Bij een artiest als R. Kelly weet je wel dat je wat anders krijgt dan je gewend bent. Niet per sé covers van bekende Kerstliedjes, maar ook eigen songs. Songs waar ook liefde en seks hun rol krijgen. Hij begint nog braaf en zeker mooi met My Wish For Christmas. Een nummer met dé Kerstgedachte. Voor alles en iedereen niks anders dan veel goeds.
Op Snowman is het love all around. Hij zoek naar zijn Snowgirl om de Kerst mee te vieren. Samen met geliefden en vrienden en daarna van alles nog meer. Dat gaat hij ook doen op Home for Christmas. Productioneel heel herkenbaar R. Kelly, qua vibe en tekst ook. Wel heel liefdevol.
Dan brengt hij het een tempo naar beneden en horen wij zijn bekende “plop” in de productie. Hij brengt hier een ode aan zijn Mrs. Santa Claus. Als ik jullie dan vertel dat hij zingt haar kadopapier er af te willen halen, dan valt er verder weinig te raden over. Om dan met I’m Sending You my Love for Christmas het tempo wat omhoog te helpen en een vrolijke, positieve Kerstsong te maken.
Veel meer een standaard R. Kelly song als Letters krijg je niet. Alles is hetgeen wat hij de laatste jaren soms wel goed en soms minder goed heeft gemaakt. In dit geval kan het maar weinig boeien. Dan is hij gelukkig een stuk beter in het vertellen van verhaaltjes. Luister maar eens naar het uiterst sfeervolle Once Upon a Time. Dit vind ik nog eens een leuk Kerstnummer. Met de juiste bombast ook. Dan vind ik daaropvolgend het met claps overladen The Greatest Gift een stuk minder leuk. Wat te standaard, weinig verrassing. En wordt niet per sé boeiender en beter met It’s Christmas Day. Een wat te makkelijk nummer.
Kellz zoekt het even op een andere, meer traditionele, weg met Christmas Lovin’. Het nummer is meer soulvol, meer bluesy en ook de nodige gospel ontbreekt niet. Het zijn nummer als dit waarin je goed kan horen hoe goed hij vocaal eigenlijk is. Misschien wel het beste van dit Kerstalbum. Jammer is dan ook dat het daaropvolgende Flyin’ On My Sleigh redelijk saai is. Ik had liever gezien dat hij het niveau door had gezet.
Met de titeltrack komen we dan ook tot het einde van de Kerst-CD. Een aardige afluister die prima bij de Kerst-traditie past, met bellen en al.

Een beetje schizofreen is R. Kelly wel te noemen. De ene keer pakt hij het serieus aan met zijn albums, de andere keer gaat het gekscherend alleen maar over seks in de meest banale vorm. Van God-verheerlijking op U Saved me tot wat 12Play. Het is zonder twijfel een man die heel hard werkt, want in 21 jaar tijd bracht hij al 15 albums uit. Zijn laatste twee platen (Write Me Back en Love Letter) werden best goed ontvangen. Dit waren ook albums die wat “serieuzer” waren, maar de titel van deze nieuwste plaat doet de andere kan van Kellz vermoeden. En als je dan naar de titels kijkt van de nummers zal dit vermoeden bevestigd worden. Maar hoe is de kwaliteit dan? We gaan het nummer voor nummer aan jullie voorleggen.

