'Na het goed onthaalde Daddy Was Wrong (2016), de debuut-ep van de Tieltse band met dezelfde naam, werd het plots stil rond de officieuze nazaten van Mötorhead, AC/DC, Saxon, toch ook wel Thin Lizzy en de vroege Iron Maiden. Naar verluidt at de drummer een vleermuissoepje dat hem uitermate slecht beviel, deden gitarist en bassist aan gezinsplanning en deed de zanger een schoonheidsslaapje. Verder vernemen we dat na 666 slapeloze nachten en een vruchtbare avond op café, een opnameweekend in de Barefoot Recording Studio volstond om een plaatje in te blikken. Dat werd Motorcycle Maniac, een ep met slechts vijf tracks, goed voor een kwartiertje vette rock-‘n-roll van de bovenste plank.

In het volle kwartier is het volop genieten van een flinke dosis heerlijke herrie: scheurende gitaren en riffs van Wouter, een moddervette bas van Jeroen, beukend drumwerk van Wim én de geweldige keel van Danny, die ons bij momenten aan Bon Scott zaliger doet denken. Neen, aan achternamen, doen de Tieltse rockers niet, maar laten we het over hun geweldige hard rock-‘n-roll hebben, daar is absoluut geen gebrek aan op Motorcycle Maniac! Hemels (h)eerlijk herrie waar wij instant een diepe buiging voor te maken, ja wij gaan instant overstag voor Daddy Was Wrong en dit geweldige plaatje…

Een vlammend Crazy trapt de ep op gang. Het adagio hier is gaan met die snedige banaan. En nog! Stoelen aan de kant, en knallen maar. Of hoe het viertal stijlvol nonchalant en stevig met de deur in huis valt. Wat een song zeg, een stevige handtekening. Die keel van Danny weet ons meteen te overtuigen, zingend alsof zijn leven ervan afhangt. De moddervette sound staat als een huis. Gretige gitaren alom met een geweldige gitaarsolo helemaal in de staart van de song. Een kanjer van een kick ass song die het zeker goed moet doen op de live shows. Eerlijk? Wij kijken er al naar uit!

Get Down, heeft een iets trager meer slepend tempo, de dreiging is imminent. Danny zingt hier wat lager, minder oerschreeuwen, maar een groezelige potige rocker, met een gitaarmuurtje om duimen en vingers bij af te likken. De song stopt vrij abrupt, maar er volgt dan nog meer lekkers natuurlijk.

Briesend en woest gaat het meer in overdrive met Cruel Mind. Bij aanvang lijkt de song naar punkrock te hinten, maar dan plots waan je jezelf als luisteraar de ontdekker van een verloren rockparel van AC/DC of was dat toch Saxon? Heerlijke dreiging die van deze song uit gaat. Zalige drums, dat bas-loopje is super en de gitaren gieren gul en gretig, Danny’s vurige vocals ondersteunend. Wow!


To Hell And Back. Of wij die trip willen maken, laten we in het midden. We houden het bij de bijzonder lekkere portie onversneden hard rock-‘n-roll die hier op ons wordt losgelaten. Rock-‘n-roll met stevige punk en garage vibe, zo vatten we deze knaller misschien nog het beste samen.

En dan is het alweer tijd voor de gulle genadeslag van de ep. “Better watch out, ‘cause I’ll be back. I’m a Motorcycle Maniac!” luidt het, in – hoe raad je het – Motorcycle Maniac. Nee, de tekst is niet hoogdravend te noemen, maar dat hoeft ook helemaal niet. Danny gooit alle vocale registers open, en laat de innerlijke Lemmy Kilmister, Bon Scott én Brian Johnson in zich volledig los. De baspartij van Jeroen is verrukkelijk aanstekelijk, de gitaarmuurtjes van Wouter zijn weer fanatisch fantastisch en Wims drums knallen als vanouds.

Het advies van Daddy Was Wrong luidt om de volumeknop op 11 te draaien. Van ons mag dat, maar misschien toch even de buren waarschuwen? En zo wat staan rocken en meebrullen met een draadloze hoofdtelefoon op is geen zicht zeker? Om maar te zeggen dat de rockers uit Tielt een meer dan fijn smeuïg, smerig en snedig rock-‘n-roll-plaatje op de nietsvermoedende wereld loslieten. Een tijdje geleden al zelfs, we hadden je vroeger moeten inlichten. Mea Culpa! Bij deze dan. Een absolute aanrader, die bij ons al een tijdje op repeat staat! En jij, waar wacht je op? Checken die handel!

