Enorme populariteit is iets wat H.E.R. ten faveure is gevallen de laatste tijd. Zelf nooit zo in H.E.R. verdiept op af en toe een los nummertje of een EP’tje na. Dus me maar eens gewaagd aan deze volledige plaat. Het opent met We Made It, waarop flauw rapachtige zang te horen is met overstuurde beats. Als meer echt zingt dan is haar stem toch wel wat te dun. Die toch wat matige zang trekt ze probleemlos door naar de titeltrack, Trauma en het slappe Damage. De eerder genoemde overstuurde beats vallen ons ook weer ten deel op Find a Way (inclusief matige rappers). Gelukkig lijkt het dan wel wat goed te komen met het leuke en aanstekelijke Bloody Waters. Zo wil het wel meer horen. Maar dat wordt duidelijk niet doorgetrokken in het inspiratieloze Closer to Me. Evenals niet in Come Through waar het album een saaie fase in gaat via My Own, Lucky, Cheat Code en van song naar song door naar Process. Een nummer waar zowaar wat meer zin en energie in zit. Ook Hold On heeft wel iets. Dat zet de teller met aardig leuke songs toch al op 3. Maar daar blijft het dan toch wel bij. Ook alle opvolgende zes songs stellen zeer weinig voor.

Volume 1 is duidelijk het eerste dat H.E.R. uitbrengt. Het is dus een EP, een EP die start met het bekende moderne rnb concept op Losing. Daarna horen we het wat meer stuiterende Wait for It, wat verder niks aan het concept wijzigt. Facts is van het zelfde, maar met meer bliepjes en U heeft dan juist wat meer zang, swing en bounce. Dan horen we ook nog het platte Focus en het rustigere Jungle (met tegenvallende rapper). Pigment is de niet al te boeiende afsluiter.

EP’tje van één van hen die zich op de moderne R&B schaal begeeft. Eerst doen ze Lauryn Hill matig na, daarna is het wat slapjes om via een interlude naar gewoon slecht te gaan. Dan heeft het wel iets met Feel a Way en ook de afsluiter is best fijn.

Deze man had al zo zijn successen met the Midnighters. Dit door James Brown geproduceerde album moest dat succes weer terugbrengen.

How You Gonna Get Respect – lekker funky opener
Teardrops on Your Letter – mooi, gedragen nummer
You’re So Sexy – swingend, en lekker funky nummer
Funky Soul Train – swingt en grooved nog even lekker door. Goed hard gezongen ook. Refrein werkt ook goed.
Slip Away – stukje rustiger, maar wel mooi
Which Way Shoul I Turn – zitten duidelijk genoeg blazers in
With Your Sweet Lovin’ Self – die groove en dat ritme zijn wel echt heel lekker
Are You Lonely for me Baby – lijkt erg op het origineel, maar Hank heeft een ijzersterke stem natuurlijk
Thrill on the Hill – let’s go let’s go let’s go
Woman is Man’s Best Friend – prima nummer
Unwind Yourself – fijn gezongen vooral
Come On Wit It – fijne groove andermaal

Energie genoeg altijd met dit gezelschap. Dat hoor je ook weer meteen vanaf het begin van dit album. Het ramt er lekker in en met alle nummers gaat dat wel door. Eigenlijk is er bijna nergens iets mis mee. Misschien is dan Sinner wat te schreeuwerig en zijn de ballads/rustige nummers minder dan het uptempo werk. Maar concluderend gezegd wel gewoon een prima plaat.

Na zeven jaar hard werken en één EP brengt Hanorah met die Perennial haar debuutalbum uit. Op opener Candle Wax valt meteen haar diepe stem op. Vrij laag en verpakt in een relaxte sound. Blijft het dan hele album zo relaxed? Nee, niet per sé want soms zit er ook wat meer groove in de nummers. Neem daar bijvoorbeeld If Life Were a Movie voor. Maar inderdaad het merendeel is rustig en lijzig. De link met bijvoorbeeld een Sade zit ook constant wel in mijn hoofd bij het beluisteren. Een aardige plaat, prima luistervoer zonder echt op te vallen en/of te verrassen.

