'Saartje Van Camp kennen we misschien nog het beste als die geweldig getalenteerde, knappe celliste die samen met Spinvis mooie dingen doet. Dat de in Nederland wonende Vlaamse muzikante ook zelf creëert en bijzonder mooi zingt, is misschien minder geweten. En toch is In De Naam Van, het nieuwste solo-album dat vrijdag 24 januari het licht zag, niet Van Camps eerste wapenfeit.

Waar voorganger Walla Kristalla (2011) kleuterliedjes van over de hele wereld verzamelde, bevat In De Naam Van niets dan eigen composities. Elektronische en akoestische klanken met een zachtjes vertellende, soms declamerende en veelal wonderlijk mooi zingende Saartje Van Camp.


De zang is soms aarzelend of ingehouden dan weer flink voluit. De rijke instrumentatie is ook wonderlijk mooi met natuurlijk cello, maar ook piano, percussie en elektronische klanken. En vergeten we niet hoe mooi Van Camp haar stem ook gebruikt als instrument. Alles werd opgenomen in haar studio op haar woonboot.

Vanaf de eerste compositie zijn wij meteen compleet verkocht. Alleen al omwille van het heerlijk slepende, dromerige en jazzy De Wand, raden we je dit mooie plaatje aan. Meteen ook ervaar je over wat voor een prachtig stemgeluid Van Camp beschikt. Machtig mooi verhaald en gezongen.

Vallen, is minstens even sterk en daarmee geven we je al een tweede reden om dit album te gaan ontdekken. Startende met een click track en een lome beat, een orgeltje dat klink alsof gespeeld vanuit een rokerige jazz club, ’s avonds héél erg laat. De lome vibe blijft, maar tijdens de korte speelduur ontwikkelt de compositie zich. Er gebeurt veel in deze track en er valt auditief veel te ontdekken. Terwijl Van Camp onverstoord vertelt en weerom erg fijn vocalen op de luisteraar loslaat.

“Er woont een man in mij. Hij is niet altijd thuis maar hij woont graag in de kamer in het zuiden. En hij zwijgt en hij drinkt en hij zucht en hij zingt ….” Misschien wel de merkwaardigste compositie op In De Naam Van is De Man In Mij, Wanneer Van Camp snel “De Man In Mij” zingt, lijkt het wel alsof je een vreemd woord hoort. Bijzonder is ook het verhaal over die man die in haar woont. De compositie is een klein, complex kunstwerkje met heel wat elektronica, Van Camps wonderlijke stem, die je hoort praten en zingen, en ook meerlagig als koortje, meesterlijke cello-partijen en/of andere strijkers en een kapotte beat. Een bijzonder vreemde en betoverende track. Geniaal gewoon. Gewoon geniaal. Een instant fave? Ja, hoe raad je het!

Het volgende kunstwerkje luistert naar de naam Komma, en het is de komma die je hoort zingen, bij mondde van Saartje Van Camp. Met na de troostende zin “Wees gerust ik zal er altijd zijn” een geweldige strijkerssectie, met voorzichtige bombast en Van Camps stem nog zachtjes op de achtergrond.

Er Sluipt Een Wolf In De Tuin wordt zachtjes gezongen over dreigende elektronica, strijkers en beats. Met naarmate de track vordert nu en dan luide percussie, een aanzwellende beat en de stem van Van Camp in echo, nog meer dreigende strijkers. Knap hoe de stem dan ook uitsterft alsof het gevaar geweken is. En toch. Wij zouden niet meteen de tuin in wandelen eerlijk gezegd!

In de titeltrack is de hoofdrol weggelegd voor de cello van Saartje. Majestueuze strijkers nemen je mee in een deemoedige en ook wat melancholische trip. Of dat is toch wat wij ervan maken. Alleszins laat het instrumentale In De Naam Van je niet onberoerd. Wedden?

Heel apart is Witte Wimpels. Met woorden die elkaar in snel tempo opvolgen, Van Camp die sneldicht. Een beklemmend sfeertje met veel dramatiek, misschien vooral door die donkere cello, stemmetjes op de achtergrond, en dan in de staart van de compositie Saartje die heel lieflijk zingt. Zo knap hoe Van Camp haar stem hier op alle fronten inzet als instrument ook.

“De hand van de dokter weet meer dan zijn hoofd”. Een grand piano op de achtergrond, ook keys op de voorgrond. Vreemd genoeg doet de melodie van De Hand Van De Dokter ons heel sterk aan Apart (Wish, 1992) van The Cure denken, even toch. Van Camps stem op de achtergrond, terwijl diezelfde stem de lead zingt. Sterk!

Ook de observaties in Iemand Zegt zijn bijzonder, een beklemmend sfeertje, een performante cellopartij, veel breekbare schoonheid en Van Camp die weerom wonderlijk mooi zingt. Zo ook in het erg mooie Slaapliedje. “Vandaag heb je genoeg gedaan, vandaag is klaar”. Een piano en Van Camps stem, de cello maakt het compleet. Wat een prachtig mooi slaaplied.

Eigenlijk leek Slaapliedje ons de ideale manier om het album te besluiten. Maar Van Camp heeft nog wat fileleed voor ons in petto. Van Camp die dicht, omgeven door geluidsfragmenten met al dan niet bekende stemmen, die ‘mee dichten’ zeg maar. En horen we daar ook niet Erik De Jong, aka Spinvis? Terwijl Saartje verder dicht en declameert, hoor je steeds meer instrumenten zich manifesteren, ondertussen spelen piano en cello een thema, maar nog blijft de song zich manifesteren. En dan helemaal in de staart de sirene-zang van Saartje, terwijl naar een catharsis wordt toe gewerkt, elektronica en de piano steeds zwaarder aangeslagen tot het dan finaal uitsterft. Wow.

Op In De Naam Van laat Saartje Van Camp zich inspireren door alledaagse en bijzondere momenten luidt het. Alleszins neemt de muzikante ons mee op een unieke reis, vol aparte verhalen en wonderlijke geluiden en/of soundscapes, al dan niet met dramatische cellopartijen, steevast met dat fraaie, zalvende stemgeluid van Van Camp. Check dit plaatje, je zal het je niet beklagen. Beloofd.

In De Naam Van is uit op het Excelsior Recordings label en ook te vinden op de gekende streamingdiensten.'

Mijn review, zoals hij verscheen op Luminous Dash:
* SAARTJE VAN CAMP – In De Naam Van (Excelsior Recordings) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Opgewarmde kost.

