Erg matig album van deze onbekende zanger. Alle geijkte onderwerpen worden weer eens besproken waarbij de zang veel te veel hetzelfde is en de producties af en toe maar weinig voorstellen.

Deze man heeft wel iets: een lekker stem. Muzikaal kan het mij niet altijd interesseren, maar het is vocaal zo sterk dat ik van het muzikale vaak weinig merk.

Daar waar ik me vooral bezighoud met soulmuziek ben ik zo af en toe ook wel te porren voor een goede pop/rockplaat. Artiesten als Saybia en Novastar passeren zo nu en dan ook in huize-reijersen de revue.
Één van mijn ontdekkingen via MusicMeter in dit genre was toch wel deze plaat van Washington.
Wat mij vooral bevalt is de sfeer die de gehele plaat uitstraalt. Niet alleen zorgt dit voor een pakkend geheel, ook wordt je bij wijze van spreke meegenomen naar een rustig oord om heerlijk te relaxen en je oren te laten verwennen door de ietwat melancholisch klanken die deze band produceert.
Daar waar vocalen voor mij altijd een big issue zijn in de muziek bevallen die mij zeker op deze plaat. De zanger weet perfect het goede gevoel te brengen en draagt daarmee alleen maar bij aan de bovengenoemde sfeer.
Dus hou je van heerlijke rustige pop/rock en hou van platen die je meenemen en niet loslaten totdat de plaat afgelopen is. Dan moet je zeker dit album eens proberen. En de repeat aanzetten.

Talentenjachten, ze bestaan al jaren, maar echt grote artiesten zijn er nooit uitgekomen. Groot voorbeeld die het wel lukte was Marco Borsato, maar anderen zoals Jim en Jamai kwam in de musicals terecht. En dan is daar Waylon. Hij deed ooit mee met de eerste versie van Holland’s Got Talent en werd tweede achter een slangenmeisje. Daarna bouwde hij wel een succesvolle carrière op. Met als tweede worp dit album After All. Een album waarmee hij zijn potentie moet gaan bewijzen. En doet hij dat? Lees rustig verder.

In Amerika, daar moet het gebeuren voor Waylon en zijn band. Daar moest zijn nieuwe plaat opgenomen worden. Na wat afspraken kwam hij daar in een studio terecht en vond hij zichzelf teveel als een nummer gebruikt. Dus hij stapte op, op zoek naar een nieuwe plaats op het album op te nemen. Dat werd Volendam. Different world, maar wel de rust om goede muziek te maken. Want goede muziek maken kan deze man zeker. Dat bewijst hij keer op keer met zijn energieke, uitstekende live-optredens. Herkenbare stem, mooie rasp, een podiumdier, alles om het klusje te klaren. Maar daarin wel meer dan 100% geven. Prima.
After All dus, dat is de titel van de opvolger Wicked Ways. Ook deze plaat wordt onder het Motown-labletje uitgebracht. De vraag is natuurlijk hoeveel dat nog betekend, omdat het meer om het beeldmerk gaat van het vermaarde label dan om het feit dat hij echt in Detroit een contract ondertekend heeft. Hoe het album is?
Punt één: zonder twijfel is Waylon een prima zanger. Elk nummer wordt volledig door zijn goede stem gedragen en hij weet goed hoe hij er gebruik van moeten maken.
Punt twee: we horen verschillende stijlen voorbij komen. Dat Waylon naast soul ook erg van country houdt dat wisten we al, maar dat laat hij ook nog eens zelf horen. Prima zet, want die nummers(Jealousy), bevallen prima. Ook is er plaats voor ballads (Speed of Love) en pop (Lose It).
Punt drie: de opvallendste nummers. Lucky Night valt op als een nummer dat een hoog meezinggehalte heeft en perfect bij Waylon’s stem past. Of gaan we meer voor het soulvolle Need a Little Time. Op dit nummer horen we perfect die fijne rasp in zijn stem en is de soulgeluid goed te horen (ik zeg orgeltje!). Swingen kan ook op dit album, neem daarvoor het groovende The Satisfier. Prima nummer!

Conclusie: Waylon laat zeker meer diepte horen dan op zijn vorige plaat. Hij lijkt mij ook een stuk meer betrokken bij deze plaat, wat ik alleen maar toejuich. Ook de massa houdt hij in het oog met sterke popsongs. Ik houd persoonlijk meer van zijn rauwere, souvolle kant en die had dan mij part ook wat meer op dit album gehoord mogen worden. Dus ik ga live denk meer genieten.

