Het lijkt bijna een hype te worden, een album opnemen met Black Keys frontman Dan Auerbach. Nu maakt deze man zelf al een tijdje uitstekende muziek, dus echt veel kan er niet mis gaan. Ook Valerie June kan zich toevoegen aan het lijstje “Samengewerkt met Auberbach”. Een andere grote naam die we terughoren op deze plaat is die van Booker T. Jones. De wereldberoemde orgelspeler van het vermaarde Stax-label.
Op de cover zien we een vrouw met een krachtige uitstraling en in een toren gestoken dreadlocks op het hoofd. Krachtig en eigenzinnig, zo kunnen we de in Tennessee opgegroeide zangeres zeker noemen. Nu maar hopen dat dit ook terugslaat in haar muziek.

Dat eigenzinnig horen we meteen terug op het eerste nummer en zullen we ook niet meer kwijtraken op dit album. Workin’ Woman Blues is, de titel zegt het al, een nummer dat in de basis een bluessong is. Valerie June heeft een aparte, maar bijzondere stem. Een stem die sommigen zal irriteren, maar ik geniet er van. Ook qua opzet een ijzersterke song.
Hoorden we dus op de opener de blues, horen we op andere nummers vele verschillende andere stijlen. Valerie June trakteert ons ook op folk, gospel, soul, country en rock. Aan variatie dus geen gebrek.
Ook Somebody to Love wordt gedragen door haar bijzondere stem. Dit nummer met folkinvloeden heeft een fijne vibe die je echt in het nummer trekt. Muzikaliteit alom aanwezig, net als in de rustigere The Hour en Twined & Twisted. Heerlijk relaxed wordt het op Wanne Be On Your Mind, echte samenzang horen we op Tennessee Time. Die laatste is echt een heel sterk nummer.
Titeltrack Pushin’ Against a Stone is ook bijzonder. Dit nummer heeft een bepaalde sfeer die je pakt en het nummer voortstuwt in een bepaalde roes. Erg, erg, goed gedaan. Misschien wel mijn absolute favoriet van dit album.
Wat traditioneler wordt het met Trials, Troubles, Tribulations en dat schuift weer de hele andere kant op met het vuige, welteverstaan lekker vuige You Can’t Be Told. Samen met de titeltrack één van mijn favorieten. De kwaliteit blijft alle nummers gewaardborgd. Ook met afsluiters Shotgun en On My Way.

Hiermee levert Valerie June een gevarieerd debuut af. Gevarieerd, maar nooit zonder eigen identiteit. Ze laat echt wel goed horen waar zij voor staat, wie Valerie June is. Simpelweg een debuut om in te lijsten.

Toch alweer het derde album van Valerie June wat ik hoor. Of je de muziek van Valerie June leuk vindt staat of valt eigenlijk wel met haar stem. Haar stemgeluid is zo specifieke en eigen dat het wel een keuze is tussen een no en een go. Muzikaal zit het allemaal namelijk altijd meer dan prima in elkaar, waardoor je daar de buil niet op zal vallen. Ze laat zich op dit album misschien wel van haar meest afwisselende kant zien vergeleken met de vorige platen. Ook mooi is het nummer met de feature van de legendarische Carla Thomas. Wederom een zeer prettig album van Valerie June, want die stem die ligt mij wel.

Een beetje een aparte is ze wel, die Valerie June. En dat is meteen ook wel goed te vertalen naar haar stem. Die is zo herkenbaar dat je meteen weet naar wie je aan het luisteren bent. Daarbij kan ik ook wel meteen zeggen dat je er van moet houden, haar sound. Want anders ga je een heel album niet trekken. Zelf leerde ik June kennen met haar vorige plaat uit 2013. Die beviel goed, maar haar debuut uit 2006 heb ik nooit aan het luisterend oor gelegd.

Dit nieuwe album start met Long Lonely Road. Een rustig, bluesy nummer en zoals gezegd moet je tegen die nasale stem kunnen. Ik vind persoonlijk dat haar stem juist goed bij de muziek past.
Love You Once Made is mooi, rustig en zeer sfeervol. Lekker dromerig gebracht. Wat anders aangepakt wordt met Shakedown. Daar zit juist wat meer tempo in. De gitaren doen hier hun werk goed en je klapt je handjes wel mee. Het meest souvolle van dit album is toch wel If And. De basis is wel meer blues/roots, maar de gehele feeling is soulvol. Dan is het jengelde (positief) Man Done Wrong wel andere koek. Of wat te denken van het juist meer dromerige en lichte The Front Door? Stuk voor stuk fijne songs van Valerie.
June speelt daaropvolgend een beetje leentjebuur bij de country op Astral Plane, of dikt het aan met de nodige stijkers op Just in Time. Het doet allemaal vooralsnog niet af aan de kwaliteit.
With You is dan wellicht wel wat onopvallend, maar het koperwerk op Slip Slide On By maakt veel goed. Wederom wat country bij Two Hearts om het sterke geheel af te sluiten met het door gospel doordrenkte Got Soul.