De liedjes die ik al moest ondergaan op Spotfiy maakten me al niet echt enthousiast.

Ik denk dat ik deze akoestische melkerij ga overslaan. Hopelijk - als ze dan toch terug zijn - komen ze nog eens op de proppen met "echt" nieuw werk....

"Handful of Rain" wàs al van erg hoog niveau, deze "Dead Winter Dead" doet wat mij betreft NOG béter! Zoals Sinner terecht meldt: "hier klopt alles". En het lag lang in een twee-aan-twee strijd met "The Wake of Magelan" als zijnde mijn favoriete Savatage-album, maar.. ondertussen (op 26.10.06) heeft DWD het gewonnen van TWOM... en nu heeft TWOM "maar" een 4,5
Maar pas op, andere 'Savatage-lieverdjes' van mij komen maar op een halfje achter (4,5)...

Na hun Live-doortocht op Bospop enkele jaren geleden, toen opnieuw met JON OLIVA on vocals, want tijdens de "Poets and the Madmen" tour... en enkele 'losse-nummers' (vooral van "poets" en ook enkel van de bekendere songs waaronder 'hall of the mountain king') gehoord te hebben, was dit het éérste album waarmee ik Savatage écht leerde kennen. Daarna volgden "Streets", "Magellan", en dan pas al de rest...

Er doet veel 'schoon volk' mee op "Dead Winter Dead. Met Zachary Stevens opnieuw als zanger, maar ook Jon Oliva, piano & keyboars (en, laat ons dat vooral niet vergeten, de man die -samen met Paul O' Neill, zowat alles schrijft) zingt op een aantal tracks opnieuw mee (!), Middleton op Bass. op gitaar niet meer Skolnick maar in de plaats twee gitaristen en wél Chriss Caffery (die ook met Oliva in Dr. Butcher zat) en Am Pitrelli. Ook drummer Wacholz deed nietmeer mee. Hij werd vervangen door Jeff Plate.

Ik ben toch ook wel een beetje fan van conceptplaten, dat ook prog-rock bij mijn favoriete muziekgenres hoort is daar niet vreemd aan, en zo sprak "Dead Winter Dead" me meteen aan... Want een concept dat is het zeker... Dat het thema en de regio (de oorlog in Sarajevo, Bosnië, Servië, ..(ex-)joegoslavië, het onafhankelijkheidsstreven van de voormalige deelstaten) me sowieso aanspreekt hielp meteen om dit album te degusteren. Het verhaal start in 1990, na de val van de Berlijnse Muur.. Joegoslavië was bevrijd van het communistische juk... er kwamen mooie tijden aan.. maar nu komen er nieuwe problemen naar boven... In Joegoeslavia, - altijd al een kruitvat/ mengelmoes van verschillende etnieën, onderhuids altijd al spanningen aanwezig, maar altijd onder de knoet gehouden door de communistische grootmachten en Tito, komen net die spanningen naar boven.. met de gekende gevolgen...
Ook daarover gaat het verhaal... maar ook over de gewone mensen, die probeerden te leven en overleven in een stad zoals.. Sarajevo.
Het héle verhaal van het album, met keurig gelinkt aan de desbetreffende nummers, komt aan bod in de inlay van de CD..

Het album is een geslaagd huwelijk van mooie harmonieuze zang, rauwere smerigere zang, prachtige composities, briljante gitaarpartijen, héél veel bombast en tegelijkertijd veel kippenvelmomenten... een mooi huwelijk ook van vaknmanschap van de muzikanten en de enorme kwaliteiten van songschrijver Jon Oliva... een echte topper dit album....

Een knappe Ouverture gevolgd door "Sarajevo"... met een fantastisch zingende Stevens. De song, de bijhorende sfeer, de tekst, de manier waarop Zak het brengt: KIPPENVEL. Amai!!!

Meteen het eerste, maar zeker niet het enige en laatste hoogtepunt van dit album!!! Want ook "I Am" is méér dan verdienstelijk, of - zoals Sinner al opmerkte - het lekker 'smerig' gezongen (Oliva) "Doesn't Matter Anyway" en dan het fantastsche "This Isn't what we meant" !

De instrumental "Mozart and Madness" is gewoon subliem... wat een riff, wat een knap toetsenwerk, wat een magistale sfeer, een classic, bijna Klassiek en ja, Mozart komt wel héél dicht in de buurt

"Memory" de prachtige intro voor "Dead Winter Dead" is een ingenieuze en fantastische interpretatie van "Ode an die Freude" !!!! En op welke prachtige wijze; wat een zalige gitaarpartij hier.... Genieten!
En dan.. "Dead Winter Dead". Dreigende Hard Rock 'n Roll. Dreigend, maar ook pakkend....

"One Child" is nog zo'n hoogtepunt, ja ze stapelen zich op, de hoogtepunten op dit pracht-album! Een muzikaal broertje van "Chance", je weet wel die prachtsong van "Handful of Rain"...

"Christmas Eve 12/24": een knappe bombastische instrumental, in een perfect huwelijk met héél veel keyboards en knappe gierende gitaarsoli.. een song om duimen en vingers bij af te likken. Weerom genieten!!!!!

En afsluiten doen we met "Not What I See" een bloedmooie ballad... door merg en been gaand... en net zoals dit hele mooie verhaal van droefheid en hoop, net zoals het hele album: P R A C H T I G ....

Misschien is dit wel de ultieme Savatage-plaat?
Alhoewel... deze zwaar onderschatte en dito ondergewaardeerde band heeft NOG enkele meesterwerkjes op haar actief staan ...

Deze plaat is een klassebak! (of is het klasseNbak?)

Het voorlopige laatste album van Savatage, en misschien is het ook wel hun écht laatste album, alhoewel.. Jon Oliva wil toch nog héél graag nog die éné laatste Savatage-plaat maken.. IK zal hem alvast niet tegenhouden!!!!!!
Mocht DIT de laatste Savatage-plaat zijn is het alleszins een ascheid in schoonheid!!

Heb SAVATAGE helaas net iets te laat ontdekt met name tijdens de tour van dit album.. maar dan natuurlijk was ik verkocht ... toch heb ik pas recentelijk zowat de hele Savatage catalogus aangeschaft.. en daar heb ik hoegenaamd géén spijt van!!!!

Helaas SAVATAGE maar één keer live meegemaakt, JON OLIVA 'S PAIN ondertussen al 2x ...