Har Mar Superstar, je moet er maar op komen om dat als artiestennaam te gebruiken. Dat lukte Sean Tillmann wel en met die naam brengt hij in 2013 Bye Bye 17. Dit is alweer zijn vijfde album, dat hij uitbrengt op het label van Strokes frontman Julian Casablancas.
Om heel eerlijk te zijn heb ik van voorgaande vier albums niet bijster veel nummers gehoord, wat weer het voordeel meebrengt dat ik totaal blanco deze plaat in ben gegaan. De cover is in ieder geval vrij retro en bij hippie-achtig. Eens kijken of we dit ook terughoren in de muziek.
Qua sound is het inderdaad retro. Tenminste, dat is wat we terughoren op albumopener Lady You Shot Me. Met wat rockinvloeden en energiek opent dit album prima. Waar daarna Prisoner meer leentjebuur speelt bij de disco.
Everywhere I’m Local kan niet al te veel boeien. Restless Leg valt op door de vrolijke ritmiek en 12:12 is juist weer wat rustiger. Het gaat dus aardig af en aan op deze plaat. Ook tekstueel, de ene keer dolkomisch dan weer tragisch verdrietig. Wat moeten we ermee aan? Dat is eigenlijk wel een beetje de vraag die op onze lippen speelt als we dit album beluisteren.
We Don’t Sleep kan niet boeien, een stuk meer doet WWW dat wel. Dit nummer vat uit de doowop, wat altijd wel een leuke sfeer meegeeft.
Rhythm Bruises bruist, net als Don’t Make Me Hit You. Afsluiter Late Night Morning Light is dan weer aan de saaie kant. En na tien nummers weet ik nog steeds niet goed wat ik ermee aan moet. De retrosound horen we door het hele album. De ene keer energieker als de andere keer. Maar helemaal overtuigen doet het toch niet.

Zag deze dame voor het eerst op een DVD van Andrea Bocelli waar ze ook wat lijntjes meezong. Ik werd meteen bevangen door haar geweldige stemgeluid. En dan dit album.
Geweldige stem, matige producties. Erg jammer, want met zulke vocalen kan je echt een topalbum maken, wat haar tot nog toe niet gelukt is.

Ik wil het toch even bij één van deze serie plaatsen.
Bij mijn stage bij EMI/Blue Note heb ik deze Blue Note Legends serie mogen ontwerpen en samenstellen. Was erg leuk
Vooral als ik 'm in de winkel zie liggen.

Funky jazz van de bovenste plank. Één van mijn favoriete jazzplaten. Gewoon fantastisch werk dat ik iedereen aanraad.

4,5 ster.

Ken Hi-Tek van zijn samenwerkingen met Talib Kweli bij Reflection Eternal. Maar dit album haalt het niveau van die cd niet. Nummers 3, 4, 9, 11, en 14 vind ik erg weinig aan en skip ik zelfs. Maar nummers 5, 12 en vooral 15 en 18 vind ik weer erg vet en zet ik ook vaak als single-track op.

3,5 ster.

Ik heb een soort haat-liefdeverhouding met Hiatus Kaiyote. Albums als geheel kunnen mij nooit heel lang bij blijven. Losse nummers interesseren mij dan wat meer. Een nieuwe poging met die Love Heart Cheat Code. Na een soort intro horen we het rustige (maar met onderliggende groove die net niet helemaal los wil komen) Telescope. Deze wordt gevolgd door Make Friends waarin ik net wat lijk te missen. Net dat ene om volledig te overtuigen. Het lekker funky Everything’s Beautiful bevalt dan een stuk beter. Een heel fijn nummer is het. Helaas is dan Dimitri het ook net niet helemaal. Longcat zie ik als een tussendoortje en How to Meet Yourself is gewoon wel prima. De titeltrack dan, dat is wel weer helemaal raak. Lekker nummer met een goed ritme. Cinnamon Temple is wat vuiger en ruiger en bevalt mij ook wel. Afsluiter White Rabbit is vooral veel gekkigheid, iets wat mij niet zoveel doet. Daarmee ronden we dus wederom een zo-zo plaat af van Hiatus Kaiyote.

Het is altijd interessant om naar de muziek van Hiatus Kaiyote te luisteren. Hiatus is altijd zo vindingrijk dat je weer nieuwe dingen ontdekt in hun muziek. Muziek die vaak erg boeiend is. Dan is dit Mood Valiant toch wel wat anders ingestoken dan hun vorige platen. Het is allemaal wat meer soft, zwoel en smooth vergelijken met die vorige albums. Het is allemaal niet heel erg slecht, maar ook te vaak te weinig bijzonder. Dat laatste is nou net één van de eigenschappen die de muziek van Hiatus Kaiyote normaal wel karakteriseert.

