Bijzondere artiestennaam wel. Dat is niet te zeggen over de muziek die ze maakt. Dat loopt van niet zo bijster interessant naar slappe hap en van saai naar mist energie. Een korte, niet al te geslaagde plaat dus. Geen opvallende song te noemen.

J. Holiday scoort als een gek in Amerika. Maar dat zegt klaarblijkelijk niks over de kwaliteit van de muziek. Het valt precies in het straatje van artiesten als Chris Brown, Mario en andere hedendaagse R&B-sterretjes. Oftewel, het is allemaal even bedroevend qua originaliteit. De producties hebben we allemaal al 20x gehoord en tekstueel stelt het niks voor. Vocaal is het ook erg eentonig. In elk liedje zingt J. Holiday dezelfde noten en verrast nergens. Zijn stem klinkt ook erg ongeïnspireerd. Erg flauw plaatje.

1 ster (voor de moeite)

Dat J. Rawls een zeer fijne producer is wist ik al een tijdje (mede dankzij R&P). Dat bewijst hij wederom op dit album. Zijn producties spreken me vaak erg aan.
En dan de andere factor van dit album: Middle Child. Tsja ik weet het niet zo goed met deze dame. Ze kan erg aardig zingen, al is ze niet de beste vocalist. Het is te prijzen dat ze haar eigen gebreken weet en hiermee haar stem zeer goed gebruikt. Geen overdreven stem-akrobatiek, maar gewoon doen wat ze kan.

Al met al een best aardig album dat zeker nog eens beluisterd wordt in Huize Reijersen

Soul vanuit Burundi. Ja de soul komt tegenwoordig overal vandaan. Wel heeft J.P. Bimeni samen met zijn Black Belts een Engelse thuishaven. Het gevalletje van een zanger met een band erachter. Meestal zijn dit de zangeressen het afgelopen jaar, maar dus niet met J.P. Bimeni.

Wat is dan de muziek die ze maken? Dat is soul met een hele dikke knipoog naar de jaren ’60 en ’70. In opener Honesty is a Luxury hoor ik vooral een Al Green terug. Same Man heeft hetzelfde recept. Orgeltje hier, blazers daar… helemaal prima. Don’t Fade Away is een nummer waar weinig op af valt te dingen. Zit strak in elkaar in de inmiddels bekende sound. Ook Stupid kent diezelfde ingrediënten en hetzelfde recept. Qua vibe wat vrolijker en qua tempo iets hoger. Pain in the Name of the Game heeft net even dat extra aan beleving. Niet alleen in de stem, maar ook het gebruik van het nodige koperwerk draagt daar aan bij. Better Place heeft weer iets meer tempo en ook iets meer groove. Lekker nummer. Net zo fijn als Madelaine is. Sterke zanglijnen en leuke tempowisselingen vallen hier op. I Miss You is de onvermijdelijke ballad op klassieke wijze opgevoerd en met bijbehorende geschikte titel. Dan nog twee nummers waar de titelsong de eerste van is. De orgel pakt de muzikale hoofdrol en de groove is ook wat terug. De tweede is Moonset en die is rustiger geheel in lijn van de rest van dit fijne album.

J.P. Bimeni kennen we al van Free Me uit 2018 en dat was een zeer fijne plaat. Is dan dit Give Me Hope net zo fijn? Het vangt aan met de zeer lekker energieke en oldschool soul op Four Walls. Opvallend hier zijn ook de mooie strijkers. Vervolgt door het vrolijke Not in My Name. Ook een lekker nummer. Find That Love is dan weer een stuk rustiger en mooi integer uitgevoerd. Guilty & Blessed houd die rust en eveneens de mooie uitvoering. Give Me Hope pakt dan de energieke vibe weer terug en ook op Ghost City is er niks mis met de aanwezige groove. Geinig handclaps in dit volledige instrumentale nummer. Ook James Stern is weer erg fijn, net als het licht swingende Precious Girl. Met When Everything is Wrong is ook niks mis, evenals het funky Mathematics en de fijne afsluiter Found a Good Thang. Bimeni levert is hier weer een puike plaat af.

Ja Rule gaat vrolijk verder naar aanleiding van Rule 3:36 en Pain is Love. En nogmaals: vond het ooit wel geinig, maar kan me nu geenzins mee bekoren. Matige rapper is het ook.

1,5 ster.