Goh, wat een knap album is dit toch zeg.. jongens!!!
Nummers zoals "Morphine Child", "Back To A Reason", "Commissar"... "There In The Silence".. "Awaken"....

Weerom een fraaie krachttoer van Savatage.....

De verzamelaar teveel, als je het mij vraagt. Hoeveel compilaties en compilaties van compilaties gaan Jim Kerr & co nog uitbrengen? Ja, je leest het goed: alwéér een verzamelaar, met weliswaar één "nieuw" nummer dat dan een slappe cover, ja alweer, blijkt te zijn. En dat Simple Minds een aantal schabouwelijke covers op hun conto hebben staan is een understatement (en dan heb ik het niet over het machtige 'Street Hassle' op Sparkle in the Rain of het aanvaardbare 'Biko' op Street Fighting Years, voor alle duidelijkheid).

Nummers die de meeste Simple Minds-fans al lang 'tig keer hebben in de collectie, bovendien gaat het hier dan nog vaak om edit-versies.

Deze release wordt uitgebracht een maand na de bloedloze live-plaat Live in the City of Angels. Terwijl gingen ook de concerten van de 40 Years in verkoop, met prijzen om u tegen te zeggen en de band die speelt in venues die ze misschien niet vol gaan krijgen.... Dus de fans flink wat geld uit de zakken halen en leiden aan Grootheidswaanzin...

Het begin van het einde?

Ik had hier eerder een link naar mijn recensie geplaatst, maar die staat niet meer online. Die recensie, ontdaan van wat overbodige, ondertussen gedateerde balast plaats ik hier:

Om het wat oneerbiedig te stellen: Acoustic is eigenlijk de zoveelste Best Of van de band, maar dan unplugged. Met ook nu de onvermijdelijke Alive and Kicking en Don't You (Forget About Me). Laat ze dat gerust op de aankomende Acoustic Tour brengen: het dak gaat eraf, maar voor dit album hadden misschien wat spannendere keuzes gemaakt kunnen worden, toch?

Om het met de woorden van één van Jim Kerr's ex-vrouwen te zeggen; Don't Get Me Wrong!. Acoustic is een prima album. The American staat ook 'naakt' als een sterk gefundeerd huis, See The Lights wil ik vanaf nu liefst alleen nog in de unplugged-versie horen, de zoetgevooisde stem van KT Tunstall tilt Promised You A Miracle naar een nieuwe hoogte, natuurlijk zingt ook Kerr verdienstelijk. Ook sterk: Glittering Prize, Someone Somewhere in Summertime en zeer zeker Chelsea Girl, misschien wel de énige niet zo voor de hand liggende Simple Minds-song op dit album. New Gold Dream, Waterfront en Sanctify Yourself klinken ook best goéd, maar dit zijn nét die nummers die het best tot hun recht komen in hun full power-opzet bedenk ik me dan. Liever elektrisch.

Acoustic is zonder meer een uitstekend album maar bevat weinig tot geen verrassingen. Of toch. Voor het absolute hoogtepunt van de plaat moet je wachten tot het allerlaatste nummer. Simple Minds brengen een ronduit schitterende cover van Richard Hawley's Long Black Train. Slik. Kippenvel! Jim zingt dit prachtig, meer van dit jongens!

En dat wil niet zeggen dat ik om meer covers bedel, het Neon Lights-debacle indachtig. Maar waarom niet wat meer durf: misschien een aantal songs uit Street Fighting Years (1989), zeker de titeltrack of bijvoorbeeld This Is Your Land of Let It All Come Down lenen zich perfect voor de unplugged-behandeling, die eerder live gebrachte versie van Home (2005), of beter nog Space uit het 'verloren album' Our Secrets Are The Same (1999). Enfin: élke Simple Minds-fan weet vast nog wel nummers te bedenken die Acoustic tot een écht spannend album hadden kunnen maken.

Het album laat alleszins wel horen hoe de Simple Minds-hits overeind blijven, teruggebracht tot hun essentie en eenvoud, akoestisch in alle kwetsbaarheid.

Deze release werd op 5 februari 2013 aangekondigd voor 25 Maart 2013. Er zijn twee versies van: eentje met 2 CD's en eentje met 3 CD's ( de nummers aangegeven met * zijn de extra nummers op die 3CD-versie).

Wie alles van van de band al heeft, zal wellicht even nadenken alvorens dit aan te schaffen: al bevatten beide versies wel twee 'nieuwe' nummers, of eigenlijk maar één. 'Broken Glass Park' werd namelijk al door Jim Kerr uitgebracht onder naam 'Lostboy'.
'Blood Diamonds' is wel volledig nieuw.

Enkel op de 3CD-versie staat de nog recente (2011) song 'Stagefright' die je op geen enkel regulier album vindt. De song werd eerst af en toe gebracht op de 'Graffiti Soul'-tour en werd als download-single gereleased via simpleminds.com.

Verder zijn beide versies een goede instap voor wie nog niets van de band in huis heeft. Maar voor dat beetje geld meer zou ik sowieso de 3CD-versie aanbevelen. Blij dat ook nummers van 'Our Secrets Are The Same' het album gehaald hebben, 'Jeweller to the Stars' enkel op de 3CD-versie (dus de originele song en niet de remake die als 'The Jeweller' op 'Black & White 050505' verscheen) en het prachtige 'Space' staat op beide versies.

Verder vind je op beide versies natuurlijk de bekende classics... Maar de gekozen extra's voor de 3CD-versie zijn toch goéde keuzes naar mijn bescheiden mening.
Natuurlijk had ik ook nog wel een aantal andere nummers op deze compilatie willen zien, zoals bijvoorbeeld ... Maar eens mens kan niet alles hebben...

Voor de fans, voegt dit, behalve die nieuwe songs wellicht niet veel toe, en het is natuurlijk een zoveelste 'best of'. Maar velen onder hen zullen dat zeker toch kopen, al was het maar voor die extra's en 'de volledigheid'.

De eerlijkheid gebiedt me te melden dat ik beide versies zal aanschaffen: je bent completist of je bent het niet...

Het album wordt niet toevallig uitgebracht in Maart wanneer de band weer gaat touren, met een ... heu... Greatest Hits tour in de UK.

Het beloofde nieuwe album zou ook nog voor 2013 zijn heb ik ergens horen fluisteren...

