Kate Nash is terug. En hoe. Met 9 Sad Symphonies, het eerste album sinds Yesterday Was Forever (2018), weet de zelden overtroffen en onvermoeibare verhalensprokkelaarster ons moeiteloos te charmeren, verrassen en overdonderen met méér scherpe observaties en vertellingen. Geïnspireerd door Hollywood, vintage musicals en de queeste naar schoonheid in een verdorven wereld, neemt het Britse fenomeen ons mee op een tegelijk donkere, chaotische én hoopvolle cinematische trip. Ze doet dat met wonderlijke melodieën, rijkelijk voorzien van gulle strijkers en ons natuurlijk verwennend met dat fraaie stemgeluid van haar. En weerom veel Britishness.

9 Sad Symphonies is een bijzondere luistertrip met niet negen maar tien liedjes, die de aandacht de volle 39 minuten, weten vast te houden. De prachtige arrangementen, de schandalig mooie composities, de veelal geniale teksten en natuurlijk het vocale festijn waarop Nash je trakteert, helpen daar bij natuurlijk.

Tien liedjes dus op 9 Sad Symphonies, een grapje van Nash, maar ook een ode aan het toch bereiken van je doelen, nét wanneer de creativiteit lijkt te tanen. Van getaande creativiteit is op het plaatje alvast niets te merken. Alle tien goed geldt keihard op dit vijfde album, het eerste dat Nash uitbrengt op Kill Rock Stars, hetzelfde label als haar idolen Eliott Smith en Sleater-Kinney. Voor Nash moest deze plaat én cinematisch én dromerig klinken. Daar is ze wat ons betreft redelijk hard in geslaagd.

“Everything hurts, yeah it hurts so much I eat my diner in the toilets at lunch”, of wat dacht je van “Everything you feel can just come undone and the media supports all the far right scum”, of nog “Everyone is trying so hard, maybe you should try al little bit too”. Millions of Heartbeats is een binnenkomer van formaat en zet meteen de toon voor het album dat bol staat van schoonheid, tristesse, british witt en bombast.

De song kwam tot stand tijdens de pandemie toen de zangeres, die zichzelf een sprankelend persoon noemt, toch even sprankels leek kwijt bleek te zijn. Maar zoals wel meer nummers op de plaat gaat het ook over zoveel meer. Een piano, koortjes, strijkers, het heerlijke stemgeluid van Nash, de scherpe lyriek en de typische britishness… de ingrediënten op dit album, hier al fraai gebald in de albumopener. Het is meteen een eerste van vele hoogtepunt tussen meer moois op dit album. Tongue-in-cheek en toch net niet. Meteen een favorietje, jawel.

Misery - “Misery is out to get you”, klinkt het over een haast lichtvoetige riedeltje, met een fraaie mooie orkestratie. Wasteman start erg melow met de piano die het voortouw neemt, en dan zijn er plots die dance vibes en beats en waan je je in een club. Check zeker ook de mooi geregistreerde video die bij deze song hoort. Het plaatje klopt dan helemaal.

Abandoned is misschien de enige échte ballad op de plaat. Ei zo na een beetje melig toch, maar dus eigenlijk net niet, en Nash komt er sowieso mee weg. Een vergelijking met Lilly Allen werd vast al eerder gemaakt, vooral qua stemtimbre en accent dan. Alleszins zeer goed te horen in deze fraaie plakker, rijkelijk voorzien van strijkers weerom.

Strijkersgepluk, het klinkt werkelijk als een paard in galop, nog meer strijkers, een akoestische gitaar, verder weinig instrumentarium maar in alle glorie Nash’s stem die zacht zalvend over de muziek wordt gelegd. Een bescheiden drumtrack komt erbij, wat meer bombastische strijkers, en de vocalen die meerlagig klinken. Redelijk prachtig deze Horsies, nog een favoriet op dit lekkere plaatje van de Britse!

Erg theatraal klinkt My Bile, hier hoor je heel goed hoe Nash haar inspiratie bij die musicals haalde. Vocaal een hoogstandje, met Nash’s stem die je werkelijk overal, op de voorgrond en in de koortjes hoort, zingend en declamerend, weerom mooi omgeven door strijkers. Is dat een harp die we horen? Echt knap! Veel dramatiek in These Feelings, met zware strijkers en de nodige bombast.

