'In 2022 verraste dichter en singer-songwriter Caleb Nichols vriend en vijand met Ramon, een heuse ‘queer Beatles rockopera’, waarin Beatlesfan Nichols zijn fantasieën over de band de vrije loop liet. Volgens kenners stond de plaat bol van Beatles-referenties, hoe kan het ook anders. Ook vertelde het album het verhaal van de liefdesaffaire tussen Ramon en Jerome Custard.

Met Let’s Look Back heeft Nichols nu een opvolger klaar, al moeten we hier niet echt naar een thema zoeken, of toch? De kerngedachte zou zijn dat je moet terugkijken en jezelf moet confronteren met wat gebeurde alvorens verder te gaan. Een plaat over jezelf weer vinden en vertrouwen hebben, en dan met de geit vooruit. Zoiets dus. Het positivisme spat alleszins overduidelijk van de plaat die erg zomers klinkt.

Eigenlijk wou Nichols “gewoon een plaat maken met elf goede pop- en rocksongs”. Als je het ons vraagt, is hij daar bijzonder goed in geslaagd, fans van indierock van begin jaren 2000, à la The Shins of andere The Decemberists of liefhebbers van Green On Red, The Db’s, Green maar ook R.E.M. gaan hun hartje ophalen. En horen we daar ook niet Tom Petty-invloeden?

Waar Ramon, het vorige album, besloot met de ballad Fell In Love on Christmas Day, wordt Lets Look Back fraai op gang getrapt met de tongue-in-cheek gitaarpop Christmas, California, alsof Nichols ons wou melden hoe dat verder ging na die kerstdag. Ook de kerstbelletjes zijn even subtiel aanwezig. Verder horen we vooral een uitstekende rocksong, met een goede opbouw en een opvallende Tom Petty-iaanse zanglijn. Even dachten we dat het een nog niet ontgonnen parel van Tom Petty & The Heartbreakers was. Echt waar!

Andere prijsbeesten op deze plaat zijn dan zeker Demon Twink. Absoluut lekkere powerpop met lumineus gitaarwerk en fraaie zang, die ons bij momenten deed denken aan Guided by Voices-stem Robert Pollard. Dat geldt trouwens ook voor een machtig Albatross, dat ook niet zou misstaan in de catalogus van Pollards band. Maar neen, geen Guided by Voices-song, en ook die ronduit prachtige semi-ballad Don’t You Ever is wel degelijk van Nichols’ hand. Oh, die koortjes!

Maar vocale Tom Petty en Russ Pollard-gelijkenissen daargelaten, doet Nichols ook meer met diens stem, falsetto-zang gaat hem ook heel goed af. En in sommige songs hoor je zowat alle aspecten van die knappe stem. Albatross is dan een goede showcase.

J’ai Vu La Lune! is de aanstekelijke powerpopsingle die je misschien al gehoord hebt: met heerlijk verstoorde gitaar, fijne keys, een een prima zingende Nichols. Hierin bezingt Nichols zijn liefde aan alles en iedereen en aan het leven. De Franse tongval kan beter, maar het positivisme werkt aanstekelijk.

Het rijkelijk gearrangeerde The Absolute Boy, met diens kamerbrede keys en meerlagige zang, wist ons meteen te bekoren, en nog. Ook Wicked, de haast sacrale sfeervolle afsluiter van het album getuigt van veel klasse, voorzien van dreigende keys en een licht psychedelisch sfeertje, in beste Spiritualized-traditie.

Let’s Look Back klokt af op iets meer dan een halfuurtje, en dat is verre van tijdverlies. Caleb Nichols weet hoe een goede song te schrijven, enfin elf want op het album staat er eigenlijk niet één slecht nummer. De referenties naar Russ Polard of, heel even, Tom Petty, vergeeft Nichols ons hopelijk wel. En er zijn die andere aspecten van diens knappe stemgeluid én songschrijverstalent.

Met Let’s Look Back maakte hij een prima plaatje, dat alle eerder genoemde bands misschien ook wel hadden willen maken. Sterk spul, dit.

Let’s Look Back is uit op het Kill Rock Stars label, te vinden bij platenboer of op de gekende streamingdiensten.