Aan aandacht geen genoeg de laatste tijd voor Waylon. Was er eerst het grote Songfestival succes met Common Linnets, was er daarna wel de onenigheid met deze zelfde personen. Daarnaast ook privé gedoe. Terugval in drugsgebruik? Andere vriendin? Het ging eigenlijk niet meer zoveel over muziek. En dan te bedenken dat deze nieuwe plaat er al een tijdje had moeten komen. Er kwamen wat zaken tussen zullen we maar zeggen.
Waylon werd natuurlijk bekend door Holland’s Got Talent en daarna geplugd als Motown-artiest. Live was hij een verademing en erg sterk en hij liet duidelijk horen dat zijn muzikale hart vooral richting de country klopt. Daar is dit album dan het product van. Ik kon altijd wel genieten van de stem met het randje van Waylon. Opener Let it Pour mist duidelijk intensiteit. Ik hoor hierin nog niet die pure plaat die Waylon voor ogen had. Eerder een inwisselbaar en glad geproduceerd popliedje. Ook Ain’t Got Nothing On Me gaat die kant op. Kan zo de hitparades in natuurlijk, dat dan weer wel.
Een stuk meer vermaak ik mij met Easy Over You. Een prettig nummer, muzikaal erg fijn en sterke vocalen. Ook het groovende This Rodeo doet me goed. Vooral in verhouding met het niet al te bijzondere Sad Song of het Ilse deLange achtige Somewhere in the Middle.
De single Love Drunk brengt dan weer wat meer pit in de plaat. Dat helaas niet opgevolgd wordt. Giving Up Easy is een wat wollig nummer, net als de saaie titeltrack en Love Me als afsluiter. Daar tussen zitten nog wel twee prima songs. Finally Home zit gewoon heel erg goed in elkaar en Dog’s Life is ook erg sterk.

Eigenlijk maar een matig album van Waylon. Het is allemaal minder rauw en ongepolijst als hij in de interviews doet vermoeden.

(bron: Opus de Soul)

n het TV-programma RTL Late Night van Humberto Tan was Waylon te gast om verschillende muziekstijlen te bespreken. Dit deed hij met redelijk veel verve en Waylon is natuurlijk wel een gozer met een goede stem. Doordat het item populairder was dan van te voren bedacht werd er ook besloten eigen nummers te gaan schrijven in die muziekstijlen en dat dus uiteindelijk op plaat uit te brengen. Dat is dit Seeds geworden waarop je een stijlen hoort als funk, soul, jazz, rock ’n roll, blues, rock en country.

De talentenshows waar we mee platgegooid worden op de televisie hebben voor aardig wat deelnemers geen windeieren gelegd.
Zo doet Boris lekker zijn eigen ding, Jim en Jamai zijn uitgegroeid tot musical-sterren en deze Waylon is zelfs getekend bij Motown!

Waylon werd 2e bij het SBS-6 programma Holland's Got Talent. Hij maakte daar furore met vertolkingen van nummers van onder andere James Brown en Otis Redding. Dus de soulkant opgaan was geen moeilijke keuze voor deze jongen. Maar getekend worden door Motown, dat is toch wel andere koek.

Dit album werd, zoals het tegenwoordig commercieel gezien betaamt, vooraf gegaan door een single. Dat is ook de opener van deze plaat: 'Wicked Way'.
In dit nummer laat Waylon meteen horen over een zeer goede stem te beschikken met een zeer eigen en herkenbaar geluid. Maar het nummer zelf heeft niet zoveel om handen. Het is eigenlijk zo in te ruilen voor alle andere soulnummers met een 60's-70's vibe van de laatste tijd. Vooral het electronisch aandoende intermezzo is mijn inziens totaal misplaatst.

'Fragile People' is de volgende song. Dit is meer een popnummer als een soulnummer. Country-pop zou je bijna zeggen door het corny gitaartje. Ergens doet het me denken aan een ballad van Maroon 5. Dit is misschien wel het minste nummer van het album.

Daarna volgt een ballad. Ik heb het gevoel dat Waylon hier vocaal weer veel meer zijn eigen ding doet als in voorgaand nummer. 'Could Have Been Me' is best een aardig nummer en het eerste nummer dat mijn volle aandacht weet te krijgen dit album. Maar de soulvibe die je verwacht is ook hier lastig te vinden. Gewoon een aardige popballad.

Dan eindelijk! Simpelweg het beste nummer van het album en ook B-kant van de single 'Wicked Way'. Hier is nummer 4: 'Nothing to Lose'. Het lijkt eindelijk een beetje los te gaan. Vooral in het refrein met het heerlijke gitaartje. De muzikale aankleding is lekker funky en met goed geplaatste blazers aangezet.

'Hey!' begint met een mooi a-capella stukje. Wederom is het een ballad. Eigenlijk klinkt ook dit weer vrij inwisselbaar. Het luistert heus allemaal wel lekker weg hoor. Maar het knalt me niet van mijn stoel af. (of waar je dan ook zit).

En alsof het tempo nog niet genoeg naar beneden is geschroefd is daar song nummer 6. 'Tell Me What You're Thinking' klinkt wederom erg poppy. Het enige rauwe wat er in zit is de stem van Waylon. Het nummer is wederom vrij traag en lijkt maar voort te kabbelen. Dan kan ik zeggen dat de vorige ballad toch echt beter was.

'Happy Song' doet zijn titel toch wel wat eer aan. Happy binnen de strak getekende lijntjes die dit album lijkt te volgen. Het nummer brengt zowaar ook wat meer tempo in het album. Het is een lekker midtempo song met een aanstekelijk refrein.

En als we dan in het swing-tempo zitten worden we weer getrakteerd op een ballad. Nu is daar natuurlijk niks mis mee, mits ze ook goed en vol beleving gezongen zijn. En dat is bij 'Sometimes an Angel' toch wel het geval. Door de kleine muzikale aankleding komt Waylon's stem goed tot zijn recht en boeit het nummer zeker.

