Achter de naam D-Felic zit de Haagse producer Sjoerd Neggers. Een man die zelf niet zingt, maar alles voor dit solo-album productioneel in elkaar heeft gezet en daaromheen gastartiesten heeft uitgenodigd om een wijsje mee te doen op het album. De gastzangers zijn de Britse Coronel Red en de Amerikaanse Tondráe Kemp. Daarnaast doet rapper Ayslum 7 ook een stukje mee. Allemaal stuk voor stuk erg sterke artiesten met een eigen stijl. Artiesten die echt iets toevoegen aan het album.
Wat is het geworden? Een bonte mix van electronic soul en R&B met een vleugje hiphop en jazz.

In de opener is zoontje Funk te horen, terwijl een ambient aandoende productie de introductie ondersteund. Het tweede nummer valt meteen lekker. Laidback en relaxed. Het doet mij af en toe denken aan werk van bijvoorbeeld een Dwele. In dezelfde stijl gaat het derde nummer door. De electrisch aandoende productie is hier wat meer aanwezig. Zo zomaar passen als two-stepper in een club, maar het is vooral een lekker luisterwerkje. Dit nummer, ‘New Day’, behoort zeker tot de betere van dit album.
‘Another Me’ brengt het tempo weer een stukje naar beneden. De productie en zang met kopstem doet soms wat Maxwell-achtig aan. Zoals ik bij elk nummer wel een bepaalde associatie krijg. Prachtig soulvol gezongen in ieder geval. Dat verdient een pluim.’
‘Nothing Compares’ is dan weer misschien wel het best opgebouwde nummer dit album. Vooral productioneel is een staaltje vakwerk. Sfeervol, luisterbaar en kietelend. Heerlijk gedaan. Daarna komt het zesde nummer van het album. Een nummer dat weer in een totaal ander straat valt. Ik zeg “nod ya head’” en “let’s get it on”. Ja, want hierop horen we ook hiphopinvloeden terug. Freaky, funky, electronic en hiphopachtige productie. Tof gedaan. Het album is zodoende goed afwisselend en blijft nochtans erg boeien.

Op ‘Step Inside’ horen we voor het eerste de rapper voorbij komen. Wederom een nummer met een sfeervolle intro. Asylum is een pakkende rapper te noemen. Goede stijl, goed verstaanbaar. ‘The More I’ dipt uit een meer jazzy vaatje. Vooral de ritmiek in dit nummer is te prijzen. En de vocalen geven het nummer alleen maar meer power mee. Wederom een nummer dat tot de betere van dit album behoort.
‘Change the Frame’ gaat meer de funky kant op. D-Felic weet met deze variatie onze andacht er wel bij te houden. Productioneel erg rijk en afwisselend gebracht en wederom vol overtuigen gebracht door de vocalist. Zo zit het allemaal erg goed in elkaar.
Met ‘Want You’ komen we alweer bij track 10 van dit 12 nummers tellende album. Dit nummer heeft dan weer een Kraak&Smaak-achtige vibe met zich mee. Funky electronic met uitstekende vocalen dus. Bij de titel ’When Harry’ gaat mijn gedachte, logischerwijs, meteen uit naar de film ‘When Harry Met Sally’. Maar of dat er iets mee te maken heeft moeten we aan D-Felic zelf eens vragen. Maar over het nummer gesproken, wat een leuk aanstekelijk gitaarrifje en prachtig koperwerk zit er in zeg.
En dan zijn we reeds aangekomen bij nummer twaalf. Het laatste nummer van D-Felic’s debuutalbum. Dit nummer heet ‘Sweat Dreams’. Een titel die mijn inziens goed bij de sfeer past. Een waardige afsluiter van dit album.

Conclurend valt te zeggen dat het ten eerste bijzonder opvallend is dat het debuutalbum van D-Felic een internationale uitstraling heeft, maar een Nederlandstalige naam draagt. Verder is het een album geworden waar D-Felic met recht trots op mag zijn. Een album dat bewijst dat er in Nederland nog steeds artiesten zijn die op zeer vindingrijke manier hun ding brengen. Een album met veel variatie waardoor je steeds je aandacht erbij houdt. Soms zorgt dit er dan wel weer voor dat het niet als een geheel klinkt, maar who cares. Verder nog complimenten aan de vocalisten die meegewerkt hebben. Dan zet ik het nu meteen nog een keertje aan.

