Veel slechter krijg je de huidige R&B niet denk ik. Niks lijkt te kloppen aan dit album van een stel jochies die eerst maar eens moeten leren zingen. Tsjonge, een schande voor het genre.

Mmm, was soulalbum van de week. Maar ik had zo te zien nog geen bericht achter gelaten hier.
Heb het al een tijd 4 sterren staan omdat het gewoon heerlijk funy, groovend en stampend album is.
Vind ook de cover van de Sam Cooke klassieker 'A Change is Gonna Come' niet eens zo erg. Vooral het praatje-zangtje stukje rond de 7 minuten in deze versie is fantastisch.

I Know 3 people
Black people, White people and My people

(fantastisch!)

Muziek opnemen dat op geen enkele manier anders klinkt dan dat we ooit al eens gehoord hebben. Dat is wel zo’n beetje wat Baby Queens ons hier voorschotelt. Natuurlijk zijn ze daar niet de eerste in, maar doe het dan in ieder geval nog met een beetje energie. Die missen we namelijk volledig in deze voornamelijk slappe hap. Een kleine notie dan voor het nummer It Feels Like.

Een aardige plaat, met niet meer dan dat zou ik dit album willen omschrijven. Soms een aardig ritme (Borderline), dan weer algeheel aardig (Ragrets), af en toe zelfs naar best lekker (Mortal) en Mattafix-a-like (In Your Arms). Maar ook overdramatisch, saaie zanglijnen en rommelig liggen op de loer. Net geen voldoende dus.

Mooi en sfeervol optreden verzorgde Babyface voor MTV. Hij bracht ook nog een paar van zijn coryfeën onder het licht en bewijst zelf live over een zeer standvastige stem te beschikken.

Babyface is een naam die al heel lang ronddwaalt in de R&B en Soul wereld. Van soloprojecten tot aan producties en songwriting voor andere artiesten. Babyface (Kenny Edmonds) is van alle markten thuis.
Al in 1989 bracht hij het album Tender Lover uit en met deze nieuwe plaat uit 2015 moet hij die tijd weer terugbrengen, gezien de titel. De stijl van Babyface belooft in ieder geval warme muziek voor elkaar tijdens de koude feestdagen. Maar wat is de kwaliteit?

De kwaliteit op het sympathieke openingsnummer We’ve Got Love is in ieder geval uitstekend. Vooral de mooie productie van dit nummer valt mij op. Net zo prima op productioneel vlak is Fight for Love. Verder is dit jammer genoeg wel een beetje een zeikerig nummer. Dat zeikerige zit ook een beetje opgesloten in het stemgeluid van Babyface. Dat hoor je ook terug in het verder prima Exceptional.
Onbezorgder en vrolijker is het met Walking on Air. Best een aanstekelijk nummer die ook herkenbaar van Babyface is. Net als het herkenbare I Want You. Maar komt die herkenbaarheid voort uit kopieergedrag of uit het gevoel van een warm deken? Ik ben nog niet achter het antwoord eerlijk gezegd.
Onmisbaar op elk Babyface album is een nummer als Love and Devotion. Een zwijmelballad pur sang, zoals hij deze wel vaker maakte. Soms beter, soms slechter als deze. Dan beklijft bijvoorbeeld het iets te simpele Standing Ovation een stuk minder.
Zo tegen het einde van dit album aan kunnen we nog wel even lekker swingen via Something ‘Bout You. Leuk nummertje die opgevolgd wordt door de passende afsluiter Our Love. Het nummer sluit een album af met alle herkenbare Babyface ingrediënten erin. Echt een buil vallen aan deze plaat kan je niet.

(bron: Opus de Soul)

HET album van Babyface, stuk voor stuk sterk geschreven soulvolle R&B songs bezongen met veel pracht en praal. Dit album knalt er echt in en kietelt volop je gevoelscensoren. Prachtig!

