Met de genre-aanduiding R&B komen de laatste jaren vele platen uit. Dat is de ene keer meer trouw aan die term dan de andere keer. Bij deze 1-OAK is dat vooral een meer moderne versie van de term. Je hoort er duidelijk ook wel wat jazzy invloeden in terug, maar dat is helaas te sporadisch op dit verder vrij matige album.

Bij 100 Proof (Aged in Soul) was ik begonnen met het 2e album. Deze had ik nog niet, maar nu door het soulalbum van de week-topic dus wel.
En ik moet zeggen, daar waar het 2e album mij beviel bevalt deze mij nog beter. Lekkere soul met een bepaalde touch waardoor het alsmaar boeiend blijft. Vocaal uitstekend, muzikaal ook goed (maar inderdaad soms iets te vol). Mooie keuze een plaatje dat nog vaak aan zal staan.

Het album begint met EARL’S Theme wat gekenmerkt wordt door discobeats met de nodige synths en strijkers. Phil’s Groove is funky, druk, rommelig en chaotisch. War vervalt steeds meer naar de achtergrond. Hot Tonight heeft een swingende groove, met een lekker gitaartje. Moodie’s Basement is lekker funky. New York City niet meer dan aardig. Do Something with Yourself is lekker funky met een keer vocalen en afsluiter Motion & Emotions is een stukje rustiger.

Dance With Me en Peaces & Cream waren aardig leuke singles. De rest van het album stelt niet zoveel voor. Gewoon erg standaard R&B-groepje waar we niks meer van horen.

Pretentieloos en ongelooflijk standaard R&B album. Geen catchy songs als bijvoorbeelde de oudere single Peaces & Cream. Nee dit is een bijzonder slechte cd van 112.

Als je deze plaat luistert dan hoor je al snel dat jazz een zeer uitgebreid gebruikte inspiratiebron is. In alle verschillende vormen komt het terug. Soms futuristisch (Down the Street From Peace), dan weer relaxed (Mainstream). Dan weer dromerig (Purple Flame) dan weer meer soulvol (The Power of Same). Over het geheel gewoon een erg lekker en sterk plaatje.

Deze cd is ten strengste aangeraden door een vriend van mij. Ik, als niet electronic luisteraar, heb het er toch maar eens op gewaagd. Op zich beviel het allemaal wel aardig. Vooral mixes nummer 4, 21 en 17 vind ik erg geslaagd.

2,5 ster.

De stem van Nate Dogg is cool, de stijl van Warren G bevalt me altijd wel, alleen Snoop heeft me nooit echt kunnen boeien. En dat is eigenlijk precies zo op dit album. De stukjes van Nate Dogg vind ik het leukst. Daarnaast zijn sommige producties leuk, andere weer bijzonder slecht. En tekstueel stelt het natuurlijk geen reet voor.
Een erg mwa-album

3 sterren.

Dit album van 24-Carat Black bestaat uit herontdekte opnames uit de jaren '80. Bijzondere muziek kan je sowieso wel verwachten want dat hebben ze altijd al gemaakt. I Need a Change is wat repeterend op de backings en lieflijk gezongen op de voorgrond. Een aardig en ontspannen nummer. Your Love is My Desire is zwoel, sexy en dampt een beetje. Het is daarbij ook best glad. Speak Low geeft de hoofdrol aan de flute. Rustig opgebouwd nummer. Skeleton Coast is het bekendere langere werk wat we op elk 24-Carat Black album tegen komen. Alle ruimte voor het rijke instrumentale gedeelte hier. Now You Sit Alone is een heel rustig nummer maar helaas ook wat saai. You're Slipping Away is ook rustig en valt wederom wat tegen. I'm Coming Back is zwoel en uitgesponnen. Daar waar afsluiter Someone to Somebody een prima einde brengt aan een prima plaat.

De features verpesten het op dit album, want 2Pac zelf is natuurlijk een begenadigd MC. Alleen Anthony Hamilton en Keyshia Cole voegen daadwerkelijk iets toe aan 2Pac. Erg jammer dus dit cd'tje.

2,5 ster.

'Do For Love' heb ik altijd wel cool gevonden. Gewoon zo'n chille hiphoptrack met een R&B-achtig refreintje. Heerlijk! Zet 'm nog vaak op.

De rest van het album kan me eigenlijk wat minder boeien. De producties vind ik wat eentonig en af en toe komen de raps van 2Pac mij te ongeïnteresseerd over.

3 sterren.

'Baby Don't Cry' is het enige nummer dat me écht kan boeien op dit album. De rest vind ik maar van middelmatig niveau. 2Pac doet wel z'n best, maar the Outlawz kunnen me niet echt boeien.

2,5 ster.

Tegen beter weten in, en vooral overgehaald door features als MJB toch aan dit album begonnen. En het valt me tegen. De rapstijl van 50 staat me geenzins aan. Hij is vaak niet eens te verstaan. De producties zijn eentonig. En het grootste probleem van 50 is misschien nog wel dat zijn features in sommige gevallen beter zijn als hijzelf.

1 ster. (en ik beloof geen 50 Cent meer te gaan luisteren)

Gezellige tekst dit. Vooral leuk dat je onze mening(en) respecteert. Daar gaat deze site over. Dat men hun mening geeft over een bepaalde CD en daar een score aan koppelt.

Ik ben zelf een fervent hiphop/rap en R&B/Soul beluisteraar, maar ik kan de muziek van 50 cent totaal niet waarderen.
Waarom?? Ik vind zn stem veel te monotoom, ik vind dat hij geen goeie flow heb en de onderwerpen waarover hij rapt staan me niet zo aan. De beats komen mij allemaal te eentonig over en ik hoor niets nieuws en origineel in zn muziek. Het is voor mij meer pop als dat t rap is.

Zal de artiestennaam verwijzen naar de effort die in het maken van deze plaat gestoken is? Het is mij over de gemene deler namelijk allemaal wat te mat. De jazzy vibe op Facing East en het aardige Terrorize My Heart gaan nog wel, maar verder is het veel te veel eenheidsworst.

De stijl van 9th Wonder staat me wel aan. Alleen zou het wat meer alleen moeten doen en niet steeds op de proppen moeten komen met al die features. Dat had het album een stuk interessanter gehouden. Het album heeft wel een goede positieve sfeer.

3 sterren.