Wie Caleb Nichols live wil zien, zal naar de UK of Frankrijk moeten trekken. Wij twijfelen alvast…'

Ook te lezen op Luminous Dash:
CALEB NICHOLS – Let’s Look Back (Kill Rock Stars) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

“Holy Shit, I Like The Noise said the Stranger, in spite of the damage; another Stormseeker pulling a backflip out of the dark, whispering ‘amanti tu’. She was fatherless, thrown to the wind”, prijkt op de achterkant van de hoes van het vierde album van Camilla Sparksss. En zo heeft de muzikante in die zin meteen alle songtitels van het ICU RUN vervat.

Het is even wennen aan dat plaatje van Sparksss, maar al snel raak je er in de ban van en gunnen je dansbeentjes je absoluut geen rust meer, toch zodra je voorbij het dystopische en atonale Holy Shit bent. Kapotte beats, vervormde keys en effecten, de stem van Sparkss die je uit de toon door de dwarse beats gidst. “You took my joy away, I missed life” en de vervormde compositie valt langzaam stil.

Na Holy Shit kan er dus flink gedanst worden, wat niet wil zeggen dat we ons hier vrijblijvend in happy places bevinden. ICU RUN werd een heel persoonlijk album waarop Barbara Lehnhoff, de doopnaam van Camilla Sparksss, het verlies van haar vader verwerkt. De Zwitsers-Canadese artieste zag met lede ogen aan hoe haar vader tussen leven en dood vertoefde, afhankelijk van de intensive care unit (ICU), of hoe hij er wou aan het ontsnappen. ICU RUN dus.

Muzikaal verkent Sparksss de grenzen tussen chaos en harmonie, met poppy melodieën en zang, verstoorde songstructuren, héél veel beats en keys, flirtend met turntablism, dark wave, industrial en nineties elektro.

I Like The Noise klinkt poppy en tegendraads, op een vette beat en verstoorde keys, Sparksss zingend en declamerend. I Like The Noise is onverbiddelijk voer voor de dansbeentjes. We moeten hier spontaan denken aan Miss Kitten & The Hacker, in die vijver vist deze instant dansvloer killer wel. En ook heeft deze I Like The Noise een flinke ‘rock vibe’ over zich. Nee, we kunnen dat niet uitleggen…

Stranger gaat min of meer op datzelfde elan verder maar, gaat een stuk verder en is nog meer pittige hardfloor dance, Sparksss roept meer dan ze zingt, de beats klinken koud en ongenadig. Bij die eerste luisterbeurt absoluut minder ons pakkie an, waar we voor I Like The Noise meteen verk(n)ocht waren. En jawel; vanaf de volgende luisterbeurten zijn we toch mee met – zelfs in de ban van – deze killer track met jaren negentig keys en uiterst vette beats.

Damage zit ook nog volop in deze sfeer, heftig tempo, geweldige vocals en met een vibe. Techno galore. Best wel lekker hoor. Stormseeker is een geslaagde blend van jaren negentig en tachtig elektro, met een Depeche Mode-gitaartje eraan toegevoegd en midtempo beats die het toch ook op die dansvloer goed zullen doen.

In Backflip wordt dat tempo weer gevoelig opgedreven; vette keys waar ook Chemical Brothers wel oren naar zullen hebben. Met ook hier weer een vette knipoog naar de jaren tachtig en mogen we hier weer verwijzen naar Miss Kitten? “Do You speak French?” vraagt een mannenstem en Sparkss repliceert “No but I understand it. Parlez moi en Français”, wat dan herhaald wordt, alsook “show me your teeth”. Sparkss zingt, declameert overtuigend terwijl de harde beats en vette keys haar parmantig begeleiden. Haast nonchalant wordt ook de titel genoemd; “Backflip!” Nog lekker dansvloermateriaal. “Show me your teeth” galmt het aan het einde en de track sterft uit.

In Amami Tu horen we naast de stem van Sparksss ook die van Francesco Bianconni. Op een snelle pulserende beat, hoor je Bianconni’s stem prominent, zingend en declamerend. Met ook wijdse keyboardtapijten op de achtergrond en zachtjes fluisterend dan de stem van Sparkss.

Fatherless sluit het amper een halfuur durende merkwaardige en toch wel bevreemdende, uiterst dansbare album van Camilla Sparksss af in stijl. Geweldige buitenaardese en kapotte keys, de stem van Sparksss erover gelegd als een zacht laagje. Zingend, sprekend, rappend, met in de finale orgelachtige keyboardpartijen. Misschien wél, samen met I Like The Noise, Damage, Backflip en Stranger, onze absolute favoriet van deze plaat?

