Hoe hip zal NERD nog zijn na al die jaren? Pharrell deed zijn ding natuurlijk wel goed de laatste jaren. Pharell is alleen geen NERD en NERD is op dit album mijn inziens ook niet meer de NERD van topalbums In Search Of… en Fly or Die. Soms doen ze wat teveel moeite om hip te blijven, als is de sound nog steeds wel redelijk herkenbaar. Ik vind het al met al maar een matige plaat.

4 stoere, gespierde R&B kerels bij elkaar die veel te slicke, glijerige, gladde R&B maken. Het standaard recept dus. En wederom niet al te interessant.

Deze dame heeft best een aardige stem, maar de nummers zijn voor het merendeel veel te simpel om echt te boeien. En dat nummer met Shaggy is bijzonder slecht. Niet zo'n heel best album.

De Britse NAO belooft een groot talent te zijn en dit is toch alweer album nummer drie dat ze uitbrengt. Geen heel boeiende plaat in mijn ogen en dat wordt vooral mede mogelijk gemaakt door de stem van NAO. Een stem die zich veelal profileert als een piepstem. Dat stemgebruik gaat zo erg op mijn zenuwen werken op gegeven moment dat het lastig wordt het album uit te luisteren. Glad That You're Gone is dan misschien wel het enige nummer dat de moeite waard is op dit album.

De wat meer alternatieve R&B maakt een roerige tijd door. Roerig in die manier dat het steeds populairder wordt. Deze sound komt vooral vanuit de Verenigde Staten, maar ook het Britse eiland kan er wat van. Dat wordt mede bewezen door NAO. Er zijn al twee platen en twee EP’s. Tijd voor weer wat nieuws dus.

Dat nieuws start met een korte intro een intro die verder gaat in Get to Know Ya. Een lekker swingend en disco-achtig nummer waar ik wel vrolijk van wordt. Misschien komt dit mede doordat de zon ook schijnt. Of komt het gewoon omdat het fijne muziek is? Net zo als ik Inhale Exhale ook een lekker nummertje vind. Ik moet daarbij wel aangeven dat voorgaande song beter is. Dat is wel redelijk terzijde hoor.
Na een skit is er Happy. Een nummer met en dikke, diepe bass die vooral opvalt. Verder ook weer een prima song waardoor dit over de gehele linie en fijne en goede plaat lijkt te gaan worden. Het is eigenlijk jammer dat wederom een skit het onderbreekt.
Na die onderbreking is er Adore You. Een nummer met een zompige productie en opvallend meer helderheid op de vocalen. Dat lijkt vooral zo geproduceerd zijn. Daaropvolgend horen we In the Morning met zijn bekende overstuurde beats. Best lekker, net zo lekker als het stuiterende Trophy.
Bad Blood is dan een soort ballad met aanwezig productie, prima song maar niet heel opvallend verder. Een echte tegenvaller is er dan misschien in de vorm van het simpele DWYN. Snel vergeten en door met We Don’t Give A, een nummer dat weer lekker vrolijk makend is. Wat dan wel weer opgevolgd wordt door het eveneens simpele Give Me a Little of het makkelijke Fool to Love. De skit die nu komt lijkt even wenselijk.
Helaas lijkt dit niet het gewenste effect te hebben. Blue Wind is namelijk maar matig en vooral wat rommelig. Beter is dan zeker het lieve en rustige Girlfriend. Nog maar niet te spreken over afsluiter Feels Like.

(bron: Opus de Soul)