En nu uitkijken naar de live-shows én hopelijk dra ook een album, dat hoeft niet noodzakelijk opnieuw acht jaar te duren hoor, gezinsplanning of niet. Keep on rockin’, guys!'

- De review zoals ik hem schreef voor Luminous Dash
Oorspronkelijke versie op https://luminousdash.be/reviews/daddy-was-wrong-motorcycle-maniac-barefoot-studio/ dus

'Nadat hij vriend en vijand verraste met het geniale gitaargeweld en de pure hardrock van Tin Machine, een samenwerking met Tony Sales, Hunt Sales en Reeves Gabrels, en zo de brug maakte van de jaren ’80 naar de jaren ’90, besloot David Bowie om het opnieuw over een andere boeg te gooien. In 1993 werden de luide gitaren ingeruild voor zwoele jazz-vibes, lounge, gitzwarte soul en withete funk, vertolkt door een uitmuntend zingende en saxofoon spelende David, ondersteund door diepe bassen, piekfijne percussie, subtiel gitaarwerk van Nile Rodgers en met Lester Bowie (geen familie) op trompet.'

Mijn 'ode' aan deze prachtige plaat, lees je hier:
DAVID BOWIE – Black Tie, White Noise (EMI) - Luminous Dash BE - luminousdash.be

Al zo lang bevolkt dit prachtige album van David Bowie - wat mij betreft zijn beste ooit - mijn top 10, jaren in mijn persoonlijke leven staat ie in de top 3, en in de korte tijd dat ik me op musicmeter bevindt stond ie haast ook altijd in die top 3 - en meestal op 1 dan nog wel.... Dit is toch wat mij betreft een van de knapste rockplaten ooit gemaakt..
Dit album vind ik zo fantastisch.... geniaal... het gaat me nooit vervelen, en ook nog na jaren blijf ik er nieuwe dingen in ontdekken...

Maar.. hoog tijd om daar dan iets over te schrijven, Mark! Ja, ik hoor je: zo is dat.

Here we go...

...

1974.

Fasten your seatbelts. Back to the future... (1984 en daar voorbij....)

Een hels gejank, vervormde synths... meteen wordt een zeer donkere, angstaanjagende sfeer geschept... het klinkt allemaal heel dreigend.. dan: een vervormde stem, en wat vertelt die ons? Wel: "as in the deathnd in the death. As the last few corpses lay rotting on the slimy thoroughfare. The shutters lifted in inches in Temperance Building High on Poacher's Hill. And red, mutant eyes gaze down on Hunger City. No more big wheels. Fleas the size of rats sucked on rats the size of cats. And ten thousand peoploids split into small tribes. Coverting the highest of the sterile skyscrapers. Like packs of dogs assaulting the glass fronts of Love-Me. Avenue Ripping and rewrapping mink and shiny silver fox, now legwarmers. Family badge of sapphire and cracked emerald. Any day now. The Year of the Diamond Dogs"

Shock horror! Brrr! Help! Kan ik ontsnappen?

En dan... Applaus..... enthousiast publiek... en.... "This ain't rock 'n roll... this is genocide"..... en ...

een weinig later knalt "Diamond Dogs" (de song) door de luidsprekers... over gemuteerde creaturren die de aarde bevolken op zoek naar hun prooi.. de vervormde sax's, gitaren en stem dragen bij aan een spookachtige angstaanjagende sfeer ... Welkom in het universum van "Diamond Dogs" en de niet zo rooskleurige toekomst, het einde der tijden... "just another future song... he's gonna be sorry.. till he wake up tomorrow"....

"Sweet Thing" lijkt inderdaad zeer zoet... en als het in de stad veilig is... lijkt de geliefde garant te staan voor het veilige onderkomen...

In "Candidate" schetst Bowie het beeld van de toekomstige gecomputeriseerde politie)agent.... om daarna weer terug over te gaan in Sweet Thing (reprise)... we gaan naar bars... politiek, liefde en alcohol ?