Onevenwichtig album. Een paar aardige nummers maar net iets meer slappe nummers. Die houden dan toch de overhand en dat zorgt voor een wat negatieve luistertendens.

2 sterren.

Zwaar, zwaar relaxed album van D'Angelo. Vette producties en de laidback stem van D'Angelo zorgen voor een erg fijne sfeer. Gewoonweg een fantastisch album zoals ze wel vaker gemaakt mogen worden in het soul-genre. Geen oeverloos geslijm, maar origineel gezwijmel.

Live is deze man ook zeer tof. Je kan hem naar mening ook niet beter plaatsen als in een Jazz Café. Zijn muziek en minimale begeleiding zorgen voor een relaxte sfeer die daar precies in past.

D'Angelo, de nu-soulgrootheid die nog steeds een keer met een nieuw album zou komen. Na een tweetal klassiekers duurde duurde en duurde het maar voordat er een nieuw werk van deze man aankwam. Er waren heel wat roddels over mogelijk teveel gebruik van cocaïne of over het album zelf. Er werd zelfs een nieuw nummer gelekt 'Really Love'. Maar al om al waren het allemaal warmhoudertjes. Net als dit album. Een Greatest Hits. En tsja, kan dat wel van 2 albums. Ja dus, want al zijn nummers zijn van topniveau.

De man gebruikt productioneel hiphop-georiënteerde beats, zoals bijvoorbeeld Erykah Badu dat ook doet. Verder zingt hij veel met een falset-stem.
Niet alle nummers zijn van de twee klassiekers. Zo is Be Here meer een nummer van Saadiq waar D'Angelo aan meedeed, in plaats van andersom.
Je kan ook een zeer breed verschil merken tussen zijn debuut 'Brown Sugar' en zijn opvolger 'Voodoo'
Laatstgenoemde is namelijk een stuk donkerder en moeilijker te doorgronden, maar ook meer een geheel. Terwijl zijn debuut en daarmee dus die nummers een stuk meer op zichzelf staan, maar meer een laidback sfeer nastreven.

En dan nog goed nieuws. De man komt eindelijk eens echt! met een nieuwe cd. Achter de productieknoppen gaat Raphael Saadiq plaatsnemen. Laten we hopen dat het nu eens waar is.

Dit album is meer één geheel als 'Brown Sugar'. De beats zijn dieper, dampender en grooven nog meer als voorheen. D'Angelo herhaalt niet zijn kunstje, maar doet iets anders helemaal goed. Alles lijkt gewoon perfect te passen.

Gisteren schreef ik als voorbode voor de verrassing reeds een précensie. Nu heb deze plaat al meerdere keren beluisterd om er voor mijn gevoel een goede recensie over te schrijven. Want wat lag de soulwereld gisteren op zijn kop zeg. D’Angelo bracht dan eindelijk na vele jaren (bijna 15! naar het schijnt) een nieuwe plaat uit. En ja mensen, dat is dus groot nieuws in soulland. De verloren gewaande Kroonprins van de soulmuziek is weer terug. De vraag is alleen hoe?
Die hoe beantwoord ik eerst met mijn geschiedenis met D’Angelo. Ik was nog vrij jong toen ik helemaal into the R&B was. Gaandeweg begon ik al wat meer te verschuiven naar de soul en het moet rond 1998 geweest zijn dat ik Cruisin’ hoorde. Ik was om, helemaal om. Toen wist ik natuurlijk nog niet dat het Smokey Robinson cover is, het ging mij vooral om de uitvoerende artiest. Via dat nummer kwam ik bij een album dat al een jaar of drie uit was: Brown Sugar. Geloof mij, het was toch een aardige muzikale openbaring wat D’Angelo daar bracht, al begreep ik de songteksten nog niet zo goed. Niet voor niks wordt die plaat gezien als een neo-klassieker. Nog meer kwam dat uit met Voodoo. Een plaat die ik in eerste instantie maar moeilijk begreep en een stuk minder vond dan zijn voorganger, maar die gaandeweg een vast plaatsje heeft verovert in mijn top25 favoriete albums aller tijden. Het verhaal, het geheel, het is nog steeds fantastisch.