(bron: Opus de Soul)

Laat ik nu eindelijk maar eens mijn belofte aan aERodynamIC inlossen. Een uitgebreidere recensie van dit album dat sinds kort weer mijn top-10 ingekropen is.

Van Hunt heb ik eigenlijk geheel per toeval leren kennen. Ik liep eens doorde MediaMarkt in Amsterdam, bij de Arena. En in de genre-bakken bij soul lag de eerste plaat, Van Hunt, van Van Hunt. En altijd nieuwsgierig naar iets nieuws ben ik toen die plaat gaan beluisteren en, geloof het of niet, heb ik 'm toen niet gekocht. Het overtuigde mij niet.
Daarmee kom ik meteen op een andere item van de relatie tussen de muziek van Van Hunt en mij, ik heb altijd meerdere luisterbeurten nodig om zijn muziek te appreciëren.
Waardoor ik toch uiteindelijk overgegaan ben tot aankoop van de eerste plaat was vooral een reeks aan positieve recensies die ik las en de gok die ik daarna gewoon genomen heb. Echt vaak ligt Van Hunt niet in mijn cd-speler, maar als ik het hoor dan ben ik volkomen overtuigd, nog steeds.
In navolging van zijn eerste plaat was het natuurlijk logisch dat ik ook zijn tweede album onder gehoor zou gaan brengen. En gewend aan zijn stijl, beviel dat al een stuk beter bij het eerste gehoor.

Dat was dan zowel mijn introductie tot deze artiest. Dan nu maar eens wat meer uitwijden over dit album in het specifiek.
Van Hunt wordt vaak vergeleken met Prince, een vergelijking die ik zeker wel zie vallen, maar toch ook wat teniet doet aan het talent van deze man. Want wat toch vooral opvalt aan Van Hunt is dat hij zoveel mogelijk tot alles zelf doet. Iets wat mij in het algemeen toch vaak ten bate gaat van mijn aanzien tegenover de artiest. Van Hunt arrangeert alles zelf, schrijft zelf de teksten, is een multi-instrumentalist en zelfs tot het uiterlijk van het boekje aan toe heeft invloed met alles wat deze plaat dient.

Daarin kan hij ook nog weleens te ver gaan. Daarvan ik heb namelijk nog een leuke anekdote:
'Van Hunt zou een 3e album uitbrengen op het Blue Note label. Maar in zijn perfectionisme is hij gebotst met de mensen van het label en werd uiteindelijk besloten dat het album niet uitkwam. Het album is uiteindelijk uitgekomen op een ander label.'

Maar nu verder over 'On the Jungle Floor'. Het plezier spat ervanaf. En dat is zekers goed te horen in de Intro.
In het algemeen kan je de muziekstijl van dit album toch wel omschrijven als een smeltkroes van funk, soul, pop, rock en R&B. De muzikale basis van de meeste songs is toch wel soul/funk, waar Van Hunt dan met zijn rauwige, nasale en veelal kopstem gezongen teksten uiterst goed in kwijt kan. Om dan nog even voort te borduren over de teksten, die gaan vaak ook ergens over. Ja natuurlijk ook over relaties, liefde etcetera. Maar Van Hunt weet dit allemaal op een zeer vindingrijke en met een grote originele woordenschat te omlijsten.
Daarnaast is er op het album maar ruimte voor één gastartiest, Nikka Costa. Wat resulteert in het meest poppy nummer van deze plaat.
Het loopt van funky songs als 'If I Take You Home', 'Hot Stage Lights' en 'Being a Girl' tot aan een rock-georiënteerde song als 'Ride Ride Ride'. Daarnaast is er meer dan voldoende ruimte voor ballads, die nergens te glijerig of slijmerig worden. Mede door de goede arrangementen.
Voor mij is de absolute topsong het prachtig opgebouwde 'Daredevil. Baby'. Van een rustig begin tot aan een knallend einde.

Ja, overtuigend kan je deze plaat dus zeker noemen. En dan wel op alle vlakken. Dus zowel muzikaal als tekstueel, vocaal als productioneel. Gewoonweg een topper in het genre en daarnaast ook nog eens uiterst origineel.