Space Odyssey 2001 klinkt een beetje kinderlijk en lieflijk, maar eens je de videoclip erbij gezien hebt, die bij de eerste beelden spontaan aan een iconische scene van Stephen King doet denken, krijg je toch een ander gevoel. Het lied is eigenlijk een romantische ode aan hoe ze haar huidige partner leerde kennen, maar het gaat ook over (foute) filmkeuzes. Het is allerminst een sneer naar 2001: A Space Odyssey, ”Maar het is de verkeerde film voor een date”, verzekert Nash.

De zangeres heeft naar eigen zeggen een voorliefde voor horror en die duikt al wel eens vaker op, hoe lieflijk het lied ook mag klinken. In de video zie je een bebloede Nash die gered wordt door een half-man/half-ezel, een inspiratie die -naar eigen zeggen – ze bij Shakespeare gehaald heeft. Maar terug naar de muziek! Het refrein is hoogzwanger van barok en bombast en klinkt ronduit machtig, enfin de hele song. Maar misschien hoorde je dit juweeltje zelf al want het is de single die nog maar net uit is. Wat een tekst ook weer: “Don’t die yet, I won’t forget the look on your face when we first met”. Ook een favorietje? Wat denk je?

“Tick tick in my head, do I really wish that I was dead, I’m coming back from all the things I said and it’s my birthday (…) I’m back. Now I’m in the hospital again, this time I get through it with my friends that I met online; yeah they seem really cool an I know that they like me”, waarop Nash de luisteraar verzekert dat ze een zonnestraaltje kan zijn. En zo gaat dit ronduit prachtige gezongen Ray dat rond die ene akoestische riff draait, met subtiele pizzicato op de strijkers, guitig verder. Guitig? Nou ja. Simpel en geniaal, dat sowieso. Favorietje? Check!

Vampyre de tiende compositie van de 9 Sad Symphonies, klinkt wat ruwer en minder gepolijst, alhoewel ook fraai geproducet en royaal voorzien van strijkers. Een beetje een buitenbeentje, dan kan je dat misschien als extra bij de negen parels die al voorafgingen beschouwen. Maar op zich ook weer een schot in de roos, toch wel. Overduidelijk.

Blij dat Kate Nash terug is. Het lange wachten loont. Met dit plaatje zijn we bijzonder opgetogen, dat had je ondertussen al wel geraden. Uitkijken naar hopelijk aan te kondigen EU-tour dates nu!

Deze recensie publiceerde ik eerder, in lichtjes andere versie, op Luminous Dash:
• KATE NASH – 9 Sad Symphonies (Kill Rock Stars) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Mijn God.. erh Duivel. Whatever...

Wat een feest. De plaat van het jaar! Killing Joke klinkt relevanter dan ooit. Overdreven? Erh.. Neen!!!

Het jongste Killing Joke-album = een echte killer!!

Vintage Joke... en toch ook volledig met beide brutale voeten in de verse aarde van 2010. En tien keer boeiender dan al die sufgehypte would be retro-postpunkclonen... Jawel.

Met Jaz die meer dan ooit zijn duivels ontbindt, zingt, roept, schreeuwt... een perfect huwelijk van de vintage Joke-sound, eighties-galm, industrial, industrial metal, dub en zelfs een vleugje eurobeat ...

Absolute Dissent: the best of Killing Joke, maar dan met nagelnieuwe okselfrisse verkwikkende songs - uitgevoerd door de sinds 2008 herenigde original line up: Coleman/ Youth/ Walker/ Ferguson !

The Joke toerde toen, in 2008, in de originele line-up, de concerten waren subliem. Een nieuw album werd beloofd, eerst kwamen er de 'Spanish Sessions (Duende)' waarop de band Joke-classics opnieuw opnam, live 'on tape'. En je wist toen al: Yes! Dat nieuwe album kon niet snel genoeg komen!!

En hier is ie dan. ABSOLUTE DISSENT is absolute kick ass in your face .

De geweldige opener 'Absolute Dissent'... hoe magisch is niet de killer 'The Great Cul', die ook in de live shows al zijn plaats opeiste... de meezinger, en wie weet 'hitje' 'In Excelcis'....

De eurobeat die huishoudt in het sublieme "European Super State", dat staat als een sterke onineembare burcht.... en wat een drive !!!!

