Een volle 5!!!
Wende doet het weer, en hoé!

Mijn verslagje zoals ik het ook neer schreef op Luminous Dash:

“We zijn er, het licht is zoveel feller hier, het wordt helder, ik moet zingen, ik zal breken van geluk. We moeten vallen, telkens vallen om weer op te staan”. Aan het woord is Wende Snijders. Gelouterd, (niet) gehavend, gesterkt, de liefde voor het leven voluit uitschreeuwend met opgestoken middenvinger naar de dood, laatstgenoemde ook overduidelijk uitdagend in Jij Idiote dood: “Jij neemt mij ooit te grazen, misschien nog wel vandaag, ik zal hebben geleefd, soms tegen mijn zin, toch niettemin”.

Op haar nieuwe album Sterrenlopen omarmt Wende hartstochtelijk het leven, gaat ze op zoek naar zichzelf en naar anderen, om tot de conclusie te komen dat we samen veel verder komen. Voor samenhorigheid is moed nodig. De zangeres schuwt ook geen taboes en breekt een lans om vooral jezelf te zijn. Of zoals Wende dat veel gevatter zegt: “Ik denk dat de meeste mensen vooral gezien willen worden zoals ze hopen te zijn. We willen aan een ideaalbeeld voldoen. Maar als iedereen gezien wil worden, wie kijkt er dan nog?”

Wie de recente indrukwekkende De Wildernis-tour, met veel nieuw nog onuitgegeven werk, bijwoonde, hunkerde vast volop naar de opvolger van Mens (2018). En kijk met Sterrenlopen doet Wende nog straffer. De veelzijdige woordkunstenares laveert op Sterrenlopen moeiteloos tussen ambient en smooth jazz, chanson en hevig beukende elektropop.

In een glasheldere productie klinkt Sterrenlopen intimistisch en intens, soms hyperactief, dan weer ultra smooth. Daarbij oreert, debiteert, ratelt en rapt Wende haar ronduit prachtige lyriek, wat een magnifieke woordliefde. Soms een heuse spraakwaterval, dan weer precies afgemeten. En eigenlijk is het altijd pure poëzie. Bovenal zingt deze Kate Bush der Lage Landen de sterren van de hemel (Sterrenlopen, pun intended!).

De plaat start met een rustig gitaarriedeltje. En daar is Wende. “We zijn er, het licht is zoveel feller hier, het wordt helder, ik moet zingen tot ik zal breken van geluk”. Met De Zon Komt Op is de toon meteen gezet. Een rustige start, dus tijd om dat te doorbreken.

Stevige gitaren, beats en keys en Wende die zich in een hemels/helse tirade smijt in Dit is Alles, de potente single die je al gehoord zou moeten hebben. Niet minder indrukwekkend is Alles Weggegeven dat start op dreigende meanderende elektro, terwijl Wende zich afvraagt: “Waar is de nacht, waar is de nacht in jou gebleven, is dit nu alles, heb jij nu alles weggeven?” Met vette keys in het middenstuk, waar pulserende drums klinken, Wendes stem ook als koortje en de track die plots tot pure dance hall rave aanzwelt. Machtig, en hop met de beentjes!

De ballad Bloed In Mijn Bloed was ook een van de vooruit gestuurde singles. Hierin verhaalt Wende op pakkende wijze hoe je het verhaal bent van generaties die je voor zijn gegaan. Hoe je dat nooit ongedaan kan maken maar wel zélf kan besluiten wat je ermee doet. Luister naar de tekst en laat die binnensijpelen. Even slikken misschien. Indrukwekkend en weerom hemels gezongen.

En als we dan toch bij de categorie ‘komt stevig binnen’ aanbeland zijn, luister dan zeker ook naar Lege Stoelen, a capella startend, dan met een zuinig instrumentarium op de achtergrond. “Er zijn altijd lege stoelen, onbesproken namen. Met hoeveel we ook zijn, we zijn nooit volledig samen. Ik ken je niet, ik ben je honderd keer verloren. Er is een vorm van dood die steeds weer wordt geboren.” Wende, zingt en croont, fluistert. En ja, het komt binnen.