Toen - aanvankelijk toch - moeilijk te krijgen hier in Vlaanderen; een EP die het coveralbum "Neon Lights" voorafging. En dat dat cover-album geen onverdeeld succes werd, lees je bij het album in kwestie...

Hier vinden we de tracks "Dancing Barefoot" en "Gloria" die je ook op het album zal terugvinden, maar dus ook "Being Boiled" (Human League) en "Love Will Tear Us Apart".

De versie van "Dancing Barefoot" (Patti Smith) is verdienstelijk, al hoorde ik al beter coverversies, maar ook slechtere. De interpretatie van Van Morrison's "Gloria" komt niet echt tot zijn recht vind ik, waar het dat wel doet op de live-gigs waar ze dat aan "Ghost Dancing" koppelen....

Wat ze met "Love Will Tear Us Apart" van Joy Division gedaan hebben? Een schande! Dat vergeef ik hen nooit.... Ze maken er een soort wegwerp synthi-pop duentje van dat nergens heen gaat en Jim's stem klinkt alsof ie er gewoon geen zin in heeft..

"Being Boiled", dat ik meesterlijk gedaan vind, maakt gelukkig veel goed. En het is me dan een ook een raadsel waarom dit niet op "Neon Lights" werd gezet...

Er bestaat ook een Limited Edtion, (Duitse release) waarbij je in een doosje zowel "Neon Lights" als deze EP kan vinden. Je hebt dan natuurlijk wel tracks 1 & 2 dubbel....

Limited edition, "Neon Lights" + "Dancing Barefoot":

http://simpleminds.com/mediaLibrary/images/english/11073.jpg

Op facebook en diverse Simple Minds-fora vinden de fans het fantastisch. Amper een woord van kritiek, nog geen klinker. Zijn wij het of onze oren, of is dat echt te wijten aan fanatische doofheid en blindheid? Ik vraag het me af...

Maar goed ik las ook enkele raving reviews...

Ik geef het album, misschien nog een kans wanneer mijn fysiek exemplaar toekomt met de post, maar ik verwacht absoluut geen U-turn wat mezelf betreft.

De klassiek line-up eenmalig terug, voor een plaat en/of tour, is dat niet de droom van elke fan? Maar gaat niet gebeuren hoor...

De verschillende line-ups ná de 'klassieke', en dat zijn er best veel, hebben toch ook fijne plaatjes gemaakt. Naar mijn bescheiden mening hè... Dan vermeld ik graag Black &White, Graffiti Soul, Big Music, ook de voorganger, die ik omarmde en waar ik instant blij van werd zelfs. Het huidige album, doet me niets, of toch het ergert, enerveert, verveelt me...

De eerste plaat van deze line-up is er een om snel te vergeten, heel snel .

Misschien is mijn favoriete post-McNeil post-Forbes line-ups wel die van Kerr-Burchill-Duffy-Gillespie-Gaynor, die het toch even heeft uitgezongen. Het huidige circus rond Kerr en Burchill staat er naar verluidt* live wel, maar de eerste plaat van deze versie zoveel van de 'band' is toch een behoorlijk zielloos afkooksel van dat wat ooit was.

En nu maakte ik teveel woorden vuil aan dit misbaksel, daar waar ik reeds een review geschreven hàd!

[*] 'naar verluidt' want na de live-farce in Lokeren in 2019 ben ik zelf de band niet meer gaan zien

Ik had nog helemaal niets over het album neergepend. Onbegrijpelijk eigenlijk he?! ;-D

Maar goed here goes. Niet mijn absolute favoriete album, maar wel een goed album. Ik zet het niet vaak op, maar kan wel heel goed indenken dat anderen hier mee dwepen. Het zit inderdaad boordevol experimen en spelplezier. Zelf hou ik vooral van "Today I Died Again", "This Fear Of Gods", "Thirty Frames A Second", "Room" en zeer zeker "I Travel"....

Vandaag komt Graffiti Soul (eindelijk) officieel uit....
Had hem besteld, heb hem dus dra dubbel, maar kon zaterdag niet wachten toen ik in de stad was, en heb het schijfje dus sindsdien in huis...
En nu kon ik dus eindelijk volwaardig genieten, geen halve versies en gecompresseerde mp3's, nee the full sound...

En....
Wat een sound !

Ik was al enorm blij met Black & White 050505 die de band terecht terug wat meer onder de aandacht bracht. Geweldig album. Maar dit? Dit.. Dit is nog stukken beter! Wat een album zeg.... Wat een sfeer... Wat een knappe songs...

Wat me zo blij maakt aan GS is dat het een wat 'donkerder sfeertje' heeft dat me soms doet denken aan het meesterlijke 'Our Secrets Are The Same', maar tegelijk wordt met de sound duidelijk het vervolg op 'Black & White' ingezet... En ook hoor je enkele typische SM-handelsmerken, zoals die gitaren van Meneer Burchill. Jongens, de man speelt beter dan ooit. Waauw! Een ander typisch kenmerk is natuurlijk Jims warme stem, die ook zo typerend is voor de 'vintage Simple Mindssound'. En die strakke drums van Mel Gaynor, sinds 2002 gelukkig opnieuw een 'permanent lid' van de band, én, meijnheer Eddie Duffy,.aan boord sinds '99 (met de 'Our Secrets...' sessies) levert ons zijn heerlijke pompende bass...

Of ik erop terugkom, wéét ik niet, maar... nu ben ik geneigd om bij Black & White mijn stem te verminderen. Dit album vind ik toch (nog!) béter dan B&W.... In de eerste plaats omwille van de gehele klankkleur, maar zeker ook omdat het album 'avontuurlijker' klinkt... En ook hier verwijs ik naar 'Our Secrets...'

Net zoals bij 'Black & White' start de plaat met een song die je meteen grijpt en niet meer loslaat. Een instant classic. Jawel. Net als 'Stay Visible' pakt 'MOSCOW UNDERGROUND' je meteen... geweldige opener.. hopelijk steken ze MU zeker ook in de liveset van de GS-wintertour...

De single ROCKETS vond ik eerst maar niets, maar nu kan ik dat nummer best appreciëren, al vind ik het toch de op een na zwakste song van het album.... Maar wel gewoon een goeie single, die het ook live wel goed zal doen denk ik...

In Duitsland is niet Rockets, maar STARS WILL LEAD THE WAY de eerste single van het album. Wat mij betreft een betere keuze. Net als Rockets een goéde single, maar wat mij betreft een nog veel sterkere song....

