Veel puurdere soul als de soul van O.V. Wright krijg je naar mijn bescheiden mening bijna niet. Soul top het bot gevoelig. Fantastische vocalen en muzikaal ook ijzersterk. Een waar soulgenot.

Kippenvel inderdaad! OV Wright is souler dan soul, gevoeliger dan gevoeliger en fantastischer als fantastisch. Al is dit album inderdaad wat van hetzelfde, evengoed heerlijk.

Een verzamelaar van de man met meer soul in zijn kleine teen dan de huidige R&B-sterretjes aan muzikaliteit in hun hele lijf hebben. Eigenlijk is OV Wright een luisterverplichting voor elke muziekliefhebber.

Gaat echt nergens over, dit abum. Tekstueel bijzonder zwak.
Vocaal is O'Ryan's stem ook niet je van het en productioneel erg eentonig.
Oftewel, niet zo'n heel best album.

James Blake is populair en als je populair bent dan komt het vaak voor de andere artiesten iets in hetzelfde straatje gaan doen. Dat is ook zo met de Belgische Oceaán. Bij het beluisteren van deze EP moge het meteen duidelijk zijn dat hij erg goed naar de muziek van Blake geluisterd heeft. Het zijn geen direct kopieën, maar de invloeden zijn onmiskenbaar.
Wat doet Oceaán dan anders? Nou hij heeft best een eigen stijl. De EP bestaat uit een vijftal nummers die veelal dezelfde basis hebben. De producties liggen er bovenop en het vocale gedeelte is verstilt, vrij mysterieus. Het tempo van de muziek en de zanglijnen lijken te botsen en de nummers zijn productioneel vaak te overvol. Ik moet eerlijk zeggen dat ik in deze stijl al beter werk heb gehoord.

Door Snoop Dogg gepromoot, dan heb je dat in ieder geval mee. Hij maakt verder ook best aardige muziek waarop vooral de invloeden van Marvin Gaye in terug te horen zijn. Die legendarische soulzanger is zonder twijfel hét grote voorbeeld van October London.

Het begon allemaal met een verschijning op een album van Snoop Dogg. Daarna kwam hier zijn EP en dat is een EP waarin je duidelijk hoort dat October London geïnspireerd is door soulheld Marvin Gaye. Verder covert hij Smokey Robinson en zingt hij wat Faith Evans. Allemaal zeer aardige songs.

Leuk zo’n titel, maar er is natuurlijk niks analoogs aan bij dit album. Wat je wel krijgt is half rap/half R&B, of eerder gezegd rnb. Het is namelijk die overhipte versie van het soort. Aardige songs, die nergens echt beklijven. Alleen het lichtfuturistische Midnight kan me wel boeien.

Omar is toch wel één van die oudgedienden die album na album blijft maken. Het begon ooit in 1990 en het vorige album is weer 6 jaar geleden. Dit album pakt zoals we van hem gewend zijn naar R&B, pop en soul. Na de intro hebben we bijvoorbeeld het nummer This Thing Called Life die iets herkenbaars heeft zonder dat je er echt de vinger op kan leggen. Het heeft wat weg van de muziek van Stevie Wonder. Won’t Let You Down ken een oldschool R&B vibe. Volle en relaxte sound en bijgestaan door prima rappers. I’ve Been Waiting doet me weer aan de muziek van Musiq Soulchild denken, waar de titeltrack misschien wel het meest vrolijkmakende nummer van dit album is. De blazers vallen daarna op in There’s Much Love in the World en de samenwerking met Raheem Devaugn (en Eric Roberson trouwens) trekken Lovey Dovey in de Raheem Devaughn sound. Research is een prima duet met Honey Larochelle en On My Own kent een meer vintage-soulsound. Via een interlude naar het prima Can We Go Out? En door naar het wel fijne It’s Gonna Be Alright. We Can Go Anywhere is een ontspannen liedje en Latin Salsa bevat (inderdaad) salsa. Ledisi doet helaas aan teveel stemakrobatiek op Holding on to Life waar de rapper op 1234 mij te weinig doet. Afsluiter Love is Like kent een fijne groove. Omar brengt ons wederom een album met genoeg te genieten.