Deze Jack Garrat heeft wel iets interessants. Misschien muzikaal niet helemaal in de lijn van de rest van mijn blog, maar toch de moeite waard om een stukje aan te wijden. Hij won het prestigieuze BBC Talent of the Year benoeming en daarin gingen grote namen hem voor. Namen die het daarna helemaal gemaakt hebben (bijv. Adele en Sam Smith). Dat het radiovriendelijke muziek is moge duidelijk zijn, maar wat is de kwaliteit van die radiovriendelijke muziek? En wat krijg je voorgeschoteld?

Opener Coalasce schotelt ons R’nB zang met dubstep beats voor. Breathe Life is dan wel echt meer een pophitje. Voer voor de hitlijsten, wat in de gemene deler wel het doel lijkt van Jack Garrat.
Far Cry bevalt mij positief door de energie die het geeft. Dan is Weathered, een beetje Sam Smith-achtig, een stuk rustiger. Worry is natuurlijk de bekende radiohit, een single zoals ze de albums altijd wel voor gaan.
Met The Love You’re Given zoekt Garrat de weg op van de meer hippe R’nB die we tegenwoordig vaker tegenkomen. Dan is het beter toeven met I Know All What I Do. Dit nummer geeft het gevoel erg zorgvuldig opgebouwd te zijn. Een meerwaarde mijn inziens. Jammer dat dit uitstekende nummer opgevolgd wordt door het nogal saaie Suprise Yourself. Dan is het dansbare en hitgevoelige Chemical een stuk leuker om naar te luisteren. Ook hier horen we weer een beetje dubstep in terug.
Na het gestuiter van Fire horen we het redelijk simpele en nietszeggende Synthesia. Jack Garrat besluit dit album af te sluiten met My House is Your Home. Een erg overdreven ballad met bijbehorende overdreven zang en instrumentatie.

Veel wisselvalliger krijg je het bijna niet op albums. Ik had er over de gehele linie wel wat meer van verwacht, maar het is niet anders.

(bron: Opus de Soul)

Wat is de artwork van deze cd het totaal tegenovergesteld van de muziek zeg! Regen op de cover, zonnige muziek op het schijfje. Perfecte niks aan de hand muziek voor tijdens het lekkere weer, of voor als je het lekker weer gevoel wilt hebben.

Jack Johnson herhaalt op dit album zijn muzikale kunstje. Tekstueel zit het allemaal aardig in elkaar, maar muzikaal hebben we het allemaal al eens gehoord van deze man. Maar op zich doet hij het trucje op een goede manier over, het kan me namelijk nog aardig boeien.

Ooit onderdeel van The Dominoes, maar brengt nu met dit album zijn eerste soloplaat. Wacht je kan verwachten is vrolijke soul met een gevoelig randje. Natuurlijk is vloervuller Reet Petite wereldberoemd, maar Jackie laat ook zijn gevoelige kant zien met de topballads To Be Loved en Danny Boy. Jackie Wilson is een man van de vocale mogelijkheden, een vocalist pur sang.

1. Etcetera – Wat een vrolijke opener zeg!
2. To Be Loved – Een stuk rustiger, maar dan komt zijn warme stem wel goed tot uiting.
3. Come Back to Me – Dit nummer gaat weer meer de rock ’n roll swing kant op.
4. If I Can’t Have You – Het valt dan wel onder soul, maar eigenlijk is het gewoon een rock ’n roll plaat. Luister maar.
5. As Long As I Live – Weer wat rustiger van tempo. Dik aangezette productie. Niet mijn favoriete op dit album.
6. Reet Petite – Werd in 1987 een grotere hit dan het ooit was. Wie kent ‘m niet?
7. It’s Too Bad We Had to Say Goodbye – Best wel een leuk nummer weer, maar niet het meest opvallende van deze plaat.
8. Why Can’t You Be Mine – Lekker swingen nummer, vooral de kreetjes tussendoor van Jackie zorgen wat variatie.
9. I’m Wanderin’ – Mooi nummer hoor. Past perfect in het straatje van dit album.
10. Right Now! – Het bluesy gitaartje valt wel op hier. Rock ’n roll ten top weer.
11. Danny Boy – Dit nummers is Jackie Wilson op zijn best. Prachtig nummer en mijn persoonlijke favoriet van dit album.
12. It’s So Fine – Toch een soort van titeltrack. Hiermee maakt Jackie Wilson het feestje helemaal af.