Singles en EP’s zijn goede manieren om artiesten te leren kennen. Bij Banks zijn we er op die manier achter gekomen dat het lastig is haar stijl goed te plaatsen. Ze houdt er vooral van om verschillende stijlen te mengen. We horen pop, electronics en R&B door haar muziek heen. En dat is nog niet alles. Geen zangeres met een dijk van een stem, maar wel met een stem die uitstekend bij haar stijl past. Met dit debuut moet haar absolute doorbraak komen. Lukt dat haar?



Met openingsnummer Alibi in ieder geval nog niet. Ik begrijp het idee achter het nummer wel, maar het overtuigd niet genoeg. Het prikkelt niet. Ook titeltrack Goddess gaat hier in mee. Ik mis wat, wat me echt pakt. Het wat zompige Waiting Game pakt de draad wel goed op, waar die overtuiging meteen weer terug genomen wordt in het niet al te overtuigend gezongen Brain. Maar vooral het gevoel als bij de eerste nummers beklijf me. Dat hoor ik namelijk ook weer terug in This is What It Feel Like, Stick, Fuck Em Only We Know en You Should Know Where I’m Coming From. Voeg daaraan toe dat Drowning wel erg saai is en je weet dat je toch weinig mist aan deze plaat. De belofte wordt zeg maar niet ingelost.

Oké, dat is misschien iets te hard. Want er staan zeker ook wel een paar goede songs op deze plaat. Zo is er het vollere Beggin For Thread en het mooie Change. Vooral het uitgeklede Someone New is erg mooi. Maar over de gehele linie is dat allemaal natuurlijk veel te karig.

(bron: Opus de Soul)

Banks wist menig muziekliefhebber te verrassen met haar debuut en de daarop hoorbare mengeling van R&B, pop en elektronische muziek. Datzelfde concept wordt moeiteloos voortgezet op haar debuut met een fijne afwisseling tussen rustige songs en meer swingende tracks. Favorieten zijn onder andere Gemini Feed en Mind Games. Sowieso is het begin van deze plaat beter dan het einde.

Begeleidingsband van Otis Redding probeert het ook eens zelf. Prima, funkende plaat.
1. Soul Finger – stampt goed door, dansbaar en lekker funky
2. Knucklehead - wat rauwer, wat directer en wat meer bluesy
3. With a Child’s Heart – romantischer nummer
4. Bar-Kays Boogaloo – we mogen weer swingen van ze
5. Theme From Hell’s Angels – we lopen de mars met ze mee
6. You Can’t Sit Down – vooral de drumpartijen zijn fantastisch
7. House Shoes – meer het bluesy werk en orgelwerk
8. Pearl High – deze stampt echt nog wel lekker door hoor. Trompetjes in de aanslag.
9. I Want Someone – heeft dan wel weer iets weg van een slaapliedje
10. Hole in the Wall – de groove blijft er lekker in hangen
11. Don’t Do That – nog even een klein feestje aan het einde

(bron: Opus de Soul)

Een bijzondere combinatie horen we op dit album. Aan de ene kant hebben we folkzangeres Barbara Dane, aan de andere kant de soulgroep the Chamber Brothers. Wat je dan krijgt is een muzikaal interessante smeltkroes en album vol met songs die druipen in tekstuele verwijzingen naar de burgerrechtenbeweging. Een groot onderwerp in die tijd. Een bijzonder, zeer bijzondere plaat.
1. It Isn’t Nice – sfeervolle en stemmige opener
2. You’ve got to Reap What You Sow – zo uit de kerk, de gospel op je plaat je oor in. Erg mooi
3. You Can’t Make it by Yourself – alweer net zo sfeervol en met inhoud
4. Pack Up Your Sorrows – qua sfeer en opbouw hetzelfde idee en het werkt nog steeds erg sfeervol
5. I Am a Weary and a Lonesome Traveller – veel kaler dan dit lijkt het toch niet te gaan wordemn
6. We’ll Never Turn Back – dit nummer is vooral erg stemmig te noemen
7. Come By Here – gaat rustig verder waar de rest gebleven is. Duidelijke keuze.
8. Freedom is a Constant Struggle – het wordt nu muzikaal toch wat teveel van hetzelfde. Tekstueel nog wel ijzersterk
9. Go Tell it on the Mountain – met wat meer claps krijgt het wel weer wat meer energie

