wat het interessant houdt. Daar waar No Distance juist een meer relaxte song is. Vibrations is ook erg fijne en kwalificeer ik het liefst als gewoon fijne muziek.
You Care Very Little bevat de nodige beleving. Muzikaal klinkt het allemaal ook net wat uitdagender. Waar SmolderingFire een slow smoldering soulsong is met kopstem. The Right Time zit dan weer fijn hoog in de energie, waar Gotta Say een traditionele soulsong in zijn meest pure vorm is. Time bevat mooie strijkers waar Show Ya eigenlijk gewoon prima is. Eenie Meenie is dan weer een beetje gekkig waar Smile het geheel mooi afsluit.

Natuurlijk kunnen we beginnen te benoemen dat het knap is dat Usher na al die jaren nog steeds actief is in de muziekindustrie. Hij weet zich ook altijd aardig mee te bewegen met wat op het moment hip is in diezelfde industrie. Als we dan kijken naar dit Coming Home wil ik meteen benadrukken dat de plaat veel en veel te lang is. Haal je betere nummers uit deze tracklist en maak je daar een korter album van, dan is de kwaliteit direct veel consistenter. Daarnaast is Usher tekstueel niet direct veel volwassener geworden. Ja natuurlijk zijn liedjes over sex zo ongeveer vergroeid met het R&B-genre, maar zo plastisch als het op dit album soms omschreven wordt komt het allemaal niet ten goede. Een geinige vondst als op Kissing Strangers hoor ik dan liever. Wat ook wel bevalt is het potentiële discohitje Keep on Dancin' en het geinige BIG. Verder is het allemaal vrij standaard R&B en door de lengte van het album wat te repetitief en daardoor saai. Geen al te beste worp van Usher.

Het heeft wat tijd, uitstel en een titelverandering gekost maar hier is dan eindelijk het nieuwe album van R&B-wereldster Usher. Persoonlijk heb uit zijn repertoire vooral genoten van het album 8701 en in iets mindere mate van Confessions. Daarna zijn het vooral wat losse nummers geworden die mij wisten te overtuigen. Usher bracht voor dit album een aantal sterke singles uit en is altijd een artiest geweest die de laatste trends wist te verwerken in zijn muziek. Die singles zijn allemaal helaas niet terug te vinden op dit album. Hoe de rest is zal ik je vertellen.

Hard II Love opent met het nummer Need U. In het begin dacht ik een 90’s R&B vibe te horen, maar het werd uiteindelijk een stuk moderner. Best een aardige opener die opgevolgd wordt door Missin’ U. Een nummer dat wij in ieder geval niet zullen missen. Dit klinkt eigenlijk gewoon amateuristisch. Het lijkt wel alsof het ergens vierhoogachter in elkaar gedraaid is.
No Limit is vrij standaard en eigenlijk te makkelijk gedaan met die dikke bass. Zo kan je wel hits scoren natuurlijk, want dat gaat er vaak in als koek. Om daarna met een nummer te komen dat op geen Usher album ontbreekt. Dat is een rustig nummer als Bump is. Om dan weer te standaard en te makkelijk verder te gaan met Let Me. Aan inspiratie was duidelijk wat gebrek bij het opnemen van deze plaat.
Downtime brengt wel wat meer van die tempo- en energiewisselingen, maar is nog steeds niet heel veel. Crash is dan juist weer meet een dancehit, een pophit met disco-invloeden. Om daarna weer vreselijk standaard te zijn in alles op Make U A Believer.
Na een korte intermezzo luisteren we naar FWM, wat een lichtvoetige dancy poptrack is. Of de reggae van Rivals ons kan verrassen is ook nog maar de vraag, maar dat kan eindelijk Tell Me wel. Dit is een goed nummer. Kaal, rustig en redelijk origineel. Het was even wachten, maar hier is het. En ook de titeltrack is best fijn. Het houdt je aandacht er in ieder geval goed bij.
Helaas is na deze korte opleving Stronger juist weer uiterst saai en kan je over afsluiter Champions zeggen dat het prima is, maar toch echt niet meer dan dat.

Niet al te boeiend live album van Usher. Vooral vocaal valt de man me wat tegen, je hoort echt dat zijn stem te dun is. Maar aan de andere kant: wat wil je anders met dat drukke gedans erbij.