(bron: Opus de Soul)

De combinatie Wilson en producers Gordy en Davis was een hitmachine die eindigde na deze plaat van Jackie Wilson. Dit album staat vol met interessante nummers met natuurlijk de meer dan prachtige titeltrack, maar ook met eigen songs van Wilson zoals You Better Know It en Singing an Song. Jackie Wilson brengt het in ieder geval altijd vocaal op topniveau.

1. Lonely Teardrops – bijzonder symapthiek nummer, sterk gezongen en een lekkere doo-wop. Niet voor niks een klassieker
2. Each Time (I Love You More) – ligt duidelijk in het zelfde straatje. Jackie heeft gewoon een hele mooie stem en dat is ook het hoofdingrediënt.
3. That’s Why (I Love You So) – wat meer richting de rock ’n roll dit keer.
4. In the Blue of the Evening – Oogjes dicht en genieten. Veel rustiger krijg je het niet.
5. The Joke (Is Not on Me) – Lachen jullie mee? Vrolijkheid genoeg immers.
6. Someone to Need Me (As I Need You) – met redelijk wat bombast gezongen en gebracht.
7. You Better Know It – rock ’n roll ten top. Twisten jullie mee?
8. By the Light of the Silvery Moon – ouderwets voor nu, dus past perfect in het plaatje van toen.
9. Singing a Song – Wat een vocale kracht en het swingt ook nog eens lekker
10. Love is All – erg rustig en licht oubollig.
11. We Have Love – ook erg rustig. Best een mooi nummer.
12. Hus-a-Bye – Dit is er één voor tijdens de winterdagen.

(bron: Opus de Soul)

Ik heb niet zoveel met de op een Elvis-manier zingende Jackie Wilson. Er staan zeker wel een paar goede nummers op deze compilatie, maar kan niet al te lang naar het stemgeluid van deze man luisteren.

De stem is er, laat dat duidelijk zijn. Jammer is echter dat Jacob Banks het andermaal met te matig songmateriaal moet doen. Eerst is er nog wel die sterke, energieke opener. Maar daarna verzandt dit album toch te veel in rustig en vooral wat braaf werk. Hierdoor gaat het vrij korte album ook zeer onopvallend voorbij, verdwijnt het naar de achtergrond. En dat vind ik toch jammer, gezien de vocale capaciteiten van Banks.

Binnen de range van mannen met mooie stemmen is de naam van Jacob Banks zeker geen onbekende. Opener Just When I Thought kent een bijzonder combo van beats en zang. Mooie stem, al is het soms wat te dik aangezet. Dat dik aanzetten is sowieso wel een trucje wat Banks vaker gebruikt bij zijn nummers. Dus daar moet je wel wat tegen kunnen als je naar dit album gaat luisteren. Het komt soms iets te overdreven gevoelig over, ook op een aantal nummers op dit Lies About the War. Er staat met By Design ook wat potentieel hitmateriaal op en het kleinere Our Song brengt fijne afwisseling. Het wat meer folky Coolin’ vind ik dan ook nog het benoemen waard.

Nog een EP van Jacob Banks. De beste man grossiert daar zo onderhand in. Vijf hele nummers waarvan de opening is het minst is. Daarna allemaal sterke songs met goede energie en wisseling in stijl. Vooral Unholy War en Mercy doen het goed bij mij.

In de tijd dat zware, diepe stemmen het goed doen in de hitlijsten is er ook ruimte voor de Britse zanger Jacob Banks. Dat de beste man Brits is hoor je duidelijk aan zijn uitspraak af. Moesten we het voorheen eerst met EP’s doen van zijn kant, is hier dan eindelijk de langverwacht langspeelplaat van zijn hand.
Laten we dan maar meteen openen met Chainsmoking. Met de stem zit het dus wel goed, verder is het vrij hip geproduceerd. Volgens mij noemen ze dit dubstep. Maar het is vooral vocaal absoluut overtuigend. Jammer dan dat op Love Ain’t Enough die krachtige stem bijna helemaal wegvalt tegenover de te aanwezige productie. Al zal dit op de dansvloer best eens een knaller kunnen zijn.
Bij Mexico bekruipt mij een soort John Legend gevoel. Hij had dit ook zomaar hebben kunnen zingen. Daar waar Prosecco het meer ontspannen doet met veelal de namen Obama en Rihanna in de teksten. Klankrijmt vast heel lekker.
Bij Kumbaya krijgt hij de hulp van Bibi Bourelly. Een nummer met vooral een mooi gevoelig begin. Dan is het futuristische en wat eclectische Slow Up wel andere koek. Het serene van de stem, de synths en daar die brute beats overheen geeft het een surrealistische sfeer mee.
Bij Grown Up irriteert de productie mij. Duidelijk één van de minste nummers. Om dan naar de Lion King te gaan met Keeps Me Going. Afrikaanse invloeden zijn aanwezig in een vrolijk nummer. Daar waar Be Good to Me mij ietwat te gemaakt hip is. Ik zal zeggen geef die man met zo’n goede stem gewoon ijzersterke producties die in dienst staan van de stem en niet dit. Zoals op Nostalgia wel gedaan wordt. Of zoals op Caroline, alhoewel wat jammer van de bombast aan het einde.
Het onopvallende Witness wordt gevolgd door het mooie Unknown. De instrumentatie staat hier echt in dienst van de vocalen, zoals het hoort bij zo’n zanger. Met Peace of Mind als prima afsluiter zonder echt spraakmakend te zijn.