(bron: Opus de Soul)

In kader van het jazzalbum van de week ik deze cd geluisterd en beluisterd. Wederom moet ik de liefhebbers hiervan teleurstellen door geen voldoende (3* +) uit te delen.
Ik hou best van gitaarjazz (o.a. Marcus Miller), maar dit album doet me niks. Het kabbelt teveel voort en soms vind ik het ronduit saai. Jammer, maar ik zal me blijven verdiepen in de jazz, want er is moois zat.

2 sterren.

Je stopt een paar mannen in een kelder vol met oude LP’s gestoken in vergeelde hoezen en ze komen er uit met een mooie mix van funktracks die je in tijden niet gehoord hebt. Dat is een beetje het beeld waarmee ik begon toen ik naar deze plaat ging luisteren. Afgaande op de titel en de latere sound leek het inderdaad een beetje in die richting te liggen. Niet helemaal natuurlijk, maar grotendeels had ik gelijk. En nu maar hopen dat is gebleken dat deze mannen ook echt funkpareltjes gevonden hebben.
Het begint alleen helaas een beetje zouteloos met A Blues Thang. Gelukkig is Gimme More een stuk energieker en interessanter. Saai wordt het met Funk for Freaks, terwijl Work it Out meer naar de hiphop neigt. Op een coole manier welteverstaan. The Calling biedt mij iets te veel van hetzelfde en Gotta Make Me a Gun speelt leentjebuur bij Prince. Disco Boy is een korte intermezzo waarna Bedroom Stories simpelweg niet kan boeien. Gelukkig is daar dan Red Light Streets die lekker door stuitert. Dancing biedt hiphop, maar ook energie die dit soort tracks nodig hebben. Op Soul Intoxication wordt de zang van Curtis Mayfield gekopieerd, maar dan niet op een goede manier. Ook That Little Thing You Do is saai. Grey is meer een dancetrack dan een funktrack en afsluiter The Last Train sluit het album wat nietszeggend af.

Zo! Hier gingen we even in een vogelvlucht door dit album heen, want om heel eerlijk te zijn boeide het ook niet genoeg om al te veel woorden aan vuil te maken. Op een paar tracks na natuurlijk.

Soulalbums als deze worden elk jaar best veel uitgebracht. Het concept is vrij simpel: goede zanger(es) met een strakke begeleidingsband. Met albums als dit is over het algemeen eigenlijk nooit wat mis. De muziek is prima, de zang is prima, het is gewoon fijne soulmuziek. Verrassend is het daarentegen ook nooit. Hier en daar wat tempowisselingen per nummer (van ballads tot het meest funky werk) of juist wat ruimte voor het muzikale gedeelte. Dat is met dit album ook weer zo. Stuk voor stuk fijne nummers die lekker wegluisteren. Mij hoor je niet klagen want dit is prima muziek.

Naar aanleiding van dit topic heb ik dit album beluisterd.

Rustige muziek, heel rustig. Het is bijna dromerig te noemen wat ze maken. Vocaal wat lui gezongen vanuit beide kanten. Zelf weet ik nog niet zo goed wat ik met de klankkleur van de stemmen moet. Vooral op kopstem gaan ze beide het minder prettige gedeelte van de vocalen in. Als album verder helemaal niet onprettig om naar te luisteren, al vraag ik me wel af of het allemaal wel genoeg van beklijven. Of ik het allemaal wel bijzonder genoeg vind om nog vaker aan te zetten. Dat ligt dan enerzijds aan de niet altijd prettige vocalen en anderzijds aan het feit dat ik er niet altijd m’n volle aandacht bij kan houden. Als ik mijn favoriete songs moet noemen dan kom ik bij Walk in the Park en Better Times uit.