Doorleefd en intens gezongen, pakkend maar tegelijk ook heel liefdevol en troostend is Laat Mij Het Zijn, waarbij Wende haar geliefde vraagt “laat mij het zijn die overblijft wanneer je gaat, zo ben jij het die het wordt bespaard”. Zo mooi verwoord, zo sterkt gebracht.

Bij Troostzoekers, dat Wende samen zingt met Froukje, denken we spontaan aan de lotgevallen van vluchtelingen en gelukzoekers, maar het kan ongetwijfeld veel meer betekenen, of metaforisch bedoeld zijn. De dames zingen “Voor wie en iedereen, is hier een plek”, maar ook: “Geluk is gevaarlijk voor de roekeloze die verstrikt is in zijn eigen ik.” Het nummer kent een fraaie opbouw met mooie samenzang, een bezwerende keyboard-riedel, lichtjes naar catharsis werkende aan het eind.

“Ik weet zeker: niets is zeker, een ding weet ik: niemand weet het”, zingt en declameert Wende over verdwaalde beats en een grand piano in Loop Naar Het Vuur, aan een net nooit opgefuckt tempo.

Hoe Wende de dood uitdaagt en tergt, meer nog haar onbevreesde levensvreugde uitzingt met opgestoken middenvinger is hilarisch, krachtig en prachtig. Jij Idiote Dood wordt gestuwd door stevig kapotte beats en synths, en Wende laat de idiote dood duidelijk weten niet bang zijn: “Geen dood kan mij vermoorden. Alleen de zee, de zee, de zee. Niets van mij gaat ooit voorbij. Niets van mij is ooit geweest. Zwijgen zal ik tot je mij kan horen. Ik zal hebben geleefd.” Met een weerom magnifieke woordenschat, roept de zangeres haar liefde voor het leven uit. Als de dood Nederlands machtig is, kruipt die nu vast ergens weg in een hoekje!

Toen de single uitkwam, was het een instant favoriet van ons. En jawel: Het Is Genoeg belandde ook op de plaat. Alhoewel met rustige start; aan een haast hels tempo en met een enorme woordenvloed, declamerend en rappend, dan weer fantastisch zingend. Met als adagio “Het is goed, het is genoeg, ik ben meer dan goed genoeg”, sleept Wende ons mee naar de dansvloer op een huppelende drumpatronen en hemelse keys. Nog géén drie minuten duurt dit fijne voer voor onze dansbeentjes!

Ook de titeltrack gaat het vast goed doen op de dansvloer. Sterrenlopen zouden we durven bestempelen als angry girls powerpop. Wende en S10 gooien alle remmen los, in dit ei zo na house en drum-‘n-bass nummer. Er wordt gerapt en geroepen, minder gezongen. Het is ideaal voer voor de dansvloer. Maar eerlijk? Eigenlijk de minste track van de plaat wat ons betreft. Sorry, dames!

Hou Me Vast schittert rijkelijk in al zijn eenvoud. Simpel en groots tegelijkertijd is deze liefdevolle piano-ballade, met een machtig croonende Wende, zo mooi dat het pijn doet. En hou het maar eens droog bij Feniks, dat het album besluit. Hoezo, pakkende eindnoot? “De sterren staan goed vanavond in de nacht. De vogels blijven stil, het wordt geen dag. De sterren staan goed, hierna is niets. En ik weet dat klopt precies”. Slik! Kippenvel? Check!

Er kan geen twijfel over bestaan. Hoe knap Mens ook is, met de terecht gewonnen Edison Pop Award, met Sterrenlopen levert Wende haar tot nog toe allerbeste werk af. De zangeres heeft de lat nu wel heel erg hoog gelegd, maar wedden dat ze ons in een nabije toekomst opnieuw weet te verbluffen en verbazen?

Laten we eerst maar aftellen naar de tour die er zit aan te komen. Op zaterdag 21 oktober 2023 kan je Wende bewonderen in De Roma. Er zijn nog tickets, maar we denken wel dat je je best haast. Tot dan?

Artikel - WENDE – Sterrenlopen (Excelsior) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Wanneer Bruce Gottobed, Wire even voor gezien houdt, zoals gemeld door Blabla, besluiten Gilbert, Lewis en Newman verder te gaan als trio, onder de naam WIR. Op de hoes van "The First Letter", is het zo gespeeld dat de W van WIR tevens ook een drie is.