En dan steekt de platgereden poppaden zich de kop weer op. Het bijna schrijnend te zien dat ze bij Motown het hele album in een strak pop-pakje hebben gestoken. Hierdoor gaan ze voorbij aan de kwaliteiten die Waylon zeker heeft. 'Don't Go Changing' is gewoon weg een slecht nummer.

Gitaarriff, dat is mooi. Lekker drums, ook mooi. Funky sound dat is mooi. Kan het dan toch nog? Ja op zich wel. 'Ain't Nothing Wrong With That' laat ons weer eens wat meer swingen. Dit soort nummers passen perfect bij Waylon. Het komt daardoor allemaal ook meteen weer een stuk geloofwaardiger over. Was het hele album maar zo goed.

Haten zullen we hem niet, maar toch wel weer jammer. 'Hate Me' zorgt weer voor een hoofdschuddende beluistering. Een slecht nummer is het wederom niet. Maar dertien in een dozijn wel. En dan ook nog het herhalende 'Baby'!'. Tekstueel valt dit nummer daardoor toch erg tegen.

En dan zijn we alweer aanbeland bij nummer 12, het laatste nummer van dit album. Het nummer heet 'Until We Meet Again'. En om daar op in te spelen zou ik zeggen dan te komen met een meer soulgericht album, in plaats van een platgestampt popconcept.
De afsluitende song is best aardig en behoort zeker tot de betere ballads van dit album. Maar er hoeft niet getroost te worden nu het album afgelopen is.

Als je als Nederlander getekend bij een wereldberoemd label als Motown zijn de verwachtingen natuurlijk hoog. En die verwachtingen zijn totaal niet ingelost. Maar of dit door de zanger zelf komt is wel een beetje de vraag. Hij is namelijk erg in een pop-dwangbuis gepropt door het label. Vooral de uptempo nummer zijn het meest soul en ook meteen het meest boeiend. Dus Waylon moet volgende keer maar eens wat meer zijn stem laten horen en veel meer soulgericht een album opnemen.

Nederland doet het constant goed op het gebied van pop met de nodige jazzinvloeden. Na artiesten als Wouter Hamel en Giovanca is hier nu We’ll Make it Right voor jullie. Op deze vrije korte plaat (8 nummers) laten zij vaak inventieve vondsten horen. Soms liefjes, dan weer organischer en voller van smaak. Aan het einde toe zakt het niveau wat in, maar de potentie van dit gezelschap is zeer duidelijk hoorbaar op deze plaat.

Wet is er één die qua genreaanduiding ergens te midden houdt tussen pop, electronische muziek en R&B. Muziek in een stijl die tegenwoordig erg populair is en zo af en toe ook wat aandacht beliefd op Opus de Soul.
Elf nummers en iets meer dan 40 minuten lang mogen wij luisteren naar dit album van Wet. Een artiestennaam die zo nu en dan wat lastig op te zoeken is. Maar dat zijn bijzaken, want de belangrijkste vraag is natuurlijk wat de kwaliteit is van de muziek van Wet. Dat ga ik je vertellen.

Met het dromerig en poppy gezongen It’s All in Vain begint het alleraardigst. Moderne producties, maar die hadden we natuurlijk al verwacht. Met Dead Water wordt het nog wat poppy-er. Al heeft dit nummer wel meer dan de opener heeft.
Op Don’t Wanna Be Your Girl valt de best wel dikke productie op. Stoer en cool gedaan. Waar Weak juist niet zo boeiend is. Een nummer zonder essentie.
Dat is ook wel te zeggen over Island. Hoge zang en wat bliepjes, meer is het schijnbaar niet. Geef mij dan maar het aanstekelijke sfeertje van All the Ways. Dit zijn nog eens fijne nummers in die moderne sound.Small and Silver is, ondanks het gestuiter, juist weer wat liever. Dat werkt aardig. Vooral als het onopvallende You’re the Best en de slappe hap van Move Me daar achteraan komen. Dan is een nummer als Body toch wel weer erg lekker en sluit het album, volledig in trant van de wisselvalligheid, af met het weinig boeiende These Days.

Zo af en toe wat nummers uit plukken is best leuk, maar als geheel niet constant en goed genoeg. Dat moge duidelijk zijn.

(bron: Opus de Soul)

Er was al eens de Wicked Jazz Sound cd’s, toen kwam de the Wicked Jazz Sounds Band en nu is er de Wicked Jazz Connection. Die tweede was een platform waar deze laatste uit ontstaan is. Eigenlijk zijn het een aantal artiesten die in deze sound en omgeving zitten die samen een project aan gaan. Het in 2009 verschenen album van the Wicked Jazz Sounds Band beviel me erg goed. Fijne luchtige jazz/soul die goed weg luistert zonder ergens echt te verbazen of te schokken. Prima voor z’n tijd. En met die verwachtingen ging ik ook deze plaat in.