Dit album start met het ontspannen Broom en song voor song gaat het dan wat op elkaar lijken als je woorden moet gebruiken om de songs te omschrijven. Je kan het hebben over sereen, kabbelend, liefjes, floatend, laidback, niet zo boeiend of wel aardig. Het is mij allemaal wat te saai en onopvallend op dit rustige en serene album. Voelt wat teveel aan als achtergrondbehangmuziek.

Britse artiest die het album uiterst energiek begint met het leuke Sinner. Daarna zakt het wel direct in tot aan het vinnige Colonel Hatchi’s Trunk Juice. Ook daarna wordt het weer minder waardoor het als geheel wat tegen valt.

Meer dan fantastisch jazzalbum. Silver is een waar virtuoos. Het gevoel, de ongelooflijke muzikaliteit, alles is gewoon perfect aan dit album. Mijn hele grote compliment.

Er is weer eens wat live-materiaal gevonden van Mr. Silver en uitgebracht op deze topplaat.

In 1958 werd Silver’s quintet, met in de nieuwe samenstelling de enorm getalenteerde maar ondergewaardeerde trompetist Louis Smith, tenorsaxofonist Junior Cook, bassist Gene Taylor en drummer Louis Hayes, zelfs gevraagd de zondag van het Newport Jazz Festival af te sluiten. Het optreden bevatte onder meer uitgerekte versies van ‘Senor Blues’, ‘Cool Eyes’ (eveneens van “Six Pieces of Silver”), ‘The Outlaw’ en ‘Tippin’. Het nooit eerder uitgebrachte, legendarische concert – een zeldzame live-registratie van Silver – verschijnt nu voor het eerst bij Blue Note Records onder de naam “Live At Newport ‘58”.
(even wat informatie: www.bluenote.nl)

Gewoon keihard aanzetten, dan hoor je alles wel meer en voel je het vooral meer. Topplaat!

Bijzonder catchy, de muziek van Hot Chip. De single 'Ready for the Floor' vind ik bijvoorbeeld erg fijn. Het album als geheel behoudt de kwaliteit niet in volle lengte, maar kan zeker boeien. Vanaf numer 9 wordt het vooral wat zwakker.

Het Britse Hot Coins is een band van frontman Daniel Berman die naar eigen zeggen vele stijlen samenbrengen. Of het nu funk, punk, new wave, electro, disco of hiphop is. Naar eigen zeggen moeten we dat allemaal terughoren in hun plaat The Damage is Done. En daarmee is meteen de titel van hun debuutplaat genoemd. Het is een vrij korte debuutalbum geworden, getuige de 10 nummers. Maar deze 10 nummers samen zijn wel goed voor bijna 50 minuten aan muzikaal plezier.
Daniel Berman kan bij anderen eerder bekend staan als Red Rack’Em, onder welke naam hij zich meer in de deep house beweegt. Het duurde hem zo’n vier jaar voordat hij deze plaat af had. Een totaal andere afslag in zijn muzikale leven dus.

Opener Geek Emotions heeft een 80′s vibe met vette bass en fluisterende vocalen. Die 80′s sfeer wordt groter op The Only Way. De synths, het gitaartje en de funky inslag maken dit een geslaagd nummer.
New Beat is weer wat meer spacy. De synths zijn weer erg aanwezig zoals op wel meer nummers van deze plaat. Leathered heeft dezelfde vibe.
Vocaal gezien wordt het wat interessanter op Freestyle Lover. Een nummer dat qua vocalen wat doet denken aan nummers van de Gorillaz. Iets wat te ook weer terughoren op Blizzard, al is dat nummer op een wat electronischere en eclectischere manier funky.
Confined is vooral interessant door het funky gitaartje, net als op Roadtrip de funk bepaald. Afsluiter I Ching is dan juist weer meer spacy, wat we ook terughoorden op New Beat.
Tussendoor zit nog het nummer Foxxy. Deden twee nummers ons aan de Gorillaz denken, dan doet Foxxy dat met betrekking tot The Streets. De raps, de stem, zo vergelijkbaar. Is zeker één van de vetste nummers van deze plaat.

Luister je naar The Damage is Done, dan hoor je synthesizers, dan hoor je 80′s en dan ook je funkyness. Daarnaast wordt er leentjebuur gedaan bij de bekende Gorillaz en The Streets, wat goede nummers oplevert. Een interessante plaat van Hot Coins

Maar dan ken je waarschijnlijk heel weinig van de afgelopen jaren.