Het zijn vaak de namen van Maxwell en d’Angelo die genoemd worden als de mannelijke uitvinders van de nu-soul. Maar deze Britse Omar is er ook één die in dat rijtje gezet kan worden. Volgens velen in ieder geval. Des te meer dat het altijd interessant is als hij met nieuw werk komt en ik moet zeggen dat in ieder geval de cover als zeer geslaagd is.

Ook geslaagd is de openingssong Vicky’s Tune. Lekker funky met een fijne organische instrumentatie. Dit soort muziek is altijd gewoon erg prettig. Dat zet zich door in Insatiabel waarop de prettige wisselwerking tussen Omar en Natascha Watts opvalt. Wederom een erg fijn nummer.
Dat gaat moeiteloos zo verder met het licht swingende Gave My Heart. Fijne beats en een prima sfeer maken het helemaal af. Samen met de legende Leon Ware. Allemaal prima net als Feeds my Mind en het prijsnummer De Ja Vu. Ja, hier wordt ik echt blij van. Een erg sfeervol nummer vol met mooie zanglijnen en het pakt je meteen. De topper van dit prima album.
Na een interlude pakken we het weer op met This Way That Way, die erg vrolijk is. En daaropvolgend het ontspannen en even zo vrolijke Hold Me Closer. Dan is er wat minder aan de hand met I Want it to Be en concentreert Doobie Doobie Doo zich wat meer op de hiphop. Dan houden we nog twee songs over waarvan het prima Grey Clouds de eerste is het en het Caraïbisch beïnvloede Destiny het album afsluit. Een sterk album met constante kwaliteit en een goede verrassing in dit muziekjaar.

Vrij korte plaat van Omar Apollo met zijn Apolonio. Omar maakt easy R&B. Alles wat je van die omschrijving mag verwachten is er. Van prima in het gehoor liggende midtempo songs, tot aan slijmerige zwijmelballads. Snel wat saai en ook zijn af en toe Spaanse invloeden (Dos Uno Nueve en Bri Fen) helpen niet echt om het heel boeiend te houden.

Langspeelplaat nummer 2 van Omar Apollo. Voorganger Ivory beviel best goed. Dit album dan, dat opent met het vrij klinische Be Careful With Me, gevolgd door het disco-funky Spite. Een nummer waarbij je automatisch mee gaat knikken. Een leuk nummer. Less of You is heel electronisch, of noem het eclectisch. Wel lekker veel energie zit er in. Done With You vind ik dan weer wat makkelijk. Plane Trees is een wat lijzige ballad en in Drifting zit wel lekker wat spanning. Jammer dat hij op Empty gebruik maakt van de stemvervormer, die trend begrijp ik echt niet. Het daaropvolgende Life’s Unfair is dan weer wat saai en ook Against me doet het niet voor mij. De zang op While U can irriteert mij wat, dan ligt Dispose of Me een stuk fijner in het oor. Bij How krijg ik en The Weeknd gevoel en op Pedro horen we Pedro Pascal. Afsluiter Glow dan, die is niet meer dan aardig.

Ex-B2K zanger Omarion maakt zich geen illusies om subtiel over te komen. Nee, de beste man noemt zijn nieuwste album gewoon zoals het ook bedoeld is. Sex staat op nummer één voor Omarion en dat wilt hij met dit album bewijzen. Ik moet zeggen dat dan wel erg slechte sex moet zijn, want wat staat dit album vol met abominabele niemendalletjes. Heb dit uitgeluisterd met een hele diepe zucht en wilde graag dat het snel over was.

Bekend geworden door Timbaland en daardoor zullen ze vast op naam nog wat hitjes scoren. Niks-aan-de-hand muziek die voor een ieder makkelijk te beluisteren is. Echt een album dat je snel vergeet.