Apart plaatje deze ICU RUN van Camilla Sparksss. Geef het een kans, met of zonder dansbeentjes!

Eerder verscheen mijn review ook al op Luminous Dash:
• CAMILLA SPARKSSS – ICU RUN (On the Camper) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Ik kocht dit onlangs - voor een prijsje gelukkig - bij de cd vriend....

HELP !!!!

Ik zal altijd fan blijven van Chris Cornells geweldige stem... Maar wat een rommel is dit zeg....
ik voel me zwaar beledigd.

Ik hou deze plaat voor als ik nog eens ziek ben en moeite heb om over te geven, of geconstipeerd zou zijn.... met dit album lukt dat dan wel vanzelf .

Zometeen maar eens een goede SOUNDGARDEN-album opzetten om mezelf te troosten!

;-(

De recensie zoals ik ze shreef in 2019, voor Luminous Dash:

'Dat Chrissie Hynde nog lang niet uitgezongen is, bewees de zangeres vorig jaar (2018) nog met haar Pretenders op de Lokerse Feesten. Nu pakt de ‘rockchick’ uit met een nieuwe solo-plaat, opvolger van Stockholm, uit 2014. En voor die nieuwe plaat besloot La Hynde om eens wat anders te gaan doen. Op Valve Bone Woe wordt de zangeres bijgestaan door een heuse bigband, The Valve Bone Woe Ensemble gedoopt. Chrissie goes jazz en ze doet dat met brio.

De zangeres smijt zich ten volle en croont dat het een lieve lust is. Die volle sound van de big band, met blazers en strijkers, hier en daar wat elektronica en Hynde die de sterren van de hemel zingt, klinken als het perfecte huwelijk. Het lijkt wel of de zangeres nooit wat anders deed dan jazz zingen. De puike productie van Marius De Vries draagt natuurlijk ook bij aan de fijne klankkleur van de plaat.

Chrissie Hynde en jazz. Wij hadden de link zelf zo snel niet gelegd, maar de zangeres heeft dus een zwak voor het genre en wilde dus al langer iets doen met jazz. De plannen dateren al van 1994 en haar bijdrage aan Duets II van Frank Sinatra, waarop ze met ‘ole blue eyes’ Luck Be a Lady van Frank Loesser vertolkte.

Op Valve Bone Woe brengt Hynde ode aan klassieke en zeg maar gerust iconische songschrijvers zoals Frank Sinatra, Hoagy Carmichael, Charles Mingus, Dimitri Tiomkin, John Coltrane alsook Rodgers en Hammerstein. Veel namen uit het jazz-straatje dus, maar ook composities van Brian Wilson, Nick Drake en Ray Davies worden bezocht op deze sfeervolle jazzplaat. Hynde brengt de songs vol overtuiging, maakt zich de songs eigen of zet ze naar haar hand. Dus geen fletse veel te voorzichtige tot zelfs bloedloze ongeïnspireerde uitvoeringen waaraan jazzdiva Diana Krall zich al eens durft te bezondigen.

We breken graag een lans voor How Glad I Am (Williams/Harrison), waarmee het album opent. Je hoort meteen dat de zangeres goed in haar vel zit en zich prima voelt bij dit project. Meteen maak je ook kennis met de volle big bandsound met blazers à gogo, prachtig piano-werk en een zalig croonende Hynde. Onze absolute favoriet op deze plaat is toch zeker I’m A Fool To Want You (Frank Sinatra). Wie krijgt hier niet spontaan een krop in de keel? Bloed en bloedmooi, de haast wanhopige zang van Chrissie, die dramatische strijkers, dat trompetje. Prachtig, hou het maar eens droog. Ook You Don’t Know What Love Is (Don Raye/Gene De Paul) en Hello, Young Lovers (Hammerstein & Rodgers) of ook I Get Along Without You Very Well (Except Sometimes) (Hoagy Carmichael) kunnen ons zeer bekoren.