Opener is Legs Shakin’, waar hij wordt bijgestaan door Ludacris. Een slow jam waarin de tekst weinig aan de verbeelding over houdt. Ze zeggen dan dat dit muziek voor in de slaapkamer is, maar met dit soort teksten wordt er vooral veel gelachen en weinig serieuze andere dingen gedaan. Geen bijzonder nummer.
Cookie is qua tekst helemaal raar. Kelly zingt hier dat hij een dame willen likken als een Oreo koekje, lachwekkend en misschien ook wel een beetje met plaatsvervangende schaamte als je dit hoort. Productioneel en vocaal stelt dit ook helemaal niks voor.
Throw This Money on You is ook een slowjam. En juist ja, met geld koop je dus je vrouwen. Is ook een manier en nu maar snel goede muziek maken dan, want die kwaliteit is nog nergens terug te horen beste meneer Kelly. Prelude is ook veel gepraat om niks en een weinig toevoegende interlude. Marry the P***y laat ook weer merken weinig aan de verbeelding over te laten. Seks makes the world go round, in ieder geval volgens Mister Kelly dan. Met wat moeite (want de kwaliteit is laag) dan maar naar nummer 6, You Deserve Better. Dat verdienen wij als luisteraars sowieso en krijgen we hier ook wel een beetje. Misschien wat teveel vocoder, maar tekstueel nu eens niet zo kinderachtig. Titel zegt genoeg over het onderwerp, zoals wel vaker bij R. Kelly. Hij vindt zichzelf dan ook een Genius op nummer zeven. Een genius waarin vraag je je af? Nou in seks natuurlijk, la-la-la-la-la.
All the Way is samen met een andere Kelly, Kelly Rowland. Niet de beste zangeres natuurlijk, maar dat past dan wel weer prima bij dit album. Aardig nummer, zowaar. Net als My Story, samen met 2Chainz. Robert Sylvester Kelly bezingt hier zijn carrière.
Right Back gaat dan weer nergens over. Hij schijnt wel veel met zijn vrienden te doen, leuk, maar maak er dan een goed nummer over. Young Jeezy horen we voorbij komen op Spend That. Geld uitgeven is stoer, rapper erbij en stoer kijken. Nu nog stoer kwaliteit, want dat hoor ik wederom niet. Seks is er weer met Crazy Sex. Geen normale seks dus, maar echt crazy. Crazy banaal weer dus. Slecht nummer.
Shut Up, het officiële einde van deze plaat, is dan wel weer een stuk beter. Wij luisterden de Deluxe versie, dus gaan nog vier nummers door. De eerste is Tear It Up (ft. Future), die hij net zo goed weg had kunnen laten. Net als Show Ya P***y trouwens en Physical niet te vergeten. Het echte einde voor ons is het nummer Every Position. We keken eigenlijk wel een beetje naar dat einde uit, dat bevestigd dit nummer nog maar eens.

Banaal in elke vorm met heel sporadisch een aardig te versmaden nummer, dat is wel dit album. R. Kelly is vaak tekstueel lachwekkend, vocaal zwak en productioneel recyclebaar. Een plaat om snel te vergeten.

Vooral op originaliteit scoort dit album.
Misschien op de 2 laatste nrs na, maar die zijn evengoed goed tot super ingevuld. Hier en daar een knipoog naar een soul-legende als Marvin Gaye(Imagine That) of Curtis Mayfield. Maar vooral erg R. Kelly, en één ding staat dan als een paal boven water: Deze man kan echt en echt goed zingen.(ben er zelf getuige van geweest tijdens zn concert in ahoy' paar jaar gelee)
5 sterren.

Laat ik het eens totaal eens zijn met het bericht van jelmer19. De eerste cd is een waar dancefloor-genot. De foxtrotjes en rumba's tover je zo uit je benen met deze cd.
CD begint met een rommelige songs (3 Way Phone Call), maar valt verder voor vocaal erg op. Enorm sterk gezongen door mister Kellz. Fantastisch album!

Het album met de bekende hits van R. Kelly. Een dubbel-cd duurt vaak veel te lang, maar bij deze is dat niet zo. Op een paar nummers na (hier eerder aangegeven) is het gewoon de top of the bill in R&B land.

Dat Kellz aan een soort schizofrenie lijdt moge duidelijk zijn. Waar hij dat normaal per album weet te controleren heeft hij dit keer bedacht een album vol te stoppen met alle stijlen die wij van hem kennen. Het begint allemaal met de ietwat cheesy sexsongs, all about sex it is. Dat schijft rustig op naar prima R&B en wat stepping songs, die ook wel fijn zijn. Om dan af te sluiten met een aantal prima ballads waarin hij zijn vocale capaciteiten ten volste benut. Want dat hij kan zingen moge duidelijk zijn.

