Samen met 'Fables' en 'Document' een van mijn absolute favoriete REM-albums!

Heb REM altijd al gevolgd, maar heb ze pas leren kennen door het programma 'Domino' op (de Vlaamse) Radio 2. (Domino werd elke zaterdagavond van 20 tot 00.00 uur uitgezonden. Met veel aandacht voor rock, en in deel II, vanaf 22 uur - met Lux Jansen - alterantieve muziek). Het was toen ik daar "Fall on Me" hoorde dat ik verkocht ben. Dan gelijk naar de Bib en er dit album en wat ik vinden kon van hun vroegere werk gaan halen! ja!

Ik had toen nog geen idee, dat de volgende plaat, 'Document' nog straffer zou worden én de band enkele bescheiden hitjes zou bezorgen hier in Europa: waaronder vooral "The One I Love"....

'Life' is een erg knappe plaat... met toppers zoals "Fall On Me", "Superman", "What if we Give it Away" en zeker ook "Begin the Begin"... En hoe mooi is "Swan Swan H" wel niet zeg !!

4,5 / 5 en dat is dik verdiend !

// later zou REM heel groot worden - wie had dat tentijde van 'Life' vermoed. Jammer genoeg stel ik vast dat het toch vooral de albums zijn van voor 'Out Of Time' waar ik naar teruggrijp... zonder te willen zeggen dat ze na 'Out of Time' geen goede albums meer gemaakt hebben. Maar mijn tppers zitten wel allemaal in de periode voor OOT....

// ik stel vast dat ik, die deze band toch altijd een warm hart heb toegedragen, nog heel wat REM-cd's te bespreken heb op Musicmeter. Moet ik maar eens werk van maken dus!

Hier had ik toch wel wat meer van verwacht... Helaas bevat deze tribute naast enkele goede pogingen ook mindere resultaten en een absolute belediging aan het adres van Deep Purple!

Mijn maaginhoud wil spontaan naar buiten als ik hoor wat The Flaming Lips hebben aangericht met Smoke on The Water. Waarom? Wat hebben de Deep Purple-fans en andere melomanen hen in Godsnaam misdaan?

Wat Jimmy Barns met Lazy doet is aardig. Meer niet. Hetzelfde geldt voor Santana & Shaddix...

Iron Maiden en Metallica doen het behoorlijk goed, maar ook daar: géén wauw-gevoel...

Dat is er wel bij wat Chickenfoot, Black Label Society en Glenn Hughes doen met respectievelijk Highway Star, Pictures of Home en Maybe I'm Leo...

Hier zat toch écht meer in, denk ik dan als je ziet welke namen zich over de Deep Purple-songs bogen... (en wat The Flaming Lips in dit rijtje doen mag Joost weten!)

zeer knappe plaat..

Maar aan "Give It Away" heb ik minder goede herinneringen, die ik nog steeds in mijn Knie voel!
(in mijn studententijd tijdens het dansen hierop door mijn knie gegaan).

Ben later een beetje afgehaakt van de Chili's maar wat ze toen deden met "blood sugar sex magik" vond en vind ik gewoon subliem!

top.

Opnieuw staan de avonturen van Gérard Lambert centraal, in het titelnummer van deze vijfde Renaud-plaat, zowel tekstueel als muzikaal, een duidelijk vervolg... De geluidskwaliteit, of beter: productie is een stuk beter wel...

Het album zelf sluit qua thematiek en klankkleur ook naadloos aan bij zijn sterke voorganger en moet er niet voor onderdoen. Opnieuw een album van niveau dus, met toppers zoals 'Banlieu Rouge', zeg maar de 'Mon H.L.M.' van dit album, de vrolijke rockers 'J'ai Raté Teléfoot' en 'Etudiant Poil Aux Dents', het hartverscheurend mooie 'Manu' - "...un gonzesse de perdue c'est dix copains qui reviennent" ...

de semi-disco van 'Mon Beauf' met de onsterfelijke woorden: "on choisi ses amis, mais rarement sa famille" - een waarheid als een koe natuurlijk....

Andere toppers zijn 'Oscar' en 'La Blanche'....

In 1994, toen het album 'A La Belle de Mai' uitkwam, kon niemand vermoeden dat het het voorlopig laatste, en wie wel allerlaatste album van Renaud zou zijn. Nadat Renaud een album met covers van George Brassens opnam en een album vol traditionele Noord-Franse liederen, liet hij zich in '94 inspireren door Zuid-Frankrijk, en meer bepaald Marseille. Het album is eigenlijk een groot eerbetoon aan de stad. Al zijn verhaaltjes, of liedjes spelen er zich af of houden er verband mee...

Opnieuw is het instrumentarium veeleer akoestisch, en deels wordt de klankkleur en stijl van 'Marchand de Cailloux' doorgetrokken, al lijkt het beter te werken met deze liedjes. Een less is more-aanpak die eigenlijk alle liedjes tengoede komen. Met de geweldige opener 'La Ballade de Willy Brouillard', het typische Zuiderse 'A La Belle de Mai' en het kinderlijke 'C'est Quand Q'uon va Ou?'...

Sterk zijn zeker 'Chevue Blanc' waar Renaud de confrontatie aangaat met ouderdom en ouder worden... en ook 'Mon Amoureux' verdient een speciale vermelding over dochterlief die papa overtuigd dat haar vriendje echt wel in zijn smaak zal vallen: "je zult hem echt tof vinden, hij luistert enkel naar Georges Brassens en jou"...

Ook heel mooi, en haast een kinderliedje, maar vergis je niet, ook hier zit een boodschap: 'Le Petit Chat est Mort'. En het mooiste liedje is misschien wel het kortste: de afsluiter 'La Medaille'...

En met 'A La Belle de Mai' maakte Renaud misschien wel een van zijn beste platen, en het had wel eens zijn laatste kunnen zijn. Na de tournee in '96 kreeg Renaud in 1997 een zenuwinzinking... een en ander had ook te maken met zijn privésituatie, en jammer genoeg zocht Renaud daarna zijn troost in de alcohol... Dat zou enkele jaren aanslepen, en je vreesde als fan het ergste.

Toen de man dan in '99 op tour ging, zonder nieuw werk en er eigenlijk niét uitziende was het dan soms ook heel erg pijnlijk om hem aan het werk te zien; zijn aparte, warme stem, was amper nog herkenbaar en hij zong gewoon vals... de tour zou wel een therapie voor de zanger betekenen, en hij zou uit het diepe dal kruipen, met zelfs een nieuw album in 2002. Maar met die stem zou het nooit meer helemaal goed komen...

