Wie al eens een optreden bijwoonde van Ibrahim Maalouf weet dat dat géén saaie bedoening is. Recent nog toverde hij De Roma in Antwerpen om tot een grote, groovende, kolkende, dansende massa. Diegenen die voor de knusse zitjes boven hadden gekozen, wisten meteen waarom het beneden enkel staan was. Enfin, dansen, wat uiteindelijk boven ook gebeurde.

Vertellen dat het nieuwste album van Maalouf behoorlijk dansbaar is, is dan ook meerdere deuren tegelijk intrappen. Jawel, ’the groove is in the house’. Capacity to Love gaat je dansbeentjes zeker verwennen, misschien je soms ontroeren en is veelal goed voor je humeur. Die garantie héb je alvast. Misschien is dat genoeg.

Op Capacity to Love wil Maalouf diens eigen funky jazz vermengen met rap, hiphop en pop, genres waar hij grote fan van is. Hij werkt daartoe samen met God en klein Pierke. Met namen als Erick The Architect, Tank and the Bangas, Cimafunk, Sheléa Frazier, Jp Cooper, Matthieu Chédid, Flavia Coelho maar ook De La Soul en Gregory Porter. Maar ook de stemmen van Charlie Chaplin en Hollywood-diva Sharon Stone zijn te horen.

Soms levert dat geniale composities op zoals Speechless, dat melancholie mooi trouwt met de stem van Charlie Chaplin als The Dictator en groovy trompet-uitbarstingen galore. Lichtjes fantastisch en meteen ook de sterkste song op de plaat. En ook de titeltrack kan ons bekoren: hierop gaat de soulvolle stem van Gregory Porter in duet met fraai trompetgeweld van Maalouf, gedrenkt in Oriëntaalse sferen. Maalouf wou ook Hollywoods grootste sekssymbool op de plaat. Sharon Stone zei ja, en de sensuele voice-over van la Stone in Our Flag is best aardig, maar echt kapot ben ik er niet van. De samenwerkingen met De La Soul en Erick The Architect zijn best wel leuk om te horen, maar breken eigenlijk weinig potten. Leuke oefeningen, maar dat is het dan ook.

Maalouf laat zijn muzikale gasten veel ruimte, en kent zich daarbij veelal een dienende rol toe. Het siert hem, maar misschien hadden wij vooral diens eigen knappe koperblaaskunst willen horen. Die is er natuurlijk wel, maar soms met teveel ballast errond, zeg maar. Capacity to Love is allicht vooral die plaat die Maalouf voor zichzelf gemaakt heeft. Dat mag, al is het niet altijd ons pakkie an noch kopje thee. Een nogal grote overdosis hiphop en weinig jazz. Of ook een Maalouf-plaat die een beetje te weinig Maalouf klinkt, hoezeer opener Speechless ook perspectieven opende. Jammer.

Dat de Libanees-Franse muzikant en alle gasten er lol in hadden, dat merk je wel. De vibes zijn er zeker. Maar verwacht je niet aan onvergetelijke of ingenieuze composities. Aan voorganger S3NS (2019) kan de plaat sowieso niet tippen. Capacity to Love is zeker inzetbaar als soundtrack voor een feestje, een dansbaar feelgood plaatje. Meer niet. Misschien is dat genoeg.

Live, in combinatie met andere werken van Maalouf, gaat dit zeker werken, wedden? In de bio lezen we trouwens dat de trompettist niet kan wachten om de werken live te gaan opvoeren. Zorg dan maar dat je erbij bent, want dansen zul je.

Verscheen ook op luminousdash.be.

Voor de opvolger van "Brick By Brick" (1989) is het tot 1993 wachten, met het album "American Caesar".

Net zoals "Brick By Brick", een zeer gevarieerde plaat met vooral de rockende Iggy, maar toch met een aantal bloedmooie ballads.