R. Kelly, voluit Robert Sylvester Kelly, is één van de hardst werkende mensen in de muziekwereld. Als je 14 albums in de laatste 20 jaar maakt dan trek je er goed aan. Bij de naam R. Kelly zullen veel mensen denken aan de ontuchtzaken die hij achter zijn kont aan kreeg, maar Opus de Soul gaat over muziek, dus hebben we het over zijn muziek.
Het begon allemaal samen met The Public Announcement, daarmee scoorde hij de wereldhit She’s Got That Vibe. Daarna kwam 12Play (1993), een op sex gebaseerde bij banaal te noemen album. Zo expressief zingen over sex dat hij bijna lachwekkend wordt, iets waar hij vaker mee te kampen heeft gehad. Het wat vergeten R.Kelly (1995) bevat een paar parels (Trade My Life, I Can’t Sleep), om echt bekend te worden met R., de dubbel-cd waar de Space Jam song I Believe I Can Fly op staat. Een dubbelalbum vol met vullers, maar ook met een paar toptracks.
TP-2.com gaat verder waar 12Play….gestopt was, TP-2 staat dan ook voor TwelvePlay2. Geen bijzonder album. Als tussendoortje vinden we een schouderklopperij met Jay-Z (twee albums zelfs!), maar ook zijn beste werken. Dan heb ik het over Chocolate Factory en U Saved Me/Happy People. De kwaliteit van die platen is zoveel hoger als wat daarna kwam. TP-3 Reloaded is gewoon matig en Double Up zelfs slecht. Met Untitled ging het niveau weer iets omhoog, om daarna met Love Letter weer echt een beetje terug te zijn. Terug in de retro soulvibe, terug in de kwaliteit. De conceptuele opvolger van Love Letter is er nu in de vorm van Write Me Back. Conceptueel in de vorm van liefde, een vaak gebruikt onderwerp in de muziek. Eens kijken wat hij met dit nieuwe album brengt.

Laat er in eerste instantie geen twijfel over bestaan dat R. Kelly één van de beste zangers in zijn genre is.
Het album opent met de vrolijke stepper Love Is. Prima song, kan best wat dansvloeren vullen. Vooral in de foxtrot. Feelin’ Single is één van de eerste singles van dit album. Een aardig nummer met dezelfde steppingvibe. Zeg maar een soort Happy People II, maar dan wat minder. Lady Sunday brengt het tempo wat naar beneden is gewoon een vrij standaard nummer. Standaard nummers waar Kelly zijn vocalen goed in kwijt kan, misschien moet hij dat maar gewoon maken, want het bevalt eigenlijk best prima.
Wat grootser is When A Man Lies. Bij dit soort nummers past R.’s stem erg goed. Vrij standaard thema, maar het zorgt wel voor één van de mooiste nummers van dit album. Een stuk minder is dan het plichtmatig en qua vibe te moderne Clipped Wings. Het wordt gelukkig snel weer wat beter met Believe That It’s So. Dit kan zomaar een meezinger worden en geinige tempowisseling ook.
Bij Fool For You verwacht je in het refrein gewoon die backingvocals. Qua vibe goed neergezet, qua song niet heel verheffend maar best lekker. Cool wordt het dan weer met het swingende All Rounds On Me. R. Kelly goes rockabilly en dat bevalt me prima. Één van de betere songs van dit album. Het rockabilly jasjes past R. Kelly prima. Grote stap is het dan ook naar het modernere Believe In Me. Prima gezongen dit nummer, maar echt boeiend is het niet. Hebben we allemaal zo vaak gehoord, dit songconcept. Datzelfde valt te zeggen over Green Light. De nummers lijken ook niet echt in het totaalplaatje van het album te passen, totaal andere vibe.
Na When a Man Lies en All Rounds On Me is Party Jumpin’ ook één van de beste songs van dit album. Een waar feestje dit nummer, die vooral gestoelde vind in de doo-wop sound. Cool gedaan.
Afsluiter Share My Love is de andere single van deze plaat. Valt ook weer in het Happy People 2.0 kastje. Fijn nummer, fijne afsluiter.

Al met al een prima album van R. Kelly. Hij gaat verder waar hij bij Love Letter mee gestopt was. Zolang de beste man dit soort muziek blijft maken is het goed genietbaar. Paar sterke nummers, verder veel standaards die niet vervelen en toch ook weer een aantal mindere. Maar daar malen we niet om, dit album gaat zeker nog vaker aan.