De Britse multi-instrumentalist Jacob Collier werd, zoals veel artiesten in deze tijd, bekend via een filmpje dat op YouTube geplaatst werd. Daarin liet hij zien hoe goed hij met de verschillende instrumenten overweg kon, in combinatie met een loopstation. Vergelijkbaar dus met wat bijvoorbeeld een Bernhoft en een Ed Sheeran ook weleens deden. Collier speelde cover na cover en wist zodoende een aardige naam op te bouwen. Nu ben ik wel van mening dat een dergelijke kunstje vertalen naar een studioalbum lastig kan zijn. Dat moet deze plaat dus ook bewijzen.

Opener Woke Up Today laat het één en ander horen. Muzikaal gebeurd er van alles en het nummer is redelijk funky. Wat mij alleen wel tegen staat is zijn stem. Deze lijkt nog eens extra vervormd. Gelukkig is die “irritatie” aan de stem op In My Room wat minder. Verder is dit een rustig nummer en is de sfeer intiemer.
Hideaway is al net zo rustig, al komt het nummer op het einde wel wat meer los. Iets wat het ook wel nodig heeft. Nu mocht het ook nog eens zo zijn dat juist het muzikale wel trekt en You and I helaas geënt is op zijn stem. Een stem die mij niet kan boeien. Vocaal is het allemaal erg matig, tot zelfs slecht met Jacob Collier.
Down the Line is muzikaal gelukkig een stuk rijker. Zo rijk dat het lekker swingt en zelfs even aanstekelijk wordt. Een fijn nummer. Een stuk fijner dan het onopvallende Now and Then I Think About You. Een ander euvel is er met Saviour. Je hoort dat Collier van alles probeert, maar niks lijkt echt te werken. Een gemiste kans. Een gegeven dat hij doorzet op het doelloze Hajanga.
Het nummer Flintstones is qua toon en sfeer als net zo kinderachtig als de titel doet vermoeden. Dit is meer iets voor Dirk Scheele en niet voor een serieuze muzikant, al zal het best al een lolletje bedoeld zijn. Aan de andere kant is een slaapverwekkend nummer als In the Real Early Morning nog wel een stapje erger. Gelukkig is er met Don’t You Know nog wel een aardig einde.

Muzikaal zit er best wat in. Jacob Collier is duidelijk een zeer muzikale jongen. Het probleem is er alleen op de consistentie van deze plaat. De ideeën worden niet altijd even goed uitgevoerd. Een ander probleem is het vocale gedeelte, want echt zingen kan Collier niet.

(bron: Opus de Soul)

Pfoe zeg, het beluisteren van dit album was geen makkelijke tocht. Als vanaf het begin af aan weet je wat je voorgeschoteld gaat krijgen: een mix van pop, R&B en hiphop op de meest platte en standaard manier. Veelal wat zeikerig en te overdreven gezongen door Jade Novah. Less is more zou zomaar een goed advies kunnen zijn voor deze zangeres.

Jaheim is zo’n zanger die jarenlang redelijk anoniem actief is in de muziekwereld. Zo nu een dan komt er weer wat nieuw werk van hem uit en dat is vooralsnog allemaal prima. Voor deze nieuwe plaat zijn dat toch alweer zeven albums geweest. Geen van die zeven is een regelrechte klassieker te noemen, net als geen van die zeven een keiharde flop is. Dat is zo’n beetje waar Jaheim zich in begeeft. Gaandeweg is de muziek wellicht wel wat volwassener geworden, dus die ontwikkeling zit er zeker in. Het luisterplezier is altijd prima geweest, toegankelijk en makkelijk in gehoor. Mijn verwachting is eigenlijk dat Struggle Love daar niet heel veel aan zal veranderen. De singles die van tevoren uitkwamen hebben mij dat idee gegeven en ik ben natuurlijk benieuwd of het album dat verder ook gaat bevestigen.