…en toen werd het stil, heel lang stil. Zo af en toe kwam er iets nieuws naar buiten over de zanger. Soms over zijn drugs- en drankproblemen, dan weer over een nieuwe plaat. Vaak werd de titel James River genoemd, maar die kwam dan niet. Echt schot in de zaak leek er dit jaar te komen toen de manager van D’Angelo filmpjes online plaatste over studiosessies. Studiosessies die dus geleidt hebben naar de opname van dit album: Black Messiah. Een titel met een boodschap, zoals D’Angelo graag een boodschap overbrengt met zijn muziek. Een duidelijke boodschap, of het hem nu om seks, liefde of politiek gaat. Dat is voor mij persoonlijk altijd mooi meegenomen. Ik houd er wel van naar muziek te luisteren die ergens over gaat. Dat voelt op één of andere manier altijd wel goed bij mij. Nou, aan die zaken dus geen gebrek op Black Messiah. Maar wat brengt het album nu wel?

Zoals jullie van mij gewend zijn zal ik de nummers bespreken. Stuk voor stuk en in combinatie met elkaar. Dat laatste is op deze plaat namelijk echt van belang om dat de cd vooral als één geheel klinkt. De kracht van het geheel, zoals hij dat ook reeds op Voodoo liet horen.
Het album opent dus met het ijzersterke Ain’t That Easy. Een ronkend gitaartje, funky drums en vibe waar de groove vanaf spat. Opvallend is ook de ijzersterke zang van D’Angelo. Die man kan na dik 14 jaar dus echt nog wel wat. Natuurlijk bijgestaan door de beste muzikanten, songwriters en producers. Maar had iemand durven bevroeden dat het zo zou klinken? Zo goed?!
Opvolgend is er 1000 Deaths. En wat een basslijnen zeg! Palladino op de toppen van zijn kunnen. Dit nummer is wat vuiger en zompiger dan zijn voorganger. In 1000 Deaths schuilt een soort onderliggende energie die ingekapseld is en dat naar buiten wil. Dit vergroot de intensiteit van dit nummer ten zeerste.
De sound op Charade gaat meer richting de funkrock. Stevige gitaarriffjes, maar ook op een soort rare manier heel catchy. De vinger kan ik daar niet zo goed op leggen. Ook de intensiteit bij dit nummer is weer erg groot, als is er ruimte voor wat meer gefreak. Vet gefreak, welteverstaan.
Na Charade komen we uit bij de single Sugah Daddy. Door zijn aanstekelijkheid, de funky grondslag en de automatische behoefte om je hoofd mee te ‘knodden’ bevestigen de keuze voor dit nummer als single. Dit is D’Angelo is zijn meest catchy vorm en zoals gewoonlijk doet het blazertje (Roy Hargrove anyone?) het ook erg goed. Dat maakt het nummer voller en organischer.
Really Love is dan een nummer die al een tijdje op het internet rond zingt. Dit nummer is een stuk lomer en relaxter. De sfeer van dit nummer kan je wellicht het best omschrijven als een soort verstilde romantiek. Het wil niet ontluiken, maar zit conformtabel in bank die het nummer Really Love heet en is. Dat lome sfeertje komt ook duidelijk terug op Back to the Future, Part I. Wellicht is dit nummer wel wat funkier door het gitaartje, maar de loomheid die de zanger zo goed past is duidelijk hoorbaar. Voeg daar de catchy zanglijnen aan toe en je hebt een nummer dat leeft tussen twee werelden, twee mooie werelden.
In Till It’s Done(Tutu) spelen de zang van D’Angelo en de drums van ?uestlove de hoofdrol. Dit spannende nummer wordt gekarakteriseerd door een verstilde sfeer. Als het ware komt er in dit nummer steeds iets meer energie vrij, zonder echt uit te spatten in een orgie van overdreven energie. Juist dat gegeven zorgt er voor dat de spanning zo goed behouden blijft.
Prayer is dan weer wat vuiger. Dit nummer schuurt meer. Met behulp van het fijne gitaartje en de uitstekende stem en teksten van D’Angelo spreekt dit nummer mij erg aan. Ook doordat het een soort bedrukte sfeer behelst, waar toch wel een bepaalde hoop uit spreekt. Anders is dan het toch wel erg catchy Betray My Heart. Aanstekelijk en muzikaal gezien een waar feestje. Daarnaast is het ook vocaal een bijzonder sterk nummer. Ik ben een sucker voor die riedeltjes en blazers. Hier wordt toch iedereen vrolijk van?!
Om de vrolijkheid door te zetten mag je gerust meefluiten met The Door. De gitaarriffs dragen daar ook nog eens sterk aan bij. Dit nummer zit dan weer meer in de relaxstand, al doet een kreunende D’Angelo iedereen wel opveren. Die relaxstand mag aan houden in deel II van Back to the Future. Dit is de sound waarmee D’Angelo bekend is en waarmee hij bekend is geworden. Funkyness all over again, zolang je maar achterover kan zitten en je hoofd mee kan knikken.
Het album sluit uiteindelijk af met Another Life. Dit nummer vast eigenlijk de hele plaat samen. Alles wat vocaal, muzikaal en lyricaal al te horen was in de voorgaande songs wordt verzameld in deze redelijk geniale afsluiter. Damn Yeah!!

