Cool album. Q-Tip is een fijne rapper en de meeste producties zijn sterk. Als geheel verveelt het album ook niet en de gastoptredens voegen daadwerkelijk ook wat toe aan de tracks. (en het zijn er gelukkig maar 2).

4 sterren

Qeaux Qeaux Jones (lees Coco) is een Nederlandse zangeres die vooral bekendheid verwierf via rockbejaarde Seasick Steve. Door met wat bravoure zich bij hem te presenteren, ze sprong uit het niets bij hem op het podium, heeft ze genoeg aandacht kunnen genereren. Ze tourt nu zelfs samen met Seasick en heeft daarvoor natuurlijk via eigen werk een eigen identiteit kunnen opbouwen. Die eigen muziek komt er in de vorm van No Man’s Land, het eerste volledige album op haar naam. Tijd om deze eens onder de loep te nemen.

Wat je kan verwachten van Qeaux Qeaux is een plaat in de stijl van de rhythm & blues met genoeg invloeden uit de roots, blues, pop en soul. Ze heeft een bijzonder eigen stemgeluid die je simpelweg uit duizenden herkennen. Met die stem worden we verwend op de energie opener Can’t Steal My Heart. Dat gaat door op het prima Golden Cage.
Voor mijn part verdiend Heartache extra aandacht. Dit nummer heeft als basis een stomende bluesgroove en is eigenlijk gewoon te kwalificeren als een cool nummer. Dit nummer is mij het meest bijgebleven van dit album, het is de beste song van deze plaat.
Totaal anders is dan Final End. Een nummer dat qua stijl meer in het straatje Maria Mena ligt, vooral qua stemgebruik. Een mooie en rustig nummer.
Hierna kakt het album naar mijn mening een beetje in. Een nummer of vijf lang is het allemaal een beetje teveel hetzelfde laken en pak. Het verrast niet meer zoals de eerste paar songs. Het pakt niet meer, het overtuigd wat minder en vooral komt het een stuk minder binnen.
Gelukkig zijn er dan nog 2 nummers over om ons dit album goed af te laten sluiten. Road Tripping is een mooi en gevoelig nummer. Try is juist weer erg warm en heeft een beetje een sinisterse vibe. Mooie song.

Het album begint dus erg goed om daarna een stuk in te kakken. Gelukkig weet ze het nog goed af te sluiten.
De vocale kwaliteiten van Qeaux Qeaux Jones staan buiten kijf. Het spreekt ook voor haar dat ze een stemgeluid heeft die uit velen te herkennen is. Een eigen sound is toch wel een pré in de muziekwereld waar vaak teveel op elkaar lijkt.

Bekendheid krijgen door samenwerken met Seasick Steve en dan een debuut afleveren waar de mensen de vingers van af likken. Hoe maak je dan een vervolg? Nou, zoals Qeaux Qeaux dat hier doet. Een album maken vol gezongen met haar breekbare stem. Een album dat qua sfeer heen en weer schiet van meeslepend naar melodramatisch, van duister naar energiek en van agressief naar intens. Ik heb lichtelijk het gevoel dat alleen Qeaux Qeaux Jones dat zo kan.

Eigenlijk was ik deze plaat een beetje vergeten. Het sterke Duvido had ik nog gehoord, maar de release van deze plaat is daarna redelijk lang me heen gegaan. Onterecht, zoals blijkt, want wat heeft Quantic hier wederom een heerlijke plaat gemaakt. Vrolijk met de nodige Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse invloeden. Salsa all over the place, in het begin is de plaat een waar feestje. Gaandeweg wordt het rustiger en nummers intiemer. Lekker om af te taaien en te gaan slapen. Goede cd.

Quantic, Stampede, Quantic Soul Orchestra, zomaar wat namen waar je Quantic van kan kennen. Ze produceren al jaren mooie muziek, met en zonder gastartiesten. Soul is altijd het uitgangspunt, maar ze hebben geen problemen om uitstapjes te maken naar latin, jazz en funk. Altijd zeer genietbaar, de muziek van Quantic.
Dan Alice Russell, de eerste keer dat ik muziek van haar hoorde dacht ik te maken te hebben met een fijne, donkere zangeres. Maar het bleek een blanke Britse zangeres te zijn. Vocaal blaast ze je immer omver en ze heeft samen met Quantic Soul Orchestra al laten horen dat ze goed bij elkaar passen. Nu is er dus een geheel album samen. De titeltrack en eerste single maakte ons al goed warm voor deze plaat. Nu hopen dat de rest net zo goed is.