"Rebel Rebel"! Ja, die ongeloofelijk goeie single staat ook op dit prachtalbum... " De rebel in "Rebel Rebel" is misschien dan ook wel van de toekomst, maar ook van alle tijden, niet? Het is maar hoe je het vertaalt en hertaalt, natuurlijk kan je er ook de man/vrouw identiteitscrisis inzien... sexualiteit, het worstelen ermee, of ook gewoon het zich afzetten tegen de gevestigde waarden en er mee pronken.. wel ja, Rebel Rebel dus... vul verder zelf maar in...

"Rock 'n Roll With Me" is een pracht van een ballad, een liefdesliedje? Of rock 'n roll als redding?
(met een Bowie die croont als nooit tevoren... knap knap.. amai....)

Even terug huiveren nu. "We Are The Dead", gedreven op een schijnbaar veilig en onschuldig piano/orgelriedeltje, met een weerom croonende Bowie. En dat er duidelijk iets mis is - wat precies, moet blijken uit het nummer, waarin de vertolker zich ook een en ander afvraagt.. terwijl schetsende wat allemaal misliep, of aan het lopen is... en zich ook afvraagt: "someone will care?"...
Het nummer - in al zijn wanhopigheid, en gebracht vol overgave - is ronduit fantastisch....

Het toekomstbeeld op "Diamond Dogs" is - maar had u dat al niet door - ook mee ingeven door George Orwell en diens "1984". En zie, er is ook de song op DD genaamd "1984", waarin Bowie een beeld schets van een dan niet zo heel verre toekomst (tien jaar): 1984. Ondertussen is dat jaar al meer dan 20 jaar achter ons, al zag ons 1984 er gelukkig niet zo uit als Bowie, en vooral George Orwell schetste. Al weet eenieder die ooit "1984" las dat Orwell er op bepaalde gebieden niet zo ver naast zat met zijn toekomstvisie...

"Big Brother", het logische gevolg van "1984", is nog véél duidelijker toegespitst op het werk (en de voorspellingen van Orwell)... de saxofoongeluiden en mellotron dragen perfect bij tot de angstaanjagende sfeer... die overgaat in de pure knap georchestreerde en geplande chaos die "The Chant of the Ever Circling Skeletal Family"...

Of ik het hele verhaal - losjes (of net niet zo losjes) gebaseerd op Orwell's "1984" - helemaal begrepen heb, weet ik niet, maar wél weet ik dat ik hoop dat één en ander best nooit echt volledig uitkomt

Maar nog véél belangrijker, wat ik ook weet: dit is een pracht van een album, muzikaal ongeloofelijk rijk! Donker, angstaanjagend van sfeer, briljant van opzet, een soort van conceptplaat naar mijn hart, en toch is dit géén progrock, nee 't is rock 'n roll.. nee, pardon: Genocide!

Bowie zingt beter dan ooit, de blazers, hier veelvuldig aanwezig zijn gewoon fantastisch: Bowie speelt zelf - zoals de meeste Bowiefans weten - Saxofoon, en hoe!!, de gitaren van Bowie en Alan Parker (op 1984 toch) ... Mike Garson op piano is een waar feest.... O ja, Bowie speelt ook de Moog en Mellotron...

"Diamond Dogs". Voor mij is het DE Bowie-plaat, ook al zullen sommigen vinden dat dit "Low" of "Heroes" of zelfs "Lodger" moet zijn. Nee, voor mij is er geen twijfel dit is De bowie-plaat. Alles aan de plaat klopt. Muzikaal, conceptueel, qua sfeer en qua tekst: het is een sluitend geheel. Zoals ik al eerder meldde: die andere Bowie-favoriet van mij, die dan toch maar (is in eeuwige competitie) mijn tweede Bowieplaat wordt is "Hunky Dory"... met op 3: "Station to Station"...

O ja, Bowie zou nog véél meer moois gaan doén, nà "Diamond Dogs". Maar voor mij is dit dus dé Bowieplaat....