Maar even zonder gekheid. Dit album van Houston is echt niet het beste R&B album van de laatste tijd. Simpele producties, simpele teksten, simpele zanger. Vooral gemaakt om te verkopen(verder niks mis mee) en niet om muzikaal goed te zijn.

Als je nog tips nodig hebt voor goede R&B mag je me best PM'en. Ik geef ze je met veel plezier.

Het was één van de grote verrassingen van muziekjaar 2012. Ik heb het over het album Total Loss van How to Dress Well. Wij schreven over die plaat: “Total Loss prikkelt. Het sterk uitgewerkte concept en de doorheen de hele plaat aanwezige thema’s schetsen een fascinerend beeld van How To Dress Well. Sereen, maar niet terughoudend de scheve schaats te rijden. Romantisch, hoewel voorzien van het macabere randje. Slim, doch worstelend in onzekerheid. Het confronterende menselijke aspect is wat Total Loss zo intens maakt. De imperfectie van het door emoties geleide wezen, het schemert door in elke noot van deze plaat. Muziek, niet met elk woord, maar wel altijd op gevoel, verstaanbaar!”
Nu is er nieuw werk. Zal onze aandacht jullie echt zo verrassen?

Om het over dit album te hebben wil ik graag starten met het tekstuele vlak. How to Dress Well, in de persoon van Tom Krell, heeft er tekstueel een bijzonder intiem en persoonlijke plaat van gemaakt. De cover zegt eigenlijk ook al genoeg. Kijkend naar de foto heb je wellicht snel door welke toon deze nieuwe plaat heeft. Met een blik alsof hij door je heen kijkt, zijn zonden en verdriet wegdenkend presenteert hij zich hier voor ons. Maar sluit de muziek daar bij aan?
Dat is zeker te beantwoorden met een ja. Opener 2 Years On (Shame Dream) heeft die mooie, verstilde sfeer die je verwacht bij de cover. Daarnaast wordt het niet vol in het gezicht, maar juist bijzonder subtiel gebracht. What You Wanted geeft dan al wat meer details weg, vooral op muzikaal vlak. Daar waar Face Again weer teruggaat naar de innerlijke verwerking.
Bang om potentieel hitmateriaal te maken is How to Dress Well ook niet. Dat horen we terug in het als popnummer aandoende See You Fall en het aanstekelijke Repeat Pleasure. Al ligt daar niet per se de kracht van Tom Krell. Nee, die ligt toch duidelijk bij het verstilde werk zoals Words I Don’t Remember is. Of wat te denker van het moderne Precious Love. Hier kan hij zijn emotie kwijt, zijn kunde.
Ik moet wel eerlijk zeggen dat naar het einde van het album toe de kwaliteit wel wat minder wordt. Zo verzand Childhood Faith in Love bijna in een meezinger en is A Power niet meer dan aardig te noemen. Ook de afsluitende songsVery Best Friend en House Inside behoren niet tot de top van deze plaat. Al zijn het prima songs. Die eerste kan je zelfs hitpotentie toedichten, ware het niet dat How to Dress Well te weinig bekend is bij het grote publiek.

Toegegeven, het erg hoge niveau van voorganger Totall Loss wordt op deze nieuwe telg niet altijd gehaald. Vooral als geheel en tegen het einde aan komt What is the Heart? een stuk minder bij mij binnen. Desalniettemin kunnen we zeggen dat het een album is geworden van een goed en vaak ook hoog niveau. Een album die zeker nog vaak uit de speakers zal komen.

(bron: Opus de Soul)

De elektronische pop, doordrenkt met r&b en wat soul van deze Amerikaanse man doet het al een tijdje goed bij mij. Vooral het uit 2012 afkomstige album Total Loss kan mij nog steeds erg boeien. Datzelfde niveau haalde hij niet met de opvolger uit 2014, maar ook dat kan je nog steeds een erg sterke plaat noemen. Over het algemeen blijft zijn debuut uit 2010 wat onder de aandacht, mede omdat in 2012 zijn echt grote doorbraak was.
Hij blijft wel netjes elke 2 jaar (2010-2012-2014-en nu 2016) een plaat uit brengen. Care is de nieuwste telg die weer echt in de buurt moet komen van die gelauwerde plaat uit 2012. Of dat gelukt is?