Een tour-promo plaat. Werd vlak voor de Amerikaanse tour van R. Kelly en Jay-Z uitgebracht en dat wordt ook duidelijk in het eerste nummer. Erg simpel en goedkoop klinkend album.

1,5 ster.

R.E.M., toch een artiest die misschien niet zo snel met mijn username in verband zou worden gebracht op deze site.
Ik ken dit album (samen met Monster) vooral via mijn vader, eveneens een groot muziekliefhebber. Nou was ik nooit zo'n fan van zijn muziek, maar REM ging er altijd erg goed in. Vooral onderweg op vakantie, lekker hard aanzetten in de auto.

Wat me het meest aanspreekt is de fantastische en karakteristieke stem van Michael Stipe. Daarnaast is het tekstueel regelrechte top. Muzikaal is het erg catchy en interessant voor mij.

Album staat hoog in de top250 en dat verdient het. En nu weer wachten tot mijn vader thuis komt en zegt: "Hé, die plaat is toch van mij!"

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Dit album kende ik nog niet van Radiohead. Ook niet van cover of titel, zoals bij de rest. Van wat ik me van de muziek van Radiohead kan herinneren en dan dus ook van het album dat ik al eerder in dit topic besprak vind ik dat het electronische gedeelte op dit album het meest terug te horen zijn. Jammer genoeg trek ik de stem van Thom Yorke nog steeds slecht, wat toch een groot gedeelte van de luisterervaring is bij de muziek van Radiohead. Wat ik wel fijn vind is dat dit album een stuk minder depressief qua toon op mij overkomt dan de muziek die ik eerder al van hun hoorde. Verder nog een favoriet nummer aanwijzen? Dan kies ik voor Decks Dark of True Love Waits.

N.a.v. dit topic beluisterde ik deze plaat.

Grote band op deze website. Grote band ook bij veel vrienden van mij. Dit album kende ik nog niet. Ik zat er eigenlijk al een beetje op te wachten wanneer de eerste Radiohead-plaat voorbij zou komen. Ik ken hun naam en faam, maar mij heeft het nooit echt geraakt. Ik vind het zo depressief klinken vaak. De zanger zingt ook alsof hij er niet echt zin in heeft. En dan heb ik nog niet eens over de knallende gitaren en het schreeuwerige zingen dat ook voorbij komt, ook op deze plaat. Als ik dan toch nog nummers op moet noemen die ik wel aardig vond dan kom ik uit bij Backdrifts en The Gloaming.

Ai, ai, ai, wat zal ik me weinig populair maken met deze tekst. Maar ja, Radiohead wordt dan ook zo extreem geadoreerd op deze site dat ik weleens een album van deze heren móést uitproberen. Daarom maar eens hun nieuwste telg erbij gepakt. En zoals de eerste zin al laat blijken viel dat ongelooflijk tegen.
Waar ik me het meest aan stoor is de nasale stem van Thom Yorke. Daarnaast is de gehele sfeer wat te gezapig en loom. Noem het mooie, dat kan, maar ik noem het saai.
Muzikaal voel ik het ook helemaal nergens. De 'touch' die ik bij het beluisteren van muziek belangrijk vind mis ik in alle toonaarden bij Radiohead.

Een grote wereldhit scoren door vooral je bijzonder opvallende stem en dan je album ook de titel van die wereldhit meegeven. Het is veel artiesten niet vreemd en ook Rag’n’Bone Man doet trouw mee in die toch wel muziektraditie.