Het vermaarde Daptone label kent vele gezichten. Er zijn er een paar heel bekend zoals Sharon Jones en Charles Bradley, maar daar achter werken nog vele andere steengoede artiesten op de achtergrond. Na het sterke debuut komen Naomi Shelton en haar Gospel Queens met een vervolg. Die vorige plaat van doorspekt van de gospel en dat zal naar verwachtingen op deze nieuwe telg niet heel anders zijn. Al laat Sinner wel horen dat we het toch meer richting “gewoon” de soul moeten zoeken. Een nummer met een goede groove. Op Movin horen dan juist wat meer smoove. De sound en vooral het tempo is wat smoother. Heaven is Mine brengt de groove uit de opener dan weer terug naar ons en ook op het erg sterke Bound for the Promised Land grooven de dames lekker verder. Ook It’s A Cold Cold World is erg goed zeg! Ik wordt meteen goed in de sound gezogen. Dit is weer eens onvolprezen vakwerk van Daptone.
Een tandje terug wellicht? Nee hoor! I Don’t Know is ook een topper net als het erg lekkere Get Up Child. Onversneden tot en met! Luister maar eens naar One Day, dan weet je hoe de onversneden soul moet klinken. Zo wordt het gelukkig nog steeds gemaakt. En ook de onmiskenbare gospel mag niet ontbreken. Luister naar I Earned Mine en constateer: gospel it is.
Dat Humble Me and Thank You Lord me wellicht iets minder opvallen vind ik helemaal niet erg, want in deze topkwaliteit is niet al teveel opvallen nog steeds van hoge kwaliteit. Opvallend nummer is wellicht Everybody Knows. Dit nummer is wat smoother en swingt lekker. En dan is deze plaat helaas wel over.

Sterke composities en fijne ritmiek karakteriseren deze nieuwe plaat van Naomi Shelton & the Gospel Queens. De teksten zijn gospel, maar muzikaal is veelal soul met die old school rolverdeling van leading vocals en backing vocals. Eigenlijk moet elke zelfgerespecteerde soulliefhebber deze plaat opzetten.

(bron: Opus de Soul)

Ben een liefhebber van Nas, maar dit album valt me vies tegen. Het is mij vooral allemaal te vlak. Nergens verrast het erg. Grootste gruwel is nummer 'Make the World Go Round'. Favoriet is het daaropvolgende 'Hero'. Maar echt boeien kan het mij dus niet.

Dit album start uiterst stemmig, met ook wat mooie koortjes op Kansas, verzand daarna in vocale tierelantijntjes op Atrium, waar Sirens ruimte aan de saxofoon biedt. Vanaf Pool is het te benoemen als relaxed, maar niet al te spannend en die benaming/benoeming wordt voor de rest van het album wel redelijk steady vast gehouden. Eigenlijk is het vervolg dus niet al te bijzonder te noemen na een best aardige start.

Mooi is de vrije en jazzy inslag op opener Cloud Cover wel te noemen. Waarna het lekker relaxed vervolgt met Humidity, of juist iets meer groove in Control. Lekkere muziek ook daarna met de nummers Gimme Ya Love, Love Light (lichtvoetig nummer), Letter to Myself, I Won't Cry (fijne ritmiek) en Colour. Dromerig met afsluiter Sunday Morning en ontspannen met There is Light in Everything.

Van best geinig tot niet boeiend, dat is ongeveer het grensgebied dat dit album bestrijkt. Haar album 'Unwritten' vond ik zeer goed te versmaden, daarom heb ik me ook maar eens aan deze nieuwe cd gewaagd. De catchy single 'I Wanna Have Your Babies' stemde me ook al positief (mits ik het nr niet te vaak hoor).
Dan over het album zelf. Het is makkelijke pop voor het mainstream publiek, en dat was te verwachtten. Het is dan ook nog wel pop met wat kwaliteit, die alleen nergens verrast. Het cd'tje kabbelt een beetje voort en op een gegeven moment heb je niet echt door waar je nou naar luistert. Het interesseert steeds minder naar het einde toe. Boven de middelmaat komt het zowiezo niet. Voor de muziek geef ik 2,5 ster, een onvoldoende dus. Maar Natasha's frisse verschijning verzocht nog een extra 0,5 ster. Dus kom uit op 3 sterren.

Deze dame heeft op menig dancetrack de vocalen verzorgd. Op haar album uit 2014 horen we vooral R&B en kleine verwijzingen naar soul. Dit album is vooral bezig met een soort goedkope versie van Mary J. Blige te spelen. Het acteren gaat haar duidelijk niet goed af. Ik mis een eigenheid, een verrassing en bovenal de echte overtuiging. Saaie nummers volgen elkaar op en worden soms zelfs vervelend.