Dat lijkt er met opener Can’t You Tell in eerste instantie wel op. Een erg fijne opener met de herkenbare subtiliteit die Total Loss zo goed maakte. Dat geeft hij dan een andere dimensie met SAlt Song. Hier klinkt How to Dress Well namelijk onverwacht vrolijk. Fluitend neemt hij ons mee door deze ritmische song.
Wat minder te spreken ben ik dan wel weer over What’s Up. Dit wordt mij echt teveel pop en te weinig electronic/R&B. Het is een beetje cheesy te noemen. Dat poppy karakter behoudt hij helaas op Lost Youth/Lost You. Dit nummer kent wel wat meer bombast waardoor het wat meer opvalt, maar de algehele stijl staat mij een stukje minder aan. Het lijkt naar mijn idee ook niet helemaal bij hem te passen.
Gelukkig laat hij de betere kant van zichzelf horen op het sterke The Ruins. Hier krijgt het productioneel ook allemaal weer wat meer leven en lijkt er ook een beter en bovenal origineler idee achter te zitten. Op deze manier kan de beste man mij wel boeien. Net als hij dat doet op het ietwat meeslepende Burning Up. How to Dress Well lijkt de weg omhoog weer gevonden te hebben.
Hierna verrast hij ons met het springerige I Was Terrible. Een dansbaar nummer, dat wel. Maar qua feeling wat te slap, wat te eendimensionaal. Prima voor een feestje, maar dat is het ook wel. Dat minder dimensionale horen we ook terug op het lichtvoetige Anxious. Hij zoek het nu dus duidelijk even meer in deze kant.
Helemaal een tegenvaller is het saaie Time Was Meant to Stay. Een nummer dat nergens in op kan vallen, dat nergens in uitblinkt. Dan hoor ik liever rustige nummers als Made a Lifetime of They’ll Take Everything You Have. Ook afsluiter Untiteld is nog eens extra rustig en heeft wat mystieks.

Eigenlijk is dit het minste album van How to Dress Well die ik tot nog toe gehoord heb. Het is te weinig constant en de verrassing is nergens écht aanwezig. Hopen dat hij over de volgende twee jaar weer met een beter werk kan komen.

Er komt ook soul uit Ierland. Dit is niet zijn eerste EP, maar wel de eerste die ik beluisterde. Al luisterend valt zijn aparte stem op. Een stem die je herkent uit duizenden en die je echt kan intrigeren. Qua sound is het vooral popsoul dat bijzonder sfeervol gebracht wordt. De titeltrack bewijst dat al. Work Song heeft een hele moderne sound. Hozier weet goed hoe de elektronische invloeden de huidige soul en R&B beïnvloeden. Anders is dan ook weer het meer gitaar gedreven Arsonists Lullaby. Qua tempo en qua sfeer pakt hij wel dezelfde vibe mee. Afsluiter To be Alone valt ook weer onder dezelfde noemer en is eigenlijk de minste track van deze EP. Ondanks die afsluiter is het voor mij wel duidelijk: deze Ier is er één om in de gaten te houden.

Met Take Me to the Church weet Hozier de wereld al aardig te veroveren. Ik volg deze zanger al wat langer en was ook bijzonder te spreken over zijn EP’s. Er komen ook nummers van die EP’s terug op deze officiële eerste LP. Dat stemde mij natuurlijk positief en wat een hele goede reden om eens naar de muziek van deze Ierse zanger te gaan luisteren.

Het album opent met die bekende hit en hoe vaak ik het al gehoord heb, het blijft een bijzonder goed nummer. Vooral door die wisseling in genres. Na deze soul, blues, gospel opening verschuift de genreaanduiding wellicht een beetje. Op Angel of Small Death horen we namelijk een Hozier die meer richting de singer-songwriter kant gaat, om daarna met Jackie and Wilson veel meer pop aan zijn songs toe te voegen. Het hokjesdenken mag bij de muziek van Hozier duidelijk overboord gegooid worden. Hij mengt vele stijlen tot een goede blend en goede songs.

Met Someone New komt er een persoonlijke favoriet voorbij en ook To Be Alone is een goede song. De voor mij absolute topsong van dit album is toch echt wel From Eden. Dit nummer kende ik al van een eerder EP, maar blijft na al die tijd nog steeds staan als een huis. Alles wat Hozier in zijn kunde heeft etaleert hij in het prachtige From Eden.

Het album gaat daarna lekker door met In a Week, Sedated¸ het sfeervolle Work Song en het mooie en kleine Like Real People Do. Weer een andere muziekstroming horen we duidelijk terug in It Will Come Back. Ik heb het over de blues. Ook Foreigners God is een leuke track.