En van mijn favorieten, is nu al LIGHT TRAVELS dat iets erg mysterieus heeft en een erg knappe opbouw kent. Erg apart, en geweldig... en dat geweldige gitaarspel hier ook weer van Charlie....

Maar ook KISS AND FLY is enorm krachtig, catchy refrein, ook weer great guitars.... maar anders dan Moscow Underground, Stars of Light Travels, zal het misschien niet meteen bij elkeen 'meteen' aanslaan.. maar laat dit nummer groeien en je ontdekt een pareltje...

Fantastisch is ook de titletrack. GRAFFITI SOUL dus. Ook hier merken we een erg originele en opbouw. Met een erg aanstekelijke melodie. En ook hier is het echt genieten van sfeer en instrumentarium. Met nogmaals een vermelding voor Charlie. Them guitars! Maar ook, zoals eerer al aangegeven, zijn werk - doorheen het hele album trouwens - op de keys... En Jim, die ook nu weer, in dit nummer, maar op het hele album, bewijst dat hij nog steeds een erg fijne en bijzonder aangename stem heeft....
Lekker en catchy chours: "you bring me lightning...."

Killertrack? Jawel! Maar wacht, er komt meteen nà Graffiti Soul nog een geweldige song!!!

Dan hebben we het dus over BLOOD TYPE O. Misschien wel een van de beste Simple Mindsnummers van de laatste tien (of meer) jaar... Ik kan me voorstellen dat niet elkeen dit een geweldig nummer vindt, wel, ikke wel
Yet, another favorite !!!!
"you do it so well.... blood type O"
Opnieuw wordt een erg mysterieus en donker sfeertje gecreerd... Jim in de refrein half zingend, half debiterend, en dan in het refreien zo zacht en zoetgevooisd zingt... en die overall sound van het nummer... incluis dulcimer, stylophone, Ebow (allemaal Charlie)... en ook de prominent aanwezige stampende bass van Eddy Duffy...
Super song met een geweldige opbouw...

Met THIS IS IT lijkt te band te willen zeggen: voila, we zijn nu nog meer dan ooit terug van nooit weggeweest mét een geweldig album. Ze hebben nog gelijk ook verdorie... Ook THIS IS IT mag dat label: 'geweldig' claimen... met een weerom typische Burchilgitaarsound...Wéér een song met een enorme drive....
Opnieuw geweldig refrein... Jim in topform.. Charlie's heerlijke gitaren... knappe ritmesectie van Eddie & Mel...

SHADOWS AND LIGHT staat vermeld als bonustrack, en is wel goed, maar meer ook niet. Hier hoor je Simple Minds zoals ze voor mij hadden mogen klinken op 'Good News From The Next World', muzikaal hoor ik zeker een link met dat album, maar Jim's stem is hier veel aangenamer dan op GNFTNW. Dit broertje van GNFTNW is zeker niet slecht, maar ook niet om van omver te vallen...

De Neil Youngfan in mij hield zijn hart vast voor wat Kerr & co met ROCKIN IN THE FREE WORLD gingen aanvangen. Toen ik het de eerste keer bij Billy Sloan (Clyde 1) hoorde, had ik zoiets van: 'mja, niet slecht gedaan'. en ook 'gelukkig geen aanfluiting à la Neon Lights...
Maar nu kan ik de coverversie steeds meer appreciëren, ik durf zelfs zeggen: ik vind het goed


Heb ook de 'Deluxe Versie', dus met het coveralbum 'Searching For The Lost Boys'. Daar kan en wil ik kort over zijn: een leuk extraatje, niet meer, zeker ook niet minder. Want anders dan op 'Neon Lights' brengen SM het er meestal goed vanaf. Dat geldt zeker voor 'Rockin In The Free World', 'Let The Day Begin', 'Whiskey In The Jar' en toch ook wel 'Christine'. 'Teardrop' is een verdienstelijke poging, maar geef me maar het origineel...
'Get A Grip (On Yourself') kan ik wel pruimen, al is de Stranglersversie natuurlijk niet te overtreffen..

O ja, misschien de beste cover vind ik echt wel "A Song From Under The Floorboards". Yearh!

Maar... Wat hebben we geleerd?
Simple Minds, die al toonden dat ze het nog altijd supergoed kunnen, op zowat elk liveoptreden, én met 'Black & White 050505',, pakten nu uit met een KILLERALBUM dat hun misschien en hopelijk terug op de kaart kan zetten. Dit album moet niet onderdoen voor U2's "No Line On The Horizon". Beter ik vind dit album een divisie hoger...

Met 'Graffiti Soul' maken SM een geweldige rockplaat. Stuk voor stuk songs met een geweldige drive en 'ballen'. En dat was wat ik soms miste bij de B&W-tracks.... Maar, begrijp me niet verkeerd: ik blijf ook B&W een erg knappe plaat vinden. Maar, de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik deze GS toch een stuk beter vindt...

Ook de paralel indachtig: een goede single ('Rockets', 'Home') maar geen killertrack is GS nét ietsje beter nog, want ik vind 'Rockets' wel sterker dan 'Home'..;

Hulde aan Charlie Burchill die op dit album echt toont dat hij méér is dan een geweldige gitarist.... Evenzeer hulde aan de strakke ritmesectie Eddy & Mel en zeker ook Jim die de sterren van de hemel zingt.

De backing vocals van ondermeer Katie Kissoon (!) zijn een welcome aanvulling, en heel anders dan wat Robin Clarke (hoe goed die ook is) op 'Once Upon A Time' deed. dat vond ik wat over the top...

Eindconclusie?
GRAFFITI SOUL ROCKS.
En wat mij betreft, en ik ben blij dit te kunnen schrijven, een top album, dat gevaarlijk dicht in de buurt komt van 'Sparkle In The Rain', mijn all time favorite SM-album!

Wat mij betreft de klassebakken van GS:

BLOOD TYPE 0
MOSCOW UNDERGROUND
LIGHT TRAVELS
GRAFFITI SOUL


5/5 !

Sterk debuut. Ook al waren de groepsleden aanvankelijk niet zo tevreden met het resultaat.

Toen dit album in zijn geremasterde versie verscheen in 2002 heb ik het herontdekt en wat meer is veel beter leren waarderen!

Favorieten: het magistrale titelnummer, "Pleasantly Disturbed", "Chelsea Girl", "Wasteland" en "Destiny".