Debuutplaat van de dan nog piepjonge Renaud Séchan, dan méér dan ooit protestzanger, links en zeker tegen het etablishment.... muzikaal is het een laveren tussen het chanson en folk, maar dan wel met een stevige rock 'n roll & fuck you attitude... In '75 en daarop volgende jaren wil Renaud zowat de Bob Dylan van Frankrijk zijn, en waarom niet eigenlijk...

"Societe Tu M'Aurais" is een niet mis te verstane: "het kan me allemaal niet schelen/ ik loop niet in de lijn" statement.....

En in "Hexagone" maakt Renaud zich héél erg boos en zet Séchan ook keurig op een rijtje wat er volgens hem allemaal zoal misloopt in la France.

"Camerade Bourgeois" (en het gaat verder met "camerade fils à papa..") behoeft ook geen verder uitleg dacht ik zo....

Maar er zijn ook leuke liedjes zoals "Rita", "Greata".....
Of intrieste liedjes (aanklachten) zoals "Petite Fille des Sombres Rues" en "La Java Sans Joie"....

in '75 is al duidelijk dat deze Renaud Séchan mooie liedjes schrijft met zeer to-the-point en rake teksten. En een weinig later zou ook blijken ho rijk zijn taal eigenlijk wel is, alsook hoe hij met taal zou gaan spelen, als ie zich van het Verlan zou gaan bedienen, maar daarover meer bij een volgende bespreking...

In 2002 gebeurde dan toch wat géén Renaud-fan, en de muziekpers al helemaal niet, nog voor mogelijk hadden geacht: een nieuw album van een zowaar herboren Renaud. Zijn eerste wapenfeit sinds 1994.

Renaud, zoals zovelen, slachtoffer geworden van "de Rock 'n Roll", de alcohol en met een zwaar gebroken hart, wat zijn lever nog minder ten goede zou komen, leek wel afgeschreven.Zijn muze - zijn Dominique, aan wie tot en met in 1994 zowat alle albums werden opgedragen - ja, ook aan zijn dochter "Lolita", had hem verlaten...
Het zou dan heel stil worden rond Renaud, de zanger zat helemaal in de put en aan de drank en van liedjes schrijven of performen zou geen sprake meer zijn...

Maar in 1999 besloot de franse folk/rock zanger om zich te herpakken. Als "therapie" trok ie met het programma "une Guitare, Un Piano et Renaud" van '99 tem 2001 op tournee door Frankrijk, Zwitserland, Luxemburg, Québec en België. Ik was erbij op het concert in Brussel. Het was een beetje pijnlijk. Begeleid door Alain Launty (Piano) en 'oudgediende' en kameraad van de zanger Jean Pierre Bucolo (gitaar) poogde de zanger zichzelf terug tevinden: door op te treden. Toen ik het concer bijwoonde zat ik érg ongemakkelijk. De man zong zo ongeloofelijk vals, kon géén enkele hoge noot noch aan en was enorm papperig geworden... De wat rustigere nummers fluisterde hij..
En toch had ik en de andere Renaud-fans nog hoop.. terecht zou in 2002 blijken..

Tijdens zijn 'therapie-tour' presenteerde de zanger ook twee nieuwe nummers 'Elle A Vu Le Loup" (onwaarschijnlijk vals gezongen - wie me niet gelooft ik heb er nog ergens een opname van liggen van die live-uitvoering) en "Boucan D'Enfer" dat over zijn breuk met "sa dominique" ging: "Adieu L'amour, Bonjour La Merde.." zingt Renaud.. het zegt genoeg...

Na dat bewuste optreden nog met andere Renaudfans zitten praten: zou het ooit nog goed komen met de man?
Het kwam goed.

In 2002 pakt Renaud dan uit met het album "Boucan d'Enfer", juist genoemd naar dat ene nummer dat, net als "Elle à Vu Le Loup" op dit album staat. En of Renaud terug was! De stem was terug, de leuke woordspelingen, spitsvondige Franse humor, maatschappijkritiek en sociale bewogenheid ook! Het album bespeelt zoals we van Renaud gewoon waren actuele thema's enerzijds en bevat anderzijds ook vrolijke niemendalletjes zoals "Mon Nain de Jardin" waarin de zanger zich afvraagt wie er met zijn tuinkabouter vandoor is...

En het album gaat natuurlijk ook over zichzelf én zijn "wederopstanding". Zijn eigen miserie en hoe hij die probeerde te boven komen worden bezongen in het eerder geschetste "Boucan d'Enfer", "Tout Arreter" en het overduidelijke "Docteur Renaud, Mister Renard". Waarbij Docteur Renaud zijn teruggevonden zelf is die liedjes schrijft en de drank probeert te laten, en Mister Renard de drinkebroer die hij de laatste jaren was...

En nummers zoals "Mon Bistro Préèré" maar meer nog "Je Vis Caché" zijnook weinig verhullend...

Heel erg leuk, én een bescheiden hitje, is het duet met de Hasseltse AXELLE RED in "Manhattan-Kaboul"...

Met "Boucan d'Enfer", de eerste Renaud-plaat sinds '94, is een geslaagde comeback, met potige rocksongs, mooie ballades en uitstekende teksten...

Misschien niet zijn allerbeste album, maar wel een heel goede en eentje die kan tellen qua "wederopstanding"....

Niet zo heel veel later zou Docteur Renaud trouwens opnieuw een muze vinden in Romane Serda, wiens debuut hij zou produceren in 2004 ...

Op dit album brengt Renaud Séchan een ode aan de mijnwerkers en andere inwoners van het 'armere" Noord-Frankrijk. Hij doet dat ook in het plaatselijke dialect... vandaar ook de titel natuurlijk "Cante El Nord".

Voor wie Frans verstaat, is het zelfs nog moeilijk om alles echt mee te krijgen, maar de mooie liedjes blijven natuurlijk ook goed klinken zonder de tekst te verstaan. Een vertaling van het Dialect kan je echter hier vinden:

http://www.sharedsite.com/hlm-de-renaud/discotheque/traduc_chtimi.htm

Een knappe collectie van traditionele liedjes is het, overtuigend gebracht door Renaud.

Een zoveelste pijnlijke release van Renaud.
De stem is al een paar jaar compleet op, zingen kan je het gegrom nog bezwaarlijk noemen. De noten die Renaud Séchan er dan toch nog uit kan persen, klinken dan ook behoorlijk vals. Een genante bedoening. En het doet pijn om één van mijn muzikale idolen zo te horen ...

Op Dans Mes Cordes her-interpreteert Renaud een aantal van zijn gekende nummers; vergezeld door strijkers. Die strijkers klinken geweldig goed. De strijkers wél. Eigenlijk had dit een prima instrumentaal plaatje kunnen zijn ... Maar je moet er het gegrom, geknars en gepiep van Renaud wel bijnemen dus.