Naar Chrissie’s vertolking van Wild Is the Wind van Dimtri Tiomkin, vooral bekend in de versies van Nina Simone en later David Bowie, waren we best wel benieuwd. De Bowie-fans kunnen op beide oren slapen, Hynde probeert zeker niet hun helds versie over te doen. Heel speciaal is de vertolking niet wel gewoon goed, wij zullen stiekem sowieso wel fan blijven van Bowie’s versie van deze song.

Wat Hynde doet met No Return, in 1967 opgenomen door The Kinks en geschreven door haar voormalige partner Ray Davies is erg knap. De zangeres past de sixties-song een wel heel erg fraai jasje aan. De interpretatie van Caroline, No van Brian Wilson, vinden we dan weer minder geslaagd. Chrissie flirt met ska, dub en reverb, maar het lijkt wel of ze zich wat verliest in het experiment. Al bekennen we dat het per luisterbeurt wel beter klinkt. In Absent Minded Me (Merrill/Styne), lukt het ska en dub-experiment dan beter, bevreemdende loungey spacey jazz, met een flinke scheut elektronica. Hier zijn we dan wel meteen mee.

In Meditation on a Pair of Wire Cutters van Charles Mingus en Naima van John Coltrane neemt Chrissie even pauze en kan het Valve Bone Woe Ensemble zich in alle pracht ten volle tonen. Sterk.

Over de Franse tongval van Hynde zullen we ons niet uitspreken, maar Chrissie zingt fantastisch in Charles Trenets Que Reste-t-il de Nos Amours? Een pakkend mooi gebracht lied dat een sterk album besluit.

Van ons mag Chrissie Hynde gerust nog een jazzplaat maken met standards maar ook nog rocken met The Pretenders. We kijken er alvast naar uit om haar Night And Day van Cole Porter te horen brengen. Valve Bone Woe is alleszins een geslaagd schot in de roos. Luister naar deze plaat tegen de late avond, ga er rustig voor zitten en schenk je zelf een whisky in, of iets anders lekkers, en geniet.'

Op Luminous Dash:
• CHRISSIE HYNDE – Valve Bone Woe (BMG – 2019) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

'Fans van de films van David Lynch en daarbijhorende sfeerschepping en bij uitbreiding eigenlijk iedereen, raden we aan om zich onder te dompelen in de intens mooie soundscapes en composities met de zalvende zwoele stem van Chrystabell op Cellophane Memories. De nieuwe plaat is alweer het derde album dat het duo samen maakt, en zoals Twin Peaks-fans natuurlijk weten, speelde Chrysta Bell (de echte naam van actrice, fotomodel en zangeres Chrystabell) de rol van agente Tammy Preston in Twin Peaks: The Return.

De inspiratie voor het album haalde David Lynch uit een visioen dat hij had tijdens een nachtelijke wandeling door een bos met hoge bomen. Lynch zag een groot helder licht over de boomtoppen. Lynch herinnert zich nog dat dat felle licht de stem van Chrystabell werd die hem een geheim vertelde. De mysterieuze convergenties tussen licht en geluid, dag en nacht, een hemel vol sterren en een donker bos, leidden tot Cellophane Memories.

Voor het album reisde het duo door verschillende portals, zo luidt het. “We lieten vele deuren open, om erdoor te kunnen wandelen en verwonderd ter geraken”, aldus Chrystabell.

De tien composities op het album hebben allemaal een zwoele zweem van mysterie over zich. Volgens de makers situeren de songs zich in sprookjesbossen, op bergtoppen maar ook op schemerige snelwegen of in donkere slaapkamers. En het duo heeft nog meer uitleg klaar over hoe de muziek te interpreteren en waar die te situeren, maar is dat niet aan de luisteraar om dat allemaal zelf te ontdekken? Wij vinden van wel.

We geven je alvast mee dat je deze plaat idealiter beluistert in zijn geheel, met de hoofdtelefoon op. Dat bevordert, zeker bij dit werkstuk, de intense ervaring en beleving. Waarom niet met een goed glas wijn of iets sterkers erbij? Ga er dus rustig bij zitten en laat het binnenkomen. Laat de stem van Chrystabell zich zachtjes in je gehoororgaan nestelen, geniet van de zachtheid ervan en ervaar de impact.

Het intense luisterparcours dat de single Sublime Eternal Love voorafgaat, bestaat verder uit donkere parels als She Knew, The Sky Falls, You Know The Rest, So Much Love, Two Lovers Kiss, The Answers to the Questions, With Small Animals, Reflections in a Blade en Dance of Light.