Beady Belle is een Noorse jazz/soulzangeres die al menig album op haar naam heeft staan. Als je term easylistening kent, dan ken je muziek van deze Noorse ook wel. Dat is het ook gewoon. Helaas wordt dat dan al snel saai en is een geheel album in dit stijl toch al wat te lang te noemen.,

Heroïne Lovestruck, het is alweer het derde album van Beans & Fatback in vijf jaar. Voeg daar nog een aantal zijprojecten aan te en je weet dat je hier te maken hebt met zeer productieve muzikanten.
In die drie platen zit ook enige verschuiving qua genre-aanduiding. Van de folk/soul van de debuutplaat ging het naar de blues/rock van de tussenligger. Nu schijnt het meer richting de funk/rock te gaan. Maar laten we beter het hokjesdenken achterwege laten en eens goed naar deze nieuwe plaat gaan luisteren. Want als het verleden een goede scherprechter is dan moet ook dit weer een uiterst fijn album geworden zijn.

Het is in ieder geval duidelijk dat ze bij Beans & Fatback houden van korte platen. Boven de dertig minuten komen ze vaak niet uit, maar de kwaliteit is vaak wel erg hoog. Een typisch geval van kort en krachtig dus. Een label die ook zeker bij deze nieuwe plaat hoort. Beans & Fatback nemen ons op deze plaat namelijk van opener Bombshell tot aan afsluiter Backstabber weer mee in een orgie van muzikaliteit. Energieke muziek, van kop tot kont, dat is wat je van deze plaat kan verwachten. De rock ’n roll van de opener, het melodieuze van Gilda en het intense van de fantastische titeltrack. Je kan van alles verwachten en je krijgt het nog te horen ook.
Naast de benoemde titeltrack is het soulvolle Open Your Door een favoriet voor mij persoonlijk. Het is maar hoever je favorieten aan kan wijzen als louter naar sterke songs aan het luisteren bent. Een album met voldoende afwisseling (roots/blues, volledig muzikaal en boordevol energie), maar waar ook oog voor het geheel is gebleven. Ondanks dat je verschillende stijlen, tempo’s en genres hoort is het album toch ook vooral één geheel gebleven. Tien nummers genieten van goede muziek. Ze hebben het weer geflikt.

(bron: Opus de Soul)

Vorige week bespraken we nog hun nieuwe single Use Me en toen beloofden we al hun nieuwe plaat te bespreken. Daar is het vandaag tijd voor. With Skin Attached van Beans & Fatback.
Wie Beans & Fatback zijn? Zanger/gitarist Onno Smit en gitarist Paul Willemsen. Beide hebben al in aardig wat bands van verschillende artiesten gespeeld en in 2010 kwam al de debuutplaat Beans & Fatback uit. Deze plaat werd over het algemeen meer dan prima ontvangen en het was dus ook wachten op de opvolger, die nu dus uit is.