Van Hunt, het is een man die het niet altijd makkelijk heeft gehad in zijn muzikale carrière. Via Capitol Records leerden we hem kennen. Vooral zijn debuutplaat uit 2004 was een binnenkomer, al deed het vervolg uit 2006 daar niet voor onder. Hij had in ieder geval de aandacht verworven en tekende bij Blue Note. Daar zou in 2008 een plaat uit komen, maar wegens wederzijdse strubbelingen kwam die plaat er nooit. De betere zoeker kan het wel vinden en weet dat het kwalitatief niet onder doet voor zijn vorige albums.
Een jaar later kwam hij nog met een kort album die je alleen online kon kopen. Daarop stonde vooral lost tracks. Om dan in 2011 weer echt helemaal terug te zijn met het ijzersterke What Were You Hoping For. De specifieke reden waarom we daarna weer vier jaren moesten wachten weet ik niet. Van Hunt lijkt dat ook een beetje te lang te hebben gevonden, want hij liet nummer na nummer horen. Zodoende waren we al redelijk voorbereid op dit nieuwe album. Ik ben benieuwd of het plezier uit de titel ook op mij overslaat als ik de plaat beluister.

Vega (Stripes On) is de eerste officiële single van dit album. De plaat opent ook nog eens met het nummer. De single blijft uitstekend met zijn lekkere funky gitaartje. Verder heeft het nummer een goede groove, een goed ritme en is het heel herkenbaar Van Hunt. Old Hat kenden we ook al. Ook hier is dat fijne ritme weer terug te horen. Je gaat als het ware automatisch rustig meetikken met je voet. In verhouding met opener is de sfeer wel wat intiemer.
Een echt nieuw nummer voor de volgers is dan Pedestal. Dit nummer is Van Hunt op de romantische tour. Het nummer evolueert zich in een broeierig geheel met een cool drumritme en even zo fijne gitaar. Alle herkenbare Van Hunt-ingrediënten lijken op deze plaat in ieder geval weer aanwezig. Al klinkt het een stuk minder gitaargedreven als de voorganger, maar juist meer als zijn eerste twee worpen.
Teach Me A New Language is ook best een fijn nummer dat goed in het repertoire van Van Hun past. Al overtuigd het als geheel minder dan voorgaande songs. (Let it) Soak (n) brengt ons dan een onbezorgd en zomers gevoel. Dit gevoel wordt nog maar eens extra versterkt door het gitaarriedeltje aan het einde. Die vrolijkheid gaat rustig verder op …Puddin’. Als je hier niet vrolijk van wordt dan weet ik het ook niet meer. Dit nummer swingt als een tiet, heeft positieve energie en is onbedaarlijk aanstekelijk.
Van Hunt neemt ons wat dieper zijn muzikale krochten in op She Stays With Me. Dit nummer gaat duidelijk een stuk dieper. Het tempo wordt naar beneden geschroefd en de sfeer wordt wat vuiger en zelfs een beetje spacey-freaky. Persoonlijk houd ik daar wel van en vind ik deze kant van Van Hunt ook erg cool.
Dat Van Hunt ook uitstekende ballads kan maken bewijst hij op Headroom. Gecontroleerd, mooi en vol overtuiging gezongen. Een hele andere kant laat hij dan weer horen op French for Cloud (cstbu). Aan afwisseling dus ook geen gebrek hier. Dit nummer is de meer vage experimentele kant die van Van Hunt kennen. Je moet er zin in hebben moet ik zeggen, maar als je dat hebt is het gewoon wel erg fijn. Depends on the mood.
Over Rub my Feet (Suddenly) heb ik eigenlijk vrij weinig te vertellen. Dit is gewoon een fijne, ontspannen en mooi nummer. Dat Hunt ook teruggrijpt naar eerdere ideeën laat hij horen op Emotional Criminal. Qua concept lijkt dit nummer een beetje op Daredevil, Baby van zijn On the Jungle Floor album uit 2006. Dat concept zit hem in de variatie tussen rustige stukken en stukken met meer energie. Die variatie voegt een bepaalde intensiteit aan het nummer toe. Wel leuk om dat te herkennen in zijn muziek.
If I Wanna Dance With You is dan weer een mooie ballad van zijn hand. In dit nummer hoor je pas goed wat Van Hunt vocaal gezien allemaal in zijn mars heeft. Vol overtuiging en overgave gezongen. A Woman Never Changes valt dan een stuk minder op. Niet slecht, maar ook niet heel opvallend. Om dan af te sluiten met de titeltrack. Dit valt ook een beetje onder niet al te opvallend. Zo lijkt het wellicht dat het album een beetje slap afsluit, maar ook deze nummers zijn gewoon van een hoge kwaliteit.

