'Trouwe fans van de Zweedse hardrocksensatie H.E.A.T. kennen Welcome to the Future, de achtste plaat van het combo, allicht al van binnen en van buiten. Weerom véél echte knallers, meezingers en instant classics, gebald in een drie kwartier met twaalf songs, all killer no filler. Zo anders is die toekomst waar de band ons in verwelkomt dus niet. Opnieuw leveren ze topkwaliteit, wat dat betreft alvast absoluut geen verrassingen.

Het album barst van de catchy melodieën en riffs, aan dynamiek en kracht geen gebrek, en alles gespeeld aan 200km per uur in een aanstekelijke drive en met ongelooflijk veel ‘goesting’. De leegte, met de ondertussen schor geschreeuwde stem van David Coverdale die Whitesnake liet, werd al een tijdje geleden door deze Zweedse toppers mooi ingevuld, en met brio, zo ook bands als Def Leppard wandelen sturend. De toekomst was al begonnen en heet H.E.A.T.!


De plaat wordt smaakvol op gang geknald met Disaster. Meteen geldt: gaan met die banaan, en genieten van die geweldige keel van Kenny Leckremo, een absoluut bommetje. Ook die tweede absolute knaller op de plaat Bad Time for Love, is nu al een instant fave, niet alleen bij ons allicht. In Running to You, een semi-powerballad met heerlijke koortjes, wordt het wel heel poppy, en het wat cheesy karakter en geflirt met Scorpions vergeven we hen maar al te graag. Call My Name, gaat een beetje op dit elan verder, maar vinden we dan de betere van de twee, met een refrein dat je gegarandeerd meteen meezingt, en nog uren later ook.

In Disguise is wat ons betreft een van de sterkste songs op de nieuwe plaat. Het nummer wordt ingeluid door keys, waarna Leckremo invalt en de song meteen verder knalt, met het patroon van de keys dat herhaald wordt en Leckremo die zijn machtige keel ten volle benut. In Disguise zou niet misstaan op het Deep Purple-album Perfect Strangers, qua klankkleur. Al heeft het net toch dat meer power, met een gitaarmuur en -solo’s waar Richie Blackmore van kan dromen. Paradise Lost, vooral ook door het fraaie toetsenwerk, zouden we ook op Perfect Strangers kunnen situeren, al is deze song toch net ietsje steviger.

Wanneer The End zich op gang knalt, zijn we gelukkig nog helemaal niet aan het einde van deze fijne plaat. Met toetsenwerk en een sfeertje dat erg naar Foreigner in hun betere jaren neigt, maar dan hertaald en geupdated naar 2025. Met een geweldig refrein, nog meer toetsenpracht, heerlijk gitaarwerk weer en Leckremo zingt fantastisch. Rock Bottom dan; nog zo’n meezinger- en stamper, waarop het gitaarwerk hemels klinkt, en Leckremo zijn keel geweldig machtig open trekt.

Children of the Storm wordt ingezet met een gitaarriff, waarna de keys het overnemen en een gitaarmuurtje wordt opgezet. We worden wat terug geflitst naar powerpop en rock zoals we die uit de jaren zeventig en tachtig kenden, met toen vaandeldragers Journey en Foreigner. Wat wordt hier weer geweldig gemusiceerd, met halverwege de song geweldig gitaarwerk, de song volgepropt met machtige drums en veel keys en nog meer fijn keelwerk.

Losing Game is niet echt een favoriet, al heerst hier ook gitaargalore en wordt er fenomenaal gezongen. Maar dan toch liever Tear It Down (R.N.R.R.), die R.N.R.R. staat dan voor Rock ’n Roll Rebel. Ons op een verkeerd been zettend, met de rustige start om dan geweldig te gaan knallen, opnieuw bewijzend, alsof dat nog nodig is, wat een powerhouse H.E.A.T is. Heerlijke gitaarsolo, knallende drums, moddervet totaalgeluid. En die keel van Leckremo, he!

De riff die We Will Nog Forget opent heeft iets Keltisch. Wat als die vervangen wordt door doedelzak? De titel wordt meteen gezongen, dan die gitaarriff, dan wordt de song op gang getrapt. Met een heerlijke vocalen, meerstemmig en met hoog meezinggehalte, als een ter plekke geboren anthem. “We will not forget the world we left behind…” klinkt het. Je zingt het geheid meteen mee. Wedden? Meer gitaargalore en een laatste keer haalt Leckremo vocaal ook alles uit de kast. En dan zit het feestje er alweer op. Wat? Gelukkig is er nog de repeat-functie, of je kan de vinylplaat gewoon ook opnieuw opleggen, bij kant A, toch?

Welcome to the Future, biedt weinig verrassingen in die zin dat de band niets geheel anders doet en ‘gewoon’ opnieuw uitpakt met hun melodieuze tongue-in-cheeck hardrock, met een dozijn aan catchy riffs en songs met hoog meezinggehalte. Leckremo zingt de sterren van de hemel. Opnieuw. Niets nieuws onder de zon dus, maar hoéft dat altijd?'

Mijn review staat ook te lezen op Luminous Dash:
* H.E.A.T. – Welcome to the Future (earMusic) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Een zeer knappe plaat, van de acteur/zanger Herbert Grönemeyer! Zwaar ondergewaardeerd in Vlaanderen en Nederland! Echt jammer...

De plaat bevat vele pareltjes zoals "Mensch", "Der Weg", "Unbewohnt" en inderdaad "Zum Meer"...