Die geweldige Dub die van 'Ghost of Ladbroke Grove' het grotere broertje van 'Turn To Red' en 'Are You Receiving' maakt...

Het onontkoombare geweld van 'End Game', 'Depth Charge' en 'This World Hell'....

Dat knappe eerbetoon aan Paul Raven met het innemende 'The Raven King'... Klasse.

Net zoals KJ zich manifesteert in al zijn diverse stijlen, die ze mooi vernengen tot een onontkoombaar, pakkend en beklijvend, melodieus en tegelijk brutaal, subtiel en in your face geheel, zo-ook hoor je Jaz dan weer loepzuiver zingen met veelal clean vocals, dan weer brult ie het uit, in beste 'Hosanna's' en 'Killing Joke 2003'- traditie... en het eindresultaat? Wel: de geweldige plaat die Absolute Dissent is geworden!!!

Of: wat krijg je als albums 'Killing Joke (1980)', 'Night Time (1985)', 'Brighter Than A Thousand Suns (1987), 'Extremities' (1990), 'Pandemonium' (1994) en 'Killing Joke (2003)' met elkaar tussen de lakens duiken een een lekker potje onveilige seks hebben?
Yep: dit geweldige album....

ABSOLUTE DISSENT!
ABSOLUTE JOKE!
ABSOLUTELY BRILLIANT!

Amen!

Er moet al véél gebeuren opdat een album deze geweldige release nog van nummer 1 in mijn mijn album top van 2010 kan weghouden. En... wat belangrijker is.... Killing Joke heeft wéér eens een absolute mijlpaal neergepoot in hun al sterke en rijke oeuvre !!!

Krasse dertigers. Faut Le Faire.

De eeuwig zalig galmende klaagzang hier van Coleman is o zo prachtig.. de o zo donkere sfeer die opgeroepen wordt.....
Heerlijke toetsenwerk, op de achtergrond en toch richtinggevend en bepalend, die zalige meerstemmige zang.. prachtige melodieën, de vette bass's van Raven... het heerlijke drumwerk van Big Paul Ferguson...

Nogmaals naar dit prachtige album aan het luisteren.....

Twee jaar na het ijzersterke "Pandemonium", staat Killing Joke erweer, met opvolger "Democracy". Het combineert de loodzware power en het geweld van "Pandemonium" met de melodieuze zang die we kennen van albums zoals "Night Time" en "Brighter Than A Thousand Suns".

Favoriten zijn "Savage Freedom", "Democracy", "Intellect", "Prozac People" ; "Aeon" en "Another Bloody Election".

"Intellect" (kiss my intelect goodbye), leunt misschien nog het meeste aan bij "Pandemonium" het meest melodieuze nummer is "Lanterns"...

"Aeon" is trager van ritme, met de meer galmerige Jaz Coleman, maar ken de ook de intensheid van de rest van het album.

"Medicine Wheel" is naar mijn bescheiden mening wat een overbodig nummer...

Een van Killing Joke's sterktste, beste maar wellicht minst bekende (ten onrechte!) albums !

'a great return to form' as they say...

Zoals reeds vermeld werd; Killing Joke keert hier deels terug naar hun vroegere rauwere sound met een opnieuw heel erg stevig en 'boos' album, waar (gelukkig) opnieuw het gitaargeweld zijn intrede doet, met teksten die er weerom niet om liegen, muziek & attitude weerom mét boodschap en "in your face"!

Geen zweemerige, zweverige synths die het op "Outside The Gate", op de keeper beschouwd toch iets té bond maakten, neen, de synths, zijn er natuurlijk wél, maar veel beter geïntegreerd in de Killing Joke overall sound zoals het hoort.

Een zeer compleet Killing Joke-album, waarop alles, klopt, en zo heb ik dat dan ook het liefste. Vanaf de stevige openers "Money Is Not Our God" en het magistrale "Age of Greed", beiden met drive en lyrics om U tegen te zeggen, over het op wat meer op mid-tempo gedreven "The Beautiful Dead" naar de prachtige titeltrack (of bijna, want 'ingekort' tot het eerste woord van de opsomming) "Extemities", waar de keyboards, ook nu bespeeld door Jaz himself, de schitterende ondersteuning zijn voor het vocaal- en gitaargeweld...

Maar dan is het nog lang niet gedaan, want dan moeten het ronduit fenomenale "Inside the Termite mound" - wat een drive, wat een sfeer, wat een zalige vocals van Jaz - en het al even gewelidge "Slipstream" nog volgen...