Zoals gezegd bespreek ik mijn album graag nummer voor nummer, maar het moet gezegd worden dat Black Messiah vooral een plaat is die je in zijn geheel moet beluisteren. Geef het vooral de tijd om het in te laten zinken. Ik kan je uit directe ervaring vertellen dat het steeds meer en meer bij je binnen zal komen druppelen om je uiteindelijk te laten verdrinken in de mooie sound, de muzikaliteit, de prachtige vocalen en de sterke teksten. D’Angelo is terug! En hoe! Ik denk dat er nog even ruimte gemaakt moet worden in mijn eindejaarslijstje met favoriete albums, want deze hoort daar 100% tussen te staan.

(bron: Opus de Soul)

Een heel stuk minder als de voorloper. Erg ongeïnspireerd plaatje met veel te veel ongein. Soms nog iets aardigs, maar veelal irritant.

1,5 ster.

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

De muziek van Daft Punk gebruik ik graag bij het sporten (hardlopen) en natuurlijk de stripverhalen in de clips van de hits zijn bijzonder te noemen. Dit album al veel vaker gehoord. Stil zitten op de muziek van Daft Punk is er niet bij. Meteen al vanaf de herkenbare klanken van de grote hit One More Time zit je er lekker in. En dat duurt ongeveer een nummer of 4 met Harder, Better, Faster, Stronger misschien wel als absolute prijsnummer van dit discogeoriënteerde album. Vanaf Nightvision en het wat te kitscherige Superheroes vind ik het wat minder worden. High Life geeft een Jacksons gevoel en is nog best leuk trouwens. Die eerste 4 a 5 nummers zijn eigenlijk zo goed dat de rest er wat bij verbleekt, maar desondanks nog steeds prima muziek zijn.

Na 2 erg interessant albums viel deze plaat me toch echt wel tegen. Het lijkt wel of ze het er te makkelijk van af wilden brengen. Het klinkt allemaal teveel op de automatische versnelling. Jammer vooral, na Discovery en Homework.

2 sterren.

Het album Human After All deed me niet zo heel veel na Homework en Discovery, dus voor dit remix album was ik dan ook een beetje angstig. Het valt uiteindelijk allemaal wel mee. Deze zal ik zeker sneller nog een keer opzetten, ipv Human After All.

2,5 ster.

Deel 2 van een EP-tweeluik. Vier songs waar de één vrij harde drums afwisselend met een bepaalde dromerigheid. De ander lekkere ritmes en grooves heeft. Een derde een discovibe heeft met ergens wat hiphop en afsluitend het futuristischer wordt.

Zó! Die nieuwe plaat van Dam-Funk is mij het schijfje wel. Het was even zes jaar wachten op een nieuw album, maar aan kwantiteit heeft hij met Invite the Light niet te kort gedaan. Met dit nieuwe album schotelt hij ons ruim anderhalf uur aan muziek voor. Daarbij wordt hij op dit nieuwe album ook nog geholpen door grote namen als Q-Tip en Snoop Dogg. Genoeg om naar uit te kijken dus, maar hoe is het geworden.