Zo onderhand mogen we Nathaniel Rateliff wel een bekende naam noemen. Dit keer met een intieme, wat timide plaat. Fijne muziek waarin je vooral een goede mix hoort van de soul en country/folk. Zijn stem is zeer prettig om naar te luisteren en de liedjes zijn mooi sfeervol. Het heeft allemaal een wat stemmige, intieme sfeer met wellicht alleen 'Mavis' als vrolijkere noot qua toon. Fijne plaat.

Je hebt van die muziek waar je heel conformtabel in kan “hangen”. Net zoals je zeg maar comfort food hebt, is er ook comfort music. Daar valt voor mij de muziek van Nathaniel Rateliff & the Night Sweats onder. Ze doen al een tijdje mee nu en maken vaak muziek in dezelfde stijl, met dezelfde gedachten en dat bevalt gewoon heel goed. Ook dit nieuwe album, ja ik verklap het vast, valt weer goed in het laatje. Het begin en dan met name de eerste twee songs klinken wel wat meer poppy dan ik gewend ben van dit muzikale gezelschap. Maar ja, dan heb je die heerlijk doorleefde stem en dan is snel alles wel goed. Of het nu wat meer lijzig (South of Here) of juist wat meer bluesy (Call Me) is, die stem draagt toch wel veel van de songs. Voeg daaraan toe dat de instrumenatie ook uiterst fijn is en je zit weer in die comfort music zone. Wederom een erg fijne plaat.

Album nummer vier alweer van dit gezelschap. Pas tijdens de vorige plaat uit 2015 ging het wat meer de soulkant op en dat genre combineren ze dit ook weer met de nodige folk. Een zeer prima plaat moet ik zeggen en eigenlijk mijn eerste echte kennismaking met Rateliff en consorten. Er is genoeg te genieten waardoor ik geen specifieke nummers kan noemen, mede omdat het album ook al één geheel aan voelt. Aan de andere kant is het daardoor ook wat teveel één, waardoor echte hoogtepunten ook niet boven komen drijven.

De muziek van Nathaniel Rateliff zijn Night Sweats is altijd erg smaakvol geweest. Een kans om dit voort te zetten met deze nieuwe worp. Natuurlijk is er weer die fijne stem met dat prettige rafelige randje van Nathaniel Rateliff zelf. Muzikaal gaat het aardig wat leuke kanten op. De ene keer horen we wat meer country (the Future, What If I), de andere keer wat meer groove (Love me Till I’m Gone, Survivor, What If I). De ene keer wat donkerder en ingetogen qua sfeer (Face Down in the Moment, Something Ain’t Right) of juist wat vrolijker (I’m On Your Side, So Put Out, Love Don’t). Door de gemene deler zou je dus zeker kunnen zeggen dat er meer dan genoeg variatie te vinden is op dit album, dit zonder een consistent geheel uit het oog te verliezen. Wederom een smaakvolle, sfeervolle plaat van Rateliff.

Deze mannen zijn multitalenten, want alles wat ze doen is via het stembanden of lichaam. Schrapen over de huid, beatboxen en nog vele meer.
Het album is een wirwat van R&B en hiphop en kan niet altijd even boeien, maar met de wetenschap van mijn eerste zin is het toch best wel bewonderingswaardig.

Deze cd nomineer ik maar meteen even voor 'Meest Tegenvallende Plaat 2007'. Per luistebeurt wordt het alleen maar saaier, zeurderiger, irritanter en vooral slechter. Gooi er een ster vanaf.

Nee jo! Is die Ne-Yo daar nu opeens weer? Hij maakte in eerste instantie furore als schrijver voor anderen, maar met de smooth single So Sick brak hij uiteindelijk ook zelf door. Daarna had hij zo ongeveer elke keer een album nodig om een hitsingle te hebben. Deze nieuwe plaat is nummer zes namelijk al en op zo ongeveer elke plaat staat maar één hit. Soms goed, soms aardig. Wat brengt Non Fiction in dit geval dan?