De laatste écht goede plaat, mét goede zang, - ok, een nachtegaal was Renaud nooit - , en er zat toen al behoorlijke grain in die stem, was Rouge Sang. Ook al weer geleden van 2006. Eigenlijk een topplaat ook. Maar sinds 2009, voor het eerst heel pijnlijk te horen op Molly Malone, de coverplaat uit 2009 was duidelijk dat het voorbij was. En toch. Het album Renaud, uit 2016, was an sich een behoorlijke plaat, het gegrom nam je er voor lief bij. Maar toen ik de man live zag op de tour die volgde, wist ik: het is voorbij.

Wat toen nog volgde is helaas pijnlijk en genant, zowel zijn 'kinderplaat' Les Mômes et les Enfants d'Abord (2019) als Méteque (2022) maakten dat pijnlijk duidelijk. Beiden voorbesteld en gekocht, en amper kunnen uitluisteren zonder mij dood te ergeren. De albums staan stof te vergaren... Deze nieuwe release ga ik niet meer aan de collectie toevoegen. Die ene luistersessie op Spotify vond ik al iets te confronterend/pijnlijk...

Renaud is 71, dat is een respectabele leeftijd om er mee te stoppen. De stem heeft dat jaren geleden al gedaan. Jammer genoeg. En toch gaat de man weer op tour, ik heb tegen beter weten in een kaartje gekocht. Erger dan toen in. 2020 in Lille, een volle 2 uur gepiep en gegrom en de Fransen die het allemaal fantastisch vonden, zal het niet meer worden, toch? of....
Ben ik masochist?

Misschien was het wijs geweest te stoppen na Rouge Sang, in 2006. Renaud had er dan al een mooi oeuvre op zitten, Rouge Sang incluis ..;

Laisse Béton. In Frankrijk werd het een standaarduitdrukking bij "les jeunes" (= de jeugd). Maar wat kan dat nu betekenen: Laat alles beton? Nee, nee. Laisse béton is 'gewoon' het Verlan voor Laisse Tomber... erh, het Verlan. Ja. Dat komt dan weer van "L'Anvers" of: het omgekeerde. Een aantal franse termen bewust omgekeerd gaan spellen, de letters door mekaar gaan haspelen was een taalvorm/ gebruik waar ook Renaud zich zou gaan bedienen. Laisse Béton, is dan ook slang voor "ach, laat maar zitten".

Het album draagt ook een alternatieve titel, eigenlijk niet meer of niet minder dan de omschrijving van de hoes: "Place de ma mob". En, om het helemaal makkelijk te maken: op de hoes zelf staat géén titel (wel op de 'rug').

Titeltrack/ opener "Laisse Béton" is een soortement van Country liedje en gaat precies over inderdaad: 'ach laat maar'....
En op dit album wordt er nog wel meer met country geflirt. Verder hoor je vooral folk, chanson en een beetje rock...

Met als uitschieters, de eerder genoemde titeltrack, "Les Charognards", "La Boum" en "La Bande à Lucien".

En "Germaine" is een schlager-pastiche, heel erg overtuigend gebracht en o zo grappig, zeker in de live-uitvoeringen van die periode...

Het is niet mijn favoriete Renaud-plaat, en ik vind de meest nummers telkens zoveel beter in hun live-uitvoeringen, maar wel gewoon een goede plaat.. die nu, het is nu eenmaal zo, wel ongeloofelijk gedateerd klinkt, zelfs meer dan de voorganger "Amoureux de Paname"....

Ook het derde Renaud-album bevat de, dan ondertussen gekende Renaud-ingrediënten: maatschappijkritiek, spielerei met de taal, tekstuele spitsvondigheden en humor, in een sausje van rock- en folk gegoten, en dat werkt erg goed...

De titeltrack, 'Ma Gonzesse' reken ik tot de favorieten, zeker ook omwille van de grappige tekst, een liefdesliedje, en toch ook erg grappig... Het serieuze thema dat in "La Tire à Dede" aan bod komt, et grappige niemendalle "C"est Mon Dernier Ball" en het ronduit prachtige en o zo ontroerende "Chanson pour Pierrot'...

Renaud gaat op weg naar de jaren '80 en zal alleen maar beter en beter worden...

Na de Golfoorlog (1990-1991) pakt Renaud uit met een vooral op Ierse folk gestoeld album: 'Marchand de Cailloux'. Daar waar hij de laatste jaren meer pop- en rockgericht werk maakte, krijgen nu akoestische instrumenten en typische keltische klanken de voorrang. En je merkt het ook aan de composities, waarvan één lied gewoon over (Noord-)Ierland gaat: 'La Ballade Nord-Irlandaise'.

Verder maakt hij zich druk over het circus rond Paris-Dakar en de race zelf en hij doet dat met de uptempo folkrock hekelsong '500 Connards Sur La Ligne De Départ'. Duidelijker kan het niet. En ook de titeltrack is niet vrijblijvend en erg sterk 'Marchand de Cailloux', waarin een kind aan zijn vader vraagt waarom alle die grote mensen elkaar zoveel kwaad aandoen...

Maar er is evengoed 'Tonton' dat over Mitterand zou gaan...
Héél erg mooi is de ballade, zacht in zijn vorm, hard in de woorden, de inhoud... 'L'Aquarium' dat ondermeer ook over de Golfoorlog gaat...

Verder onder andere enkele minder essentiële liedjes zoals 'Tango des Elus' en 'Ma Chanson Leur Na Pas Plu', hier vind ik die 'grappige kleine liedjes' voor het eerst echt storend, anders dan op zijn vorige albums, het zou evenwel de laatste keer zijn...

Dit is best een goed album, en ik hou eigenlijk wel van de klankkleur, het akoestische en de folky dingen, maar niet alle nummers zijn even sterk, en misschien had hij beter wat strenger geweest in de songkeuze...

In 1980 ziet "Marche à L'Ombre", het vierde Renaud-album, het licht.. En hij stapt zo heel sterk en overtuigend de eighties binnen... Met de country-opener en het 'tatatatatata...' Apache- en Bonanza achtige epos dat over de avonturen van Gérard Lambert verhaalt, het al even sterke als verhalende 'Dans Mons H.L.M.' waarin die typsiche troosteloze grote Parijse sociale woonblokken in Oostblokstijl en het leven daarin centraal staan, 'Mimi L'Ennui'; het lied over de verveling dat haast op op vervelende wijze gezongen wordt, en toch nog boeiend en meeslepend blijft, de vrolijke rocker 'L' Auto-stopeuse' ...