Het begint na een korte intro allemaal met We Continue. Een redelijk smooth nummer met wat disco. Nog rustiger wordt het daarna met Somewhere Someday. Totale ontspanning kijkt hier om de hoek. I’m Just Tryna Survive is daarop licht zompig en een beetje futuristisch, waar Surveillance Escape een fijne, volle productie heeft. Floating On Air karakteriseert zich met funky beats en futuristische bliepjes, waar het smoothly funky wordt op het onuitspreekbare HowUGonFu*kAroundAndChooseABusta?
Als we het dan toch over zompige beats hebben dan zit je bij The Hunt & Murder of Lucifer zeker ook goed. Daar waar I Didn’t Have 2 End This Way juist weer futuristischer is, en kort. In datzelfde straatje valt Missing U.
Acting is dan eigenlijk pas de eerste track die mij echt vrij weinig doet. Wat goed gemaakt wordt door discosong O.B.E. De R&B is duidelijk terug te horen op Glyde 2Nyte, en wat verwacht je ook anders met zo’n titel. In tegenstelling tot Just Ease Your Mind From All Negativity. Dat nummer is namelijk meer op de hiphop gestoeld.
Het fijne en ontspannen Virtuous Progression is een persoonlijke favoriet, waar op Scatin gescat wordt. Na een korte interlude gaat het verder met een andere versie van I’m Just Tryna Survive, wat weer overgaat op Kaint Let ‘Em Change. Een nummer dat weinig op handen heeft. Al die muziek wordt uiteindelijk afgesloten met The Acceptance. Dit nummer gaat all about the beats and a little bit more.

(bron: Opus de Soul)

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Ik ken de plaat wel, maar zo lang geleden dat ik het beluisterd heb.
Naar mijn idee is Damien Rice er één met een hoog haat-liefde gehalte. Zelf vind ik het nogal mooie, breekbare muziek. Niet iets wat ik vaak op zou zetten, maar wel iets wat de toon zet. Er zit enorm veel gevoel in de zang en het soms triestige karakter maakt het een sfeermaker. Rustig genieten is aanbevolen.

De eerste keer dat ik zelf Damon Albarn hoorde was bij het spelen van het computerspelletje FIFA ’98. Song#2 van Blur was de prominente soundtrack van dit spelletje. Naar Blur heb ik verder nooit geluisterd, ondanks dat ik dat wel een goed nummer vond. Daarna kwam hij weer onder mijn aandacht door zijn project met Gorillaz. Dat was meteen een stuk interessanter, maar hebben we ook al even niks meer van gehoord. Totdat een vriend mij aangaf deze plaat eens te beluisteren: “Omdat hij erg soulvol is.” Een goede tekst om mij over te halen. Dus luisteren maar.

Het album opent met de erg mooie titeltrack. De stem van Albarn bevalt me prima en deze singer-songwriter achtige muziek ligt mij vaak wel. Probleem bij mij is dan vaak dat ik vind dat de nummers teveel op elkaar gaan lijken en ik het niet een album lang volhoud. Hoe mooi het ook is, hoe subtiel ook. Op Hostiles laat Damon in ieder geval horen dat dit hier nog niet het geval is. Wederom een erg mooi nummer in de lijn van de opener. Dat valt ook te zeggen over Lonely Press Play. De aandacht wordt dan gelukkig weer wat opgevijzeld met het swingende Mr. Tembo. Een goede zet om hier die afwisseling te plaatsen, want Parakeet gaat door waar het album mee geopend is.
Echt geraakt wordt ik door het verstilde The Selfish Giant. Werkelijk waar een prachtig nummer die ik tot mijn persoonlijke favorieten op deze plaat reken. Nummer raakt alles goed. Ook het lome en speelse You and Me bevalt me erg goed en zorgt voor de fijne afwisseling.
Een meer jazzy kant op gaat het met Hollow Ponds. Deze stijl past Damon Albarn ook goed om daarna na een korte intermezzo (Seven High) door te gaan in het timide Photographs. Wederom vinden we hierin een persoonlijke favoriet. Dit komt vooral door de combinatie van sfeer en tekst. Erg mooie tekst.
Het rustige The History of a Cheating Heart pakt dan meer terug naar het begin van deze plaat. Net als afsluiter Heavy Seals of Love, waar deze afsluiter me ietwat tegenvalt.