Opener the City valt me met die verwachtingen enigszins mee. Wat we hier horen is een soort van gezapige, lome funk gemengd met jazz en wat soul. Patience bevalt me dan meteen een stuk meer. De rapper voegt wel wat leuks toe aan het nummer, de man schijnt van The Pharcyde te zijn, en brengt wat leven in het prima nummer. Tussendoor wat interludes, maar laten we het vooral bij de echte songs houden. Light as a Feather heeft bijvoorbeeld hitpotentie in mijn oren. De sound is wat voller en het nummer heeft iets wat het heel catchy maakt. Goede song. Wat minder te spreken ben ik dan over My Sugar My Salt. Dit ligt eigenlijk vooral door de opbouw. Begint het gezapig, knalt het er opeens vocaal keihard in om daarna weer gezapig verder te gaan. De tegenstelling uit de titel wilden ze duidelijk in de muziek terug laten horen. Dat gezapige nemen ze helaas wel mee naar Iriminage en Hurricane. Twee tracks die mij dus niet al te veel kunnen boeien.
Nog opvallender wordt dat op the Middle Way, want dit nummer is volgens mij gewoon vals gezongen. Dat moet toch anders kunnen zou je zeggen. Gelukkig kan ik bij Somehow weer van een prima song spreken, net als bij het energieke All of It. Dit is misschien wel mijn favoriet op deze plaat. Daartussen zit dan het niet al te boeiende Smile.
Na All of It swingen ze door naar het sterke Hypothesis II. Wederom een sterk nummer waarbij ze zeker wat bewijzen. Hier laten ze zich zien. En dat geldt ook voor afsluiter Twenty One. Een goed energiek nummer die volstaat al volwaardige afsluiter.

Eigenlijk een vrij wisselvallig album dus. Ik merk dat de energieke songs vaak voor zich spreken, waar de rustigere liedjes al snel verzanden in gezapigheid.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Een zeer onbekende en daarom verrassende naam voor mij en zo hoog in de top250. Geen idee wat ik qua stijl moest verwachten ook. Maar in de basis is dit dus een rock-album. Wel eentje die van de experimentele aard lijkt te zijn. Vocaal lijkt het niet allemaal even zuiver, of in ieder geval op het randje. Een stem waar ik zelf niet zo heel veel mee kan. Er wordt bijna gezongen alsof er niet zoveel zin om te zingen is. En dat maakt toch voor mij ook wel een beetje dit album. Muzikaal is het best prima hoor, maar als die stem me eenmaal tegen staat…

Als geheel minder sterk als de voorganger, maar herbergt wel het prachtige I Forgot to Be Your Lover

I Forgot To Be Your Lover – hemeltergend mooi nummer. Dit is gevoelige soul zoals gevoelige soul gemaakt moet worden.
Western Union Man – nummer blaast zichzelf lekker op weg. Goede positieve vibe.
My Whole World is Falling Down – gewoon een prima soulsong zonder echt op te vallen
Everyday People – mis de crazyness toch wel een beetje bij deze verder uitstekende cover
Johnny, I Love You – beetje uitgesmeerd nummer waarin Bell vocaal goed “hangt”
All God’s Children Got Soul – duidelijk niet alleen soul, maar ook een goede dosis funkyness
Happy – best een beetje cheesy eigenlijk, dat refrein
By the Time I Get to Phoenix – precies met de juiste beleving gezongen
Bring the Curtain Down – goede groove in het met xylofoon opgepimpte nummer
A Smile Can’t Hide (a Broken Heart) – doet, mede door het gitaartje, wat meer bluesy aan
Born Under a Bad Sign – mis toch wel een beetje de smerigheid van het origineel
I Got a Sure Thing – prima afsluiter

Dan heet je William Bell en heb je in 1961 al een wereldhit met You Don’t Miss Your Water, moet je toch tot 1967 wachten dat het label (Stax) een eerste album met je uitbrengt. Voordeel is dan wel weer dat dit niet zomaar een album is geworden. Alles wat je op dit album hoort is terug te brengen naar die Southern Soul sound, boordevol met gospelinvloeden.
De grootst mogelijke hit op dit album was Eloise(hang on in there), maar een hit werd het verrassend genoeg nooit.

Everybody Loves a Winner – prachtig nummer. Erg warm en krachtig gezongen door Bell en een prachtige sfeer
You Don’t Miss Your Water – en als we het dan toch al over prachtige nummers hebben dan mag deze daar bij aansluiten. Een klassieker, met recht. Werkelijk wonderschoon nummer
Do Right Woman – het gaat nog even mooi door met een nummer waarvan het refrein geheid in je hoofd blijft hangen
I’ve Been Loving You Too Long – ik mis dan hier toch wel een beetje de rauwe stem van Otis. De stem van Bell is een stuk warmer en zwoeler
Nothing Takes the Place of You – het wordt er niet sneller op, maar dat zegt niet dat het niet mooi is.
The You Can Tell Me Goodbye – Wederom een rustig nummer, met gevoel en warmte gezongen. Heeft ook een beetje een bluesy gevoel.
Eloise – dan komt er toch nog wat swing op ons pad en nog wel in dit fantastische nummer. Hitgevoelig, maar nooit echt een hit geweest
Any Other Way – ook al zo hitgevoelig, vooral door de break+refrein
It’s Happening All Over – een nummer dat vooral vocaal meer biedt. Erg sterk gezongen
Never Like This Before – iets meer tempo er in en een aanstekelijk refreintje.
You’re Such a Sweet Thang – swingende afsluiter met leuke achtergrondkoortjes

Het wereldberoemde en gelauwerde muzieklabel Stax leeft weer. Ze komen daarin niet alleen maar met nieuwe artiesten, maar teren ook graag uit het verleden. In de gouden tijden was William Bell al één van de grote zangers en die is nu dus terug met een nieuwe plaat. Wereldhits scoren is hem niet vreemd (You Don’t Miss Your Water), maar de vraag is nu natuurlijk vooral of hij het nog wel in zich heeft. Met Stax achter zijn naam lijkt dat goed te moeten komen, maar wat is de waarde van die naam nog?