Nu wat luisterbeurten verder moet ik zeggen dat deze Tip van R&P mij wel bevallen is.
Een energiek en fris plaatje, zoals ik al zij. De verrassende tricks en twists maken het boeiend in de eerste nummers van deze plaat. Alleen na een nummer of 20 a 25 vind ik het allemaal wat sound-a-like en is mijn aandacht toch wat weg.
Maar ik denk dat ik dit album nog goed ga gebruiken. Zoals bijvoorbeeld bij het draaien. Daar zijn deze tracks absoluut geschikt voor.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

De top van de Nederlandse hiphop moest dit zijn, dus tijdens de release heb ik dit album veelvuldig beluisterd. En in mijn herinneringen klopte de claim wel.
Het album trapt enorm sterk af met Hoedenplank. Die beats geven je als luisteraar ook gewoon energie. En dat gaat nog wel even door. Vooral op productioneel vlak is dit album een echte ontdekkingstocht. Er zitten zoveel leuke vindingrijkheden in op deze plaat. De raps zijn natuurlijk ook erg sterk en daarmee staat Opgezwolle nog steeds op grote hoogte in de Nederlandse hiphop. Met Gekkenhuis en Park als mijn persoonlijke favorieten van dit album.

Erg mooi album van Oscar Toney Jr. De man heeft een bijzonder prettig stemgeluid en overtuigd volledig. De muzikale ondersteuning is dan ook nog eens sterk. Zekers een aanrader.

Een album waarin de herkenbare sound van Otis alleen maar herkenbaarder wordt. Otis houdt zich op deze plaat zowel bezig met covers als met nieuwe soulsongs. Zo is de cover Day Tripper een duidelijke poging om voet aan grond te krijgen in Engeland. Maar als er één nummer op deze plaat is die zeker aandacht verdient dan is het natuurlijk Try a Little Tenderness.
1. Fa-Fa-Fa-Fa-Fa (Sad Song) – sad song staat er, maar dat is het geenszins.
2. I’m Sick Y’All – de drummer ramt aardig door op dit nummer. Herkenbaar Stax
3. Tennessee Waltz – Een klassieker die door Otis net wat meer diepte krijgt
4. Sweet Lorene – knalt de groove er weer wat meer in. Otis is een vocaal en ritmisch genie
5. Try a Little Tenderness – Dé essentiële Otis Redding song. De opbouw, de energie, het gevoel, alles klopt aan dit nummer en is ook wat een klassieker maakt.
6. Day Tripper – lekker vol gas er op en gaan
7. My Lover’s Prayer – ook al zo’n klassieker waar Otis zijn eigen versie van maakt
8. She Put the Hurt On Me – we rammen er weer even op de drums en gooien er wat heerlijke groove in
9. Ton of Joy – juist weer wat meer timide, zo gaat dat om en om op dit album
10. You’re Still My Baby – blijft rustiger dit keer en ook intiemer. Mooi nummer
11. Hawg for You – meer een bluesy karakter, maar dat past prima
12. Love Have Mercy – groovy en swingende afsluiter

(bron: Opus de Soul)

Otis live beleven is een belevenis an sich. Luister alleen als eens hoe het publiek meedoet op Fa-Fa-Fa-Fa-Fa (Sad Song). Ongeëvenaard.

Respect – de energie komt nu live nog meer los
Can’t Turn You Loose – wat een energie wordt er uitgedeeld tussen artiest, band en publiek
I’ve Been Loving You Too Long – wat kan die man eigenlijk sterk zingen. Ongehoord hoeveel passie hij er in stopt
My Girl – een luchtiger nummer zo tussendoor, in al zijn facetten
Shake – veel rauwer gaat het niet worden. Ook het spel met het publiek is mooi.
Satisfaction – knalt het tempo er vol op. Otis heeft veel lol met zijn band
Fa-Fa-Fa-Fa-Fa (Sad Song) – werkelijk prachtig hoe het samenspel met het publiek hier is. De liveversie is de beste versie van dit nummer
These Arms of Mine – dit nummer is natuurlijk om zijn intensiteit en dat hoor je live ook terug
Day Tripper – na de rust van de vorige gaat het hier wel weer energiek los
Try a Little Tenderness – Otis gooit hier alles er nog even uit