De olijke onzin van 'It is not because you are' in super-slecht franco-Engels geforceerd gezongen, waarmee Renaud ook een punt maakt - dat zou later ook op de live-opnames blijken, het niet zo hoog op te hebben met Franse artiesten die zonodig in het Engels moeten zingen en dat dan niet kunnen...

Erg knap zijn ook Baston! en La Teigne....

Renauds stem klinkt ondertussen wat warmer, het instrumentarium is ondertussen van het folkrock en chanson meer naar rock en pop geëvolueerd en de zanger mist de jaren '80-boot niét...

Sterk album dit!

1985. We horen 'Big Ben' luiden, en de gitaren vallen in waarop Renaud zijn scheldtirade, want dat is het, aan het adres van Margaret Tatcher; "Miss Magie" aanvangt. En het was hem menens. Hij deed destijds zelfs de moeite om ook een Engelstalige versie van de song op te nemen (te vinden op de compilatie 'Les Introuvables'). Het tweede nummer is van het album is heel wat onschuldiger, rustiger ook en gaat over.. . 'vissen'... 'La Peche à La Ligne'...

'Si T'Es Mon Pote' is een toffe rocker, met wijsheden zoals "als je mijn vriend bent, hou je enkel van mij, als je mijn vriend bent laat je me winnen met Scrabble... ",... Het titelnummer is een mooie ballade... 'Trois Matelots' en 'Tu Vas Au Bal' zijn vrolijke (misschien ietwat overbodige) niemendalletjes maar 'Morts Les Enfants' is opnieuw bittere ernst met Renaud die aandacht vraagt voor de zovele onschuldige kind-slachtoffers van oorlogen en andere calamiteiten...

'Baby-Sitting Blues' is een grappige rocker, met een wijze les: oppassen met wie je vraagt om te komen babysitten...

Mijn favoriet van dit album staat helemaal aan het einde van de plaat, de rocker 'Fatigué', waarin Renaud nog eens opsomt wat hem zoal allemaal ergert...

Na de remonte van een herboren Renaud in 2002, met weinig later ook een nieuwe liefde aka muze in zijn leven, bleek de Franse zanger/rocker/enfant terrible aan een tweede jeugd begonnen. Bij vele fans heerste een groot "oef!"...

Met het 'therapeutische' Boucan d'Enfer (2002) en het erg sterke "Rouge Sang" (2006) als wapenfeiten,

Goed de stem, bleef getekend door zijn zware jaren, de drank had zijn vernietigende werk gedaan, maar al bij al viel dat nog goed mee, het was een nu wat ruigere Renaud, maar ik vond dat allemaal nog best te doen... Enkel op de recente live-albums was het soms pijnlijk en hoorde je toch ook goed dat de stem echt zwaar gehavend was, en je vroeg je ook af: waarom nog zulke lange sets... maar goed, metname het recentste live-album, "Tournée Rouge Sang" viel nog vrij goed mee, en je hoopte dus op beterschap met de mans stem...

In 2009 kwam er dan opnieuw een album uit... dit keer, deed Renaud wat ie al vaker gedaan had: eigen interpretaties van traditionals (zie ook 'Cante El Nord') en /of covers van zijn voorbeelden (Chante Brassens). Hij koos voor Ierse liedjes die hij, het moet gezegd, van originele vertalingen voorzag...

Je voelde hem al van ver komen: er is een grote "MAAR..."

Hoe goed de liedjes ook uitgewerkt zijn, hoe leuk - want dat zijn ze - de arrangementen zijn, Renaud klinkt verschrikkelijk op dit album. Zijn stem lijkt volledig wég en doodop... en erger nog hij kan in haast geen enkel nummer min of meer de toon houden... om niet te zeggen dat hij eigenlijk ronduit vals zingt...

Zo is luisteen naar de traditional "Willie McBride" een heel erg zware opdracht. Als je zo ver geraakt, want al in de opener "Vagabonds" loopt het heel erg fout...

" La Ballade Nord-Irlandaise" is de enige eigen song op het album, een nummer dat eerder al op 'Marchand de Cailloux' stond. Waarom Renaud dit opnieuw inzong, en hiermee zijn eigen prachtige nummer naar de vernieling helpt, is me een raadsel...

Als Renaud-fan zie (hoor) ik dit alles met lede ogen/oren aan...

Of er valt nog wat aan die stem te redden, en we krijgen nog een waardige - laatste? - opvloger.... of misschien stopt ie er maar beter meteen mee... hard om zoiets te zeggen, maar op basis wat je met dit album hoort, kun je haast niet veel anders...

Dus: dit album, goed om je Renaud-collectie te vervolledigen, maar absoluut geen must, en ik zou zelfs durven zeggen: te mijden!

Investeer liever in 's mans ander werk, hij heeft gelukkig heel wat goede en uitstekende albums op zijn naam staan! Van zijn 'latere' periode raad ik zeker 'Rouge Sang' en 'A La Belle De Mai' aan, en er zijn de klassiekers 'Marche A L'Ombre', 'Le Retour de Gerard Lambert' en 'Morgane de Toi', of de knappe albums uit de jaren '80: 'Mistral Gagnant', 'Putain de Camion' en 'Marchand de Cailloux'...

Maar mocht dit je éérste kennismaking met de man zijn, vrees ik dat de motivatie om 's mans oeuvre verder te gaan verkennen klein zou kunnen zijn...

Pijnlijk plaatje dit... toch geef ik hem nog een 2/5. Voor de knappe vertalingen en arrangementen dan...

Het zesde Renaud-album is één van die albums in 's mans carrière, die essentieel zijn, net zoals 'Marche à L'ombre' en 'Le Retour de Gérard Lambert' dat - misschien in mindere mate - zijn. En alleen al omwille van het mooie titelnummer 'Morgane de Toi (Amoureux de Toi)' moet je deze Renaud-klassieker in huis halen vind ik....

Maar er staat nog meer 'lekkers' op hoor. Zeker ook de albumopener 'Dès Que Le Vent Soufflera', met zijn geweldige drive en ingenieuze tekst en boodschap... Net zoals bij andere Renaud-liedjes, is ook hier enige kennis van de Franse taal wel handig als je de humor en de verwijzingen wilt vatten...

Na 'Dans mon H.L.M.' en ''Banlieu Rouge' op vorige albums,wordt een thema van socale problematiek aangesneden, nu met 'Deuxième Generation' met de migratieproblematiek, dat anno 2010, zeker in Frankrijk (maar bvb. ook in Belgiê) nog erg relevant is...

Ook heel mooi: 'En Cloque' ...

Erg spitant is het nummer, gericht aan de overheid, of beter nog de president: déserteur. En waarover dat gaat laat zich wel raden denk ik...