We horen als start het nummer The Three of Me. Een mooie rustige soulsong die ook goed bij de mooie stem van Bell past. Niet direct heel bijzonder, maar wel zeer genietbaar. Het daaropvolgende The House Always Wins gaat op dezelfde, wat vertrouwde voet verder. Dit soort nummers passen William Bell heel goed en beheerst hij nog ten volste. Een verstandige keuze lijkt het dus vooral te zijn.
Op Poison in the Wall horen we dan juist weer wat meer groove. Als geheel is dit nummer ook zeker een stuk meer bluesy te noemen, al is de blues nooit ver weg geweest in de Stax-sound. Om dan de rust weet terug te pakken met het mooie en sfeervolle I Will Take Care of You. Bell lijkt hier een stuk plezieriger mee te zijn, vooral vocaal.
Een cover mag op dit soort platen vaak ook niet ontbreken en dat is ook hier zo. William Bell waagt zich aan Born Under a Bad Sign van Stax-stalgenoot Albert King. Om daarna met All my Stories de blues even door te zetten. Een rustig nummer waarin ook de gospel nooit ver weg is. Dat gevoel heb ik ook weer bij Walking in a Tightrope. Wellicht kan je zeggen dat er dan wel wat extra drama aan toegevoegd is.
Met de titelrack brengt Bell een ode aan een aantal grote sterren. Dit is verpakt in een sfeervol nummer en lijkt qua inhoud ook wat autobiografisch te zijn. Om ons op More Rooms ook echt een verhaaltje te vertellen. Dat kan deze man dus ook nog steeds. Een goede vertelstem.
All the Things You Can’t Remember herbergt eigenlijk alle ingrediënten die een fijne soul song maken, wederom afgestemd op de stem van William. Daar waar Mississippi-Arkansas-Bridge juist meer een bluesy sound laten horen met gitaar en al. Daarna juist met afsluiter People Want to Go Home de vrolijkheid op te zoeken in de soulmuziek. Een waardige afsluiter met fijne blazertjes. En om antwoord te geven op die eerste vraag: hij kan het nog en Stax heeft nog waarde.

(bron: Opus de Soul)

Hightower is zo’n zanger die al sinds ver in de jaren ’60 en ’70 actief is in de soulmuziek, maar een vergeten naam is geworden. En zoals wel meerdere van dit soort zangers en zangeressen maken ze een comeback. Zie hier Out of the Blue van Willie Hightower. Zijn stem heeft duidelijk nog niet aan kracht in geboet, al is het bekende rafelige randje nog meer gerafeld geworden. Muzikaal zijn het stuk voor stuk fijne, klassieke soulsongs. De ene keer wat rauwer, dan weer wat meer zoetjes. Een geslaagde comeback in de rij van geslaagde comebacks.

Van het eerste en beste moment dat ik deze cd luisterde werd ik bevangen door een virus, het Willie Hightower-virus.

Dit album is Soul zoals Soul moet zijn. Gezongen vanuit de tenen, door het hele lichaam, met meesterlijk veel gevoel, zeg maar door Heart and Soul.

Willie Hightower heeft een rasperige stem die je vol raakt en nooit meer loslaat. Het album swingt, ontroert, laat je lachen en huilen, pakt je vast en laat je weer los. Je raakt in de zevende hemel en blijft ronddrijven op Cloud 9. Een als door God gegeven geschenk.

Juist een cd als dit is een zo'n onbekend stukje prachtige praal. Alles klopt aan deze cd. Het absolute hoogtepunten boven alle 18 hoogtepunten is het nummer 'Nobody But You'. Maar geloof mij elk nummers is stuk voor stuk fenomenaal. Simpelweg een must-have voor elke muziekliefhebber, of je nou van soul houdt of niet. Want door deze plaat ga je ervanzelf wel van houden.

5 sterren (en nog veel meer)

Vooral bekend als songwriter (Jackson 5 o.a.), maar zoals je hier hoort ook sterk als artiest.

Ain’t Gonna Stop – gewoon een heel fijne song met goede groove en zang
You Can’t miss Something That You Never Had – gaat moeiteloos verder met kwaliteit leveren
A Love That’s Worth Having – nog een stukje intenser. Prachtig nummer.
Good to the Last Drop – fijn met die volle blazers
That’s What I Call Lovin’ You – de liefde wordt hier veel eer aan gedaan
You Gotta Try – gooit er wat meer groove in
Let Me Give You the Love You Need – blazers en groove blijven.
Lucky to Be Loved By You – lekker onbekommerd sfeertje
Keep on Doin’ What You Do – lekkere groove weer.
Your Love Keeps Lifting Me Higher – covertje met verve gebracht
Do What You Wanna Do – dat funky gitaartje valt me op

Erg fijn plaatje van Willie Hutch. Funky soul ten top en inderdaad heerlijk groovend weg te beluisteren. Hutch heeft een stem die heerlijk in het gehoor ligt en dat maakt het als geheel een goede luisterervaring.