De schitterende cover van het album, met de mutanten: halfhond/halfmens, is van de Belgische schilder Guy Peelaert (°1934, Brussel). Info: http://fr.wikipedia.org/wiki/Guy_Peellaert

De kopers die de "Ryko-re-release uit 1990 kochten krijgen er als bonus ook nog "Dodo" (uit '73) en de demoversie van "Candidate" bij. De moeite waard hoor....

Goed. Ik hoef niet te zeggen zeker dat wat mij betreft dit album warm aanbevolen is?

"The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders From Mars". Alleen die titel al is magistraal. Het verhaal ook. Het album in zijn geheel: verhaal én muziek; al hélémaal.

Het concept; de lotgevallen van de rockster Ziggy Stardust - al dan niet gemodelleerd naar bestaande rockhelden (of Bowie zélf?); het blijkt een heel dankbaar gegeven om, gelardeerd door topmuzikanten een fantastisch plaatje rond te maken. Een album dat ook nu, anno 2007, 34-35 jaar later, nog steeds staat als een HUIS. Yes!

Wham-Bam-Thank-You-Mam!
Een der ultieme rock-albums!

Met het fantastische titelnummer... "... and Ziggy played guitar!"... ooit knap gecovered door Bauhaus, maar het origineel van Bowie blijft toch onovertroffen.. wat een song en wat een groove!
En dan wat te denken van "Sufragette City".. als dat géén hard-rock'n'roll is? Jawel, meneer, mevrouw!
Nog meer rock'n'roll? O ja, géén probleem, u wordt op uw wenken bediend, zo is er ook "Hang on to yourself" !!!!!! olé !

Maar er is ook het lichtjes fenomenale mid-tempo, en ook zeer stevige "Moonage Daydream", het soulvolle, "Soul Love" (wow!), de knappe ballads die "Five Years" en uiteraard vooral: "Rock'n Roll Suicide" (!!!!) zijn....

Toch wel een van de absolute must have Bowie-platen, en must-have rock' n roll platen tout-court voor elke Bowie- en muziekfan... als u het mij vraagt tenminste. Ah, u vroeg het mij niet? Wel, toch: deze CD uitproberen. En als u dan toch bezig bent, ook: "Hunky Dory" en "Diamond Dogs", en doe meteen ook "Heroes", "Low", "Lodger", "Station to Station" en "The Man Who Sold The World" er maar bij: allen topplaten. Zeg dat ik het u gezegd heb

Voor zij die de 30th anniversary edition uit 2002 kochten is het feest nog groter (ik heb die versie ook, behalve de 'eerste' cd-release), veel bonusmateriaal waaronder "(port of ) Amsterdam", "Velvet Goldmine" (!)

Goh... gaf ik deze CD 'slechts' 4,5/5?
Schande!
Even rechtzetten dus, en er, net als mijn absolute Bowie-favoriet "Diamond Dogs" (1974), deze plaat een dikke 5 geven!

"Met het sterke album InFinite werd in 2017 het ‘afscheid’ van de band geïnterpreteerd door heel wat collega’s van de muziekpers, de tour zou ook de laatste zijn. Deep Purple ontkende noch bevestigde, maar uit sommige bandreacties werd een ‘ja’ afgeleid. Maar toen kwam in 2020 Whoosh!, sluitstuk van de ’time trilogy’ die met Now What?! in 2013 werd ingezet, en opnieuw een fraai werkstuk. Voor Purple was het dus nog niet meteen over en uit. En vrijdag 26 november 2021 verscheen Turning To Crime, alweer de tweeëntwintigste Deep Purple-plaat. Bob Ezrin tekende, net als bij de vorige drie albums, opnieuw voor de productie.

Eigenlijk had Turnng To Crime evengoed Turning To Purple’s Roots kunnen heten, de band keert immers min of meer terug naar hun geluid van tijdens Deep Purple, Shades of Purple en The Book of Taliesyn. En, neen Rod Evans (zanger op die eerste drie Purple-albums) werd niet opnieuw aan boord gehaald.

Op deze nieuwe plaat staat niet één compositie van de band zelf, jawel, het werd een cover-album zowaar. Maar tegelijkertijd kon Turning To Crime niet meer Deep Purple klinken! Vintage Purple dus!"