Live & Rare is een nogal vreemde compilatie, die in principe alleen in Italië te krijgen is en dan nog via een deal met Vodafone. Maar het betreft hier dus wel een volledig officiele release, het is zelfs mede gereleased door de band hun eigen label "MindMoods".

Is de verzamel de moeite waard om in huis te halen? Ja en neen!

Neen:
Het bevat live nummers die je ook al terigvindt op "Live In the City Of Light" (1987): nrs. 8,9 en 10, alsook de "Biko" albumversie van "StreeT Fighting Years" (1989).

Ja:
exclusief op deze CD een geheel nieuwe versie van "Don't You (Forget About Me): "Special Mix By Hu-Mate", door Simple Minds fans ook wel "Don't you 2003" genoemd, die een heel eigentijdse meer laidback versie laat horen van de song die eigenlijk nooit heb kunnen apprecieren: wel in deze versie vind k het een subliem nummer.. akoestisch gitaren, een aangenaam ritme... zo heb ik het veel liever...
Verder een leuke versie van Bowie's "The Man Who Sold The world" - White Spaces Mix. Een toch interessantere versie dan deze die je op Neon Lights kon horen. En er is natuurlijk de sublieme akoestische versie van "New Sunshine Morning" (originele versie op "Cry", 2002).
Niet te missen is de interpretatie van de Ewan McColl song "Dirty Old Town", de charts ingezongen destijds door The Pogues.
"White Light/ White Heat" (Velvet Underground) is een leftover van de "Neon Lights"-sessions, maar hadden ze er beter opgezet: dit is tenminste een degelijke cover...

De live-versies van "Belfast Child" en "Mandela Day" zijn van het Verona concert tijdens de Street Figthing Years tour uit 1989. Deze songs verschenen al wel als videoopnamen van deze show (Verona), maar nog niet als audiotracks....

De "Perky Park Radio Mix" van "Don"t You..." is leuk meer niet. En met "Spaceface DJ Tomcraft Remix" kan Simple Minds concurreren met eender welk technobandje op de dansvloer.. Een geslaagde dance mix als je het mij vraagt.

Deze verzamelaar: onmisbaar? Neen.
Leuk om te hebben: zeker weten!

Zondermeer het slechtste wat de Minds op de mensheid los hebben gelaten. Alleen "Good News For The Next World", dat ik altijd "Bad News" noem, vind ik erger.

Zoals SoundWave & Braco aangeven: het idee is goed... maar..

In een eerdere bespreking van een coveralbum zei ik het al: covers opnemen ok, maar DOE er dan iets mee.

Op dit coveralbum is het op enkele uitzonderingen na, bloedarmoede en wel willen maar niet kunnen troef...

Hoe fantastisch ik het ook vind wanneer Simple Minds Gloria live brengen, zo slécht is de versie op NL. Arme Van Morrisson. Hopelijk heeft ie dat n iet gehoord. The Man Who Sold The World (Bowie), is niet slecht gedaan, maar het voegt niets toe!

Neon Lights (Kraftwerk). Geeuw! (één troost, de coverversie van U2 op één van de recentste singles is al niet veel beter).

Hello, I Love You. Nog zo'n tegenvaller...

Maar het ergste moet nog komen. Blijkbaar zijn ook Jim & Charlie, net zoals ik tevens Neil Young fan. Dus, totzover: OK. Maar Jezus Christus. Wat ze met The Needle And The Damage Done gedaan hebben?!!!! Dit is pure blasphemie, heiligschennis! Je moet het maar kunnen een nummer zo naar de bliksem helpen.


All Tomorrows Parties is niet slecht,maar de versie van Nick Cave & The Bad Seeds op hun "Kicking Against The Pricks" album staat er wel met kop en schouders bovenuit...

Gelukkig zijn er ook enkele lichtpunjtes op dit album.

Ik ben zeer te spreken over Homosapien (Pete Shelley). Zeer frisse en leuke versie. En ook Bring On The Dancing Horses vind ik erg goed gedaan.

Patti Smith's Dancing Barefoot wordt zeer goed gebracht vind ik, en moet absoluut niet onderdoen voor de versies van U2 en The Mission.

En For Your Pleasure (Roxy Music) vind ik zelfs schitterend. Ik zou bijna zeggen: krijg er kippenvel van.

Maar het zal me toch niet overtuigen mijn 2 te upgraden naar meer vrees ik...

Ik zeg dit niet gemakkelijk over een Simple Minds plaat, maar: absoluut niet kopen!

NEW GOLD DREAM: zaaaalige plaat!!!!

5 september: nieuwe single HOME
12 september: nieuw album BLACK & WHITE 050505

nog even langer wachten voor het album dus, dream!


Meer simple minds nieuws op www.sparkle.be

Toen ik dit de eerste keer hoorde dacht ik van.. hm.. nou ja..

En sinds ik de REMASTER versie van 2002 in huis heb is het van mijn absolute MINDS FAVORIETEN geworden!!!

Elke luisterbeurt ontdekt je weer iets nieuws op dat album.. fantastisch...;

Favorieten:
CHANGELING/ FACTORY/ PREMONITION/ SCAR/ CARNIVAL

Dit is mijn absolute favoriete Simple Minds album!!! En een van mijn favoriete platen ever!!!

Enne, dat ik "C'Moon, Cry Like A Baby" fantastisch vind, zullen jullie, gezien mijn nickname, wel begrijpen!

Er staat zovéél moois op dat album:
- Up On The Catwalk !
- The Kick Inside Of Me!
- C'Moon Cry Like A Baby!!
- White Hot Day!!!!
- Book Of Brilliant things!!

Ach... we gaan toch niet weer starten he "waar is het mis gegaan"... ze hebben na Sparkle heus nog enkele UITSTEKENDE platen gemaakt hoor;
- Once Upon A Time!!! (1985)
- Steet Fighting Years!!! (1989)

"Real Life" (1991), was iets minder, met héle knappe songs, maar ook enkele wegwerp songs, "Good News From The Next World", vind ik (als fan!) dan weer archislecht, te veel: een wannabe AOR en FM-rockplaatje voor mij. Met Néapolis (1998) haalden ze Pete Walsh binnen voor de productie, die ook New Gold Dream(!!) gedaan had. Néapolis was een terugkeer naar de electronica. Géén slechte plaat, maar helaas een commericIële flop.

Maar het ergste is dat Simple Minds beste plaat sinds "New Gold Dream" en "Sparkle In The Rain", haast nooit bestond: "Our Secrets Are The Same", geschreven in 1999 maar door de platenfirma niet commercieel genoeg bevonden, en uiteindelijk pas verschenen in de box set "Silver Box" in 2004.