Dit album stamt uit 1977. Maar is recenter dan je denkt, want het is vorige week pas voor het eerst op CD verschenen. Het blijft mijn inziens prijzenswaardig dat er labels zijn die nog steeds opnames opzoeken en uitbrengen op cd. Zo ook met deze onbekende Willie Wright. De uitgave is ook bijzonder mooi. Je krijgt er een ouderwets singletje bij, een mooi slipover en een mooi ouderwets boekje.

WARNING:
- This is not a disco record
- It’s designed for ADULTS of the World
- TEENAGERS, this album may be too lyrically heavy for you, especially of you’re into fast music.
- YOU WILL, however, enjoy this record if you’re into GUITARS

Dit staat op de backcover van het album. En daar kunnen we het zeker mee doen bij dit album. Dus op naar de muziek.

Het album opent met ‘Hello, Music People of the World’. Een korte intro die goed sfeerzettend werkt.
‘Nantucket Island’ is dan de opener van het album en de eerste noten doen mij wat aan Bill Withers denken. Maar het is al snel duidelijk dat Willie Wright gewoon zijn eigen stijl heeft. Het nummer is ook meteen een goed voorbeeld van de sfeer die we over de rest van het album zullen gaan proeven.
Vrij minimalistisch qua instrumentatie, vrolijk qua toon en warm qua stem. Het is vooral intiem te noemen. Ik zeg ‘Diem dielie damdamdé’, we cruisen rustig het nummer door.
Rustig gitaartje, panfluit. We zijn beland bij ‘Lady of the Year’. We worden warm van de prachtige stem van Willie. Hij neemt ons bij de hand en begeleidt ons vol warmte, vol intimiteit door dit meer dan prachtige nummer. Kip-pen-vel!
‘I’m So Happy Now’ is het volgende nummer. En dat valt ook van ons te zeggen als beluisteraars van dit, op het eerste gezicht, bijzondere album. In dit nummer horen we wat meer instrumentatie. Leuk funky gitaartje, aanstekelijke claps, goede vibe, goede groove en goede backings van zijn dochter Sheila. Natuurlijk ontbreekt de bijzonder relaxte, intieme en warme stem van Will ook niet bij dit nummer. De stem die dit album draagt. Laat het maar vast lente worden.
Willie Wright La-la-la-t ons naar ‘In the Beauty of the Night’. Gevolgd door een even relaxed ‘pam-pam-pam en ‘du-du-durriw-du’. Ja dat is de muziek waar je naar luistert. Rustig en warm, bijna onbekommerd. Maar ook tekstueel scherp en vol. In dit nummer wisselt Willie het zingen af met praten.
‘Love is Expensive’ begint met een scherper gitaartje, bijgestaan door een prachtige fluit en goede, sfeervolle backings. Willie Wright zorgt weer voor de gewenste rust met zijn warme stem en toch is dit zonder twijfel één van de meeste swingende nummers van dit album te noemen.
‘Okay, Once Again ’ is een intro die ons leidt naar kant B van wat vroeger een LP was.
‘Jackie’s Song’ is een nummer dat hij ooit schreef voor één van zijn, volgens eigen zeggen vele, vriendinnetjes. Deze dame wilde meer commitment dan de altijd op weg zijnde Willie. En alles wat hij uiteindelijk voor haar had was dit nummer. Een prachtig nummer, dus daar mag ze best trots op zijn (ongeacht de tekst).
Misschien wel het meest persoonlijke nummer van het album is ‘Son, Don’t Let Life Pass you By’. Een soort klacht aan zijn zoon die veel kritiek had op de levensstijl van zijn vader. Via dit nummer wilde Willie dat zijn zoon hem beter zou begrijpen, beter zou leren kennen. Het nummer wordt dan ook met hart en ziel gezongen en bespeeld. Iedere zoon zou direct willen dat hij een vader zou hebben die zoveel warmte tentoonspreid.
‘Indian Reservation’ gaat over de zoektocht naar zijn voorvaderen. Wederom verwarmt Willie ons met zijn bijzondere stem, bijgestaan door een rijke instrumentatie die precies doet wat het moet doen.
‘Dressing for the Occasion’ heet het volgende nummer. En als dat betekend dat het naadloos past in de rest van het album dan kan ik dat alleen maar beamen. De samenzang met de backings is prachtig. De minimale instrumentatie draagt alleen maar bij aan de sfeer. Ik blijf onveranderd positief.
Eigenlijk kan ik in herhaling blijven vallen omtrent de nummers van dit album. Zo ook weer met ‘It’s Only Life, That’s All’.
Dan komen we nu aan bij een gedeelte van het album wat eigenlijk bonustracks zijn, maar die zeker niet ongenoemd mogen blijven.
‘Right On for the Darkness’ is natuurlijk bekend als een nummer van Curtis Mayfield. De woorden Mayfield worden in dit nummer als het ware Willie’s levensspreuk. Een uiterst politiek bewogen nummer, vooral met oog op de spanningen die in die tijd het nieuws beheersten.
‘Africa’ verhaalt zijn afkomst. Het is een soort zelfopenbaring omtrent zijn Afrikaanse roots. Klinkt misschien wat simpel, zoals hij het bezingt. Maar het is zo gemeend dat het alleen maar kan integreren, interesseren en ontroeren.
Met ‘Lack of Education’ wordt dit prachtig werkje afgesloten. En ik kan alleen maar zeggen dat ik het album meteen weer wil opstarten. Prachtig!