De mooie, dromerige single is de opener van het album. Dit nummer hebben we al vaak voorbij horen komen en het verveeld nog steeds niet. Gewoon een erg mooi nummer.
Nieuw werk voor ons begint dus met Here Again. Mooi nummer, vooral muzikaal erg bijzonder. Alice laat zich hier wat op de achtergrond met haar zang en biedt daarmee vol de ruimte aan de productie kwaliteiten van Quantic. Fantastische panfluit, lekkere blazers. Fijn zomers nummer.
Variatie lijkt een devies voor deze plaat. Op Travelling Song horen we de bossanova. Op dit nummer valt ook op hoe soepel de stem van Alice Russell is, geschikt voor verschillende stijlen. Nummer blijft vrij relaxed, pakt niet echt uit, maar zet wel een erg mooie sfeer neer.
De echte soul is goed te horen op Magdalena. Hier is goed op te horen wat voor een fantastische zangeres Alice Russell is. Pfff, wat een stem, volop genieten geblazen. Fijn fluitje ook weer. Energieke productie, er mag gedanst worden.
Dan één van mijn favoriete nummers van dit album, I Will Keep My Light in my Window. Vooral vocaal overtuigt dit nummer volledig, de productie is daarbij vrij klein, maar wel organisch en vol gehouden wat perfect bij elkaar aansluit. Fantastisch nummer!
Una Tarda en Mariquita is een muzikaal eerbetoon aan de latin, zo lijkt het. Mooi, puur muzikaal nummer waarin Quantic laat horen van vele markten thuis te zijn. Van strijkers tot merengueritmes. Er zit veel in. Gevolgd door een korte muzikale Interlude.
Na deze muzikale pracht is het tijd voor nog een prijsnummer van dit album, Su Suzy. De latin, jazz, bossanova en soul worden met elkaar vermengt in een bijna eclectische en hypnotiserende song. Prachtige sfeersetting, muzikaal gaat het alle grenzen over, vocaal past het perfect bij de sfeer. Topsong!
Road to Islay is dan ook weer een geheel muzikaal nummer. Dit keer wat zigeuner, traditioneler als de vorige songs.
Similau pakt de vocalen van Alice Russell weer op. Wederom een bijzonder nummer waar vele stijlen in elkaar overvloeien en de stem van Alice bijna als een hypnose je oren binnen gezongen wordt. Ook weer erg mooi. Dezelfde sfeer met veel bossanova invloeden wordt voortgezet in I Would Cry. Nummer is vrij makkelijk te beluisteren, ligt zeg maar lekker in het gehoor. Muzikaal wordt het aan het eind opgeleukt door mooie strijkers een fijne pianosolo. Muzikaal erg rijk nummer.
Het album wordt afgesloten met twee reprises. De één is van Magdalena en de ander van de single Look Around the Corner. Voegen daadwerkelijk niet zoveel toe aan het geheel van de plaat en hadden makkelijk weggelaten kunnen worden.

De verwachtingen waren hoog, maar zijn deze dan ook ingelost? Ja zeker. Muzikaal gezien is Look Around the Corner een bijzonder rijk album geworden. Vele muzikale invloeden en genres worden met elkaar verweven tot één prachtig geheel. Voeg daar de prachtige stem van Alice Russell aan toe en je weet dat je goud in handen hebt. Goud dat we in muziekjaar 2012 moeten gaan koesteren.

Producer Quantic zoekt altijd verschillende genres op en gaat voor het Zuid-Amerikaanse in deze samenwerking met Nidia Gongora. De zangeres komt uit Colombia en haar stem past uitstekend bij de rijke producties. Zomerse sferen gegarandeerd. Swingt de heupjes los of past goed bij een barbecue.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Met een vader als enorm Queen liefhebber heb ik dit album al enorm vaak gehoord. Maar dit was vooral in mijn zeer jonge jeugd. De laatste jaren nog maar sporadisch iets van gehoord.
Die ene grote hit staat natuurlijk op dit album. Nu is de muziek van Queen bij voorbaat al redelijk theatraal, maar op dit album lijkt dat nog met een laagje extra op de figuurlijke boterham te zijn gesmeerd. Aan gekkigheden en verrassende wendingen geen gebrek op dit album. Zelf heb ik Mercury altijd een fascinerend persoon gevonden. Vocaal enorm toereikend en een fantastische stem. Muzikaal is dit album wel vrij stevig. Één van mijn meer favoriete Queen songs staat hier dan ook weer op met You’re My Best Friend. Ook ’39 vind ik mooi net als het ook niet te vergeten Love of My Life.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Sinds lange tijd kan ik bij deze plaat weer eens terugkeren naar de platenkast van mijn vader. Hij had zoveel van Queen staan, dat deze er vast ook wel tussen heeft gezeten.
Hier staan dan niet direct de grote hits op, maar het is natuurlijk wel gewoon Queen. En die zijn niet vies van de nodige opsmuk en theater. Bombastisch is het ook zo nu en dan wel. Freddie is natuurlijk een begenadigd zanger, de muziek vaak meelevend of minstens aanstekelijk. Vind het wel fijn eens wat anders te horen dan die reeds een beetje kapotgedraaide hits.

Oke, dit is dus ook niet mijn cup of tea. Gek genoeg vind ik het per luisterbeurt juist slechter worden. Ik was best positief bij de 1e luisterbeurt, maar daar ga ik geen stem mee geven. Dus later nog maar eens geprobeerd, en toen vond ik het allemaal toch wat minder. En zo ook bij de 3e luisterbeurt.
Waarom? Ik weet het niet echt, het is meer een gevoel dat ik mis bij het beluisteren van dit album. Het raakt me niet echt zeg maar. Net als bij lebowksi kan eigenlijk ook alleen de titeltrack mijn pakken.

Wel een lekker plaatje dit hoor. Lekker, maar ook wat weinig verrassend. Gewoon zo'n plaat die je lekker op zet in prima blend op de achtergrond. Geen muziek waar je per se met de volledige aandacht bij hoeft te zijn, maar ook geen muziek dat irriteert of te saai wordt om naar te luisteren. Prettige stem, prettige instrumentatie, prettige producties. Oftewel: niet bijzonder, wel prettig.