Ik ben dus erg te spreken over dit album dat voor mij staat al een mooi dromerig en bijzonder sfeervol geheel. Vooral doordat het zo’n geheel vormt is deze plaat zo sterk. Soulvol? Niet echt, maar wel erg goed.

(bron: Opus de Soul)

Dan Penn heeft vooral faam gemaakt als songwriter/producer. Onder andere bij het legendarische Muscle Shoals. Zelf zingt hij zo af en toe ook een plaat in en dat af en toe moet je vrij letterlijk nemen. Na zijn prachtige debuut uit 1973 duurde het 24 jaar voor een nieuwe plaat, daarna weer 6 jaar en nu weer 20 jaar tot aan deze nieuwe plaat. Een uiterst ontspannen, relaxte plaat. Een mooie combi van country en soul zoals we eigenlijk van Penn gewend zijn. Soms lijken de songs wel wat op elkaar, maar dat doet weer weinig af aan de kwaliteit die er hoorbaar achter zit. Mooie herfstplaat.

Deze dame schijnt niet het meest makkelijke leven gehad te hebben. Dat hoor je eigenlijk ook wel meteen in die doorrookte stem van haar. Ze komt met een combinatie van country, soul en rock. Allemaal op de bekende geijkte manier ingevuld, dat dan weer wel. Nergens opvallend, verrassend, maar vooral overal vrij standaard. Helaas zorgt dat er voor dat het album tegen het langdradige aan voelt.

Aan zijn naam zal het niet liggen en ook de titel zinspeelt ergens op. Deze Canadese zanger komt na wat goed ontvangen EP’s hier met zijn eerste echte album. Een album dat mij qua energie en vindingrijkheid niet al te geïnspireerd overkomt. Veel nummers zijn zonder risico gemaakt. Dat is op een nummer als Get You nog wel weg te zetten als vermakelijk, maar teveel van dat alles wordt al snel saai. Echt dieptepunt is toch wel erg slaapverwekkende Loose. Er lijkt een kleine opleving met We Find Love, maar die opleving duurt één heel nummer helaas.

Wederom een erg sfeervol album van deze Zweedse meneer. Zijn prachtige stem weet je perfect mee te nemen in de mooie songs. En zijn sterk gitaarwerk bekrachtigd het gevoel alleen maar.

Prachtig! Prachtig! en nog een prachtig! Die stem, dat spel, alles is helemaal mooi op dit album. Zit ongelooflijk gevoel in alles en is ook nog eens übermuzikaal.
Beetje blues, beetje jazz en een beetje soul. Maar een heleboel fantastisch.

Een frontcover die ervanaf spat. Een vrouw met een goede uitstraling. Maar hoe zit het muzikaal? Het lijkt te gaan naar een vrij klassieke aanpak van de R&B-songs. En dat is allemaal best prima uitgevoerd. En stem van Ponder is best mooi, maar helaas is het ook wat te makkelijk. De reeds volop platgereden paden worden nogmaals ingeslagen en ook wat overdreven stemakrobatiek hoort daar ook weer bij. Thoughts heeft als enig nummer net dat beetje meer bravoure wat je er graag in zoekt. Maar het klinkt allemaal al zo bekend, op de minder positieve manier.

Had die serie aardig gevolgd, en het resultaat van hun eerste plaat is beneden alle peil. Makkelijk, simpel en ongeïspireerd. Bovenal a-muzikaal. Erg vlak en totaal niet boeiend album. Vocaal klinkt het allemaal erg dun, productioneel i heard it all before.

Nou, dit moest het dus worden. Het nieuwe album van Danity Kane moest totaal de bom zijn. De dames hebben er "zelfs" aan meegeschreven. Nou, nou dat is inderdaad het eerste wat me opvalt: de geweldige lyrics (not).
Maar nu dus even serieus, tesktueel gaat het album werkelijk nergens over. Bij deze dames zit volgens mij maar één goede zangeres (volgens mij is dat de stem van die blonde Aubrey). De rest heeft flinterdunne stemmetjes.
De producties zijn wederom veel te standaard en de enige feature die iets toevoegt is die Donnie J.
Ik hou het toch maar voor gezien met deze dames.