Je kunt verder lezen, op Luminous Dash, waar mijn volledige review staat:

DEEP PURPLE - Turning To Crime (EarMusic/Edel) - Luminous Dash BE - luminousdash.be

Jazzy zonder ook maar iets met jazz te maken hebben, funky bij momenten, heel atmosferisch, soms etherisch, modest meanderend zonder saai te worden, voorzichtig rockend, zonder écht te ontploffen, of toch… Met voldoende spanning en intensiteit om je bij de les te houden, gepaard gaand met hypnotische ritmiek en mooie melodielijnen. Lieflijke, intimistische gitaarscapes ruimen soms baan voor heerlijke noise, steeds met subtiele bassen als backbone, soms hier en daar wat keys, steevast vergezeld van hectische drumpatronen.

Of hoe je At Home, het verkwikkende debuut van het Londense kwartet Dog Unit kan pogen te omschrijven. Daders zijn Henry Scowcroft (gitaren), Sam Walton (gitaren, omnichord en piano), James Weaver (bas) en Lucy Jamieson (drums), versterkt door Heather Roche (basklarinet in The Dogs Are Barking Again). Op het volledig instrumentale At Home gaan pure pop hand in hand met geweldige grooves en voorzichtige noise.

Burt Bacharach maar ook The Strokes worden genoemd als uiteenlopende invloeden maar ook Tortoise en Stereolab. En ook lijkt het plausibel dat de bandleden goed geluisterd hebben naar bands als Reiziger, Pony Club, Fuck en True Love Always of nog de instrumentale en/of meer experimentele nummers van The Police. Misschien stond er ook al eens een jazzplaat op ten huize van? Het resultaat van dat al die (vermoedde) invloeden klinkt redelijk enorm indrukwekkend, sfeervol en groots, in een glasheldere mix door Robert Winter, Mark Estall en Sam Walton.

Eigenlijk laat At Home zich nog het best luisteren als één geheel, niet zo verwonderlijk dan dat composities als Concrete Barges On The Banks Of The Thames en Lab Coats naadloos en haast onopgemerkt in elkaar overvloeien.

Schattig hoe Concrete Barges On The Banks Of The Thames lieflijk, haast kinderlijk opent. Dat gitaartje, die harpklankjes! En wat een sfeerzetting. Wanneer de drums dan invallen, gevolgd door een instant aanstekelijke riffje, blijkt Lab Coats ‘en stoemmelings’ op gang getrapt. Bijzonder melodisch met een fraaie ritmiek en een instant lentegevoel dat je overvalt. Na een goede drie minuten ontploft de boel dan heel eventjes in heerlijke noise, eens weggedeemsterd niét ontdaan van spanning en intensiteit.

In When Do We Start Fighting? sluipt zowaar bloedhete, witte funk binnen. Dansbaar en groovy, gezegend met glasheldere gitaarlijnen, hectische ritmiek, dreigend met lichte distorsie, toewerkend naar een catharsis die nooit lijk te komen, maar toch! Naar het einde toe waaieren de gitaren rijkelijk en komt het net niet tot een Sonic Youthiaanse disonante uitbarsting. Net niet, meesterlijke plagerij dus.

Ook We Can Still Win This draagt een funky vibe met zich mee en klinkt bij momenten ook behoorlijk jazzy. Een soort van logische verderzetting van When Do We Start Fighting?, maar dan met wat meer weerhaakjes. En verassende wendingen: De ingebouwde valse eindes leiden net niet tot een mindfuck-gevoel.

In A Magic World, Then Yes kan me iets minder overtuigen. Niet dat dit een slechte compositie is, verre van. Allicht te hoge verwachtingen dankzij de andere composities op de plaat die net iets meer avontuur bevatten. Zoals bijvoorbeeld John X Kennedy, startend met een repetitieve hi-hat, ons al snel in een bad dopend vol groezelige gitaarlijnen, met in een ander laagje fijnere gitaarpartijen. Sterke melodielijnen lopen doorheen de zich traag voortslepende compositie, soms stilvallend, met dan gitaarmuurtjes die weer zachtjes aanzwellen.

Consistent Effort presenteert zich op een gouden dienblad als erg aanstekelijke swingende postrock, waarbij het op minuut vier echt wel deftig ‘ontploft’. Ook hier een mooi huwelijk van een groezelige gitaarpartij terwijl die andere gitaarlijn de hemelse melodie speelt.