Die titeltrack doet het ‘m op dit postuum uitgebrachte album.
1. I’m a Changed Man – die groove en stem overtuigen moeiteloos
2. Higher and Higher – zijn versie van dit wereldberoemde nummer
3. That’s a Good Idea – lekker hoor met die blazers
4. I’ll Let Nothing Seperate Us – die beleving in de zang is typisch Otis
5. Direct Me – beetje blues, beetje country en heerlijke zang
6. Love Man – die energie, die blazers, het ritme, de zang, het blijft een fantastisch nummer
7. Groovin’ Time – heerlijke groove in dit nummer en Otis neemt je echt mee met zijn energie
8. Your Feeling is Mine – de gevoelige kant van Otis. Prachtig nummer.
9. Got to Get Myself Together – fijne blazers brengen de basis. Heerlijke energie ook weer.
10. Free Me – er gaat heel veel gevoel dit mooie nummer in
11. A Lover’s Question – even lekker swingen met een keiharde groove
12. Look at that Girl – gooit er nog een goede dosis energie tegen aan

Twee albums van Otis Redding in dit souljaar. In beide titels wordt er gezegd dat Otis soul zingt, dat wisten we natuurlijk al. Ware het niet dat Otis soul is!
Of Otis nou OV Wright covert op That’s How Strong My Love Is, of Sam Cooke op A Change is Gonna Come, het is altijd genieten geblazen. Op Blue staat ook Otis’ beste song. Twee albums lang geen zwak moment te ontdekken.

1. Ole Man Trouble – de pijn is te horen in de stem van Otis. Mooie muzikale omlijsting ook, lekker vol.
2. Respect – dit is dus het origineel en die stampt een stuk lekkerder door dan die van Aretha
3. Change is Gonna Come – mooi versie die het niet redt bij het origineel. Wel zeer eigen poging door de zang.
4. Down in the Valley – stoomt lekker door, wat brengt die Otis toch een gevoel in zijn songs.
5. I’ve Been Loving You Too Long – zijn beste, of in ieder geval mijn favoriet. Wat een fantastisch nummer van kop tot staart
6. Shake – rauwer shaken dan dit doe je het niet in de soul
7. My Girl – fijne, licht schurende versie
8. Wonderful World – nog zo’n klassieker die op zeer eigen manier gestalte krijgt.
9. Rock Me Baby – lekker nummer die goed doorknalt, heel direct nummer
10. (I Can’t Get No) Satisfaction – deze vind ik dan weer beter dan het origineel, geweldige versie
11. You Don’t Miss Your Water – mooi ballad, op z’n Otis’ gebracht.

(bron: Opus de Soul)

Een debuut van Otis Redding hier niet bespreken zou natuurlijk uit ten boze zijn. Helemaal als er prijsnummer als Pain in My Heart, These Arms of Mine en Security op staan. Het blijft verwonderlijk om te weten dat Otis 22 jaar jong was bij de opnames van deze plaat. Zoveel gevoel en dramatiek legt hij hier al zijn muziek.
1. Pain in My Heart - dit soort songs zijn als een handtekening van Otis. De pijn uit zijn hart voel je duidelijk. Fantastisch nummer
2. The Dog - ook bij Otis is niet alles even serieus, maar dan swingt het in ieder geval wel.
3. Stand By Me - zijn versie blijft dicht bij het origineel. Vooral de timing en die rauwere stem maken het verschil
4. Hey Hey Baby - meer richting de country en rock 'n roll. Swingt wel weer als een malle
5. You Send Me - de tedere versie van Otis doet het op deze cover ook goed. Al vind ik die van Sam Cooke wel beter
6. I Need Your Loving - wowowowowowow, lekker swing ook weer in dit nummer. De overtuigende zang doet de rest.
7. These Arms of Mine - als je mij naar pure soul vraagt, dan zou ik zomaar eens dit nummer voor je op zetten. Wat en gevoel en beleving zeg. Onovertroffen goed nummer
8. Louie Louie - de groove zit er bij dit nummer ook weer goed in. Stampt lekker door
9. Something is Worrying Me - uitstekend midtempo nummer die vooral vocaal erg fijn is
10. Security - geen megahit, maar onder de liefhebbers een hoog aangeschreven nummer. Niets meer dan terecht lijkt mij zo.
11. That's What My Heart Needs - zo'n herkenbare Otis Redding ballad
12. Lucille - de blazers nemen de hoofdrol en grooven ons door het nummer