Aan het ontwerp van de cover ligt het in ieder geval niet voor Dante Elephante. Die valt sowieso wel op tussen eventuele andere platen in een platenbak. En muzikaal dan? Opener Find Somebody Love heeft iets onwennigs, maar iets onbekommerds. Jeni is een discoesque nummer met een vrolijke toon. E-Motion is ook vrolijk, een leuke songs. De titeltrack is eigenlijk niet meer dan prima. 90 Days is smooth en ook weer discoesque. Een rustige, prettige song. Las Vegas is wel lekker funky te noemen, geinig nummertje. Santa Barbara is dan weer een stukje rustiger en afsluiter Birds of Paradise is ook rustig.

Het album opent goed met ‘Give it to Me’. Het blijft altijd lekker om naar een hammondorgel te luisteren. Voeg daar het gospelachtige en funky sfeertje aan toe en je hebt samen met de dikke productie een erg sterke opener. Als het album zo blijft dan kan het weleens een pareltje worden.
‘Keep Ya Hands Up’, de titeltrack, is in verhouding met de opener vrij standaard. Het is zeker geen vervelend nummer en de goede break doet je aandacht toch nog wat meer toespitsen. ‘Live Your Life’ gaat daar aardig in verder met het mooie viooltje. Wel is naar mijn gevoel het nummer wat overzongen. Het ligt er vocaal mij allemaal iets te dik op. Dat gaat zo verder met ‘BlackBirds’, die alle recepten van een standaard R&B-ballad bevatten. We hebben het pianootje met de vocalen, de invallende beat, etcetera.
Al een stuk boeiender wordt het met swingende ‘Lucky Day’. Lekker vrolijk R&B-nummer waarvan er wel meer gemaakt mogen worden. Goed gezongen ook, erg overtuigend wordt het verhaal vertaalt. Ook het daaropvolgende ‘Emotions’ swingt. De productie hangt er lekker in, de leuke breaks houden de aandacht er goed bij. Alleen het gebruik van synthesizers is wel wat standaard R&B en weinig origineel.
‘Can’t Hide Love’ kent een erg fijn bassloopje. Darius zingt ook erg fijn en vooral gevarieerd op dit nummer. Moet zeggen dat dit nummer wel tot mijn favorieten van de plaat behoort. Mede door het warme koperwerk.
De titel van ‘Funky Music’ belooft meteen al wat goeds, want van funky muziek houd ik wel. En ik moet zeggen dat de funk er zeker in zit. Het zegt al genoeg dat ik bij het beluisteren van dit nummer ietwat onopgemerkt mee ging bewegen. ‘Shake’ doet dat eigenlijk wat minder. Hier hoor ik leuke latininvloeden. Tekstueel wel erg makkelijk (Shake Your Booty). Darius zingt op dit nummer ietwat rappend. ‘The Words’ is daarmee totaal anders. Een ballad. Ik kan me indenken dat heel veel mensen dit nummer heerlijk vinden, maar eerlijk gezegd kan ik er niet zoveel mee. Aalglad, erg standaard R&B. Maar ja, wat ik zeg: ik zie genoeg mensen erbij weg zwijmelen.
‘What a Day’ is een nummer waar Darius Dante weer totaal anders zingen. Het is even wennen, maar wel lekker. Volgens mij werd dit nummer ook gebruikt bij een reclame van Orange Babies. ‘Give it to Me’ hebben we al gehoord, maar staat nog een keer op het album in een soort freestyle. Nou, geef mij maar de eerdere versie.
‘ThisTime’ is ook weer een nummer wat ik persoonlijk weinig mee kan. Ik mis pit, verrassing en het nummer mist mijn aandacht. Zodoende zijn we alweer aangekomen bij afsluiter ‘BBoy’. Een erg dansbaar nummer die goed bij de stijl van Darius past.

Was niet alleen als zanger, maar ook als songwriter belangrijk voor Stax/Volt. Werd helaas veel te vroeg vermoord.