Het is heel simpel. Al het bovenstaande klopt ook voor Struggle Love. Dan kom je wel het euvel tegen dat je op deze manier wel een heel korte review krijgt van dit album, maar aan de andere kant kan ik daar ook niet zo heel veel aan doen. De oerdegelijke muziek van Jaheim weet ons wederom prima te boeien, al is het soms misschien wel wat teveel van hetzelfde en saai-ig. Ook jammer dat er af en toe wat matige rappers toegevoegd worden aan de nummers (My Shoes) of dat er te slijmerig wordt gedaan (Back in My Arms). Wat te denken van die moderne stoerdoenerij (Side Piece). Allemaal dingen waar Jaheim zich helemaal niet mee in moet laten. Laat hem lekker die vooral soulvolle R&B zingen (bijv. Aholic). Dat is meer dan prima.

(bron: Opus de Soul)

Dacht ik dat het na het fantastische debuut van Jaheim (en zijn opvolgers) niet beter meer kon, komt deze man met dit album! Wat een fantastische soulvolle R&B songs staan hierop zeg! Een prachtige warm geluid en louter ijzersterke songs. Wow! (ik geef een 4,5 omdat een 5 toch wat overdreven is)

In de grote lijn van zangers met diepe/zware stemmen is Jake Isaac er ook één. Het is iets wat goed werkt in de hitlijsten in deze tijd en Jake Isaac heeft inderdaad een mooie stem. Origineel is het allemaal niet, maar het luistert gewoon prettig weg. Op dit album staat wel een fijn duet met Joss Stone. Op Broken Pieces vallen de stemmen Joss en Jake mooi samen. Het is misschien wel het enige nummer op dit album dat je even op doet veren. De rest is uiterst degelijk, zonder op te vallen maar ook zonder slecht te zijn.

Is Jalen Ngonda de nieuwe grote naam aan de soul-horizon. Zijn EP was al veelbelovend en nu dus tijd voor zijn eerste “echte” album. Waar Jalen zijn inspiratie vandaan haat is eigenlijk vanaf noot één al zeer duidelijk. Zo ongeveer alles aan dit album ademt Marvin Gaye. De zanglijnen, de opzet, het stemgebruik, de lagen, Marvin Gaye all over. Tot aan de dubs aan toe. Naast dus vooral Gaye hoor ik ook wat van Smokey Robinson en/of the Miracles voorbij komen, maar ook de inmiddels bekende Daptone sound. Motown lijkt sowieso door dit album geweven. Maar hoe is dit album dan? Het is een gedegen soul-album geworden. Door die doordrenkte Motown saus klinkt het als een mooi geheel en Jalen heeft een prettige stem om naar te luisteren. Er zijn niet echt losse nummers die opvallen en de nummers staan misschien los ook net wat minder sterk als ze staan in het geheel die het album is. Prima debuut, maar wat meer eigenheid was wel fijn geweest.

Het contrast is bij James Arthur altijd best groot. Aan de ene kant die zoete stem en aan de andere kant de overdaad van tatoeages die zijn lichaam rijk is. Hij zong er zelfs songs over. Het doet allemaal niks af aan zijn populariteit en hij wordt zo nu en dan ook ingehuurd door wat dance-DJ’s. Hij is dus weer terug met een nieuwe plaat, een echt popplaat. Er is weinig R&B of soul meer aan hier. Over het algemeen kunnen de nummers mij niet veel boeien en vind ik dat Arthur te veel aan overdreven stemakrobatiek doet. Lichtpuntjes zijn dan nummers als Prisoners, Sober en Sermon.

Weer zo’n plaat die in 2013 even aan onze aandacht ontschoten is geweest. Maar we geven het dit jaar gewoon nog een kans en plaatsen een review van het album van James Arthur. De volop getatoeëerde zanger won een seizoen van de Britse X-Factor en had met You’re Nobody ‘til somebody loves you meteen een goede single op zak. Gescheiden ouders, moeizame doorgang in het bekende televisieprogramma en andere problemen in Middlesbrough, waar hij opgroeide, kunnen genoeg inhoud geven aan deze plaat.