Maar vergeten we toch ook niet het wat "rustigere" (nu ja) "Sollitude" en het sterke "North of the Border"...

Een gewaardeerd muziekkenner op dit forum poneerde: "Een beukplaat die vandaag de dag de concurrentie met alle hedendaagse "harde gitaar cd's" niet alleen aan kan, maar veelal zelfs zal winnen.".
Welnu. Hij hééft méér dan gelijk, maar ik voeg er graag aan toe dat dit ook geldt voor Killing Joke albums zoals:
"Revelations"
"Pandemonium"
"Killing Joke (1980)"
"killing Joke (2003)"

Favorieten op "Extremeties"?
Goh....
Zonder enige twijfel: "Extremieties", "Age of Greed", "Inside the Termite Mound" en "Solitude", maar toch ook wel "Slipstream"...

Gemeen. Compromisloos. Strak. Hard. Mokerslagen. Geweldadig en geweldig.

Fantastisch debuut van Killing Joke!

Net zoals hun debuut (1981), gewoont getitled "Killing Joke", en net zoals hun debuut: compromisloos, en gemeen hard.

Jaz Coleman wou de plaat maken om zijn woede tegen Bush en diens Iraq beleid (en toen Irakoorlog). En dat merk je met nummers zoals "Blood On Your Hands", "The Death And Ressurection Show", "Total Invasion", "Dark Forces"...

zeer veel power op dit album van Killing Joke, die gelukkig sinds "Extremities, ..." terug hun rauwe sound gevonden hebben waar ze best in zijn.. Zie ook "killing joke (81)", "Extremities, Dirt and Various Repressed Emotions", "Pandemonium", "Democracy"...

Ik geef dit album zonder twijfelen een dikke vette 5

Ik was helemaal in de wolken met 'Absolute Dissent' in 2010. En volledig terecht. Nu blijkt dat ik nog even in die wolken kan blijven toeven.... Want jongens toch... de heren doen het wéér, de krachttoer die 'Absolute Dissent' was, wordt zonder enige moeite overgedaan !! Feest !

Deels kan ik mijn review over 'Absolute Dissent' overnemen, het enthousiasme en de blijheid ook. Dit album past dan ook in het rijtje 'Pandemonium', 'Absolute Dissent' en als je er hardere gitaren zou bijdenken ook 'Brighter Than A Thousand Suns'. Of: 'Extremities' , maar dan wat minder 'vuil' en brutaal...

Is dit album béter dan 'AD'? Het is alleszins ook geweldig, en de op 'Absolute Dissent' uitgezette lijnen worden verder ingekleurd. Ik zou zeggen: het erg hoge niveau wordt zonder moeite ook gehaald op MMXII. Hallelujah !

Opnieuw veel ruimte voor sfeer, dramatiek. Beklemmend, (be)dreigend.... MMXII baadt in een apocalyptisch sfeertje, en dat is geen toeval in het jaar dat geïnterpreteerd wordt als de Maya's voorspelling van het einde van de wereld...

Over 'Absolute Dissent' schreef ik: "Net zoals KJ zich manifesteert in al zijn diverse stijlen, die ze mooi vernengen tot een onontkoombaar, pakkend en beklijvend, melodieus en tegelijk brutaal, subtiel en in your face geheel, zo-ook hoor je Jaz dan weer loepzuiver zingen met veelal clean vocals, dan weer brult ie het uit". Het kan ook voor deze review dienen, al is zijn de clean vocals nog meer aanwezig en spelen de keys een meer prominente rol op 'MMXII'.

Al vanaf 'Pole Shift' met die keys als leitmotiv en de bezwerende zang van Jaz, over een ijzersterk 'Femma Camp': keys, gitaarmuur, Jaz galmend, schreeuwend... Het onontkoombare 'Rapture' met een drive om U tegen te zeggen. Het komt spoken, grijpt je en laat je niet meer los.... en dan neemt 'Colony Collapse' het gewoon over! Jaz's vocals zijn geweldig... Hier wordt krachtig en helder doorgezongen. Gepaard gaan met een kamerbreed geluid. Strakke drums van Big Paul Ferguson, dat betere baswerk van Youth, het geweldige gitaarwerk van Geordie, hemelse keys van Reza...

