Al sinds 2011 heeft de Duitse Y’Akoto een groep trouwe fans achter zich weten te scharen. Ik hoor daar niet per sé onverdeeld bij, maar vindt haar wel een bijzonder interessante artiesten door de mengeling van stijlen die altijd bij haar terug hoort. Dat is met Mermaid Blues niet anders, wat ook weer resulteert in een zeer prettige sound.

Alweer het 4e album van deze Franse zangeres waar bij mij de vorige plaat helemaal niet zo goed beviel. Daarom nog een kans voor deze dame met Night Sailin'. Een kans die ze toch wel aardig aanpakt. Haar heldere stem was al bekend en muzikaal is het niet heel wereldschokkend nieuw. Maar in tegenstelling tot eerder wordt het nu vaak wel prima uitgevoerd. Veel easygoing en daardoor weinig verrassend, maar ook vaak genoeg prettig. On a Mission, Walked Out en Je Suis Venue Te Dire Que Je M'en Vais zijn de beste songs van dit album.

De Franse Yasmine Kyd is een zangeres die zich vooral in de beurt van de jazz beweegt. Vaak ook omschreven als easy-listening. Daar proberen ze op dit album nog wel eens wat leuks mee te doen maar dat pakt helaas niet altijd even goed uit. Zo klinken de hiphopbeats bij Thrill wat ongepast en verzand de ontspanning te vaak in slapheid. Eigenlijk is alleen Forget Them wel chill.

Oersaaie plaat. Eigenlijk is alleen Patterson Plate interessant.

Een album dat in legio eindejaarslijstjes te vinden was, maar volledig langs mij heen was gegaan. Laten we het houden op beter te laat dan nooit. Het album opent met het spoken word nummer Flylo Tweet. Er wordt wel een bijzondere sfeer neergezet. Daarop volgt het lekker relaxte Bad Company, dan weer de fijne muziek op Late Night People. Niet per se een imponerende stem eerlijk gezegd. Fool's Gold biedt een warme sound, dit is mooie muziek. Where Did You Go? is echt een heerlijk nummer. Rijk, warm en intiem zijn zomaar wat termen die in mij op komen. Ook Sign an Signal is weer fijn, net als het heerlijk relaxte From a Lover en het fijne lome Eye to Eye. Pieces is al net zo fijn en het dromerige Pass it Back biedt net even wat anders. Tomorrow's Child en Match in My Pocket zijn mooie en relaxed. Daar valt Legacy ook wel onder, evenals de hele fijne afsluiter Sea Glass. Dit is een mooie plaat geworden.

Als je zoekt op Yebba dan kom je er al snel achter dat ze samen heeft gewerkt met een aantal bekende namen, waaronder PJ Morton, Ed Sheeran, Sam Smith, Drake en A Tribe Called Quest. Met dit album Dawn staat ze volledig op eigen benen. En het idee dat ze bij het maken van deze plaat hebben opgevat is dat vooral haar stem het moet doen. Maar die stem is daar toch echt iets te dun voor. Qua sfeer zit het trouwens vaak wel goed op de nummers. Jammer dan dat ze zich met haar wat schelle stem te veel lijkt te willen bedienen van stemakrobatiek of saaie herhalende teksten. Het lieflijke Distance, het kleinere Far Away en opener How

Luisterend naar albums probeer ik de muziek vaak in termen te vangen. Bij de muziek van Yellow Days kom ik uit op termen als: laidback, relaxed, groove en funky. En als je die 4 woorden dan combineert dan heb je wel het gehele album te pakken, want nummer na nummer bediend het zich van die 4 stijlen. De vibe is daardoor door de gehele plaat hetzelfde. Dat kan voelen als prettig, maar daarvoor is de speelduur hier wellicht wat te lang. Hierdoor gaat het voor richting het einde wat teveel van hetzelfde zijn.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Wederom een album dat ik nooit eerder hoorde. Na een aantal luisterbeurten moet ik zeggen: een interessante en ook wat ingewikkelde trip is dit album. Het komt mij over als zeer rijke muziek. Er gebeurd van alles, wat het soms wat ingewikkeld maakt. Maar doordat er van alles gebeurd houdt het er ook wel mijn aandacht aan vast. Volgens mij kent mijn vader dit niet, maar zou het zeker iets voor hem zijn (aangezien ik al vaker naar zijn platenkast memoreerde in dit topic). Ik luister dan graag met hem mee.

Met haar prachtige debuut Walk Through Fire wist Yola meteen te overtuigen met haar mix van soul en country. En als er dit jaar een album is waar de cover een misfit is met de muziek dan is het wel op dit album. Je hoort bij opener Barely Alive meteen weer die sympahtieke en mooi gezongen muziek die je van Yola kent. En dan toont ze de kunde van haar uiterst wendbare stem nog maar eens extra op het makkelijke Dancing Away in Tears. Op Diamond Studded Shoes gaat ze juist meer de country kant op. Vrolijk en dansbaar in dit geval. Je kan hier bijvoorbeeld prima een jive op dansen. De country vibe wordt vastgehouden op het rustige Be My Friend. Ze laat haar gitaar hier ook wat meer z’n werk doen. Een gitaar die we weepend horen op Great Divide. Een lekker relaxed en mooi ontspannen nummer. Rust die je ook kan vinden in Starlight. Een makkelijk muziekje. Prachtige verfijning in de zang dan juist weer op If I Had to Do It All Again. Een heel mooi nummer is dat. Waarna we door kabbelen op Now You’re Here en meer de country opzoeken in Whatever You Want. Dan wordt het juist weer dansbaarder en vrolijker op Break the Bough gevolgd door het uitgesmeerde Like a Photograph. De titeltrack is tevens de afsluiter van dit prettige album. Een nummer waar een mooie beleving in zit.