"Néon Lights" uit 2001 was een halfgeslaagd coveralbum, en met "Cry" in 2002 maakten de schotten opnieuw een goede plaat, die helaas amper gepromoot wordt. Maar nu, 2005, met "Black & White 050505" zou het wel eens DE grote terugkeer naar het gotere publiek dat hem wat kwijtgeraak is, kunnen zijn... met al 8 van de 9 nieuwe nummers gehoord te hebben denk ik dat deze plaat hen weer plaats waar ze thuishoren: bij de groten!

Ik sluit me graag aan bij DOG. Soundgarden, zij net géén lifters! De band heeft zowat mee het grunge genre uitgevonden, en het enige verwijt dat je hen kan maken, is dan met name op deze plaat, dat je soms Black Sabbath invloeden hoort, maar dat vind ik nou net een compliment

Samen met Pearl Jam, Tad, Mudhoney, ... stonden deze heren aan de wieg van wat later "grunge" genoemd zou worden, aanvankelijk had men het over "Sub Pop" (zoals ook het platen label noemde) of ook wel "The Seattle Sound".

Alhoewel ik "Louder Then Love", de minder gepolijste voorganger van "Badmotorfinger" en "Superunknown", de opvolger, ook lichtjes fantastisch vind, is dit toch wat mij betreft de ULTIEME Soundgarden plaat!

Lekker tragen stevige slepende songs zoals "Oushined", "Slaves & Bulldozers", "Rusty Cage", of het magistrale "Searching With My Good Eye Closed", ... Lekkere opzwepende rockers zoals "Jesus Christ Pose" !!! "Face Polution"!!! "Drawing Flies"!!!!! .... of zeker niet te vergeten de heavy power ballad die "Somewhere" heet...

En dan mag ik ook het schitterende "Holy Water" niet vergeten... o ja.. en ... "New Damage"!!! En zeker "Mind Riot"...

Echt een plaat om te koesteren. Een plaat vol hoogtepunten. De eerste keer dat ik deze CD draaide was ik meteen verkocht. En sindsdien heeft deze CD al héél veel opgestaan, en ook nu draai ik hem zeer regelmatig. Wereldklasse deze plaat!!!

5!

'Been Away Too Long' ! Ja, dat klopt. Welkom terug, heren... En dankjewel om een klasseplaat af te leveren. En dat na 15 jaar.. of is dat al 16 jaar ?

Gelukkig werd niet in de val getrapt om het te doen klinken als een van de toppers van zo lang geleden. Het werd dus geen 'Badmotorfinger II' of 'Superunknown II', noch een kopie van - het toch al wat mindere, zo vond ik toén - 'Down on The Upside' en het ligt mijlenver van 'Ultra Mega OK' of 'Loud Love'.

Maar... hoé ze het doen is mij een raadsel.. dé Soundgarden-sound is er hélémaal !!!

Strak en compact. Potig. Inherent. To the point. Met typische Soundgarden-touch en toch volop badend in 2012. Soundgarden is terug en hoé! Mocht dit de band's debuut geweest zijn, werd dat héél erg moeilijk om ooit te evenaren.. Nu hebben ze het moeilijker want na zo lang wordt onvermijdelijk vergeleken met vroeger. Kan niet anders; Maar dat geeft niet. Dit is een album dat niets te vrezen heeft: kwaliteit genoeg.... Erg sterke songs en een coherent geheel...

Cornell goed bij stem, nog steeds. Maar dat bewees hij op recente concerten ook al natuurlijk... Die drums van Cameron!!! Yearh.... het gitaarwerk van Thayil!!! Die bas van Shepperd... Maar vooral: het geheel. Ja!!

Ik geef het grif toe: was Soundgarden-fan van het eerste uur. Maar ook een die niét verbaasd was toen de band het destijds voor bekeken hield, na 'Down on the upside' die ik, zeker na 'Superunknown' toch heel wat minder vond... Het vet bleek toen van de soep - al bevatte 'DOTU' ook (erg) sterke momenten natuurlijk, het is de Soundgarden-cd die ik het minste opzet...

Melodieus is het altijd; soms zelfs een beetje poppy.. Maar voor iemand zich zorgen maakt.. Er wordt nog lekker gerockt ook!

'King Animal' klinkt fris als een hoentje. Met toppers zoals 'A Thousand Days Before', 'Blood on the Valley Floor', én 'Bones of Birds' ... oh, en zéker ook 'Taree' !!!!! Mijn absolute favoriet is, zonder enige twijfel 'Eyelid's Mouth' !!!!!

Op dit sowieso solide album valt géén slecht nummer te bespeuren.


Ben na het verscheiden van Soundgarden Cornell blijven volgen met Audioslave en solo. Bij die Solo-dingen zaten mooie dingen... maar. Toen kwam 'Scream'. Slik. Was behoorlijk boos om wat hij deed met Timbaland: dat album heb ik zelfs niet kunnen uitluisteren..

En toen droomde ik stilletjes over een Soundgarden-reunie. Toen die dan aangekondigd werd, dacht ik "ja, maar gaat dat nog wel wat waard zijn?" En ja hoor!!!!!
Oef! Wow !

Kopen, deze plaat!! Doén!

Zij die pas Soundgarden leerden kennen bij "Badmotorfinger" of "Superunknown", moeten zeker ook eens naar deze "Louder Than Love" luisteren. Minder gepolijst qua sound en productie, minder toegankelijk misschien ook, maar zeker de moeite waard. Samen met "Badmotorfinger" en "Superunknown" de meest gedraaide Soundgarden-Cd huize C'Moon.

De plaat bevat enkele absolute heavy "subpop/seattle sound-juweeltjes" (later ging dat dan "grunge" heten) zoals "Ugly Truth", en het bezwerende "Hands all Over"... "hands all over/ eastern border/ ..." waarin Cornwell heel laag en heel hoog zingt/schreeuwt.. een mooi "soundgarden visitekaartje", deze song... meteen ook een van mijn favorieten van dit album...

"Power Trip" dat klinkt zoals het doet vermoeden, ...loodzwaar, en vol power

"Gun" dat zich traag op gang sleept, en dan volledig ontploft in een soort punkhardrock, à la Soundgarden. Fantastisch.

Stevige snelle rockers "Get On The Snake" en "Full on Kevin's mom"... De meezinger "Big Dumb Sex", de lyrics verklaren de titel: "I ... m gonna f*** f*** f*** you..;"...