Je moet toch wel onder een steen gelegen hebben mocht je het nummer Human gemist hebben de afgelopen maanden. Of het nu in de kale versie of de opgehipte remix versie is. Je kon eigenlijk niet om dat nummer heen. Sowieso één van de betere hits van de afgelopen tijd en tevens openingstrack op dit album. Het daaropvolgende Innocent Man doet er trouwens weinig voor onder. De diepe, donkere stem van Rory Graham doet het ook hier weer goed. Net als de fijne intensiteit die in dit nummer zit. Dan valt Skin toch wat tegen. Een wat saai nummer waarin zijn stem teveel goed moet maken. En ook Bitter End valt wat tegen,. Een iets te zoet en overgeproduceerd nummer.
We moeten het sowieso wel de rest van deze plaat teveel van zijn stem hebben. Die staat constant als een huis, waar de nummers verder te veel productie hebben, te veel naar hitlijsten zijn geschreven. Ook songs als Be the Man, Love You Any Less, Grace, Die Easy, Life in her Yet, Your Way or the Rope en Healed vallen allen onder die noemer.
Dan vallen er nog een aantal songs extra negatief op. Arrow is de slechtste song van dit album, veel zoeter als As You Are wordt het niet en bij Wolves zit de stem veel te veel op de achtergrond.
Dan houden we ook wat tracks over die wat meer tot de verbeelding spreken, zoals het kleinere Odetta, het met rap opgesmukte Ego en The Fire, het lichtvoetige Fade to Nothing en redelijk meeslepende Lay My Body Down. Maar vooral een tegenvallend en matig album.

(bron: Opus de Soul)

Met het megasucces van de hit Human is het kostje van Rag’n’Bone Man voor de rest van zijn leven wel gekocht. Het toen bijbehorende album was verder wel aardig en ook met de singles van dit nieuwe album scoort hij wat hits. Zelf heb ik na het beluisteren van dit album een conclusie: veelal eenheidsworst. Want, tsjongejonge, wat lijken als die nummers op elkaar zeg. En wat spreekt er weinig inspiratie van uit. Het is allemaal zo belegen, zo saai. Je haalt soms de nummers niet uit elkaar.

Deze Aziatische Amerikaan brengt slijmmuziek ten top. Extreem poppy R&B met wat dansbare beats. Zijn Aziatische achtergrond hoor je ook wel terug in de producties. Maar veel stelt het allemaal niet voor.

Raheem DeVaugh maakte in 2005 een uitstekend album. Deze zelfgenoemde soulhippie kwam de kwaliteit en de belofte die daar bij hoorde nooit meer na in vervolgplaten. Ook dit album komt daar niet bij in de buurt. Songs als What It Feels Like en Reverse hinten qua kwaliteit nog wel naar dat debuut, maar de rest is daar te matig en te wisselvallig voor.

Het debuut van deze zichzelf vernoemde soul-hippie was alleraardigst. Dus ik keek erg uit naar dit album en had er ook hoge verwachtigen van. Nou: ik vind het te makkelijk. Tenminste zo klinkt het album mij.
Om even wat voorbeelden te noemen: de producties zijn te simpel, de zanglijnen zijn teveel hetzelfde.

Jammer, had er meer van verwacht.

Raheem DeVaughn heb ik altijd wel een bijzondere artiest gevonden. Hij heeft al aardig wat platen uitgebracht die qua sound het midden houden tussen R&B en nu-soul. Zijn debuut was redelijk verrassend en zie ik persoonlijk eigenlijk nog steeds als zijn beste plaat. Daarna was het vooral wisselvalligheid wat de klok sloeg. Vrij toevallig kwam ik er achter dat hij dit jaar een nieuwe plaat heeft uitgebracht. Benieuwd als ik was ben ik die gaan luisteren.

De zelfbenoemde neo-soul-hippie heeft duidelijk niet stil gezeten. Zijn nieuwe plaat telt maar liefst zeventien nieuwe nummers, waaronder de als eerste single uitgebrachte Queen.
Na een korte intro is Black Ice Cream het eerste nummer wat we horen. Tekstueel is het nog steeds vooral liefde wat de klok slaat. Liefde en seks, daar draait het leven van DeVaughn blijkbaar om. En dat in de positieve zin van het woord. Muzikaal is dit nummer niet al te boeiend, al blijft de stem van Raheem wel interessant. Hij is een meer dan prima R&B-zanger.
Pretty Lady bevalt me dan een stuk beter, al komt dit mede door de fijne toevoeging van Trombone Shorty. Deze blazers uit New Orleans voegt wat organisch toe aan het nummer. Net zo prima is die eerste single, Queen.
Hierna wordt het toch wel wat minder met de plaat. Helaas vervalt Raheem teveel in bekende recepten en geijkte oplossingen. Nummers zijn te standaard of vooral al eens beter gedaan. Over het algemeen wel allemaal prima gezongen (vooral bijvoorbeeld een Terms of Endearement). Maar met goede vocalen alleen redt je het niet bij mij. Muzikaal moet het ook kietelen, moet het ook interessant zijn. Zo is Miss You Sex heel hip qua sound, maar mist het een extra touch. Of is Never Never Land vast heel dromerig bedoeld, maar komt het ook wat te tergend over.
Naar aan het einde toe wordt het gelukkig wel weer wat beter. Zo heeft Countdown to Love een aardige 90’s vibe en voegt het koperwerk op Feather Rock Lovin’ echt wat toe aan het nummer. Dit is meer de Raheem DeVaughn die ik zoek.

