'Vrijdag 20 augustus 2021 verscheen het album It Isn’t Until It Is (IIUII), waarop Fink een fraaie bloemlezing geeft van een aantal essentiële nummers uit zijn carrière. Een ‘best of’ dus, maar eigenlijk een heus live-album! En dat maakt deze release zo interessant natuurlijk én voor fans én voor wie met Fink wil kennis maken.

Fans zullen smullen van de geweldige songselectie uit de albums Biscuits For Breakfast, Distance And Time, Sort Of Revolution, Perfect Darkness en Hard Believer. Vooral composities uit de periode 2006-2016 dus. Fin Greenall trok, samen met Tim Thornton en Guy Whittaker naar de JRS-studio’s in Berlijn om er twaalf Fink-classics opnieuw live in te spelen. Het resultaat klinkt verbluffend en de luisterervaring is bijna even intens als het bijwonen van een Fink-concert. De uitmuntende selectie songs, de soms geheel nieuwe interpretaties, met andere accenten, de fraaie opbouw van akoestisch naar meer elektrisch, de ‘less is more’-aanpak met toch een kamerbreed geluid, doen de rest. Oh, en dat fantastische stemgeluid van Greenall natuurlijk!

IIUII kun je als retrospectief bekijken, maar met het uitdrukkelijke adagio: ‘We nemen de songs opnieuw onder handen, plaatsen ze in een nieuw perspectief, hertalen ze naar het hier en nu en proberen ze nog beter te maken’. Nog beter? Een schier onmogelijke opdracht zou je denken. Niet voor Fink. Het bewijs ligt er nu eenmaal en het heet IIUII: een geniale plaat met veel hoogtepunten en heel wat kippenvelmomenten.

Hadden we het over kippenvelmomenten? Luister dan naar Shakespeare, voel je hem al, die krop in je keel? Juist. Vanzelfsprekend prijkt Warm Shadow, één van de fan live-favorieten, ook op IIUII, in een ronduit sublieme versie dan nog.

“Sitting at the table where it all began for us…”, hoe zalig klinkt toch Blueberry Pancakes, met dat typische werken naar catharsis, iets waar Fink zo goed in is. Eén van zijn handelsmerken zeg maar.

Genieten is het ook volop bij This Is The Thing, Berlin Sunrise, Biscuits, en het immens mooie Yesterday Was Hard On All Of Us. Een fenomenaal Sort Of Revolution is de grootse parel waar de plaat mee opent.

Op de concerten is het nog eventjes wachten, op geheel nieuw werk misschien ook. Maar IIUII is een welgekomen verstrooiing in afwachting, en zeker méér dan zomaar een zoethoudertje. Als je nog niets van Fink in huis hebt, schaf dan zeker deze plaat aan. En anders ook!'

Mijn recensie verscheen (28/08/2021) eerder al op Luminous Dash; dus ook daar te lezen:
FINK – It Isn’t Until It Is (R’ Coup ‘D) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

"Een nieuwe release van Front 242? Een nieuwe release van Front 242!

Nee, niet die nieuwe nummers die ons lichtjes omver bliezen tijdens de concerten in Brussel begin juli 2022, zoals ook de titel verraadt. Op <<rewind<< worden tijdeloze classics als No Shuffle, Take One en Don’t Crash herbezocht door exploten van de huidige electronic body music-scene.

Okselfrisse remixes dus. Daarvoor tekenen Terence Fixmer, The Hacker, Radical G en Kant Kino. No shuffle wordt tweemaal onder handen genomen door Terence Fixmer, Take One krijgt zowel van Kant Kino als van Radical G een nieuw jasje en The Hacker blies Don’t Crash nieuw leven in.


Eigenlijk was deze release bedoeld als ‘snoepje’ en verrassing bij de 20ste verjaardag van het platenlabel Alfa Matrix én voor de 40ste verjaardag van Front 242 in 2021. Het zou aangekondigd worden tijdens de AB-tweedaagse van de band, aanvankelijke ook toen ingepland. Maar (de nasleep van) covid-19 weet je wel.

Ondertussen kwam de ep er dan toch met 5 tracks op de gekende streaming platforms en een tot 666 exemplaren gelimiteerde 4-track op blauwe-vinyl 12-inch met artwork van Etienne Augier. De gebruikers van Bandcamp krijgen als exclusieve bonustrack een heuse Rewind Medley.

Voegt dit iets toe aan het oeuvre van Front 242? Allicht niet. Maar het zijn wel stuk voor stuk erg verdienstelijke remixes, die volledig de 242-vibe en feel in zich hebben. Fans vangen zich er dus absoluut geen buil aan om deze releases in huis te halen.

Zo komt de remix van Terence Fixmer van No Shuffle erg dicht bij de originele Politics of Pressure-versie, al is dit dan een mix uit 2022 en klinkt het ook erg ‘nu’. De ‘live versie’ van deze remix doet ons dan weer net wat minder. The Hacker doet iets ronduit prachtigs met Don’t Crash, dat ook in 1985 op Politics of Pressure prijkte. De vocals en keys zitten meer prominent vooraan in de mix, de beats klinken minder dof. Een erg leuke update van deze classic en fan-favoriet!

Take One vind je in twee versies op de ep. Kant Kino blijft ook redelijk dicht bij de versie zoals we die van Geography kennen, de beats klinken wat strakker, de keys net iets machtiger, ook hier klinken de vocalen potiger. Radical G smeet zich ook op Take One en gaat net iets verder dan Kant Kino. Hier wordt wat meer met het tempo gespeeld, het klinkt heel wat avontuurlijker en is eerder een rebuild-versie zoals Front 242 dat zelf ook zou durven doen. De Radical G Remix benadert ook meer de live-versies van deze 242-classic. Klinkt echt heel erg lekker!

Misschien zijn de remixes van The Hacker (Don’t Crash) en die van Radical G (Take One) wel onze favorieten op deze ep. Maar doen we nu geen onrecht aan het werk van Kant Kino en Terence Fixmer? Eigenlijk geldt: alle vier (of vier op vijf als we de live-versie van de Terence Fixer Remix meerekenen) goed!

Een erg fijn hebbedingetje voor Front 242-fans. Of een zoethoudertje? Wij hopen het, want dat zou kunnen betekenen dat Deeply Asleep, Fix It en Generator, de nieuwe songs die we op de verjaardagsconcerten hoorden, een release zouden krijgen!

Alfa-Matrix, Front 242, lezen jullie mee?"

Oorspronkelijk geschreven voor Luminous Dash.be, de auteur ben ik zélf
FRONT 242 – REWIND – Luminous Dash BE - luminousdash.be