'Loulou' is het vrolijke niemendalletje van de plaat en dat kan ook gezegd worden van het oljke 'Ma Chanson Leur A Pas Plu'...

En gewoon mooi is 'Pochtron!'.

Een plaat om te hébben en te koesteren...

Toen de single 'Jonathan' vaak voorbijkwam op Radio 21 (nu Classic 21), toen is het begonnen. Geweldig vond ik die single van Renaud, singletje gekocht... daarna in het album beluisterd, en Renaud had er een fan bij... Dan in zijn ouder werk gaan grasduinen en sindsdien volg ik de man dus...

Die single, waarmee het album opent, en het album, waren in '88 dus mijn kennismaking met Renaud. Achteraf bekeken maakte ik dus kennis met Renaud toen die commercieel erg goed in de markt lag, en toen hij met al enkele knappe platen op zijn actief, nog lang niet versleten was, nog boordenvol ideeën zat. Het album heb ik toen grijsgedraaid en, ook al hoor je er misschien wel een wat typische 'jaren 80 sound in, net als bij de voorganger 'Mistral Gagnant', ik blijf dit een uitstekende plaat vinden, misschien klinkt enkel die eerder genoemde single wat gedateerd...

Hier staan mooie dingen op. De prachtige ballad die 'Il Pleut' is, het opgewekte, poëtische, herkenbare 'La Mère à Titit', het kinderlijk eenvoudige 'Me Jette Pas'. De synthi-ballad (ok, klinkt ook wat gedateerd, maar toch) 'Triviale Pursuite' die je flink een geweten schopt, dat zou Renaud trouwens nooit afleren, het erg eenvoudige en o zo breekbare 'Rouge George', toen de b-kant van 'Jonathan'... Het lekker smerige, ook tekstueel, wegrockende 'Chanson Degéulasse'... en het onfortuinlijke verhaal van Hughes & Julie...

De les die 'Socialiste' is, wat een verhaal, en wat een clou, die zich van een ei zo na Bo Diddley-ritme bedient, .... het lichtjes geniale 'Allongées sur les Vagues' waar Renaud volop de zelfspot bedrijft en o.a. ook de muziekindustrie een flinke sneer bezorgt... De grote grap die 'Cent Ans' is....
En het gewoon heel mooie 'Petite'....

Er wordt een beetje 'zwaarmoedig', maar ook respecvol afgesloten met 'Putain de Camion', over een dame die 'in het leven' stond en er niet meer is, of het uit h et leven is gegrepen of niet, dat weet ik niet, maar het k linkt erg gemeend en oprecht...

Het album zou gevolgd worden door een grootse tournee, met daarna nog een live album (Visage Pale). Renaud was helemaal klaar voor de jaren '90, maar dat die hem op persoonlijk en uiteindelijk ook op artistiek vlak zwaar zouden gaan vallen, dat wist hij wellicht nog niet... al begon het redelijk goed met 'Marchand de Cailloux' (1991)...

Rouge Sang was een onverwacht fijne terugkeer in 2006. De stem, weliswaar gehavend, was nog of opnieuw tot veel in staat, en er stonden heel wat mooie liedjes op het album. En dat had een mooi afscheid kunnen zijn.

Maar Renaud deed verder, zijn conditie en stem gingen er opnieuw ferm op achteruit met als trieste wapenfeit de bijeen gegromde en half vals 'gezongen', enfin half 'gezongen' 'coverplaat' Molly Malone (2009). Dé plaat teveel besloot ik toen. Ja, had ik mijn Franse held bijna vollédig opgegeven.

Maar kijk, in 2016 herpakte Renaud zich dan toch weer enigszins met de zelfgetitelde plaat Renaud. De stem is niet plots fantastisch beter en blijft zwaar gehavend, maar Renaud zingt toch een stuk beter dan op Molly Malone, soms is het eerder fluisteren inderdaad, zoals Teacher schreef, maar de man brengt het er goed vanaf, en er staan een heel pak echt mooie liedjes op. Les Mots, Hyper Cacher, Mudholland Drive, Heloïse en de rockers J'ai Embrassé Un Flic en Toujours Debout zijn favorieten van ondergetekende.

Natuurlijk hoor je de krassen in de gehavende stem, maar toch brengt Séchan het er heel goed van af, in de omstandigheden. Zo is Ta Batterie, weliswaar volledig met gebroken stem gezongen, op het refrein na dan, maar zo'n mooi liedje: een warme liefdesverklaring aan zoontje Malone.

Het leek wel alsof Renaud Séchan nog eens voor het laatst zijn uiterste best wou doen en er écht alles nog eens wou uithalen wat er nog enigszins in zat. Dat is dan gelukt met brio. En dit had best zijn laatste wapenfeit en afscheid kunnen zijn. Een mooi afscheid ook.

Maar op de tour die hierna volgde - ik ging hem zien in Lille - werd pijnlijk duidelijk dat het echt op was, de stem helemaal wég. "Excuse j'ai un Rhume" kwam niet geloofwaardig over als excuus. Maar vreemd genoeg: hoe pijnlijk slecht dat gegrom en gekras klonk, de rest van de zaal vond het fantastisch, hoe slécht het werkelijk ook was.

Wat hierna volgde, is eigenlijk niet meer op aan te horen, jammer genoeg. Uit respect voor Renaud en de mooie parels die hij ons schonk, en ook omdat ik er niet meer naar wil en kàn luisteren, ga ik dan ook Les Mômes et les Enfants d'Abord (2019), Métèque (2022) en Dans Mes Cordes (2023), dus maar niet bespreken. Want het weinige dat daar over te zeggen valt, is misschien dat het die albums teveel zijn en dat iemand Renaud misschien toch eens moet adviseren om er misschien beter mee te stoppen?

Tenzij er een wonder gebeurt, is Renaud (2016) het laatste goede album van Renaud, en wat een mooi afscheid had het kunnen zijn.

Aanvankelijk gaf ik dit album een 3,5 maar de volle 4 verdient ie wel, aangepast dus.

Nadat hij in '93 een plaat vol zong met liedjes uit en over de Noord-Franse mijnstreek, was 1994 opnieuw een jaar van 'hulde brengen aan'. Dit keer werd het een plaat met nummers van grote meneer GEORGE BRASSENS.

Geen onmisbare Renaud plaat in zijn oeuvre, maar wel aardig, en Renaud covert de grote franse artiest met de gepaste eer en doet het zeer goed..