Just Because Your Love is Gone – fijne, goed gemaakte opener
Forgive Me – zit hier wat meer die rasp op de stem. Dat is mooi.
Only the Strong Survive – vooral vocaal erg fijn nummer
Don’t Know What to Do – erg sterk gemaakte soulmuziek
When a Man Loves a Woman – dit is niet mijn versie
We’ll Get Over – fijne groove in dit nummer
Beautiful Feeling – veel beleving in de zang. Prachtig nummer
I Could Never Hate Her – hoop en liefde
Never Alone – misstaat niet op dit sterke soulalbum
No-one Blinder – valt er prima bij
My Love is Reserved – mooie afsluiter

Leuk om alle positieve reacties hieronder te lezen. Heb het ook geluisterd in trant van het jazzalbum van de week en op mij komt het eigenlijk over als pretentieloos geneuzel in de rondte. Er is geen lijn te bekennen, zowat elke instrument irriteert me en als ik vogels wil horen dan ga ik wel in de lente naar buiten.

Waarschijnlijk is dit soort jazz niet voor mij weggelegd, dus ik twijfel nog of ik wel of niet moet stemmen.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Ik hoorde, ondanks de vooruitgesnelde berichten toentertijd van dit album, dit album nu pas voor het eerst. Het album opent natuurlijk met de titeltrack en wauw wat komt dit meteen binnen zeg! Wat is dit jo?! Wat een sfeer, wat zit hier allemaal in zeg! Drijvende beat, even wennen aan stem en vooral het stemgebruik maar het past goed bij elkaar. Dit klinkt energiek, gedreven, wat duister en bovenal spreekt er een bepaalde urgentie uit. En dat is dan pas het begin van dit album. Een begin waar ik al danig door verrast was. De kwaliteit van deze opener is er niet met het tweede nummer, dat is meer een nummer met twee gezichten. De drums zijn weer gedreven en ook Bowie klinkt uiterst gedreven, maar aan de andere kant is het soms allemaal wat te-veel. Met het nummer Lazarus wordt er dan juist wel weer teruggegrepen naar de intensiteit van de opener. Muziek waar een enorme lading in zit. Muziek dat me gewoon raakt. Zoveel beleving in de stem en de muziek. Dit grijpt je als luisteraar wel vast zeg! Mooie jazzy muzikale benadering ook soms. En zo gaat het toch wel een beetje om en om, want song 4 is mij dan juist weer een geval van te-veel. Te-veel met Bowie als onbetwiste middelpunt. Dan nog maar 3 nummers te gaan met de mooie strijker op Girl Loves Me, het meer intieme Dollar Days en het opeens wat meer dansbare I Can’t Give Everything Away. Maar vooral dus de songs Black Star en Lazarus vind ik echt prachtig. Een ware ontdekking.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

David Bowie, de naam is natuurlijk zeer bekend en zijn faam wellicht wel net zo. Zelf ken ik vooral losse nummers van hem. Zo herken ik op de playlist van dit album meteen Changes. Het gehele album hoorde ik nog niet eerder. Zelf ben ik eigenlijk helemaal niet zo’n Bowie kenner. Dus ik zal ook geen vergelijkingen kunnen maken tussen albums. Uit de overlevering weet ik wel dat de beste man er één is die niet in één gat te vangen is. Dat hij een man die veel ontwikkeling en afwisseling meemaakt in zijn muziek. Op dit album staan gewoon allemaal lekkere nummers, het klinkt allemaal wel gewoon lekker. Niet per se heel ingewikkelde muziek en soms wat rommelig. De toetsen komen in bijna alle nummers wel sterk naar voren, de stem van Bowie luistert prettig en de energie zit er goed in. Het wat kleinere van Eight Line Poem is mooi, de meer bombast van Life on Mars? kan ik ook heel goed hebben evenals het wat meer blues Song for Boby Dylan.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Dit is weer een ander soort Bowie. Dit is een Bowie die meer van gitaren houdt. Aardig uitgevoerd allemaal, Bowie weet bijvoorbeeld veel sfeer te maken met zijn zanglijnen. Zelf vind ik Sound and Vision en Warszawa het beste werk op deze plaat. Ik denk wel dat de andere Bowie’s mij beter liggen.