Er is eigenlijk maar één misser terug te vinden op deze plaat. Met Cherry Wine wordt het helaas wat saaitjes, maar gelukkig pakt Hozier daarna meteen weer door met het duistere In the Woods Somewhere en wederom het favoriete Run. Je weet dan onderhand wel dat je met deze plaat een goede plaat in handen heeft. Die consistentie bewijst hij ook nogmaals in de twee afsluitende songs. Hozier, een artiest om rekening mee te houden. Een artiest om in de gaten te houden want er zit heel veel in en dat komt er ook nog eens erg goed uit.

(bron: Opus de Soul)

De echte bekendheid voor Hozier begon natuurlijk met de ijzersterk single Take Me to Church. Hier na ebde de aandacht wat weg, maar dat betekende voor Hozier niet dat hij kwaliteitloze muziek ging maken. Ook zijn vorige plaat was ijzersterk en dan nu dus Unreal Unearth. Als je kijkt naar de tracklist lijkt een flinke zit, maar het is ook een zit die snel over is want Hozier overtuigd wederom. De warme stem van Hozier is prachtig en qua onderwerpen weet hij tekstueel ook weer uiterst te boeien. Hij is vindingrijk in zijn teksten en weet daar ook de juiste instrumentatie bij te kiezen. Van het tweeluk De Selby tot aan het comfortabele First Time. Van het stevigere Fransesca tot aan het intieme I, Carrion. Van de hitpotentie op Eat Your Young tot aan het poppy duet van Damage Gets Done. Van het overdonderende Who We Are tot aan het filimische Son of Nyx. Van het gospelesque All Things End tot aan het werkelijk prachtige To Someone from a Warm Climate. Van het eveneens (wauw!) zeer mooie Butchered Tongue, tot aan het sfeervolle Anything But. Ook nog van het volle Abstract tot aan het meeslepende First Light. Het blijkt wel dat dit Unreal Unearth en fantastische muzikale zit is met Hozier. Hij doet het dus weer!

Het succes van de hitsingle Take Me to Church en het daaropvolgende album was enorm. Het is een bijna niet te evenaren succes zou je op voorhand zeggen. Met een nieuwe plaat moet Hozier dat dan bewijzen en toch zo goed blijven presteren. Gaat dat het lukken?
Het album opent met bekende Nina Cried Out. Met de hulp van Mavis Staples is een gospelesque nummer gecreeerd. Sfeervol, een fantastische energie en een absolute topsong. Een binnenkomer van jewelste. Wat een goed vervolg krijgt met Almost. Een nummer die iets aanstekelijks heeft. Het refreintje blijft hangen en de zang en sfeer is goed opgepakt. Ook Movement is weer sterk, vooral in hoe die tempowisselingen zijn gedaan. Dat zorgt voor een bijzondere belevenis op het gebied van energie. Hozier is trouwens ook gewoon een sterke zanger die hier het nummer met verve draagt.
Op No Plan zit meer een randje. Het riffje past me prima, net als de prima popsong die Nobody is. To Noise Making pakt dan weer terug naar de gospel van de opener. Het gospelkoor brengt extra diepte in dit vrij relaxte nummer. Zo rustig als het nummer As It Was ook is. Anders is dan toch wel het honkytonk gitaartje op Shrike, om via Talk dan weer bij de rustige songs uit te komen. Een bijna kalm en ook mooi nummer.
Het nummer Be heeft mijn inziens dikke hitpotentie door de energie en hoe sfeervol het is. Dinners & Diatribes heeft ook weer een fijne energie en tevens losheid. Bijna Would That I valt dan weer de passie in de zang op, waar Sunlight het zelfde idee uitdraagt en even zo goed uitgevoerd wordt. Met de titeltrack hebben we meteen de afsluiter te pakken. Een kaal en lieflijk einde van wederom een erg fijne Hozier-plaat.

Al luisterend naar dit album hoor je in eerste instantie een muzikaal rijke blend van soul, jazz en R&B. Dat wordt zo'n 4 nummers volgehouden waarin het sfeervolle Franse Clotilde misschien wel het meest opvalt. Daarna wordt een gevoelig stukje piano gebracht op Change, waarna het meer poppy wordt met Instinct. Wat volgt zijn twee meer relaxte songs om het album af te sluiten het met licht funky Here We Are.