Geen must, maar wel de moeite.. dus ik hou u niet tegen

In 2002 stond Renaud erweer.. 'genezen', uit de put geklauterd, van de drank af... En alles wees erop dat hij terug was om te blijven. Dat bleek gelukkig ook zo te zijn. Na "Boucan d'Enfer" waarin hij zijn ondervonden miserie van zich afzingt en duidelijk wou maken aan de wereld: "ik ben terug" volgde de "Tournée d'Enfer", een live-album, een DVD+Compilatie "Mon Film Sur Moi et mes chansons préfèrés de moi"... er was de single voor Ingrid Bettancourt ("Dans La Jungle") en sinds enkele maanden ligt dus "Rouge Sang" in de winkels: zijn nieuwe album!

En het werd een heel erg goed album. 17 mooie liedjes van een wederom superscherpe, maatschappijkritische, sociaal bewogen (blijkbaar nog méér dan ooit in zijn beginjaren) en bovenal tot over zijn oren verliefde Renaud. 'Zijn' Romane Serda speelt in méér dan één nummer een rol. De hoofrol met name in 'Danser à Rome' (met deze letters maak je ook Romane Serda)...

In "Les Bobos" veegt Renaud de vloer aan met de would be intellectuelen/ yuppies/ IT-nerds/ high-rbrow culturele fanatics. Of je het met de tekst eens moet zijn, is voor je eigen rekening: maar het is een leuk nummer dat lekker wegrockt... Met "J'ai Retrouvé Mon Flinque!" verwijst ie overduidelijk naar een van zijn ouder liedjes waar ie zich nog afvroeg: "C'est où est-ce que j'ai mis mon flingue?" (1980). "Elle est Facho" is een leuk popriedeltje, maar luister ook maar eens naar de tekst, die is minder vrijblijvend en leuk....
En er staat nog meer moois op hoor.. zoals bijvoorbeeld "Nos Vieux", "Ma Blonde" en "Pas de Dimanches"...

Een plaat die een mooie balans brengt van rustige, ingetogen liedjes, popsongs met hoog meezinggehalte en potige rockers... zoals we van Renaud ook gewoon waren in de jaren '80 en begin jaren '90 (in de jaren 70 was het meer een mix van folk & rock). En zoals vanouds wordt de luisteraar op tijd en stond een geweten geschopt. Heeft Renaud een Bono-complex? Nee, hoor. Hij doet het ook niet met nutteloze preken tijdens concerten of andere belachelijke en ongeloofwaarige gadgets en/of acties, nee hij verwerkt het in zijn plaat. En ondertussen weet je het

O ja. Niet vergeten: als je de CD wil: KOOP hem gewoon. Alleen al omwille van het heel mooie arwork. Het vrij dikke Cd-boekje bevat massa's knappe tekeningen die elk mooi aansluiten bij de thema's van de liedjes...


Voor de geïnteresseerden: Renaud komt met zijn "Rouge Sang Tournee" naar Vorst Nationaal, Brussel op 2 en 3 mei, 2007.

Met Renaud Séchan's stem zal het, na zijn zware alcoholproblemen,en ondanks zijn glorieuze comeback, wel nooit helemaal goed meer komen. En op deze live-registratie wordt dat soms pijnlijk duidelijk: hij is een pak beperkter geworden dan vroeger, en hoog kan hij al helemaal niet meer. Vals zingen doet ie soms nog wel... helaas.

En toch heeft dit album ook heel veel charmes, want verder merk je toch wel een groot herstel op. Hij zal dan wel nooit meer klinken als voor zijn verslaving, maar het is toch al weer veel genietbaarder als destijds die eerste "comeback tour", nà de verslaving "un Piano, une guiare et Renaud". Ik herinner me nog als gisteren toen iedereen elkaar aan zat te kijken in het Paleis Voor Schone Kunsten (PSK, nu BOZAR - Brussel), zo van.. "ai ai ai"....
Toen was het o zo pijnlijk om een idool daar zo te zien sterven op het podium en zijn eigen nummers te verkl...

Maar goed. Dat was toen, dit is anno 2003. De tour van "Boucan d'Enfer", genaamd "Tournée d'Enfer". Een live-plaat zoals vanouds bij Renaud, vol sfeer en warmte, ook dankzij zijn immer trouwe fans...
Het zingen valt dus soms nogal tegen, maar meestal gelukkig gaat het wel.. alleen bij de ballads heeft ie dus duidelijk moeite met hogere noten en toon houden. Maar op dat eerste heeft de man iets gevonden: laat het publiek wat helpen

De setlist is, behalve de (dan) recente nummers dan, niet echt verrassend en comform met de vroegere shows, in die zin: alle publieksfavorieten zijn wel op het appél: "Manu", "Marche à l'Ombre", Dans Mon HLM", "Laisse Beton", "Morgane de Toi" en zelfs het stokoude "Germaine" duikt weer op...

De band van Renaud anno 2007 omvat oudgediende Jean-Pierre Bucolo (chef d'orchestre et guitares) en samen met een hele resem muzikanten zorgen ze voor een prima live sound....

En Renaud, die is duidelijk wel opgelucht dat een bepaalde periode voorbij is, en welliswaar met beperkingen, hij stààt er weer. Het levert een fijne live-plaat op met enkel dus schoonheidsfoutjes in sommige ballads ... Maar de rockers en andere uptempo nummers staan weerom als een huis...

In 2002 wisten we dat Renaud, niet langer de Mister Renard was, maar Docteur Renaud, en dus terug was, genezen en vol goede voornemens. Deze live-registratie bevestigt dat...

Maar nog veel beter nieuws zou volgen, want met "Rouge Sang", uit 2006 leverde Renaud een heel sterk album af. Er was dan ook een nieuwe muze in zijn leven.. het is wellicht geen toeval. En op dat album zingt hij ook (toch!) weer een stuk beter. En kijk dra, komt van de "Rouge Sang-tour" ook een live-CD uit...

Die bespreek ik ten gepasten tijde dan ook wel..
Moge het verder in stijgende lijn gaan, de man verdient het eigenlijk wel en komt van diep, héél diep...

Terug naar deze live-registratie: het valt nog best mee, maar méér dan een 2,5 kan ik het niet geven, hoeveel sympathie ik voor Renaud ook heb. De 2,5 punten die hij anders bij zou krijgen voor een 5 te behalen is ie kwijt door het soms toch nog wel pijnlijke vals zingen in nummers zoals "Mort Les Enfants", "Laissé Béton" en "La Peche à La Ligne": AAAUWWW!

2,5/5 dus.. dat is maar net voldoende... als de geruchten kloppen zou het met zijn aankomende live-album beter kunnen vergaan...

Review zoals ik die schreef voor Luminous Dash:

'De ep’s die reeds op de nietsvermoedende luisteraars werden losgelaten deden het beste verhopen, het lichtjes geweldige oorwurmpje Fries And Ice Cream was wat ons betreft een van dé songs van 2022. Nu is het wachten eindelijk over en worden hoge verwachtingen meer dan ingelost met Honeycomb Shades, het debuutalbum van Robin Kester.