Al met al dus een tegenvallende plaat. Vooral het grote middenstuk valt tegen. Dat Raheem DeVaughn een sterke zanger is moge duidelijk zijn. Hij heeft vocaal een unieke sound. Iets wat juist in het muzikale gedeelte node gemist wordt. Vooral in de ballads steekt het schril tegen elkaar af. Toch maar weer zijn debuutplaat opzetten.

(bron: Opus de Soul)

Oké, dit is dus soulachtige zang met R&B-achtige producties. De zang is vaak sterk, af en toe wat zeurderig. De producties zijn vaak middelmatig, af en toe sterk.
Deze man wordt verder ook wel de Soul-hippie genoemd omdat hij het leven zo rooskleurig in ziet (luister z'n teksten maar.)
Al met al een aardig vermakelijke cd.

Wederom een erg relaxte cd van deze man. De nummers zijn vooral slow en zijn stem eist wederom de meeste aandacht op. Want die stem is geweldig mooi! Producties zijn helaas wel wat standaard.

Rahsaan Patterson is een soulartiest die ik eigenlijk al een tijdje volg. Tot nog toe waren al zijn albums van erg goede kwaliteit. De man schroomt vooral nooit liedjes te maken die qua lengte bijzonder radio-onvriendelijk zijn. Voeg daarbij toe dat hij een bijzonder eigen sound heeft en je weet al snel dat je een interessante en muzikale artiest voor ogen hebt.
Nu is er zijn nieuwste telg in de vorm van Bleuphoria. Eerdere berichten deden de ronde over dit album dat Patterson ook veel electronic invloeden heeft toegepast op zijn soul. Opus de Soul vindt uit.

‘I Only Have Eyes For You’ is een bijzonder aardig opener die waarschijnlijk laat horen wat we kunnen verwachten: het typische stemgeluid van Rahsaan Patterson, vrij drukke elektronische producties en een goede sfeer.
Het eclectische en energieke ‘Ghost’ laat wel een stuk meer tempo horen. Erg fijn nummer die ook de dansvloeren kan vullen. Misschien is het refrein ietwat te veel herhalend, maar echt vervelend is het ook weer niet.
Op ‘Crazy Baby’ horen we een stuk meer van de zangkwaliteiten van Rahsaan. Aanwezige synths, fijne backings en een sfeerverhogende productie. Past goed in het plaatje van de rest van het album. Lekker vrolijk ook.
Het gaat op dezelfde weg verder met ‘Easier Said than Done’. Fijne zang, aanwezig productie, vrolijke sfeer. Ik mis hier toch wel iets van interessante afwisseling. Voordeel van dit nummer is dan wel weer dat we ten volste kunnen genieten van de vocalen van Patterson.
‘Stay With Me’ brengt wel wat verandering, die vooral in de opbouw zit. Dit nummer is een soort van samenspel tussen Rahsaan en de zangeres. Een vorm die perfect bij het onderwerp van het nummer past.
Dat een simpele vingerknip, een sfeervolle synth, juiste backings en prachtig vocals genoeg zijn om in een nummer een prachtige sfeer te creëren bewijst het nummmer ‘Miss You’. Prachtig nummer.
Dromerig en gospel wordt het met ‘Goodbye’. Heerlijk rustig nummer, mooie dromerige productie en ook de zang kan zeker het label dromerig meekrijgen. De gitaar die later inkomt klopt ook helemaal. Sit back, relax and enjoy!
‘Bleuphoria’ ging stilletjes voorbij. Aardig nummer, maar niet aardig genoeg om mij echt te grijpen. Precies zo’n nummer dat prima als achtergrondmuziek fungeert maar nooit echt je aandacht heeft.
‘Mountain Top’ laat zien dat Rahsaan Patterson ook iets met gospel heeft. Zoals natuurlijk vele soulzangers. De juiste sfeer zetten is één van de sterkste punten van de zanger en dat laat hij duidelijk horen op dit nummer. Prachtig nummer, één van mijn favorieten van dit album.
‘Makin’ Love’ vind ik het minste nummer van het album. Eigenlijk is het gewoon vrij saai. Wat me vooral tegenstaat in het nummer is dat het erg eentonig is. Elke keer hetzelfde zinnetje, geen productie die al te veel kan boeien. Een misser.
’6AM’ heeft eigenlijk hetzelfde. Wederom een vrij matig nummer met een wat eentonig verloop. Jammer, want het album beloofde zoveel goeds. Gaat het dan naar het einde toe in zakken?
Met ‘Insomnia’ rockt Rahsaan Patterson ‘m veel meer. Letterlijk eigenlijk. Het nummer heeft namelijk een erg rocky karakter. Het nummer klinkt zelfs wat boos. Fijne afwisseling weer. Dit had het album wel even nodig: energie!
‘God’ sluit dan alweer af. Een vrij aardige afsluiter. Een nummer dat misschien net wat boven de middelmaat uit komt.