De vrolijkheid en fun uit de titel heb ik zeker gehad met het beluisteren van dit album. Ik ga mij zo onderhand afvragen of Van Hunt überhaupt wel in staat is om slechte muziek te schrijven en te maken. Het multitalent laat soms wat lang op zich wachten, maar pakt ons dan weer moeiteloos in met zijn ijzersterke muziek. Daar is dit album geen uitzondering op.

(bron: Opus de Soul)

Van Hunt, een artiest die vooral zijn eigen ding doet en alles ook zelf doet. Teksten schrijven, instrumenten inspelen, producere, arangeren, noem maar op of het doet het wel zelf.
Funky soul van de bovenste plank. IJzersterk album waar ik den beginne erg aan moest wennen, maar nu is Van Hunt uigegroeid tot één van mijn favoriete artiesten.

Een bijzondere carrière, dat kan je wel zeggen over Van Hunt. Zijn debuut uit 2004 werd uiterst positief ontvangen en daardoor was er ook veel meer aandacht voor het vervolg uit 2006. En die was ook weer van uitstekende kwaliteit. Maar toen gebeurde het.
Van mocht een album uitbrengen op het prestigieuze BlueNote label (onderdeel van EMI Music), maar door wat problemen tussen label en artiest is het album nooit uitgekomen. Nu liep ik zelf in die periode stage bij EMI (op de afdeling Jazz en dus bij Blue Note) en kan ik jullie uit ervaring zeggen dat van dat betreffende album (Popular) nog stapels in het magazijn liggen. Zonde, want na de lek op het internet bleek ook dit weer een bijzonder goed album te zijn. Maar ja, het zorgde er wel voor dat Van zonder label zat.
Dus toen was internet een uitkomst. Via zijn eigen website lanceerde hij Use in Case of Emergency (2009). Maar nu zijn we dus alweer twee jaar verder en eindelijk kunnen we weer een nieuw album van Van Hunt begroeten. Er lekten al wat nummers via het internet. Één daarvan was het sterk June, maar die heeft naar het blijkt niet eens het album gehaald. Hoe is de rest dan?

Nou het is ieder geval gebaseerd op een tweetal artiesten: Curtis Mayfield en Iggy Pop. En daarnaast haalde Van Hunt naar eigen zeggen ook veel inspiratie uit het feit dat hij verhuisde van Atlanta naar Los Angeles. Het album is naar mijn idee te typeren naar een aantal steekwoorden. Dat zijn: energie, muzikaal, vrij en gitaren. Het album rockt er in ieder geval lekker op los. Het gaat alle kanten op. Van funk naar punk, van punk weer terug naar funk en daarvandaan weer naar soul. Ja Van Hunt heeft in ieder geval zijn best gedaan om ons allen versteld te laten staan van de kwaliteit die hij hier brengt. Zoals we van een artiest als hem kunnen verwachten heeft het album simpelweg geen slecht nummer. Alles is boven de middelmatig, dus gewoon goed. Feiten die de goede artiesten karakteriseren.

Natuurlijk springen er een aantal nummers uit. Dat is ten eerste Watching You Go Crazy is Driving Me Insane. Een nummer waarin Van lekker doorragt, vooral in het refrein. Maar het nummer valt vooral op door de fantastische tempowisselingen.
Plum is juist een stuk relaxter, maar op een fantastische manier. Naar mening behoord dit nummer tot de besten van het album. Het nummer is laidback op een funky manier. Met een special verwijzing voor het koortje. Prachtig. En prachtig is ook Falls(Violet). Van overtuigd met zijn falsetstem. Het nummer is dromerig op een ritmische manier, leuke muzikale wisselingen. Ook één van de besten.
Moving Targets valt dan juist weer op door de steengoede tekst. Het is een typische Van Hunt droomnummer. En als laatst vind ik ook Eyes Like Pearls de moeite tot vermelden waard. Eyes Like Pearls is retecool. Funk as hell en groove als een dansende rups. Een heel vet! nummer.

Ik zeg, Van Hunt is back! En hoe! Verrassing van het jaar. En tip voor een ieder.