Favorieten hier zijn "Wild America", waarop Henry Rollins mee mag zingen/praten, "Mixin The Colours", "Plastic & Concrete", het epische "Caesar" (".. throw them to the Lions! Hail Caesar!.." ) en zeer zeker Iggy's sterke interpretatie van de rock 'n roll klassieker "Louie Louie", tevens een instant live crowdpleaser...

Dat Iggy de zachte tour op gaat, daar kan ik nog heel goed mee leven. En Iggy kan croonen, dat weten we. Dat hij een aantal mooie liedjes de vernieling in zingt, en een taal probeert te bezigen die waarschijnlijk op Frans moet lijken, vind ik wél een probleem...

Zo'n album waarbij je, wanneer je de luistertrip aanvangt, niet goed weet of je de rit wel gaat uitzitten en het dan koppig toch maar probeert en je dat nadien heel erg beklaagt.

Toegegeven: 'Et Si Tu N'existais Pas' is al bij al nog aanhoorbaar - hm, toch voor één keer, al denk ik niet dat Joe Dassin hier heel erg blij mee zal zijn en is ook hier het Franglais of poging tot Frans van mijnheer Osterberg tenenkrommend slecht.

Absolute dieptepunten zijn 'La Javanaise' en 'Les Passantes' !!!

Gelukkig maar dat de Yoko Ono-cover moeilijk slechter dan het origineel kan zijn... Yoko al eens horen zingen?

Had dit album aanvankelijk nog een 2 gegeven maar er gaat een halfje af. Met toch een beetje pijn in het hart, maar dat deed het aanhoren van dit gedrocht van toch een van mijn muzikale helden ook!

Schitterende live-registratie van de "Paradize tour"!
Ik was erbij toen in Vorst Nationaal, met een setlijst die ongeveer overeenkomt met deze op de CD en ik kan jullie verzekeren: ambiance tot en met, en een absoluut schitterende live show.. en dat geldt ook voor deze CD: prachtige live band... van een band die eigenlijk niets meer hoeft te bewijzen, maar toch steedds weer uitpakt met telkens weer verfrissende nieuwe geluiden en prima platen, zoals in 2002 "Paradize".. ondertussen is er alweer een nieuw album én tour van de heren op komst!

Can't wait!!!!

Geweldig album van meneer Hayes!

Vette baslines, funky grooves en a whole lotta soul.... Isaac's diepe stem... Wah-Wah... Kortom de Isaac Hayes-ingrediënten zijn er allemaal...

Een sfeervolle opener is "Ike's Plea" waardoorheen een zwaar pompende hartslag loopt... , "Life's Mood I & II" vormen één geheel, ondebroken/vermengd met een zeer verdienstelijke cover van Sting's "Fragile"... zo wil ik nummers gecovered zien: geef er een eigen persoonlijk touch aan en doe er iets mee! Hayes heeft dat begrepen, en zo wordt "Fragile" bijzonder funky en doordrenkt van Hayes' unieke soulvolle zwoele stemgeluid. Het kinderkoortje (!) stoort me vreemd genoeg niét!
Het trio/ geheel "Life's Mood I", "Fragile", "Life's Mood II" bevat een onweerstaanbare drive en laat zich als één geheel luisteren, maar dat geldt eigenlijk ook wel voor het gehele album...
Leuk ook is dat doorheen dit 'trio" je her en der knipogen terugvindt van Hayes' classic "Theme From Shaft".... super...

Een andere cover op het album is het o zo bekende "Summer in the City", dat Hayes, uiteraard, volledig naar zijn soulvolle hand zet.

Verder is de ballad "Let Me Love You" erg lekker en onthouden we vooral ook "I'll Do Anything To Turn You On".... en... de titletrack "Branded" !

Ook erg leuk zijn de herwerkingen van 's mans oudere classics: "Soulsville" (uit 'Shaft') in een (dan) moderner (nineties-) jasje... En zeker ook wel het onweerstaanbare "Hyperbolicsyllabicesquedalymistic" (uit 'Hot Buttered Soul') waar Public Enemy's CHUCK D een potje mag meerappen...

Erg sterk album van de koning van de Wah-Wah Funk & Soul