A Home besluit met The Dogs Are Barking Again, misschien wel dié ene sterk ingetogen song die Thurston Moore net nooit uit zijn pen geperst kreeg, of het zou qua klankkleur even goed op New Adventures In Hi-Fi van R.E.M. kunnen staan, toch? Bijzonder sfeervol, en met de fraaie bijdrage Heather Roche wiens basklarinet de compositie extra kleur geeft.

Favorieten van de plaat opsommen is niet evident. Op dit moment zijn dat misschien Lab Coats, When Do We Start Fighting?, John X Kennedy, We Can Still Win This en Consistent Effort. Ei zo na alles dus. En eigenlijk is dit alles van grootse kwaliteit, toch? Zoals gezegd: eigenlijk luister je dit eerste werkstuk van Dog Unit best als één geheel. Een consistente, verrukkelijke intense trip van 42 minuten dus.

Een debuut dat kan tellen, Dog Unit zet zich hiermee mooi op de kaart met hun unieke blend van en/of variant op postrock, jazzrock en wonderlijke gitaarpop.

Deze review kan je ook lezen, in lichtjes andere versie, op Luminous Dash:
* DOG UNIT – At home (Brace Yourself Records) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Ik luister hem nog eens, net zoals ik dat met alle 2013 releases die ik kocht aan het doen ben...
Toen ik hem net in huis had, was ik zwaar ontgoocheld en nog steeds vind ik het geen hoogvlieger... Mijn top 10 haalt ie zeker niét...

Maar vind het toch al beter dan 'slecht', maar het raakt me niet... noch is er een aha- of wow-erlebnis, maar dat is van 'Octavarium' geleden moet ik bekennen...

Wat een verademing na het Rode Tapijt-gedrocht en de beste Duran Duran-plaat sinds lang !

Samen met het te weinig gewaardeerde Pop Trash, springt deze er écht weer eens uit.

Puike composities, great vibes !!
Helemaal in het nu (enfin in 2010) en toch ook aanknopend bij de oudere Duran Duran-sound, en heel knap gedaan. Hier vind ik geen skip-track eigenlijk. En dat is een tijdje geleden voor mij bij een DD-plaat (geleden van Pop Trash eigenlijk.

Poppy, funky, vintage Duran Duran . Toen ik dit eerst luisterde was dat een geruststelling:
'Oef, ze kunnen het dus toch nog!'. Maar ook, en vooral dat: 'WAT.EEN.PLAAT!'

Na de flinke remonte met All You Need Is Now, was dit toch weer een flinke tegenvaller...

Zo gerustgesteld, - wat zeg ik: BLIJ ZELFS! - ik was met All You Need Is Now, zo ontgoocheld ben ik met deze worp van Duran Duran... Aie aie...

De spuuglelijke hoes nodigde al helemaal niet uit, maar goed het draait ten slotte om de muziek. Laat die nou ook iets te vaak flink tegenvallen op dit album en iets te vaak aanschurken bij bubbelgum danceable muzak.

Last Night in the City zou ik best kunnen hebben, mocht het in een ander jasje zitten denk ik en minder geforceerd pogen aan te knopen bij de tijdsgeest. An sich best een leuke melodie, dat wel....

Gelukkig wordt het absoluut nooit zo erg als Red Carpet Massacre....
Maar toch, ik luister dit album zelden volledig en enkel nog die nummers die ik wel écht goéd vind, en dat zijn er toch een paar...Enfin drie... in een hippe bui misschien vier of vijf?

Tussen de overdaad aan goedkope beats en keys en geforceerde 'kijk we zijn helemaal mee met onze tijd'-momentjes staan er toch nog enkele lichtpuntjes, échte Duran Duran-esque parels zelfs op Paper Gods, En die redden hier de meubelen. oef!!

En dan heb ik het vooral over You Kill Me With Silence, What Are The Chances en The Universe Alone ... Oh, ook Sunset Garage vind ik best wel leuk eigenlijk, jawel...

Wat de andere liedjes betreft: geef mijn portie toch maar aan Fikkie! Graag gedaan, Fikkie!
(Red Massacre Carpet bespaar ik Fikkie, ik ben géén onmens ten slotte!)