Rahsaan Patterson heeft een goed album uitgebracht met Bleuphoria. Het begin is fantastisch, met aan het eind toch een aantal missers. Jammer, want dat was in mijn ogen niet nodig geweest met de kwaliteiten die Patterson heeft. Strakke muziek, en hij brengt met dit album wel weer eens totaal wat anders in vergelijking met zijn vorige platen.

Altijd een interessante artiest gevonden, deze Rahsaan Patterson. En hij houdt toch enige tijd de kwaliteit op een hoog niveau. Hoe zijn dan de songs van deze plaat?
Catch Me When I Fall is aanstekelijk en dansbaar. Je zit er in ieder geval meteen lekker in. Wonderful Star is een stuk rustiger en relaxter. Mooie gezongen en dromerig qua vibe. Silly, Love, Fool is elektronischer en futuristischer van aard. Beetje dancy zelfs. Rock and Roll is wederom heel elektronisch. Aan de ene kant ook wel aanstekelijk, maar aan de andere kant ook wat vlak. Break it Down is een wat meer klassieke R&B/Soul track. Met de backings, sfeer en alles meer. Don't You Know That heeft ergens een discogevoel. Verder een vrij lichtvoetig nummer. Sent From Heaven is een absolute slowsong, in alles. Wide Awake heeft iets funky. Een lekker nummer. Soldier is heel dancy en elektronisch nummer. Oxford Blues is erg fijn. Goede vibe en blijft lekker doorgaan. Sweet Memories is een ontspannen maar daardoor niet minder sfeervol nummer. Vocaal ook uitdagend gebracht. I Try is een wat apart nummer. Wat elektronisch maar met een gedegen opbouw. Heroes and Gods is uiterst funky en zeer dansbaar.

Na het geweldige debuut is dit een zeer aardige opvolger van Rahsaan. Deze man zingt met ongelooflijk veel bezieling en warmte en heeft ongelooflijk veel soul in zijn stem. Toch wat minder als het debuut omdat het wat teveel van hetzelfde is.

Bijzonder sterk debuut van deze man die met zijn manier van zingen de soul 100% terug brengt. Wat een fantastische stem heeft deze man.
Het is vooral rustig werk met nuttige producties en alles valt en staat met zijn stem.

Rahsaan levert met deze cd zijn allerbeste plaat uit. Het begint aardig funky waarmee hij dus toch wat afstapt van de alleen maar slowsongs bevattende albums. Een volkome aanpassing welteverstaan. Rahsaan is een begenadigd zanger en productioneel is het ook helemaal top!

In de trant van dit topic heb ik deze plaat beluisterd.