De opener is de meteen de eerder genoemde single. Een goede single en een knallend begin van het album. Get Down is niet anders en ligt al net zo goed in het gehoor. New Tattoo zorgt ervoor dat het tempo een stuk verlaagt wordt wat ook meteen ten koste gaat van de energie die je terugkrijgt. Een aardig nummer. Ook Impossible is niet zo heel bijzonder. Lie Down trekt het niveau weer omhoog. Gewoon een stoer nummer met veel energie gebracht. Gaandeweg doet Arthur mij wat aan Daniel Merriweather denken. Zelfde sound, zelfde invloeden (hiphop/soul/R&B).Recovery is een drukke track, wel cool. Het duet Roses, met Emeli Sandé, kennen vast ook veel mensen. Een aardig duet zonder dat de vonken er echt vanaf springen. En dat zet zich door in Supposed, Suicide en Is This Love? Echt saai wordt het eigenlijk pas op Certain High. Een braaf en middelmatig nummer met Chasing Grace.
Dan hebben we nog twee songs te gaan. Eerst is er het akoestischere Smoke Clouds. Sterk nummer en het funky outronummer Flyin’.

Al met al een aardige plaat dus. Veel nummers vergeten energie terug te geven waardoor het rond de middelmaat blijft hangen, maar vooral de stem van James Arthur zorgt ervoor dat de meeste nummers toch overeind blijven. Voordeel is wel dat alles erg makkelijk in het gehoor ligt.

Toch alweer het vijfde album van James Blake in tien jaar tijd. Persoonlijk moest ik erg wennen aan zijn debuut, maar ben ik zijn muziek sowieso steeds meer gaan waarderen. Op dit Friends That Break Your Heart hoeft hij het niet helemaal alleen te doen. Blake krijgt onder andere ook hulp van SZA, Monica Martin, JID en SwaVay. Het album begint met het mooie Famous Last Words. Gevoelig in de zang, zompig en futuristisch in de beat. Ook Life Is Not the Same is een tof nummer. Bij Coming Back horen we dus SZA als feature en ik vind haar vaak zo oninteressant. Ze is ook hier geen toevoeging aan een toch al wat opgepompt nummer. Funeral is wel weer mooi, zei het niet al te opvallend. Frozen is een interessante song dat toch een beetje de vernieling in geholpen wordt door die totaal matige rappers en het nummer I’m So Blessed You’re Mine moet het vooral van de productie hebben. Foot Forward is dan ook wat onopvallend, waar Show Me juist weer een bijzonder eigen sfeertje neer zet. Say What You Will is dan weer een vrij toegankelijk nummer, bijna poppy te noemen. Dan het mooie, lijzig gezongen Lost Angels Nights opgevolgd door de niet al te opvallende titeltrack. Het album sluit af met het mooie If I’m Insecure. Een album dus met wat mindere momenten, zeer opvallend vaak veroorzaakt door de gastartiest(en). Over de gehele linie wel een prima plaat.

Aan de naam van James Blake is al sinds zijn debuut succes gekleefd. Alles wat deze man uitbrengt is interessant en wordt door vele muziekliefhebbers met aandacht beluisterd en gevolgd. Het bijzondere van James Blake is misschien wel dat hij met zijn muziek liefhebbers uit verschillende muziekstromen samenbrengt. Of ze nu vooral naar hiphop, rock, soul of juist pop luisteren: James Blake is een gemeengoed. De muziek van deze Brit weten ze allemaal wel te waarderen. Noem het dus gerust genreoverstijgend.
Persoonlijk vond ik zijn tweede plaat net iets beter dan zijn debuut en zijn daarmee de verwachtingen van deze, verrassend plotseling uitgebrachte, derde plaat aardig hoog. Hopelijk weet hij weer het gelijk te bewijzen van al die muziekliefhebbers die hier zo graag naar luisteren.