'Corporate Elect' lijkt een melodieuzer neeftje te zijn van 'Depth Charge' (AD). Ook hier weer die drive.... En wat een geweldige gitaar-wall of sound...

Van drive gesproken: 'In Cythera' !!! Zenuwachtige drumpartijen, subtiele keys die voor sfeerschepping zorgen.. hoekig gitaarwerk... Jaz die debiteert en weerom heerlijk zingt en galmt doorheen dat zenuwachtige ritme... en dan in het refrein lekker uit kan halen. Top. Niet voor niets was dit een van de singles denk ik dan.

'Primobile''!!! is een perfect ambassadeur van Killing Joke anno 2012 - MMXII dus. Het bevat alle Killing Joke-ingredienten van deze (en de vorige) plaat. Alsook is het een mooie samenvatting van hoe de KJ-sound zich doorheen de jaren ontwikkelde... je hoort een zweem van de eurobeat van 'European Superstate', anderzijds zou dit een 2012-versie van de sound kunnen zijn die je op 'Night Time' hoorde. Heersende synths, maar ook weer een geweldige gitaarmuurtje'. En georganiseerde chaos ergens te midden. Coleman die krachtig zingt en slechts uithaalt, daar waar nodige en gepast. En de track badend in een algeheel donker sfeertje, maar dat kan ook over het hele album geschreven worden natuurlijk.

'Glitch' komt nog het best in de buurt van de KJ sound van 'Killing Joke (2003) en 'Hosanna's'... maar, en dat klinkt misschien vreemd: het 'swingt'... Ook hier: die Drive ! Ook: in our faces !!

En dan had je 'Trance' nog niet gehoord? Zit hier maar eens op stil! Benieuwd of dat gaat lukken! En drive? Overdrive!! En de vocals van Jaz zijn ook een feest hier... mooi het ritme volgend. Killing Joke's heavy take on disco, zoiets? Jawel! En: Geordie's heerlijk gierende gitaren.

Het album wordt bezwerend afgesloten met een slepend 'OnAll Hallow's Eve', weerom een mooie showcase van Jaz' clean vocals en screams en hoe hij die functioneel weet te gebruiken. En sfeer is ook hier weer alom aanwezig. En opnieuw met dank aan de ritme sectie, hier ingetogen, van Youth & Big Paul. Weer lekkere gitaren van Geordie.... subtiele ondersteunende keys van Reza...

Met MMXII leverde Killing Joke de perfecte soundtrack af voor de apocalyps. Als ik dit schrijf (27.12.12) wéten we al dat die er niét kwam op 21.12.12. Bijhouden dus dit album, dan kan het dienen voor de volgend apocalyps. Maar misschien doet KJ opnieuw het onmogelijke: zoals bij Absolute Dissent & MMXII: de krachttoer gewoon fijntjes overdoen - éven goed en even intens!!
Ik hou ze alvast niet tegen.

De eerlijkheid gebiedt mij, ik kàn niet anders, maar dat had je na het lezen van mijn schrijfsel al begrepen, dan dit album, net als zijn broers, 'Pandemonium' en ' Absolute Dissent' een vette 5 te geven!!

Killing Joke rules! Nog altijd. En hopelijk nog heel lang...

Toegankelijke Killing Joke... Het bestaat!

En KINGS AND QUEENS en LOVE LIKE BLOOD zijn inderdaad zeer knappe songs. Samen met BRIGHTER THEN A THOUSAND SUNS behoort NIGHT TIME tot de toegankelijke Joke... o ja OUTSIDE THE GATE ook nog...

Maar de luisteraar die enkel deze albums kent kan wele ven schrikken als ie pakweg "Killing Joke" uit '81, "Killing Joke" uit '03, "Pandemonium" of "What's this for" oplegt....

En ook live gaat het er een ietsje steviger aan toe.

Maar, ja hoor. Night Time. Goed plaat! 4/5

Een verdienstelijke prestatie van Coleman hier inderdaad... maar dit is voor mij zeker niet hun beste album,.. het zou wel het beste Jaz Coleman album kunnen zijn

Van hun melodieuze galmgothic albums vind ik dan toch "Brighter THen A Thousand Suns" het beste, daar werd toch ook nog een beetje geswingd ook

Al heeft OUTSIDE THE GATE zeker goede momenten, slecht is het allerminst! Coleman zingt idd. beter dan ooit, maar dat deed hij volgens mij ook al op "brighter then a thousand suns"...