En... IT CONTINUES IT CONTINUES IT CONTIUES. Letterlijk, wan de lijnen die werden uitgezet op de vorige WIRE albums worden hier gewoon doorgetrokken. Met als hoogtepunten hier "So And Slow It Grows", "It Continues It Continues It Continues" en "No Cows On The Ice".

Toch wordt een beetje duidelijk dat de formule langzaam maar zeker aan het uitwerken is, en hoe verdienstelijk ook, "The First Letter", van WIR is toch een heel stuk minder boeidend dan zijn Wire-voorgangers..

In dezelfde lijn van "The Ideal Copy", uit 1987, ligt het album "A Bell Is A Cup (untill it is struck)". Je moet natuurlijk WIRE zijn om met zo'n album titel aan te komen zetten.

Opnieuw heel erg eignezinnig en absurd, maar tevens ook (electro-industrial-) poppareltjes bevattend zoals "Silk Skin Paws", "The Finest Drops" en in mindere mate "The Queen Of Ur and The King Of Um".

En met een uitmuntende liveversie van DRILL als bonustrack...

Met IBTABA (of beter: It's beginning To and Back Again) levert WIRE de opvolger op "A Bell Is A Cup Untill It Is Struck". Met een herneming van de arty popsong a la Wire "THE FINEST DROPS", die ook al op "A Bell.. " stond. Ook THE BOILING BOY en IT'S A BOY worde hernomen...

Verder nog meer arty farty wire electro pop: EARDRUM BUZZ..
En verder plaats genoeg voor de meer experimentelere nummers. Met ook een ongeloofelijke versie van OVER THEIRS en het lichtjes fantastische ILLUMINATED.

Als bonus krijgen we ook de 12" van Eardrum Buzz mee, en het fantastische IN VIVO (in vitero/ In Vivo/ The Revolution Takes Place/...) sluit het album..

'Wire, meesters van de strakke tegendraadse art rock, post punk en avant-garde en alles wat daar tussen ligt, zijn in 2017, veertig jaar na het debuut Pink Flag (1977), een aantal muzikale heroriënteringen verder en na de glorieuze terugkeer naar het krachtige art punk-geluid in 2002, volop aanwezig en nog steeds uitermate relevant. Dra pakt band uit met het door frontman Colin Newman gecureerde DRILL-festival; unieke avonden op verschillende locaties in de wereld waar verschillende muzikale stijlen aan bod komen, op 13 mei ook in de AB in Brussel. En er is het nieuwe album Silver/Lead, alweer de zesde studioplaat sinds de heropstanding in 2002.

In 1977 kon je, nog net het label punk op de muziek van Wire kleven. Maar het debuut Pink Flag toonde al dat de band zoveel meer in zijn muzikale mars had, zoals bevestigd werd op de albums Chairs Missing en vooral 154 waar veel ruimte voor experiment was, labelen werd alsmaar moeilijker. Wire pakte uit met een unieke mix van postpunk, pop, new wave en avant-garde. In de late jaren tachtig tot en met 1991 koos de band voor een meer elektronische koers, wat zou leiden tot het vertrek van drummer Robert Gotobed. Als trio doopte het gezelschap zich om tot Wir in 1991, wat resulteerde in één album en een EP en toen was het plots ook over and out. Na een hiatus van ruim twaalf jaar verraste Wire, met een teruggekeerde Robert Gotobed, vriend en vijand in 2002 met de EP’s Read and Burn 01 en Read and Burn 02 en met het daaropvolgende album Send (2003). De gitaren mochten weer luid, het tempo erg hoog. Send was een echte mokerslag die barstte van de vitaliteit, alsof de band de draad van Pink Flag weer wou opnemen en die koers verderzetten maar dan beter, sneller en luider. Het werkte, Wire stond weer op de kaart en misschien behoort Send wel tot hun allerbeste werkstukken. Dan volgde nog de EP Read and Burn 03 (2007), er werd ook weer getourd en sindsdien volgden albums van het herenigde Wire elkaar in snel tempo op.