Een favoriete compositie noemen is haast onmogelijk, net omdat alle songs een geheel vormen, met Chrystabell’s wonderlijke stemgeluid als gids, soms in loop en meerlagig in meerdere harmonieën. De muzikale begeleiding, effecten, gitaar, reverb en orchestratie is van de hand van David Lynch zelf en van de in 2022 overleden componist Angelo Badalamenti.

Met Cellophane Memories stellen Chrystabell en David Lynch zich de steeds terugkerende vraag “Wat is mysterie?”. Het raadsel zal ook nu niet opgelost geraken maar ondertussen heeft de luisteraar zich wel laten onderdompelen in een beklijvende en intrigerende luistertrip. Sprookjesachtig, beklemmend, atmosferisch en donker. Lynchiaans, quoi!

Een aanrader dit album, de film denk je er dan zelf maar bij.'

Ingekorte versie van mijn review op Luminous Dash.

De volledige versie:
• CHRYSTABELL & DAVID LYNCH – Cellophone Memories (Sacred Bones) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Coil van de late jaren '90 en anno 2000 kon je niet vergelijken met de band die met albums als "Horse Rotorvator" en "Scatology" uitpakten in de jaren' 80.. de hardere industriële klanken, en de nog redelijke toegankelijke ritmes en beats, vaak ook met zangpartijen, ruimen steeds meer plaats voor een meer minimalistisch geluid enerzijds, drones en soundscapes anderzijds en ook steeds expirementeler en ontoegankelijker... monotomer ook. Dat laatste uit zich vooral in het Coil-project "Time Machines", dat ik hier ook toevoegde en besprak, maar toch ook in enige mate voor deze "Constant Shallowness Leads to Evil"...

De release "Constant Shallowness Leads To Evil" is mijn favoriete Coil plaat van hun zeg maar tweede periode... niet alles is fantastich, maar ik kan deze "Constant Shallowness Leads to Evil" (ze verzonnen ook altijd zulke leuke titels voor hun plaats).

Vooral "Higher Beings Command " en "I Am the Green Child" kunnen me bekoren. Wie de monotome noise van "Beige" niet lust die moet zeker niet naar 'Time Machines' gaan luisteren... "Beige" loopt naadloos over in "Lowest Common Abdominator", dat trouwens gewoon de verderzetting van "Beige" is ... en ook in "Free Base Chakra", gaat het nog rustig verder, al wordt er hier een (weinig!) variatie in gebracht...

En dan.... "Tunnel Of Goats, pts I-XVIII" (!)... De elektro noisepunk die start met "Tunnel of Goats I" is wel gelsaagd te noemen, ... alhoewel.. ik kan me indenken dat niet idereen zulks kan smaken, en hiervoor over stalen zenuwen moet beschikken...
En u raadt het al "Tunnel of Goats", pt II, pt III en pt IV, zijn een gezellige verderzetting hiervan... ttz. het tempo zakt aanzienlijke, en het wordt een heel log aanslepend ritme met hele scherpe, ook wel irriterende repetitieve soundscapes en effects... bij pt. V komen er op de achtergrond lichtjes zoemende (monniken?-) gezangen aan te pas... en het gaat dan verder naar pt; VI, het tempo zakt langzaamaan en de "scheurende elektropunkblues lijkt alsmaar scherper en harder te worden", vanaf pt. VII worden de gezangen ook luider... en er ... de toon alsmaar agressiever... en zo naat pt. VIII, IX, waar de scherpe dreunen af en toe lijken te ontsporen... pt. X tjsokt rustig verderdoor tot in pt. XI en pt XII en pt. XIII... Vanaf pt. XIV hoor je dan weer nieuwe elementen opduiken in dit werkstuk, die het dan zullen volmaken tot in de de finale, die eigenlijk hier al ingezet wordt.. een hoge toon die veel weg heeft van een schreeuw begeleidt hier de drones, ritmes en scherpe sounscapes.. zo-over naar pt. XVII om daar dan ploitseling te stoppen ... verder in pt. XVII hoor je letterlijk niets meer... in pt. XVIII krijg je dan een sardonisch lachje te horen (en een geit) en dat was het dan.