In eerste instantie brengt het zo op het oog veel interlude. Ne-Yo houdt er duidelijk van tussen zijn nummers door te praten. Over die stukjes zeg ik: afsluiten en geen aandacht aan besteden. Na een korte intro neemt hij ons mee in het saaie Everybody Loves. Dat doet inderdaad iedereen, maar niet van dit soort makkelijke nummers. Te makkelijk. Datzelfde label kan ook op het nummer Run geplakt worden. Geen al te boeiend begin dus, wat nog maar eens onderstreept wordt door Integrity.
Een stukje prettig is het aardige One More. Dit nummer is niet meteen heel verheffend, maar wel een stuk meer aanstekelijk als voorgaande tracks. Datzelfde geldt voor Time of our Lives, al is dit wellicht een iets te simpele dancetrack. Ach, hitpotentie heeft het zeker en dat is toch een doel voor Ne-Yo. Who’s Taking You Home gaat op dezelfde dancevoet verder om dan toch wel te verrassen met het leuke Coming With You. Dit nummer heeft een soort van fijne lichte funkyness dat mij wel aanspreekt. Laat het lekker op dit niveau doorgaan zal ik zo zeggen.
IJdele hoop, zo blijkt. Het tempo wordt namelijk naar beneden geschroefd en de toon wordt een stuk zoeter. Eerste de ballad Take You There, daarna de midtempo Good Morning. Het glazuur spat werkelijk van je tanden, maar the ladies will like it.
Hij komt wat sterker terug met de typische R&B-track Make it Easy om dan door de ondergrens te zakken op Money Can’t Buy. Dit nummer is toch wel gewoon slecht te noemen. Hier wil je de zuurverdiende centjes niet aan uitgeven.
Ik luisterde de uitgebreidere bonus-versie, dus ga rustig nog even door. Religious is al even saai en dertien in een dozijn als de opening van dit album. She Knows bevestigd de wisselvalligheid maar weer eens. Best een lekkere track die het vast goed zal doen op menig feestje. Ook She Said I’m Hood Tho is erg dansbaar.
Na het, wederom, saaie Story Time en Why komen we uit bij misschien wel het beste nummer van dit lange album. Congratulations is gewoonweg een prima song. Zit goed in elkaar, prima gezongen ook en catchy genoeg. Het aardige Worth It daarna is niet eens zo’n hele grote adelater, wat dan wel weer geldt voor afsluiter Body On You. Dit nummer is een regelrecht zooitje. Van alles bij elkaar geplompt en een nummer van gemaakt.

Wisselvalligheid die toch duidelijk naar de negatieve kant van de weegschaal op helt. Meer dan een paar aardige nummers weet Ne-Yo ons niet te geven op Non-Fiction. Toch maar weer één hit van dit album en snel weer een nieuwe plaat maken om daarmee ook weer één hit te scoren?

(bron: Opus de Soul)

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Neil Young is een bekende naam, maar veel van zijn muziek heb ik nooit gehoord. De muziek van dit album laveert prima voort. De country gedreven songs bevallen me prima en bijvoorbeeld After the Gold Rush krijg ik een Let It Be gevoel. Er zit duidelijk wat melancholie in de muziek. Verder is het prettige muziek. Best een mooi album om te ontdekken.

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Bekende naam, minder bekend met de muziek.
Andermaal Nei Young. Niet te vinden op Spotify, maar wel gevonden via YouTube. Redelijk melancholisch album van zijn hand. Geen verkeerde muziek voor mij, maar ook geen muziek waar ik stijl van achterover sla. Gewoon prettig wil ik het wel noemen.

Erg saai en eentonig album van Nelly, alleen Hot in Herre hoor ik nog weleens, de rest laat ik liever liggen. Het lijkt echt téveel op elkaar.

1,5 ster.

Een bijzonder saaie bedoening is het laatste album van Nelly Furtado geworden. Ze gaat opeens de hippe dame uithangen en dat valt me toch wat tegen. Geen enkel springt er echt uit en het is schering en inslag dat de liedjes op elkaar lijken.