Deze plaat staat in de platenkast van m’n vader, dus die heb ik vroeger al vaak gehoord. Dat ik het vrijwillig op zet is deze periode eigenlijk voor het eerst. Wat ik mij herinner van vroeger zijn uitgesponnen muziekstukken met het nodige theater. Al is de term theater er één die een toen 9-jarige Reijersen gebruikte. Nu ervaar ik het vooral als een album waar ze constant vol gas gaan. Vooral vocaal is dat wel een dingetje bij mij tijdens het beluisteren. Die zanger neemt nooit de tijd voor enige subtiliteit of rust. De stembanden worden elke song met de voet vol op het gaspedaal gebruikt. Ik ervaar dat als zeer vermoeiend. Muzikaal gaat het mij ook allemaal iets te lang door met gitaarsolo hier gitaarsolo daar en (meestal) uitgesponnen opbouw. Nummer dat me dan nog het meest opvalt is Starstruck met een refrein dat enige aanstekelijkheid heeft. Een toch iets andere ervaring bij de luisterbeurten nu in verhouding met hoe ik het uit mijn jeugd herinner. Grote twijfel van mijn kant ook of ik dit album wel punten moet gaan geven.

Een viertal zeer kuize dames die veel met de Here hebben. Dat merk je tenminste tekstueel heel erg op dit album.
Best aardig hoor, een nummer of 3, want daarna wordt het irriterend eentonig.

Sterke zanger is deze Saadiq, maar bovenal een sterke producer. En dat hoor je ook terug op dit album. Heerlijke funky R&B-achtige nu-soul. Het is allemaal erg laidback, vooral de Saadiq's stem. Kwalitatief sterk cd'tje.

Ten eerste even dit: 'Be Here' is echt een wereldtrack. Saadiq en D'Angelo vallen perfect samen op dat nummer

Erg sterk album van Saadiq die we kennen van Toni, Tony & Toné en Lucy Pearl. Heeft oa ook het laatste album van Joss Stone (Introducing... red.) geproduceerd.

Erg funky soulachtige songs met een heerlijk relaxte sfeer.

Saadiq is misschien wel de man die de vintage soul sound echt body gaf met de albums The Way I See It en Stone Rollin', Ook voorgaande platen As Ray Ray en Instant Vintage waren van een uitzonderlijk hoog niveau. Geen verrassing dus dat ik erg naar deze plaat uit keek. Een plaat met een persoonlijke boodschap. Een ode aan zijn overleden broer en alle andere persoonlijke zaken nog meer.

Je wordt meteen mee gezogen in het album met opener Sinner's Prayer, Een prachtig nummer. Intens, de hartenzeer komt je tegemoet. Gevoelig, oprecht en steengoed. Qua vibe is So Ready wel anders, meer funky. Maar die pijn en het gevoel in de teksten blijft onverminderd aanwezig. De teksten gaan echt diep op dit album. De muzikale sfeer op dit nummer is in sterk contrast met de onderwerpen. Ook bij The World is Drunk ontbreekt het niet aan die hoge intensiteit. Saadiq moet op dit album duidelijk wat kwijt en heeft besloten dat te verpakken in prachtige nummers zoals deze. Een prachtig sfeervol nummer die de boodschap sterk overbrengt en muzikaal extra ondersteunt.
Something Keeps Calling is een vrij zoet nummer, maar ook hier hoor je weer die pijn in de teksten. Kings Fall kent ook weer die enorme intensiteit. Saadiq legt duidelijk zijn hart in dit album. Fantastische nummers, steeds weer. I'm Feeling Love is rustiger qua opbouw, tempo en invulling. My Walk kent een goede energie. Ritme zit er goed in en de urgentie is weer duidelijk aanwezig. Belong to God kent gospel, blues en van alles meer om extra sfeer toe te voegen. Vrij plechtig gebrachten met de nodige overtuiging. Na een korte interlude komen we op Glory to the Veins, welke timide en intens tegelijk is. Ingetogen en terughoudend gezongen en vooral bijzonder sfeervol. Rikers Island is een wat meer traditionele Saadiq song. Een ontspannen soulsong met mooie backings. De Redux versie hiervan valt meer op door de doorleefde spoken word. Met als afsluiter Rearview, een wat duister aandoende song die de albumsfeer perfect af sluit. Wat een intens, gevoelig en fantastisch album van Saadiq weer. Pijn, hartenzeer en soul met een ziel.