Louder Than Love... waar op voorloper "Ultramega OK" al veel goede pogingen te vinden waren, merk je hier méér dan een flinke stap vooruit, en het is dan ook niet te verwonderen dat niet heel veel later Soundgarden ook echt doorbrak.. en terecht!

Wie van "Badmotorfinger" houdt, zal wellicht deze "Louder Than Love" ook wel apprecieren!

4,5/5

Soundgarden !!! Voor mij de absoluter nummero uno van de "Seattle sound", ook wel "grunge" genoemd later... en als je het mij vraagt gaat de eer van grondlegger van Grunge of hoet je dat ook noemen wil veeleer naar Soundgarden dan naar Nirvana of Pearl Jam. Van de drie heb ik altijd het meest van Soundgarden & Pearl Jam gehouden. Maar Soundgarden was altijd "mijn band". Volg ze al van '88 met hun E.P.'s "Screaming Lfe" en "Fopp". Toen al maakte ze lichtelijk fantastische muziek. Toen nog minder toegankelijker muziek. Maar alles was er al: knappe songs, het schitterende stemgeluid van Chris Cornell!

Mijn favoriet van Soundgarden zal altijd wel "Badmotorfinger" blijven, maar "Superunknown" is een goede nummer twee in mijn lijstje!

Nummers als "The Day I Tried To Live", "Fell On Black Days", "Head Down" of "Black Hole Sun" zijn ronduit magistraal... en dan mag ik vooral "Spoonman" en "Kickstand" niet vergeten !!!

Topband. Topplaat...

Hun voorlaatste release voor de zwanezang... helaas vond ik hun laatste album die de zwanezang inluidde, "Down On The Upside", een heel stuk minder...

'Het zat er aan te komen, de heruitgaven van de eerste vier iconische albums vorig jaar deden het alleszins vurig verhopen; Spiritualized is terug! Ja, dat lees je goed: Spiritualized is terug!

De Britse band slaat anno 2022 terug met Everything Was Beautiful, jawel een gloednieuw album. Misschien niet even wereldschokkend of innovatief als Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space uit 1997, maar de nieuwe plaat knoopt wel naadloos aan bij de bands grandeur uit de jaren negentig. En ‘meer van hetzelfde’ hoeft niet oneerbiedig te klinken wanneer dat betekent méér hemelse fuzzy pop en soul en atmosferische (neo-)psychedelische spacerock natuurlijk. Opnieuw een klassieker in wording? Misschien!

Op dit negende album zijn alle gekende en geroemde Spiritualized-ingrediënten aanwezig. We krijgen opnieuw een fraaie mix voorgeschoteld van psychedelica, shoegaze, noise en pure pop; of hoe Stooges, Velvet Underground en The Jesus And Mary Chain zich opnieuw in een spannend en broeierig amoureus avontuur met The Beatles storten…

Bezieler, zanger-gitarist Jason Pierce, aka J. Spaceman, bespeelt op Everything Was Beautiful zelf maar liefst 16 verschillende instrumenten, en nam het album op thuis en in 11 verschillende studio’s. Deels noodgedwongen, want gestart in volle lockdown. Een goed jaar werd aan het nieuwe album gewerkt, terwijl de fans werden zoetgehouden met de re-issues van de eerste vier albums.

Spaceman werkte met meer dan 30 muzikanten, waaronder dochterlief zangeres Poppy en Spiritualized-veteraan en vriend gitarist-keyboardspeler John Coxon. De(letterlijke) toeters en bellen zijn van The Whitechapel Bell Foundry, aan heuse koortjes ook geen gebrek. Voeg daar de nodige effecten aan toe alsook de gepaste psychedelische sfeer. Het schrijven van uitstekende songs is Spaceman gelukkig ook niet verleerd.

De plaat start enorm sterk met Always Together With You, eigenlijk een herwerking van song die in 2014 al als demo werd uitgebracht. Deze nieuwe versie, in volle grandeur, klinkt als een ’top notch’ Spiritualized-classic. Met een serieuze sixties psychedelica-vibe en met knipoogjes naar zowel The Beatles als The Verve. Met koortjes en strings, bij momenten zelfs een beetje ‘cheesy’, maar niet dat het stoort. Wat ons betreft een instant fave!

Een andere favoriet is The A Song (Laid In Your Arms) badend in majestueuze gitaarpop, met veel fuzzy spacyness en strings. Machtig hoe de song steeds verder opbouwt en aanzwelt tot aan de catharsis. En dan: ‘alles kaput’!

Bij het ongelooflijk broeierige lekker lang aanslepende traag swingende I’m coming Home Again, verwacht je eigenlijk elk moment dat Mark Lanegan zaliger zal invallen. Diens doorrookte vocalen hadden hier echt mooi bij gepast. Maar ook zonder die bijdrage is het volop genieten van een bijna tien minuten lange feestelijke bijna sacrale rit. Veel blazers en koortjes, sfeer alom.

De wat ons betreft drie strafste worpen op de plaat zijn bij deze bij naam genoemd. Maar check zeker ook Mainline met zijn geweldige drive, of ook de ei zo na rechtdoor rock-’n-roll van Best Thing You Never Heard. Ei zo na, want gedrenkt in fuzz, blazers en brass. Let It Bleed is géén Stones-cover, wel gewoon een heel erg fijne spacey ballad.

De psychedelische country ballad Crazy, net als Always Together With You al ‘gelost’ op Spotify, is aan ons minder besteed, maar we zijn dan ook niet meteen ’s werelds grootste countryfans. Knap gedaan natuurlijk, mét een Spiritualized-sausje erover heen, dat wel.

Everything Was Beautiful had de titel van een ‘Best of’-album kunnen zijn. Niets is minder waar: deze worp van een herboren Spiritualized bevat zeven fonkelnieuwe composities. De fans zullen de ‘was’ in de titel allicht graag door een ‘is’ vervangen zien. Begrijpelijk!'


Mijn recensie was héél eventjes al online in februari, maar de release werd uitgesteld, maar nu is mijn schrijfseltje terug. En nu dus ook hier. Of ik enthousiast ben over dit nieuwe werkstuk? Best wel, valt dat op?

• Mijn review werd eerst gepubliceerd op Luminous Dash:
SPIRITUALIZED – Everything Was Beautiful (Bella Union/PIAS) – Luminous Dash BE - luminousdash.be