Bijna niemand werkt zo hard als Benjamin Herman. Had hij een hitalbum met Daniël von Piekartz, gaat ondertussen ook lekker verder met zijn New Cool Collective. Voeg daar de vele live-optredens en ondersteunende rollen aan toe en je weet dat deze man een bezig bij is. Met zijn collectief kwam hij dit jaar met dit album. Een plaat die verrassend zomers klinkt voor de releasetijd. De cover verklapt dat wellicht al wat. Een plaat met een positieve vibe, soms wat rustiger dan gewend, maar muzikaal altijd driedubbeldik in orde. Wat is het toch altijd leuk om naar New Cool Collective te luisteren.

Johnny Gill, Bobby Brown en Ralph Tresvant kennen we van New Edition. Dit laatste album is er letterlijk uitgepoept voor het spekken van de bankrekening. Het begint aardig, maar daar haalt het niets meer uit.

Bij het lezen van haar naam weet je ergens al dat ze Welsh is. Haar basis het vertellen van verhalen. Zo steekt ze haar songs in. Verhalen ook uit haar persoonlijk leven, onder andere over mentale problemen, onzekerheid en meer. Haar instrument is in de basis de gitaar en haar inspiratie haalt ze duidelijk uit de oude soul. Natuurlijk wel een modern jasje. Het is misschien even wennen aan haar aparte stem, maar dat geeft de muziek ook wel lekker wat eigenheid. De eerder genoemde oude soul geeft ze graag een pop-karakter mee waardoor veel van de nummers zeer prettig in het gehoor liggen. Het mist misschien af en toe een randje, maar helemaal missen doe je dat ook niet. Dit album is toch wel een erg fijne ontdekking hoor. Dit album gaat zeker nog vaak gedraaid worden bij mij thuis.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Een wat neerslachtig album. De stem van Nick Cave is er niet per sé één waar ik heel lang goed naar kan luisteren. De sfeersetting is wel prettig door het hele album doorgezet, als een soort concept. De zwaarlijvigheid van die sfeer zorgt er wel voor dat het album er eentje is waar je maar net zin in moet hebben. Zelf vind ik het niet slecht, maar echt achterover sla ik ook niet.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Er zit in de finale van de MuMeLadder altijd een nummer (volgens mij ook altijd dezelfde) van hem. Verder niet bekend met de muziek. Een heel herkenbare stem natuurlijk, met die diepe klanken. Die stem past ook goed bij de ingetogen vibe die het album heeft. De melancholie is soms van de nummers af te schrapen en dat is allemaal best smaakvol aangepakt. Heb ergens wel het idee dat dit album niet direct een heel goede graadmeter voor zijn oeuvre is.

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Wederom een album van Nick Cave en wederom eentje die ik nog niet kende. Opener is wel mooi, dus dat is in ieder geval een goed begin. Deze wat meer rustige Nick Cave doet mij sowieso wat meer dan andere muziek die ik weleens van hem hoorde. Voeg daarbij dat ik steeds meer aan zijn stem ga wennen. De eerste 4 songs zijn goed, de zesde ook en daarna vanaf song 10 weer.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Voor het eerste dat ik dit gehele album beluisterde.
Nick Drake is voor mij misschien wel dé uitdekking uit de MuMeLadder. Alle losse nummers die ik daarin hoorde vind ik prachtig. Echter me nooit in een geheel album verdiept, tot aan dit project dus. Het album staat vol met dromerige, sfeervolle liedjes bezongen met de mooie, warme stem van Nick Drake. Ik vind het prachtig en 11 songs lang genieten.

Deze Britse band met de duidelijk voorman een een hang naar rare albumtitels is terug. Terug met een nieuw album waarvoor ze een blik gastartiesten hebben open getrokken. Ze pretenderen heel erg funky te zijn, maar dat valt mij toch wat vies tegen. In mijn optiek komen ze op deze plaat vaak niet verder dan aardig of wel lekker funky. Te vaak is het saaie en pretentieloos. Dit komt mede door toevoeging van niet al te boeiende gastartiesten.