Waar Send nog ongegeneerd maniakaal ‘in your face’, hard, snel en compromisloos klonk, zijn de daaropvolgende albums een stuk toegankelijker, soms zelfs tongue-in-cheek en poppy zonder gezichtsverlies, want – en vraag me niet dat uit te leggen – typisch Wire. Het knapst van al is dat sindsdien de hele muzikale geschiedenis van Wire in de muziek vervat zit. Natuurlijk wordt er nog gerockt en er blijft genoeg ruimte voor experiment, al ligt vaak het tempo aanzienlijk lager dan op Send.

Zeker zo op Silver/Lead, de jongste worp van Wire, misschien wel, Wire’s ’traagste’ plaat ooit. Met onweerstaanbare knappe lome tracks zoals Forever and A Day en de heerlijke albumopener Playing Harp for Fishes, en het al even prachtige Diamond in Cups. Of ook This Time. Colin Newman zingt “This time it’s gonna be better”. Wel, het werkt alleszins. Aan sfeerschepping geen gebrek, knappe melodieuze, dan weer broeierige gitaarsound en wat een fantastische strakke percussie. Newman zingt trouwens beter dan ooit. Ook An Alibi kabbelt rustig en lustig voort. Ja, de muziek kabbelt nogal vaak op deze plaat. Maar dat niet het hele album een en al stormtij is stoort geen ogenblik. Integendeel. Knap hoe de nummers opgebouwd worden om tot een bepaalde climax of catharsis te komen, zoals meesterlijk gedemonstreerd wordt op Sonic Lens. En hoe desperaat en wanhopig klinkt Brio?

Ik wil niet vloeken in de de kerk, maar Sleep On The Wing klinkt haast Pink Floydiaans. Dit was wel de laatste band die je ooit met Wire zou associëren, niet? De gitaarpartij zou met heel veel fantasie van David Gilmour kunnen zijn maar ook de algehele sfeer van het nummer durf ik het label opkleven. Ok, breng pek en veren maar…

De enige track waarop het tempo gevoelig opgedreven wordt is Short Elevated Period, dat opvallende gelijkenissen met Germ Ship (Read & Burn 01, 2002)vertoont, zij het met een paar maten verschil. Short Elevated Period is eigenlijk de enige Wire song die op elk ander voorgaand Wire-album had kunnen staan in de periode 2002-2016 en vormt zo een beetje het buitenbeentje op Silver/Lead. Zonder teveel overdrijving kun je rustig stellen dat Silver/Lead zowat dé tegenpool is van Send.

Voor de fans van Pink Flag, Chairs Missing, 154 en Send is dit album misschien even flink wennen, voor fans van Object 47 en volgende, klinkt Silver/ Lead wellicht als de volgende logische stap voor de band. Dat is het misschien ook wel maar met Wire weet je nooit. Voor het zelfde geld pakken ze de volgende keer weer met een album uit dat de snelheid en luidheid van Send nog overklast. Silver/Lead mag dan niet zo ‘punk’ klinken, dat Wire nog steeds onvoorspelbaar blijft en de band lekker dàt doet waar zélf zin in heeft, is meer ‘punk’ dan heel wat onterecht gehypte gestileerde prefab-bandjes, niet?

Alleszins verdient deze plaat jouw aandacht: een weerom ietwat andere Wire, en toch o zo herkenbaar in de sound. Aan het wat tragere tempo wen je vast wel, geniet van de opbouw en sfeerschepping die op Silver/Lead overheerst en de plaat tot een knap werkstuk maakt.'

Mijn recensie lees je ook op Luminous Dash:
• WIRE – Silver/Lead (Pink Flag – 2017) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Wire. Het is een verhaal apart. Waar ze in de jaren '70 vriend en vijand verrassen met avant-gardistische collage punkrock, en het vooral gaat om korte snelle songs, steekt eind jaren '80 een andere Wire de kop op. En ik moet zeggen ik hou van beiden. In 1987 verschijnt "The Ideal Copy". En de punkrock van tien jaar eerder is niet meer te bespeuren. Maar het experiment blijft. En hoe. De synthesizers, tapes krijgen een grotere rol, maar het wordt er niet minder boeidend om. Vanaf "The Ideal Copy", gaat het, soms monotome, ritme naar beneden, Colin Newman zingt beter dan ooit, en de muziek blijft altijd bijzonder experimeteel en ongeloofelijk boeiend.