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Het ene folkalbum na het andere. Gezien mijn stem voor dit album heb ik dit ooit beluisterd en goed bevonden, maar daar kan ik me niet echt veel meer van herinneren.
Nu ik het album wel weer beluister kan het ook zomaar zijn dat mijn vader dit ook in de kast heeft staan. Toch maar eens lenen, want dit is toch wel een erg sterke plaat. Van zingt op een zeer fijne wijze. De ene keer zeer gedreven, dan juist weer wat meer ingetogen. Alles wordt op dit album behandelt. Erg mooie muziek dit. Me misschien toch maar eens meer verdiepen in albums waar folk als genreaanduiding staat.

Vex Ruffin heeft iets een prima plaat gemaakt met LiteAce Frequency. Een album die over de gehele linie een fijne groove heeft. Die groove wordt dan ondersteund door hier en daar een andere stijl (rock, soul, pop, etc). Wat ik af en toe wel mis op dit album is wat enthousiasme in de zang. Die klinkt te vaak te plichtmatig en weinig geïnspireerd. Daarbij voelt het op gegeven moment ook als een deken van teveel hetzelfde. Een voldoende? Zeker, maar geen hele dikke voldoende.

Bij het beluisteren van dit album van Vibration Black Finger komt een aardige blend van stijlen je kant op. Een album met aardig wat vaart, die echter door de vele intermezzo's zijn vaart wat te vaak kwijt raakt. Dus zonder die intermezzo's is het leuk luisteren. Van de zwoele opener, tot aan het groovende Acting for Liberation. Van het lekker vage Can You See What I'm Trying to Say tot aan het dromerig jazzy Persia & Cornelius. Of van het gedragen gezongen The Glory tot aan de wat experimentele afsluiter Only in a Dream. Prima plaat dus, alleen jammer van die korte tussenstukken.

Vintage Dutch is een Nederlandse groep ontsproten aan het wellicht bekende gezelschap The Tibbs. Met opener Break It Down weten ze een bijzondere sfeer neer te zetten. Dit nodigt uit naar doorluisteren. To the Max! is een prima en lekker funky vervolg. Dit is funk zoals we funk kennen en er is een aardige stem. Vrolijke toon ook. Just Feel This Way is rustiger en ook weer een prima song. This Time brengt weer wat meer tempo terug, waar Just Me juist een wat meer bluesy karakter heeft. Checkmate is een korte song in de sfeer van de oude swing nummers. In It Must Be Love klinkt aardig wat gedrevenheid door, waar Never Been Told dan weer niet veel meer dan aardig te noemen is. 99Lbs is een cover van Ann Peebles en dan ga je het toch vergelijken met het origineel. Goede geprobeerde versie, maar toch ook ergens niet helemaal overtuigend naar mijn smaak. Dan hoor ik liever het rocky en bluesy Nothing Can Stay Forever. Baby is dan een rustiger en een interessant nummer waar ik afsluiter Goodbye een beetje flauw vind. Die had iets meer peper mogen hebben.

Een heel pak aan gastartiesten heeft Vivian Sessoms ingevlogen voor dit album. Bekende namen? Dat valt reuze mee. Ik herken zelf wel een Amp Fiddler, een Keyon Harrold en een Shedrick Mitchell. Doe het wat af aan de rol die Vivian zelf speelt? Ook niet echt. Het is best een relaxte plaat met vooral met zorg opgebouwde nummers en hier en daar een verdwaalde cover. Helaas halen de vele intermezzo’s het tempo er een beetje uit.

De eigengereide heren van Vulfpeck zitten maar niet stil. Ze maken keer op keer leuke platen, lekker funky met vaak een dikke knipoog naar de disco. Ook deze nieuwste worp valt weer niet tegen. Een vrolijke en wederom funky plaat die je ook vast lekker tijdens de zomerse maanden op kan zetten. Weinig om specifieke over te zeggen, gewoon een lekkere plaat.

Leuke, originele band altijd dit Vulfpeck. Maar helaas doet dit album het niet voor mij. Ik kan er niet per se de vinger op leggen, maar de meeste nummers weten me niet echt te boeien of de te pakken. Lax is wel lekker vrolijk, 3 On E is lekker funky, maar als ik klaar ben met het beluisteren van dit album ben ik niet heel erg overtuigd. Wellicht een iets te vage mening, maar wel een mening.

Vulfpeck pakte bekendheid via de superaanstekelijke single 1612. Die vindt je niet terug op dit werkje uit 2015. Wat je hier wel op vind zijn louter coole songs. De ene keer met inspiratie uit de 80's of van MJ, de andere keer lijkt het op Sven Hammond. Je wordt er zonder twijfel wel vrolijk van. Want dat is wat deze muziek met je doet.