De Rotterdamse pakt gul uit met een niet te versmaden eigenzinnig traktaat van jazzy pop met donkere randjes, al dan niet geïnjecteerd met psychedelica, triphop en indie-tronics. Dan weer aanschurkend aan pure dreampop en ook shoegaze zowaar. Heerlijk zweverige toetsenwerk, uitwaaierende en soms lichtjes ontsporende gitaren, hypnotische, soms tegendraadse percussie spelen een prominente rol.

Met die mooie zwoele en zalvende, soms hese, wonderlijke stem van Kester die ons gracieus gidst doorheen de popparels die het universum van Honeycomb Shades vormen.

In 2020 werd Robin Kester al opgemerkt met het sterke mini-album This Is Not A Democracy waarbij we meteen al erg warm liepen voor de songs als The Dirt en Day is Done. Met het officiële debuut drukt de zangeres haar stempel, 37 minuten en evenveel seconden lang, met 11 juweeltjes, want dat zijn het. Op Honeycomb Shades, bundelt de zangeres persoonlijke jeugdherinneringen, verhalen en impressies als liedjes die ons, stuk voor stuk als warme dekens toedekken, of/en zalven en troosten.

Met het lichtjes van triphop zwangere onheilspellende Fries And Ice Cream, je weet wel die oorwurm die zich al comfortabel diep had genesteld, trapt Kester het album op gang. Een jeugdherinnering die door nieuwe feiten, de glazen van de roze bril wat bekladden. En ja het nummer, geholpen door die percussie en keys, klinkt behoorlijk donker en kruipt onder je huid. Maar de groove is geweldig lekker, Kester zingt prachtig. Let ook op die verrukkelijke gitaarpartij naar het einde toe van de song.

Leave Now verhaalt dan weer over een chaotische reis naar Vietnam en de daar opgedane sensaties. Het ritme en de zenuwachtige percussie verraden een beetje dat chaotische karakter van die reis, met een haast fluisterend zingende Kester, met zuinige atmosferische toetsen en zeer subtiele gitaartoetsen.

Cat 13 klinkt als die song die The Notwist vergeten te schrijven was. Kester deed het dan maar en beloont de song met een prachtig gezongen breekbare troostende melodie. Nog meer breekbaarheid, somberheid ook en pure schoonheid hoor je in de spacey en late night jazzy midtempo tearjerker Goodnight Argus, met de geweldige zanglijn “the darker it gets, the better I feel…”. Slik!

Nog uit het departement pure schoonheid en breekbaar: het ultrakorte en bijzonder krachtige Skinny Kids, dat klinkt als een jazz standard die volledig kopje onder werd geduwd in een bad vol David Lynch. Die Lynchiaanse donkere sfeer horen we ook in Blinds, de song waarin ook de titel van het album verscholen zit. En “I don’t want to spend the afternoon in this room” klinkt het ietwat somber. Ferm aanzwellende blazers, een spokend gitaar-riedeltje dat verderop heerlijk uitwaaiert. Moody en swingend.

Zowel The Notwist als Frank Zappa, of ook Morphine kunnen erg jaloers zijn op songs als Celeste en Dead End, volgestouwd met avant gardistische jazzy vibes en met een fenomenale tegendraadsheid, met de prompte sax-partijen als uitschieter op Celeste en zalige zenuwachtige percussie bij Dead End dat een geweldige drive heeft. Het zwoele en zalvende stemgeluid van Kester wordt daar als fijn teder laagje overheen gelegd. Machtig!

Zwanzig Zwanzig is een instrumental die je terug katapulteert naar de jaren ’70 en het klankenspectrum van David Bowie en Brian Eno op Low, alsook schurkt het aan bij krautrock en een Morphine uit een andere dimensie. Heerlijke gestoorde en ontspoorde jazzrock uit een andere wereld kan je het ook noemen, donker ook. Heerlijke blazers, gekke keys en geweldige gitaarscapes.

Al strooit de zangeres haar vocalen rustig en gedwee over de compositie, in Infinity Song wordt er lekker gerockt, check dat fraaie duel tussen percussie, gitaarspel en subtiel gebruikte toetsen. De meest ‘naakte’ song op het album is allicht Hands, dat met zijn donkere jazzy folk het album besluit.

Elders lazen we begrijpelijke vergelijkingen met Weyes Blood, zelf voegen we daar ook nog graag Portishead aan toe, en we deden zelf ook al aan name dropping in dit stuk, maar Robin Kester bewijst toch vooral een eigen geluid te hebben, alsook het talent om sterke songs te schrijven, omkaderd door sterke arrangementen en voorzien van een rijk instrumentarium.

Met Honeycomb Shades, geproducet door Kester zelf, samen met Marien Dorleijn (Moss), heeft de muzikante de lat nu wel hoog gelegd voor de opvolger. Maar dat is een zorg voor later. Nu is het genieten geblazen van dit intrigerende album.'

De review op Luminous Dash: ROBIN KESTER – Honeycomb Shades (At Ease) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Mijn bespreking van dit juweeltje, zoals ie op Luminous Dash verscheen:

'Een nieuw album van de sympathieke Rotterdamse singer-songwriter en alleskunner Robin Kester staat in de steigers, iets waar we bij Luminous Dash reikhalzend naar uitkijken. Tijdens haar sublieme optreden in Amor op 8 september verklapte de Rotterdamse ons ook dat Dark Sky Reserve wel eens de titel zou kunnen worden van de nieuwe plaat, waar ze ook een aantal veelbelovende songs uit debuteerde.

Ook het geweldige Long Dark Sleep zat toen in de set, en een paar maanden eerder nog liet de zangeres Shape Memory op ons los. Of deze songs het nieuwe album gaan halen weten we niet, maar ze prijken nu alvast wel op Patch, de bekoorlijke, dromerige ep die ondertussen verscheen op het At Ease-label.

Patch dus, een bewuste naamkeuze want Robin Kester ziet de ep als ‘patchwork’, met soundscapes en field recordings die de composities aan elkaar rijgen. Zo hoor je vogels uit Den Dolder op Something In My Room en Birds in D-Minor, waarop je ook krekels uit de Duinen bij Scheveningen en vogels uit het Kralingse Bos bij Rotterdam hoort. Reversed Shimmers is dan weer samengesteld uit ongebruikte stemopnamen uit vroegere songs. De titel is ook geschikt omdat de ep oudere en nieuwe songs van de muzikante, opgenomen op verschillende locaties, bij elkaar brengt.