Nu moet er dus nog een conclusie komen. Eerst over Willie Wright: zijn stijl is bijna onbekommerd. Ik zing wat ik wil, ik zing wat ik voel en wat jullie ervan vinden moeten jullie maar zelf weten. Ik trek me er in ieder geval niks van aan.
Dan wat steekwoorden om het album te bevatten: Warm, ingetogen, minimalistisch, sociaal bewogen.
Ik eindig met een quote van Willie Wright zelf: “I play the way I feel.”
En zo hoort het ook!

Over het algemeen neigt de muziek van Willis Earl Beal meer naar de folk dan naar de soul. Maar naar mening zit er altijd voldoende soul in zijn muziek om interessant te blijven. Dit album valt dan toch wel wat tegen. Te vaak gebeurd er te weinig in de nummers. Het mist over de gehele lijn energie en pit. Gezapig gaat dit album voorbij en kan mij geenszins boeien. Alleen Start Over en Like a Box doen wat meer.

Pickett zal vooral worden herinnerd aan zijn Altantic jaren. Dit is zijn tweede plaat, maar de eerte bij Atlantic. De meeste nummers zijn eigenlijk al voor 1965 opgenomen. Zo vinden we op deze plaat ook nummers die eigenlijk van The Falcons zijn, een vroegere groep van Pickett.
Het prijsnummer is natuurlijk de titeltrack.
1. In the Midnight Hour – de klassieker met de volle blazers, de rauwe stem van Pickett en het aanstekelijke ritme.
2. Teardrops Will Fall – vrolijk nummer qua toon, tekstueel wat meer pijn
3. Take a Little Love – gewoon een prima soulsong waar weinig op aan te merken valt.
4. For Better of Worse – meer rocky en wat vuiger, maar aan de andere kant ook romantisch
5. I Found a Love – vol er door heen gezongen dit nummer. Beetje krakerig en sluimerig
6. That’s a Man’s Way – concept soulsong waar weinig mis mee is.
7. I’m Gonna Cry – primzang, fijn gitaartje en een prima vibe
8. Don’t Fight It – grooven en gaan, recht vooruit
9. Take This Love I’ve Got – nummer voor de dansvloer
10. Come Home Baby – wat troosteloos nummer, mooie blazers vallen op
11. I’m Not Tired – prima nummer, net niet ballad, net niet snel genoeg
12. Let’s Kiss and Make Up – swingend het album afsluiten.

(bron: Opus de Soul)

De rauwe, ruwe, stampende soul die je van Pickett gewend bent. Hier staat het fantastische Land of 1000 Dances op.

Land of 1000 Dances – veel swingender en aanstekelijker dan dit krijg je het bijna niet. Meezingen is geoorloofd natuurlijk
Something You Got – die rauwe stem van Wilson doet een hoop, en dat swingt het er ook nog bij
634-5789 – door heel veel mensen uitgevoerd. Deze versie is alleraardigst
Barefootin’ – swingt weer lekker door. Dit past heel goed bij Pickett.
Mercy Mercy – ook al veel gedaan en zijn versie valt niet per se op
You’re So Fine – hij laat zijn stem weer lekker raspen
In the Midnight Hour – een wereldhit en dat mag ook wel met die swing, energie en hoog gehalte van herkenbaarheid
Ninety-Nine and One-Half (Won’t Do) – grooved het allemaal prima door
Danger Zone – wat rustiger en lekker gezongen
I’m Drifting – pakt het tempo en de swing weer lekker op
It’s All Over – een ballad van de hand van Wilson
She’s So Good To Me – de heupjes mogen aan het einde nog even los

(bron: Opus de Soul)

Een album dat vooral vervalt in het saaie en onopvallend. Ja, dan is zo’n album snel over terwijl je eigenlijk niet echt weet waar je naar geluisterd hebt. Het getuigt alleen maar van weinig inspiratie en is te vaak te repetitief.

De als crooner begonnen Wouter Hamel heeft het uiterlijk van de perfecte schoonzoon. Muzikaal is hij gaandeweg ook wat opgeschoven, mede door een veelvuldige samenwerking met Benny Sings. Die verandering zit vooral in een verschuiving richting door disco beïnvloedde muziek. Dat doet hij met dit album niet veel anders eerlijk gezegd. Soms hoor je ook een andere artiest door, zoals Mika op opener Stray Cat. Maar in het algemeen zijn het allemaal makkelijk behapbare songs richting de discopop. Best vrolijk, maar niet al te triggerend.