We horen de rock en blues in opener Beggin. Energiek nummer die lekker vuig en soulvol bezongen wordt. De productie klinkt wat “vuil” wat de muziek nog een extra dimensie meegeeft. Iets wat we dus al hoorden op de single Use Me. De groove zit er lekker in zo aan het begin van het album en ik heb zo´n donkerbruin vermoeden dat we die ook niet meer kwijt gaan raken in de overige negen songs. Hooks in Me is een nummer met meerdere lagen. Het begin relaxte, bluesy om daarna door te hooken naar funky dansbaar. Dit nummer kan ik het best omschrijven als cool, want dat is het gewoon, een cool nummer.
Devil´s Son Blues is qua vibe wat intenser, maar nog steeds zo energiek als de rest van de plaat. Een stuk soulvoller wordt het met op een leuk achtergrondkoortje gedreven Come and Get It. Had zo door Eli Reed gezongen kunnen worden, fijn nummer. Old Days New brengt weer een ander uitgangspunt, want dat is meer een pophitje, Kan het weleens heel goed gaan doen op de radio. Heel anders weer dan het psychedelische countrynummer Same Old Thing. Erg cool gedaan.
Twee artiesten waar ik aan moet denken bij What´s Man to Do zijn Marvin Gaye, door de kreetjes, en Waylon. Die laatste had ook zomaar dit nummer kunnen zingen. Bijzonder soulvol nummer met prima energie. Wat relaxter is het weer met Deep Shadows om daarna te swingen met Hips. De huipjes uit de titel mogen gegarandeerd los op dit nummer.
Het album sluit af met de relaxte meezinger en stemmige Precious Jewel. Een prima afsluiter van een meer dan prima album.

Beans & Fatback creëren een eigen sound door de productie wat “vuilig” te houden. De muziek is heel herkenbaar en van constante hoge kwaliteit. Één van de betere platen die ik tot nog toe in 2013 heb gehoord.

Tja, vraag ik mij af, hoe ga ik dit album recenseren? Dit is immers een regelrechte hiphopklassieker van de Beastie Boys. Geweldige cd!!!

De Beastie Boys hebben pa's platen en filmpjes gejat, de meest bizarre klanken eruit gepikt en ze op ingenieuze wijze in hun nummers verweven. De muziek knalt de speakers uit.
Dan de lyrics. Geen persoon blijft onbesproken(zoals het Beastie Boys betaamt), geen situatie onbeschreven. Het geniale trio haalt net zo makkelijk Bob Dylan en Chuck D als schrijver Jack Kerouac en acteur Bruce Willis aan. Ze rappen met dezelfde flair over seks met een brunette als over uien en schaaldieren. De teksten zijn hysterisch lollig

Even een voorbeeldje:
not like the crack that you put in a pipe/ but crack on your forehead/ here's a towel/ now wipe.

De mannen rappen dus over eieren

Need I Have To Say More? Dacht het niet, 4.5 ster. Halfje eraf omdat hun rapstijl soms wat gaat vervelen.

Onoverzichtelijk album, het schiet een beetje van de hak op de tak. Er is niet echt lijn in te vinden. Buiten kijf staat natuurlijk wel dat de Beastie Boys kwaliteiten hebben die altijd zullen aanspreken. Maar dit is zeker niet hun beste cd.

3 sterren.

Deze Candezen maakten samen met The Salkadeliqs deze plaat waarvan vooral het productionele gedeelte de aandacht pakt. Een zeer afwisselende plaat die vooral richting de popkant van de soul gaat, maar hier een daar ook best lekker swingt. Richting het einde vallen de songs helaas steeds minder op.

Naast een zangeres met een prachtige stem is Bebel Gilbert ook nog eens een prachtige vrouw. Ik vergelijk haar altijd een beetje met Sade. Ze is voor mij zeg maar de Sade van Zuid-Amerika. Dit komt omdat ik veel van haar muziek vaak op elkaar vind lijken, maar het allemaal van zo’n hoge kwaliteit is dat het niet uit maakt. Datzelfde heb ik met de muziek van Sade. De stijl van Bebel Gilberto is zo herkenbaar dat de herhaling juist voor herkenning zorgt en daarin is dit album geen uitzondering.

Na EP's is hier de eerste volledige LP van Bee. En de genre-aanduiding van Soul/Pop klopt heel goed. Misschien dat Pop/Soul nog beter was geweest, want het is vooral popmuziek met hier en daar een hint van soul en R&B. Vrij veel onopvallende nummers, helaas wat te vaak te simpel uitgevoerd en geproduceerd. Hierdoor verzand het helaas ook te vaak in een toch wat saaie sound. Vooral richting het einde toe verveelt het meer en meer.