Ja hoor. Je hoort hier een Killing Joke, opnieuw in de originele bezetting (dus inclusief Youth) en in optima forma. Met de power die we kennen van hun eerste platen "Killing Joke", "What's This For...", alhoewel ze nooit "echt weg" geweest zijn, en bijvoorbeeld met "Extremities, Dirt and Various Repressed Emotions" ook een stevige plaat afleverden, werd dit door velen beschouwd als een "come back".

Come-back of niet ze bewezen in elk geval dat ze ook anno 1994 nog superrelevant waren, en eisten hun plaats in het grote rockboek weer op. Volgens mij op geslaagde wijze. We hadden net nog de discussie gehad over Nirvana's "Come As You Are" dat deels zou zijn afgekeken van Killing Jokes "Darkness Before The Dawn" ...

Het album klinkt helemaal niet gedateerd, het klinkt heel up-to-date in '94, en toch ook Killing Joke, toch een van de meest ondergewaardeerde groepen mijns inziens... nochthans hun invloed op zovele groepen is onmiskenbaar...

De muziek op het album sloot ook perfect aan bij de hevige gitaarmuziek die dan furore maakt. Muzikaal kan je het album misschien nog best vergelijken met Faith No More's "Angel Dust", maar dan eigenlijk een weinig beter

Met "Pandemonium" leverden ze ook een heel sterke single af.

De plaat op zijn hardst is Pandeominium, Exorcism, opgenomen in een Koningskamer van de 'Grote Pyramide' (Caïro), en klinkt zoals de titel suggereren kan: bezwerend en angstaanjagend. Dan is er Millenium en Communion, al even bezwerend, en iets weghebbend van een zwarte mis...
Het razende Whiteout....

Er is dan ook nog de tweede single uit het album, Jana dat het droeve verhaal vertelt van een meisje dat positief getest werd op aids. Misschien de enige echt popsong op het album...

Het nummer Black Moon combineert de majestuezue galm zoals we die kennen uit de jaren '80 met een prachtige melodie, met een koortje zelfs met de ondersteuning van synthesizertapijten en scheurende gitaren...

Na "Pandemonium" volgde niet veel later "Democracy", dat op het zelfde elan verder ging, en met "Killing Joke" uit 2003 deelden ze nog zwaardere mokerslagen uit, ze waren toen dan ook ongeloofelijk boos op Mijnheer Bush en mijnheer Blair. Maar dat is een andere verhaal..

In de jaren '80, zou je gedahct hebben na een album als "Outside The Gate", met veel synths en ingetogen songs, dat de heren een zachtere richting zouden inslaan, maar neen. Sinds "Extremities.." gingen ze opnieuw een veel alternatievere en harde cours varen.

Enige wat ik altijd irriterend heb gevonden, is platen zoals "Pandemonium" te moeten vinden in de platenbakken "Metal". Maar dit is geen metal, dit is Killing Joke

Ooit al een live-optreden van KJ meegemaakt? Zeker doen. Je krijgt een soort zwarte mis met opperpriester Jaz Coleman en een unieke concertervaring. Zie wel dat je niet omgetoverd wordt in iets heel ergs akeligs..

Inderdaad, al even briljant als genadeloze mokerslag, deze knappe tweede Killing Joke plaat! En inderdaad: Ferguson, is misschien wel één van 's werelds meest ondergewaardeerde en onderschatte drummers!

Favorieten: "The Fall of Becausse", "Follow the Leaders" en "Unspeakable" !

"Het Congolese collectief KOKOKO! heeft met het zopas verschenen Fongola een indrukwekkend en ronduit verpletterend debuut uit. Afrikaanse tribale ritmes, exotische zangpartijen, diepe elektro-dreunen, compleet kapotte of geschifte beats, funk, ska en dub. Het zit er allemaal in. Zelf doopte het Afrikaanse collectief hun sound ‘tekno kintueni’ of ‘zagué’, Lingala voor ‘een explosieve cocktail van invloeden’. Ach labels, de vlag dekt lang de lading niet voor de o zo rijke sound die de band op hun debuut neerzet. "

Mijn volledige verslag van deze knappe plaat lees je op Luminousdash.be:
KOKOKO! – Fongola (Transregressive) – Luminous Dash BE - luminousdash.be