Laten we maar eens beginnen met luisteren om te zien wat de nummers ons kunnen brengen. De eerste track heet Radio Silence is klinkt mij in de oren als een soort van makkelijke R&B-song. Daarbij aangetekend dat allemaal een stuk verstilder en voller klinkt dan de normale R&B-songs die je hoort. De kwaliteit druipt er gewoon een stuk meer van af.
Iets wat ik minder herken in Points. Een nummer waarin James Blake van alles probeert. Er gebeurd daadwerkelijk van alles in dit nummer, maar niks van dat alles weet mij echt te pakken of te boeien. Dit maakt het nummer wat niksig.
Love Me in Whatever Way vind ik dan bijvoorbeeld echt een stuk beter. Dit is gewoon een erg sterke track. In de zang zit duidelijk veel overtuiging en urgentie en de instrumentatie sluit daar naadloos bij aan. Een nummer dat over de gehele linie klopt. Dat geld in mindere mate voor Timeless, waar vooral de productie je aandacht erbij weet te houden. Dat gedeelte zit echt heel goed in elkaar.
Was ik minder te spreken over Points, ben ik dat ook over Forever. Een nummer waarin voor mij gewoon te weinig gebeurd. Mijn aandacht lijkt ook volledig weg te zijn ten tijde van dit nummer. Die aandacht is weer terug bij het licht aanstekelijke Put That Away and Talk to Me. Een heel interessant nummer in meerdere facetten, maar vooral productiegewijs.
Een knipoog naar de disco doet James Blake op I Hope My Life. Een nummer waar de synths all over the place zijn. Tevens een nummer met een wel erg fijn ritme. Om daarna toch weer een meer dalende lijn op te maken via Waves Know Shores. Een nummer dat mij toch wat tegenvalt, vooral omdat het nergens in opvalt.
Op My Willing Heart is dan juist de zang weer erg mooi en sluit deze andermaal perfect aan op de productie (of andersom natuurlijk). Een nummer waar ik wel erg blij van wordt. En die glimlach blijft ook nog plakken op Choose Me. De opgeschoten productie werkt erg goed hier. Brengt overall ook wat meer energie los en laat je al rustig meeknikkend naar het nummer luisteren.
Wat rechttoe-rechtaan qua productie is het nummer I Need A Forest Fire. De zang komt mij daarbij ook nogal wat rommelig over. Niet de beste track van dit album, dat moge duidelijk zijn. Veel herkenbaarder, noem het desnoods een James Blake-sound, is Noise Above Our Heads. Nummers als dit is voor mij James Blake.
Het titelnummer is mooi kaal en gevoelig. Van alle opsmuk ontdaan en daarmee heel doeltreffend. Om dan via Two Man Down een soort throwback to memory lane te krijgen. Bij dat eerste vocalloze stukje moet ik opeens denken aan oude 90’s hit van Tokyo Ghetto Pussy. Waarom? Geen idee. Moet tevens nog even uitzoeken welk nummer dat dan is.
Modern Soul doet de titel wel eer aan omdat het nummer net dat beetje extra soul lijkt te hebben. Een mooi en gevoelig gebracht nummer. Voor mij ook duidelijk één van de beste nummers van dit album. Om dan via Always meer de poppy kant op te gaan. Een nummer dat iets aanstekelijks en herkenbaars in zich verbergt.
Genoeg genoten en afsluiten met Meet Me in the Maze. Een wat timide afsluiter, tegen het saaie aan. Maar het weet gelukkig die grens net te bewaren.

James Blake heeft met zijn nieuwe plaat een album gemaakt dat qua kwaliteit dicht bij de andere twee platen ligt. Qua sfeer wel weer nieuwe vindingrijkheden, overall qua kwaliteit gaat hij op dezelfde, sterke voet verder.

(bron: Opus de Soul)

James Brown staat natuurlijk bekend om zijn funky tracks, maar een tergende soulballad is misschien wel zijn grootste hit geworden. Niet alleen het titelnummer waarover ik het hier heb is prachtig, maar op dit album staan ook nog tophits als Ain’t That a Groove en I Don’t Mind.

The Scratch – met dit nummer als beginner kunnen we wel even loskomen.
It’s A Man’s Man’s Man’s World – blijft een fantastisch nummer. Vooral de vocale capaciteiten van JB en natuurlijk door het gevoel dat er in ligt. Kippenvel altijd.
Bewildered – het gevoel ligt er wederom erg goed in. Qua totaal gevoel wel minder als voorgaande.
Is it Yes or Is It No? – ook een rustiger nummer van JB. Die stem en dat gevoel zijn ongehoorde fijn.
Ain’t that a Groove – de groove komt, zoals de titel als suggereert, weer terug hier. Lekker swingen hoor.
The Bells – gooit zijn gevoel er weer volledig in
Come Over Here – een beetje swing op een olijke manier, maar vrolijk wordt je er wel van.
In the Wee Wee Hours – rustiger, lijziger en intens door JB
I Don’t Mind – weer een rustigere song van JB. Wat een stem is het toch nog steeds.
Just You and Me Darling – hier gaat de swing er weer wat meer in. Echt funk is het niet, swingend doet het zeker wel.
I Love You Yes I Do – een afsluiter met een romantische sfeer. Helemaal niks mis mee.