Kester zélf is behoorlijk trots op deze collectie songs, naar eigen zeggen haar meest dromerige werk dat ze al uitbracht. Soms gebaseerd op heel intens persoonlijke ervaringen, zonder dat je als luisteraar te weten komt wat er nu precies allemaal speelt of speelde.

Bij onze persoonlijke favorieten zitten absoluut het feeërieke Shape Memory en de donkere parel die Long Dark Sleep is. In de live sets wisten beide songs ons dan ook meteen te grijpen. Een instant wow-gevoel overviel en overvalt ons dan ook. Van de laatstgenoemde compositie hopen we trouwens vurig dat die ook op het album belandt, als is het maar als bonustrack, en dat Kester die zeker in haar livesets houdt.

Long Dark Sleep schreef Kester samen met Marien Dorleijn, net als het minimalistische Something In My Room. Initieel bedoeld als instrumental, werden er toch heuse lyrics toegevoegd aan de track nadat de zangeres tijdens een eerste opname spontaan begon te neuriën over de muziek heen. Uiteindelijk werd de tekst heel persoonlijk, waarin de zangeres over haar diepste angsten reflecteert. De strijkers die we horen, blijken gelaagde ontstemde synthesizer-tonen, die de idee willen oproepen van de strijkersectie van het orkest die de instrumenten stemt net voor het optreden. Kester kreeg hierbij de hulp van co-producer Wannes Salomé, die ook tekende voor de productie van Shape Memory. Kester zegt heel opgezet te zijn met Something In My Room. Volkomen terecht, want deze dromerige, gitzwarte en intens magnifieke parel, weet te beroeren.

Je kan de drie volwaardige songs en de twee fraaie instrumentale nummers (Birds In D-Minor en Reversed Shimmers) natuurlijk als tussendoortje beschouwen, maar dan doe je Patch toch te kort, al was het maar omwille van de genialiteit van nummers als Something In My Room, Shape Memory en Long Dark Sleep. Nummers die voor ons even essentieel zijn in het oeuvre van Kester als het hele geniale Honeycomb Shades-album en het beste uit This Is Not A Democracy!

De ep Patch is uit op At Ease, en te beluisteren via de gekende streamingplatforms. Laat je aangenaam verrassen en verwen jezelf met dit kleinood. Wedden dat je het je niet zult beklagen?'

• ROBIN KESTER – Patch (At Ease) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Mijn recensie zoals die ook gisteren verscheen op Luminous Dash:

'Róisín Murphy is naar eigen zeggen ‘gelukkiger dan ooit’ en dat zou ook moeten blijken uit Hit Parade, de nieuwste worp van het Ierse fenomeen. “Het is een vrolijke plaat, met donkere toetsen, herinneringen aan onze sterfelijkheid om mezelf en de luisteraar er aan te herinneren dat we moeten genieten nu het kan”, aldus een enthousiaste Murphy over haar zesde album.

Voor Hit Parade werkte Murphy samen met DJ Koze. Het resultaat is een heel bijzondere blend van future house, tropical rave, industrial ambience, space disco, electro dub en dance hall. Hit Parade klinkt bijzonder eclectisch en speels. Of hoe de luisteraar getuige is van hoe het Ierse icoon en Dj Koze het behoorlijk naar hun zin hadden in hun muzikale speeltuin.

Hit Parade is zeker geen pure luisterplaat pur sang, maar het kan natuurlijk. Het merendeel van de composities leent zich zonder enige twijfel bijzonder goed voor menig openluchtfeestjes in de (na)zomer en tracks als The House, Free Will en zeker Can’t Replicate zijn sowieso pure dansvloerknallers!

De prachtige single The Universe met zijn subtiele gitaarmelodie en elektrische piano, lichtjes begeesterd door psychedelica, prijkt natuurlijk ook op de nieuwe plaat. En, nee, niet alles hoeft dansvloermateriaal te zijn, maar waltzen op deze fijne song kan natuurlijk wel. Ook opener What Not To Do en CooCool zijn wat meer downbeat of/en ingetogen. En dan is er nog het bijzonder soulvolle midtempo Fader…

Bij Hurtz So Bad komen de danskriebels allicht vanzelf en wanneer Murphy en Koze The House op ons loslaten, heb je je allicht alle meubels al aan de kant gezet. Met alle gevolgen van dien. Of Nigel Rodgers betrokken was, weten we niet, maar deze track heeft een geweldige Chic-vibe over zich. Een instant-fave wat ons betreft en reken daar ook Free Will maar bij; retro-discosounds en tropical vibes nog aan toe.

De segues Spacetime en Crazy Ants Reprise zijn best grappig, maar zulke dingen skip je geheid bij de eerstvolgende luisterbeurt. Maar goed dan hou je nog een fijn album over, overigens met mooie afsluiter Eureka, fraai in opbouw en een krols croonende Murphy die ons hier soms wat aan Prince doet denken.

Met Hit Parade, maakte Róisín Murphy een compleet andere plaat dan voorganger Róisín Machine. Op deze hyper-moderne plaat had de Ierse het overduidelijk naar haar zin en geeft ze aan nog steeds toonaangevend te zijn. Of deze plaat de geschiedenis ingaat als haar beste werk valt nog te bezien. Maar: misschien wel Murphy’s meest avontuurlijk werk tot nog toe.

Wij kunnen de elegante soulvolle grooves, speelse psychedelica en projectielen op de dansbeentjes alleszins smaken. Goed gedaan, Róisín!'

Het artikel op Luminous Dash: RÓISÍN MURPHY – Hit Parade (Ninja Tune) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Soms maken boze artiesten geweldige albums!! Soms moeten maar meer artiesten zich eens boos maken... wie weet hoeveel juweeltjes er dan niet op ons losgelaten worden
Of gewoon: erg oprechte en sterke albums...

Zoals déze 'Election Special' van Ry Cooder. Na de Amerikaanse presidentsverkiezingen kun je het album misschien gaan beschouwen als gedateerd. Maar dat hoeft natuurlijk niet want er blijven natuurlijk nog de vele sterke songs op dit album, die ook als huizen staan, als je de politieke context even wegdenkt. Al is dat wel moeilijk natuurlijk met zo'n politiek statement van Cooder.

Alleszins: Cooder maakte zich behoorlijk druk over een en ander en het resulteerde in knappe, grappige, cynische blues- en countrynummers en uiteraard bijzonder Ry Cooderiaans (een woord dat wellicht niet bestaat, maar wat zou het).

Toppers: de opener 'Mutt Romney Blues', 'The Wall Street Part of Town'', '[i]Guantanamo[/i]' en 'Going to Tampa'... Maar ook songs als 'Kool Aid' 'Take your hands off it' zijn erg knap...

Overal weer genieten van dat knappe gitaarspel van Mr. Cooder ook, dat spreekt...