Voor mij was Yola zo’n artiest die er opeens was. Nog nooit eerder van gehoord, maar op het eerste gehoor wel meteen overtuigend en interessant. Ze alleen minder onbekend dan in eerste instantie gedacht met achtergrondzangwerk bij Massive Attack en leadzang bij Phantom Limb. Nu staat ze dus op eigen voeten, samen met haar gitaar.

Opener Faraway Look laat meteen de basis horen voor wat je van dit album kan verwachten. Een prachtige, volle en warme stem in een sfeervol nummer met aardige tierelantijntjes. Een warme sound die ze nummer na nummer met zich meeneemt. Ook op het korte Shady Grove, of het meer country-achtige Ride Out in the Country. Een genre waar ze sowieso meer mee doet op deze plaat. It Ain’t Easier blijft in de country, maar ook met de nodige rauwheid in haar mooie stem. Neem bijvoorbeeld de titelsong waar haar warme stem nog eens extra opvalt. En het is ook haar stem die een makkelijke meebeweger als Rock Me Gently extra cachet geeft. Of zoals die dat doet bij Love All Night, waar je country hoort zoals je dat verwacht te horen. Deep Blue Dream gaat makkelijk mee in de warme sound, waar Lonely the Night van slaperig naar de nodige bombast gaat. Op Still Gone vallen de vrolijke belletjes op en het trage Keep Me Here is net niet té traag. Afsluiter heet Love is Light. Een lekker, maar ook wat makkelijk nummer. Een afsluiter van een toch wel fijne plaat en een plaat die bewijst dat Yola prima op eigen benen kan staan.

Shawn Lee en Andy Platts zijn in hun vorm van Young Gun Silver Fox aardig actief en productief. Hun stijl van muziek als Young Gun Silver Fox is wel alle albums door redelijk hetzelfde gebleven. Ook op dit nieuwe album hebben ze die stijl niet losgelaten. Dat maakt het allemaal niet per se minder goed. Want die fijne relaxte vibe met wat lichte swing ligt gewoon heerlijk in het gehoor. En er zitten ook altijd wel fijne oorwurmpjes in (hier is dat West Side Jet en Sierra Knights). Je krijgt dus weer wat je mag en kan verwachten en daar is in deze vorm helemaal niks mis mee.

Het eerste en meteen laatste album van Young Jeezy. Vind zijn raps veel te sloom en te eentonig, net als de producties by the way. Doet me echt helemaal niks.

1,5 ster.

Ja Inzpired, echt een 1
Alle platgewalste paden worden nogmaals bereden. En zo anders is haar stem niet, vooral omdat ze van die overdreven vervelende zanglijntjes gebruikt. Ongelooflijk standaard, productioneel niet zo best en tekstueel dramatisch.
Maar, misschien vindt jij het wel leuk.

Opeens was ze er, de Maleisische zangeres Yuna. Tenminste, zo is mijn beleving van haar introductie als meer bekende zangeres. In 2010 kwam een uitstekende debuutalbum uit en in die tussenliggende zes jaar heeft ze zeker niet stil gezeten. Met Chapters is hier namelijk deel vier uit haar oeuvre.
Yuna zingt graag in een combinatie van haar moederstaal en het Engels. Op dit nieuwe album hoeft ze het tevens niet alleen te doen. Usher is bekendste gastartiest en daarnaast zien we ook Jhene Aiko terugkomen op de tracklist.

Het lichte Mannequin opent het album. Prima aanvanger, ontspannen en lekker in het gehoor. Die ontspannen slaat wat meer om in saai op Lanes. Dit nummer kan mij dan ook een stuk minder boeien dan de prettige opener. Gelukkig herpakt zij zich en brengt samen met Usher het mooie Crush. Een nummer met een dromerig karakter. Zeer prettige song.
We zullen het blijkbaar met ups en downs moeten blijven doen want Unrequited Love hangt voor mij weer wat meer tegen het saaie aan. Vooralsnog geen heel steady begin van een album. En dat zeg ik na vier nummers van de in totaal dertien.
Ze kiest de veilige weg en doet het rustig aan met Best Love. Wederom een alleraardigst nummer, net als het nog rustigere Used To Love You. Two in a row, gelukkig. Moet ik ook zeggen dat de toevoeging van Jhene Aiko mij hier zowaar een keer niet irriteert. Ben niet de grootste liefhebber van haar stem. Nummer wordt trouwens wel gedragen door Yuna.
De versnelling kan blijkbaar nog meer terug gezet worden, getuige Too Close. Past perfect in het rijtje waarnaar we nu aan het luisteren zijn. Een nummer waar helemaal niks mis mee is. Wordt het dan vier op rij qua stijl? Nee, Yuna verrast mij toch wel een beetje met Best of Me omdat dit nummer een stuk moderner, noem gerust hypermodern, klinkt in tegenstelling tot vorige songs. Het pakt wel aardig uit. En dat pakt ze door met Your Love. Was het begin van het album nog zo rustig, gebeurd er nu opeens van alles. Fijne en nodige afwisseling mij dunkt.
All I Do kenmerkt zich door de typische ballad-ingrediënten en doet weinig fout. Dan valt het meer uptempo Places To Go een stuk meer op. Een erg lekker nummertje en wellicht samen met Crush mijn favoriet van dit album. Al valt het mooie en ingetogen Poort Heart daar wellicht ook wel aan bij te voegen. Time sluit het geheel op eigen rustige wijze af.
Een album met wat heen en weer sprongen op het gebied van kwaliteit. Niet altijd even consistent, maar aan de andere kant ook meer dan genoeg om van te kunnen genieten.

(bron: Opus de Soul)