(bron: Opus de Soul)

Livealbums en soul zijn onlosmakend met elkaar verbonden en al helemaal als je het over het roemruchte Apollo theater heeft. Één van de beste en meest bewierookte live albums in de soulmuziek is zonder twijfel deze energieke plaat van James Brown.
Hoe de band van JB alltijd gedrild werd is goed te horen op deze plaat, want de band speelt retestrak. Daarnaast had deze plaat bijna niet uitgekomen. Brown moest zelf geld inleggen om het project te realiseren.

Normaal gesproken bespreek ik deze albums per nummer, maar dat is bij een livealbum als deze geen beginnen aan. Juist bij het beluisteren van liveregistraties is het zo belangrijk de volledige vibe te pakken, het als één geheel te beluisteren. En dan kan ik over dit optreden van James Brown zeggen dat het de soulman James Brown in optima forma is. Dan gebruik ik hier het woord soulman ook nog eens met een reden, want dat is hetgeen wat je op deze plaat terughoort. Iedereen ken Brown natuurlijk ook van zijn funky werk, maar hier in Apollo liet hij juist die soulkant zo goed horen. Voeg daar dat rauwe randje van de beste man aan toe en je weet dat je geheid een topavond had als je aanwezig was. Weet daarnaast hoe kritisch hij was op de band en je weet dat zij wel zo strak moesten spelen. Maar er is maar één echt hoofdrolspeler en dat is Hardest Working Man in Showbusiness himself.

(bron: Opus de Soul)

Vooral de titeltrack is wereldberoemd.

Say It Loud (I’m Black and I’m Proud) – een steengoed nummer. Niet alleen door de muziek, maar ook door de indrukwekkende geschiedenis van de song.
I Guess I’ll Have to Cry Cry Cry – met veel gevoel gezongen.
Goodbye my Love – als JB een verhaaltje verteld dan luister je, intens
Shades of Brown – het is even aan de muzikanten, en die kunnen er wat van
Licking Stick – Licking Stick – bijna achteloos funkend.
I Love You – oooooh, wat een lekkere funk zeg. Gaat echt onder je huid zitten.
Then You Can Tell Me Goodbye – sluipend en met veel gevoel
Let Them Talk – ook een slowsong, JB kan dat met zoveel passie brengen.
Maybe I’ll Understand – komt wel los, komt niet los, komt wel los, komt niet los
I’ll Lose My Mind – volledig muzikaal gegroove

Wie o wie kent de oude zwart-wit beelden niet van James Brown op het podium die zich bij de eerste noten van Please Please ten aarde stort en zijn mantel afgooit. Kijk anders nog even hier.
JB kennen we natuurlijk van zijn latere funkwerk, maar op dit album brengt hij vooral prachtige soulsongs. Onversneden en recht je ziel in.

1. Please Please Please – Geweldige ballad. Vol overtuiging gezongen en bijzonder sfeervol.
2. Chonnie-on-Chon – Meer de rock ’n roll kant op
3. Hold by baby’s hand – Een stuk rustiger weer. Lekker nummer, vooral door de zang.
4. I feel that old feeling coming on – vrolijk rock ’n roll nummer
5. Just wont do right - Rustig nummer met veel aandacht voor de koortjes
6. Baby cries over the ocean – En van rustig gaan we hier weer terug naar rock ’n roll. Afwisseling genoeg.
7. I dont know – Erg in de lijn van Please Please Please, qua alles.
8. Tell me what i did wrong – deze zit dan weer meer in de rock ’n roll hoek. Lekker geblazen.
9. Try me – nog zo’n legendarische ballad van JB die hij vol overgave zingt.
10. That dood it – alsof het zo bedacht is gaat het tempo nu weer omhoog. JB verteld een verhaaltje
11. Begging begging – doo wop voor de afwisseling. Grappige koortjes.
12. I walked alone – De vocale capaciteiten van Brown zijn toch wel goed te horen op dit nummer.
13. No no no no – De rock ’n roll zijn we nog niet kwijt op deze plaat, getuige dit nummer
14. That’s when i lost my heart – hier hoor je wederom goed hoe James zo lekker in zijn uithalen blijft hangen.
15. Lets make it – deze zit dan weer een beetje tussen de ballad en rock ’n roll in
16. Love or a game – Dit is dus echt heel erg lekker gezongen. De hartenzeer is overal doorheen te horen. Wat een overgave

(bron: Opus de Soul)