Tunnel of Goats I-XVIII en eigenlijk de gehele "Constant Shallowness Leads to Evil" beluister je best niet als je gevoelige zenuwen of gehoor hebt... en je moet echt of wel in the mood ervoor zijn, of een of andere stubstantie slikken...

En echt waar: ik mankeer niets, maar ik vind deze grote trip in soundscapes, drones, ritmes, repetitieve en montome elementen wel een aparte ervaring, al zie je mij deze CD niet elke dag draaien...

Niet de opvolger van "Horse Rotorvator", wel leftovers, en alternate takes.. maar ook het geweigerde soundtrackmateriaal, bedoeld voor de film "Hellraiser"..

Met trouwens ook een follow up op "The First Five Minutes After Deatth": THE FIRST FIVE MINUTES AFTER VIOLENT DEATH.

Deze "Gold is the metal with the broadest shoulders" (mijn hoes ziet er trouwens volledig anders uit....). Is meer dan zomaar andere versie en leftovers, want het is an sich een knappe plaat geworden... al kan hij niet tippen aan Horse Rotorvator...

Prachtige plaat. Alleen al voor "The First Five Minutes After Death". Toen ik dat eerst hoorde, had ik zoiets van: "ja, zo zal het wel klinken he!"... S C H I T T E R E N D !!!!
Dit mogen ze draaien op mijn begrafenis, en ik ben serieus!

The Anal Staircase.. hm . ja.. zal het niet over de tekst hebben, maar muzikaal: fantastisch.

Ook heel mooi "Ostia (The Death of Pasolini)", en niet te vergeten de prachtige Leonard Cohen cover "Who By Fire"!

Top plaat! Mijn favoriete COIL-album, en een van mij all time favorite platen tout court...

Met hun recenter werk heb ik iets minder voeling: selcht vind ik dat allemaal niet, maar het is minder mjn ding.. maar Coll ten tijde van "Scatology", "Horse Rotorvator", "Gold is The Metal", ... anytime!!!

5 !

Fijn dit hier terug te vinden! Mijn COIL favoriet is en blijft toch nog altijd HORSE ROTORVATOR, met als fijne tweede GOLD IS THE METAL WITH THE FINEST SHOULDERS....

Deze Love's Secret Domain is zeker niet slecht... toch een 3 waard!

Wie wordt er niet op slag betoverd, gekalmeerd en getroost door de zalvende stem van Margo Timmins, wie kan aan de donkere sfeervolle broeierige americana en melancholische soft rock van Cowboy Junkies weerstaan?

Toen de band op 14 november 2001 in de AB speelde, het ticket kostte toen 800 Frank, hadden ze net daarvoor door de States getourd. De neerslag daarvan staat op de cd 'Waltz Across America', die ze ook verkochten na het concert in de AB. Nog volledig onder de indruk van het concert kocht yours truly dat album, waarvan de #setlist grotendeels overeenkwam met die van het concert in de AB.

Een absoluut prachtige plaat is dit alleen al omwille van het sublieme Misguided Angel en de heerlijke Velvet Underground-cover Sweet Jane. Andere absolute favorieten: Five Room Love Story, I Saw Your Shoes, Hunted en Hollow As A Bone.

Een aanrader dus: al zou het wel eens kunnen dat je dit album niet zo makkelijk meer gaat vinden...

Maar ik heb de cd, een pronkstuk in de collectie, gesigneerd en al

“Eindelijk brengt Metallica nog eens een deftige plaat uit, of nee, is dat Godsmack? Een nieuwe wending voor Paradise Lost? Horen we daar Mike Patton op zang? Wat kan Lars Ulrich plots goed drummen!”. Zouden dit eerste reacties kunnen zijn bij het beluisteren van het tweede album van Cult of Scarecrow? Misschien! Het flipte alleszins spontaan door ons hoofd. Maar eigenlijk is dat geheel complimenteus bedoeld. Met Tales Of The Sacrosanct Man heeft het Belgische Cult of Scarecrow een dijk van een plaat afgeleverd. Dat dat maar meteen gezegd is. Een moddervette sound, groovy geweldige riffs, melodieus en heavy. Catchy as hell. En alles klopt."

Mijn volledige review lees je hier:

CULT OF SCARECROW – Tales Of The Sacrosanct Man (WormHoleDeath Records/ Aural Music) - Luminous Dash BE - luminousdash.be