(bron: Opus de Soul)

Ben je als artiest bezig met een nieuwe invalshoek in je carriere, wordt het nummer dat de ommekeer moet brengen je postuum grootste hit. Otis Redding was ten tijde van dit album op een keerpunt gekomen, maar overleed plotseling. De titeltrack is misschien wel het bekendste soulnummer allertijden.
1. (Sittin’on) The Dock of the Bay – tijdloze klassieker die eigenlijk niet af was, maar wel afgemaakt werd. Postuum werd het zijn grootste hit
2. I Love You More Than Words Can Say – prachtige gevoelige soulballad en op de herkenbare Otis manier gezongen.
3. Let Me Come on Home – meer de bluesy kan van de Stax sound wordt hier ten toon gespreid.
4. Open the Door – geweldig gezongen, met deze smeekbede moet je de deur wel openen toch?
5. Don’t Mess With Cupid – stampt er wat meer lustig op los. Directe drums, funky grooves en een glimlach op het gezicht.
6. The Glory of Love – heerlijk nummer en heel herkenbaar Otis
7. I’m Coming Home to See About You – de caring Otis doet zijn werk
8. Tramp – met Carla Thomas en als het ware een spel tussen hun
9. The Huckle-Buck – de groove blijft er lekker in met dit nummer
10. Nobody Knows You – juist weer wat rustiger en daarmee meer ruimte voor zijn stem
11. Ole Man Trouble – fijne slow song

(bron: Opus de Soul)

Twee albums van Otis Redding in dit souljaar. In beide titels wordt er gezegd dat Otis soul zingt, dat wisten we natuurlijk al. Ware het niet dat Otis soul is!
Of Otis nou OV Wright covert op That’s How Strong My Love Is, of Sam Cooke op A Change is Gonna Come, het is altijd genieten geblazen. Op Blue staat ook Otis’ beste song. Twee albums lang geen zwak moment te ontdekken.
1. That’s How Strong My Love Is – heel herkenbaar Otis. Het juiste gevoel en de juiste intensiteit helpen dit nummer vooruit.
2. Chained and Bound – De onovertroffen kunde om gevoel in een nummer te leggen wordt hier nog maar eens ten gehore gebracht.
3. A Woman, a Lover, a Friend – instrumentatie maakt het wat meer voortstuwend.
4. Your One and Only Man – wat meer lichte swing in dit nummer
5. Nothing Can Change This Love – en dat geloof je meteen als je Otis hier hoort zingen
6. It’s Too Late – heel minimaal opgebouwd nummer. Instrumenten volledig in dienst van de stem.
7. For Your Precious Love – aardige versie die het toch niet bij het origineel haalt.
8. I Want to Thank You – kort en past perfect bij de rest van de plaat
9. Come to Me – de urgentie is duidelijk aanwezig
10. Home in Your Heart – stampt de vloer nog even aan
11. Keep Your Arms Around Me – licht jazzy neemt Otis ons hier mee
12. Mr. Pitiful – een hit en niet zo maar. De spanningsboog is hier zo mooi uitgewerkt. Erg goed nummer

(bron: Opus de Soul)