Waarschijnlijk één van de korste albums die we gaan bespreken. Maar de lengte van een plaat zegt zoals gewoonlijk niks over de kwaliteit, want die is 100% aanwezig. Vooral productioneel is dit een bijzonder album. Hoe de muziek en de zanglijntjes in elkaar zijn gezet, het invoegen van de harpen of het bijvoegen van een koortje, het klopt allemaal. En als het klopt levert het hits op. Natuurlijk kent iedereen Stand By Me, maar de titeltrack doet er zeker niet voor onder.

1. Don't Play That Song (You Lied) - een soort tweede versie van de megahit Stand By Me. Dit nummer is net zo goed en wellicht nog wel wat beter.
2. Ectasy - niet meer dan prima
3. On the Horizon - statige stem, vooral aan het einde heel fijn gezonge
4. Show Me the Way - oubollige swing. Kan mij niet al teveel boeien.
5. Here Comes the Night - doet qua ritme een beetje Kersterig aan. Muzikaal sterk.
6. First Taste of Love - frisse uithalen, vooral vocaal een sterk nummer.
7. Stand By Me - blijft toch een mooi nummer. Vooral het geheel doet het hem. Het nummer pakt je in. Misschien niet mijn favoriete klassieker, maar ook niet voor niks een klassieker
8. Yes - dit doet me dan weer niks. Klinkt een beetje te makkelijk
9. Young Boy Blues - ook deze versie is prima
10. The Hermit of Misty Mountain - gewoon aardig
11. I Promise Love - prima soul ballad
12. Brace Yourself - aardig nummer

(bron: Opus de Soul)

Dit zou je zo maar een conceptalbum kunnen noemen. De herkenbare sound van King horen we in elk nummer wel terug op deze plaat, met natuurlijk de prachtige titeltrack die door velen gecovered werd. Opvallend zijn ook wel de aanwezig latininvloeden op deze plaat.
1. Amor – ontspannen, vrolijk en onbedoezeld. Heeft ook wat latininvloeden
2. Sway – hier werd nog eens een grote dancehit mee gemaakt. De totale ontspanning spreekt me hier erg aan.
3. Come Closer to Me – heel romantische sfeer in dit nummer. Rustig wegdromen.
4. Perfidia – Danst u de tango met ons? Het ritme zit erin en de stem van King doet de rest.
5. Granada – Nummer doet mij persoonlijk erg weinig. Valt vooral niet zo op.
6. Sweet and Gentle – Rustig meedansen op de klanten van dit nummer.
7. Quizas, Quizas, Quizas – Doet me ook vrij weinig, al is het wel vrolijk.
8. Frenesi – eigenlijk is dit nummer gewoon wat saai.
9. Souvenir of Mexico – aardige vocale uitprobeelsels soms, maar niet al te boeiend overall
10. Besame Mucho – valt me eigenlijk helemaal niet op
11. Love Me Love Me – romantisch, dat is het zeker.
12. Spanish Harlem – Dit is niet de beste versie die ik ken.

(bron: Opus de Soul)

En Ultimate is deze COllection zeker. Ben E. King is een grootheid in de soulmuziek. Niet alleen Stand By Me is legendarisch, maar ook het fantastische Spanish Harlem. Een genot om naar te luisteren.

Ik beluisterde dit album n.a.v. dit topic.

Ik link de naam van Ben Howard aan de hit Keep Your Head Up. Verder me nooit verdiept in zijn muziek. Dit is toch wel erg mooie muziek. Fijne sfeervolle luistermuziek. Gedegen opgebouwde nummers met de nodige melancholie, de nodige weemoedigheid. De stem van Howard is heel erg mooi, de begeleiding smaakvol. Dit is toch weel mooie ontdekking op deze reis te noemen. Dit gaat 100% zeker nog vaker op staan.