Wouter Hamel is een graag geziene gast. Dat komt door zijn toegankelijke muziek en vrij unieke stemgeluid. In Azië misschien populairder dan in Nederland, maar Pompadour moet daar definitief verandering in brengen. Wederom sloegen de Nederlandse crooner en muzikaal partner in crime Benny Sings de handen ineen en was er weer een nieuwe plaat. Wederom de bekende paden? Wederom de stem die de plaat draagt? Of gaat hij dit keer echt een andere kant op? Die vragen ga ik proberen te beantwoorden.

Opener The Lights belooft in ieder geval iets anders. Deze song heeft een soort laidback disco vibe. Vooral erg cool hoe het productioneel gedaan is met die synths. Titeltrack Pompadour voelt dan weer heel elektrisch aan. Nothing Can Stay the Same is in mijn ogen wat saaitjes, ik mis wat beleving. Double Dutch is een nummer dat zo op een Justin Timberlake plaat had gepast. En dat bedoel ik dus positief. Net zo positief als ik ben over het stoere New Disguise. Vet nummer!
Hollywood tapt dan weer uit hetzelfde vaatje als de opener. Wederom die fijne en goed uitgedachte laidback disco vibe. Niks op aan te merken hoor. Leuk bedacht. Beautiful Misfits is mij wat te kazig in verhouding. Gaat net over dat randje heen, jammer. Een stuk beter is dan het melancholische Traveling Alone. Of anders wel het echte liedjesliedje Giant Movie. Bigger is dan weer erg vrolijk en je merkt echt dat Wouter Hamel en Benny Sings absoluut erg sterke nummers in elkaar kunnen zetten. Daarmee gaan ze zeker verder op het swingende en eveneens vrolijke Live a Little en het ijzersterke Gretna Green. Jeetje, die laatste is echt heel erg goed. Topsong!
Naar mijn mening sluit het album dan wat minder goed af met de aardige songs Sunny Days en Never Trust a Man. Geen slechte songs hoor, maar ook niet al te verrassend. Gelukkig zijn we hiervoor genoeg verwend en kunnen we zeggen dat ook Pompadour een sterke plaat is geworden. De combinatie Hamel en Sings doet het weer.

Het beste hiphopalbum dus, als je afgaat op de top250 van deze site. Ja, dat kan ik natuurlijk niet links laten liggen, dat móét ik luisteren. En tsja, het valt tegen.

Misschien pakt het mij niet, misschien is het niet mijn kinda hiphop? Maar de solo-albums van bijvoorbeeld Ghostface Killah en het album Liquid Sword vind ik wel erg sterk. Dit is me wat chaotisch en juist de producties vallen me wat tegen (excuses). Nee, ik ken toch beter hiphopplaten.

2,5 ster. (hiermee wetend verontwaardiging te oogsten)

Erg saai en eentonig album is dit zeg! Kan me echt totaal niet boeien. Af en toe een losse track oké, maar het album in zijn geheel zal ik niet meer onder oren krijgen.

1,5 ster.

Een flinke EP maakte zanger/rapper Wudstik met deze EP. Hij krijgt daarnaast ook nog eens hulp van artiesten als Ali B. en Jebroer. Daarnaast staan er van twee nummers, twee versies op. Eerst horen we het poppy Olie op het Vuur, gevolgd door het aardige Breek het Geluid. Geef Mij Je Handen is eigenlijk best mooi, waar Luicide Lucy dan juist weer weinig aan is. Troubadour klinkt als een soort tweede Nielson met een stukje rap van eigen hand en Los is wel erg zoetjes. Kleine Jongen kent een irritant gepong in de productie en de raps zijn matig. Gelukkig voelt Hoofd, Hart en Ziel dan wel weer vertrouwd aan. Het kale Ik Val is best mooi waar op de tweede versie van Kleine Jongen weinig verschil te ontdekken is. De tweede versie van Troubadour voegt ook weinig toe aan versie 1.

Zolang het nog niet wil lukken om the Fugees weer bij elkaar te krijgen, maakt Wyclef Jean zelf maar in constant tempo albums. Nu alweer deel drie van zijn Carnival reeks, wederom met een Refugee in de ondertitel. Dat kan hij maar niet los laten. Net als hij de laatste niet los kan laten om vooral erg matige nummers te maken. Op Carnival III vallen maar weinig in goede zin op. Misschien Warrior dan wel. Maar ik zeg misschien.

Daar waar het wachten op een reünie van de Fugees al veel te lang duurt doen we het maar weer met een soloproject van Wyclef Jean. Hij is toch de meest productieve van het stel gebleken. Je krijgt met dit album ook wel weer wat we kunnen verwachten van de beste man. Veel combinaties van rap en zang, met af en toe een knipoog naar zijn Haïtiaanse achtergrond. Wyclef is niet de man van de originele invalshoeken, maar vooral van het prima uitvoeren van de bekende zaken. Little Things vind ik wel een leuk nummer, net als Lady Haïti.

(bron: Opus de Soul)

Matig album, erg matig zelfs. Kan me als geheel totaal niet boeien. Een paar losse nummers gaan er nog wel in. Wyclef kan en heeft veel beter gedaan.

2,5 ster.