Otis kan simpelweg geen slechte albums brengen, dat bewijst hij ook met deze plaat.
1. I’ve Got Dreams to Remember – ooit mijn favoriete Otis song, dat is het nu niet meer, maar het blijft een ijzersterke song
2. You Made a Man Out of Me – zit weer zoveel energie en essentie in zijn zang
3. Nobody’s Fault But Mine – zit weer lekker veel energie in. Van die onderliggende energie die borrelt
4. Hard to Handle – een klassieker die vaak gezongen is, maar dit is toch wel een prijsversie
5. Thousand Miles Away – rustig en mooi nummer. De gevoelige snaar
6. The Happy Song (Dum-Dum-De-De-De-Dum-Dum) – dumdummen jullie vrolijk mee?
7. Think About It – mooi gevoelig nummer met een subtiel piano. Otis weet hoe je dit moet zingen
8. A Waste of Time – nog een stukje rustiger en bovenal een stukje gevoelig. Prachtig.
9. Champagne and Wine – heerlijke blazers en een fijne achterliggende swing in dit nummer
10. A Fool for You – subtiel in de muziek, intens in de zang
11. Amen – veel intenser krijg je deze bekende woorden niet gezongen

Een minder album dan het eerder besproken Dictionary van Otis, maar nog steeds een plaat van hoge kwaliteit. Wederom houdt Otis het bij een combinatie van covers en eigen materiaal. Op deze plaat covert hij onder andere Sam Cooke, Roy Heard, Smokey Robinson en Eddie Floyd. Van zijn eigen nummers verdient vooral het mede door Jerry Butler geschreven Cigarettes and Coffee de aandacht.

Just One More Day – door de stem herken je Otis uit duizenden
It’s Growing – de Stax sound is heel herkenbaar. Lekker volle song.
Cigarettes and Coffee – een werkelijk fenomenale track van Otis.
Chaing Gang – zijn versie wijkt weinig af
Nobody Knows You – altijd genieten met het gevoelige werk van Otis
Good to Me – zingen als dit kunnen er maar weinig
Scratch My Back – gewoon een lekker nummer
Treat her Right – al net zo lekker
Everybody Makes a Mistake – het rustigere werk en wederom erg prima.
Any Ole Way – lekker, licht swingend nummer
634-5789 – door velen gedaan en zijn versie behoort tot de betere.

(bron: Opus de Soul)

Op de platen van Otis gaat het vaak diep, dieper dan diep. Het contrast is dan best wel aanwezig als je naar die album met Carla Thomas luistert. Nooit zal Otis een album opnemen dat zo gestoelt is op entertainen. Er staan eigenlijk best veel covers op deze plaat, maar dat drukt de pret niet. Al helemaal niet als je Tramp hoort.

Knock on Wood – stampt bijna net zo lekker door als het origineel
Let Me Be Good to You – rustig en een nummer met een positieve boodschap
Tramp – een prettig gestoord nummer waar je wel blij van moet worden.
Tell It Like It Is – het meer gevoelige werk
When Something is Wrong With My Baby
Lovey Dovey – ramt, vooral die drums, er weer even flink op los
New Year’s Resolution – het hartenzeer neemt de rol even over hier
It Takes Two – deze versie doet het niet per sé voor mij.
Are You Lonely for Me Baby – een prima zang waarin de stemmen goed samen komen
Bring it on Home to Me – ik prefereer de versie van Sam Cooke
Ooh Carla, Ooh Otis – erg fijn nummer met veel sterke blazers

Leuk album weer, positieve vibe en af en toe erg origineel. De zangnummers van Andre vind ik vaak erg cool en Big Boi rapt vaak erg sterk. Als gastartiest vind ik Macy Gray leuk uit de hoek komen.

4 sterren.

Misschien wel het beste album van Outkast. Wel echt 2 delen, maar wel 2 fantastische delen. Het is maar net waar je zin in hebt, maar het is voor ieder wat wils. Gewoon erg cool.

4,5 ster.

Toch best aardige cd. 3 Deense mannen die verder hun roots in alle Afrikaanse/Aziatisch uithoeken van de wereld hebben maken aardige muziek. Al zijn de rappers niet al te boeiend en is de zang wel aardig.