Een grote en bekende naam worden door een hit dat eigenlijk een cover is. Het zal al veel artiesten overkomen zijn. Één van die artiesten is de Franse soulzanger Ben l’Oncle Soul. Hij wist naast die grote hit (Seven Nation Army) ook nog eens een goede live-reputatie op te bouwen. Dat zorgde ervoor dat zijn naam al snel overal de ronde deed. Vooral in de hoek van de liefhebbers van de vintage soul. Het heeft uiteindelijk vier jaar geduurd voordat er een vervolg kwam. Een nieuw album die nog niet voor is gegaan door hele grote hits, maar wel datzelfde vintage soul uitgangspunt heeft. Dat bewijst hij alweer met de prima opener Walk the Line. Ben l’Oncle Soul heeft een mooi heesje in zijn stem wat de herkenbaarheid vergroot. Ook productioneel zit het goed in elkaar. Dat horen we ook terug in Hallelujah. Hier is duidelijk te horen dat die rock ‘n soul stijl erg goed bij hem past. Uptempo met lekker wat groove erin, zijn stem is er voor gemaakt. Daarom is het wel wat jammer dat So Hard to Find vooral eigenheid mist. Qua zanglijntjes, qua sfeer, het is net John Legend.
Deze tegenvaller wordt ruimschoots goedgemaakt op Ailleurs. Dit Franstalige nummer valt vooral op door de mooie blazers. Ook Carry Me is een prima song. Echt vrolijk worden we dan weer van het erg vrolijke Lord We Know. Dit nummer zit van kop tot staart erg goed in elkaar. Goede groovy, happy vibe.
Een nummer dat ik tot een persoonlijke favoriet reken is de titeltrack. Dit is een uitstekende en heerlijk funky soulsong. De groove in dit nummer is erg vet gedaan. In verhouding daarmee is You Got My Back niet meer dan prima te noemen. Een ander Franstalig nummer, Attends Moi, is een heerlijke blend van uiteenlopende stijlen. Waar het album afsluit met eerst een cover. Die cover is Simply Beautiful (origineel van Al Green) en die hebben we dit muziekjaar zeker beter gecovered gehoord. Als laatst is er het aardige Quelqes Mots.

Ben l’Oncle Soul levert hier wederom een album die prima weg te luisteren is. Vooral in de uptempo nummers grossiert zijn stem beter. De naam gaan we zeker nog onthouden.

(bron: Opus de Soul)

Ben l'Oncle Soul verraste ooit met een bijzonder White Stripes cover en dito debuutalbum. Het vervolgalbum A Coupe de Reves was eveneens erg boeiend, met een karakteristieke blend van Engels- en Franstalige songs. Hiervoor waagde hij is zich niet al te verdienstelijk aan Sinatra-songs en dit nieuwe album staat boordevol vooral licht vermaak. Helaas zijn de randjes van de eerste albums er een beetje af gehaald bij hem, vast om een breder/commerciëler publiek te trekken. Helaas werkt dat voor mij niet. Geen vervelende muziek hoor, maar echt boeien kan het allemaal niet.

Was het de cover van Seven Nation Army waarmee Ben l’Oncle Soul echt doorbrak? De Franse zanger heeft daarna in ieder geval nog meer dan genoeg andere albums gemaakt. Dit was wel met wisselend succes, maar toch is het een artiest waar ik vaak weer bij terugkom voor zijn nieuwste releases. Zijn stem ligt sowieso altijd prettig in het gehoor en daar maakt hij op dit Is It You? andermaal gebruik van. Neem een combinatie van R&B en soul en die stem en het is comfortabel. Niet per sé heel spannend, maar wel gewoon lekker. Soms wat makkelijk, maar nooit vervelend. Dan is er nog wel het nummer Levitate, dat nummer heeft iets bijzonders zonder bijzonder te zijn. En het kalere, intiemere A Rose… is het benoemen meer dan waard.