Op The Ideal Copy, onthouden we vooral "AMBITIOUS", "AHEAD", "A SERIOUS OF SNAKES".. en een cultklassieker van formaat: "THE DRILL". Dit nummer wordt grondig verder uitgewerkt, ook live, en verschijnt een weinig later ook een EP met daarop verschillende variaties op het Drill thema.

The Drill is een song, een aanrijging van vragen. En het ale ven aanstekelijke als absurde refrein "Drill Drill Drill/ Dugga Dugga Dugga/ if This Is Not AN Exercise/ Could It be A Drill?"

Eigenzinnig. Absurd. Intrigerend. En ongeloofelijk boeiend. Dat was Wire in de jaren '70. Dat is het ook in 1987.

Was het 2021 of 2022? Een aantal vrienden drinken hun wekelijkse pintjes in hun favoriete rockcafé in Mechelen (De Pekton). Daar staat al eens een stevig muziekje op. De heren horen wat puike, groovy stoner-platen voorbijkomen en krijgen op slag zin om zélf muziek te maken. Géén ‘er was eens-verhaaltje’, noch flauwe mop. Het is exact hoe het allemaal begon voor Peter Egberghs, Stijn Georges Moens en Andoni Lombide, een weinig later vervoegd door Glenn Van Bael en Dennis Lefebvre. De nieuwste stonersensatie Witch Piss was een feit. Een supergroep eigenlijk, want met leden uit bands als Marche Funèbre en Drawn into Descent in de gelederen.

Het betere harde werk komt uit Mechelen dezer dagen, laten we daar niet flauw over doen. Witch Piss is daar het zoveelste overduidelijke bewijs van.

Na een paar overtuigende shows is nu een eerste zelf-getitelde ep een feit. En het werd een visitekaartje om U tegen te zeggen. Met killertracks als het onontkoombare en magistrale Children Of The Fire, het al even onweerstaanbare vette groove-beest How To Travel Lighter, dat als eerste single werd vooruitgestuurd én – op de live-shows al (mijn) absolute favoriet – het fantastische Me And My Camaro.

Maar de ep bevat nog méér lekkers zoals de majestueuze ‘stomp in de maag’ die Hoofprints is, The Hunter And The Game én de heerlijk epische slepende opener Old Hound Religion.

Marche Funèbre-gitarist Peter Egberghs zet bij Witch Piss de gitaar aan de kant en smijt zich volledig als zanger, met veel power en brio. De machtige gitaarmuren worden opgetrokken door Andoni Lombide en Stijn Georges Moens, de onverbiddelijke ritmesectie bestaat uit Glenn Van Bael (Drawn Into Descent) en Dennis Lefèbvre (Marche Funèbre). Het vijftal speelde alles live in in de studio, Chiaran Verheyden (Psychonaut, Hippotraktor, …) tekende voor de glasheldere productie.

Op hun eerste release ontwikkelt Witch Piss een geweldige wall of sound, met gretige gitaren en bijzonder krachtige, soms spokende vocals. Aan name dropping willen we eigenlijk niet doen. In de bio lezen we dan wel niet geheel onverwachte links met Mastodon en Orange Goblin maar ook Black Sabbath. Heel aannemelijk. Voeg daar gerust nog Jimi Hendrix, Steppenwolf, Danzig en Ramones aan toe. Huh?

Feit is dat dit illustere vijftal hun éigen verhaal vertelt. Ze doen dat hoorbaar met ongelooflijk veel goesting én met ijzersterke songs die erom smeken om stevig door een zaal geblazen te worden. Gaat dat zien dus. Maar koop toch zeker ook dit fijne stevig plaatje. Welkom, Witch Piss!

Witch Piss is uit op het nieuwe Saturni Records-label, te verkrijgen op vinyl en cd en via de gekende streamingdiensten.


Deze tekst verscheen in lichtjes andere versie op Luminous Dash:
• WITCH PISS – Witch Piss (Saturni records) – Luminous Dash BE - luminousdash.be