Eind vorig jaar pakte het Gentse Himshe uit met hun fantastische cover van de Einstürzende Neubauten-compositie Sabrina, als éérste smaakmaker voor de lang verwachtte tweede ep Ideals. Toen al uitten we het vermoeden dat 2023 wel eens hét jaar van Himshe zou kunnen worden. Eind vorige maand blies de formatie rond Mishi Erine ons compleet omver met het ronduit sublieme Ideals, de behoorlijk beklemmende titeltrack van de ep, die nog steeds op repeat staat bij ons. Ja, we waren behoorlijk onder de indruk van dit gitzwarte juweeltje en hongerig naar nog meer schoonheid. Nee, de ep kon niet snel genoeg komen.

Vandaag is het wachten eindelijk over, de ep Ideals is een feit en overtreft onze stoutste verwachtingen. En dat is niet eens overdreven. En zo vallen we meteen met de deur in huis: Ideals is een waar donker meesterwerkje.

Zo, het hoge woord is eruit. Maar lees vooral verder, lieve lezer …

Natuurlijk prijken de singles Sabrina en die verrukkelijke titelsong op deze ep, an sich al redenen genoeg om dit kleinood aan te schaffen, maar ontdek ook die nieuwe, nu orkestrale, magistrale versie van Stay. En zet je dan schrap. Luister, huiver en geniet, zet eventueel een doosje kleenex in de buurt, want binnenkomen dat doen diepdonkere parels Linger en Cold.

De ‘lockdown-concerten’ die Himshe samen met het Room 13 Orchestra speelde, smaakten duidelijk naar meer. En zo wordt op deze ep opnieuw samengewerkt met het ensemble, onder leiding van pianist-componist Yves Meerschaert, wat de Lynchiaanse sfeerschepping waar de band zo sterk in is, nog versterkt en méér dramatiek toevoegt.

Bij Stay, dat in zijn wat ruwere, naaktere versie op het debuut van Himshe prijkt, kun je vergelijken. Of neem het gewoon van aan: de prachtige stem van zangeres en componiste Mishi Erine, de wat rauwere tweede stem van Naomi Sijmons, de gretige gitaarvloed van Simon Raman, de bas van Stéphan Van Meirhaeghe die zich ook held op de Fender Rhodes toont én de percussie en vibrafoonklanken van Dries Nauwynck in combinatie met Room 13 Orchestra zorgen voor pure magie. Dubbele dreiging ook.

Live konden we al kennismaken met de prachtige hertaling die Himshe maakte van één van de knapste composities van Einstürzende Neubauten. Toen al hoopten we stiekem, want fan van dit Neubauten-nummer en van die machtige uitvoering van Himshe, dat dit een release zou krijgen. Toen schreven we zelfs dat we in de zevende hemel waren! Nu worden wij en andere melomanen op de wenken bediend. Het genieten gaat dus verder met deze ronduit gewéldige herinterpretatie. De samenzang tussen Erine en Naomi Sijmons brengen extra kwetsbaarheid in het nummer.

Ideals kent een ietwat intimistische start, maar baadt enkele tellen later al in een bedrukte broeierige sfeer vol bronstige bombast met heerlijk georganiseerde chaos. Een frêle gitaar, de machtige stem van Mishi Erine, die inzet: “As time goes by we try to adapt”. Met Naomi Sijmons als tweede stem. Noot per noot zwelt de compositie verder aan, van zuinige gitaarlick tot een heus georkestreerd, gloeiend geheel, opbouwend naar een catharsis die nooit echt komt, of net wel, die is er gewoon stiekem al.

Omschreven we Ideals eerder al als beklemmend, of unheimlich zoals dat zo mooi in de taal van Einstürzende Neubautens Blixa Bargeld klinkt, luister dan zeker ook naar de fenomenale composities Linger en Cold.

Linger doet je bij het horen van die eerste donkere tonen het instant ijskoud benauwd krijgen, met onheilspellende strijkers, boude blazers en een akelige gitaar van Raman. Wanneer de stem van Mishi Erine invalt, komt er, zeker vanaf het refrein, toch enige zachtheid, soms ei zo na zeemzoeterigheid en troost in het spel. Maar de dreiging blijft en houdt je vast om je te blijven beklemmen tot aan het eind in de spetterende finale waarin de catharsis compleet is. Een behoorlijke tour de force van Himshe en 13 Room Orchestra is dit.

En dan heb je die doos Kleenex écht nodig. Een donkere toetsenpartij weerklinkt en instant flitst het door ons hoofd: Portishead! Een indruk die blijft wanneer de song zich verder ontwikkelt, vooral subtiel op de achtergrond. Wanneer Erine inzet, meer pratend dan zingend, begeleid door een voorzichtige frêle gitaar van Jonas Everaert, komen – en meteen al bij die éérste woorden ‘she’s cold, she’s so fuckin’ cold’ – de haartjes op onze armen kaarsrecht. Slik. En nog eens. Deemoedige strijkers, een croonende en scheurende gitaar van Everaert. Aangehouden tristesse, dan Erine die zingt ‘I wish you could see you through my eyes’, met daar de contratenor bij van Pieter Depraetere. Nog eens slik. Hoe hou je het in godsnaam droog bij het horen, laat staan uitvoeren van deze pakkende compositie? Apocalyptisch en intens, pijnlijk pakkend, naar de keel grijpend. Cold.

Voor Erine was het belangrijk om deze song te kunnen maken, want geschreven voor iemand die ze onverwacht veel te vroeg moest afgeven. De zangeres kreeg ook de volledige controle en werkte zelf de arrangementen uit voor dit koninginnenstuk op Ideals.

Voor Ideals werden kosten noch moeite gespaard, met een samenwerking met 13 Room Orchestra, Yves Meerschaert die ook, samen met Mishi Erine, voor de productie tekende en met Ward Neirynck die instond voor de mix en mastering. Het bijzonder mooi verzorgde artwork en het sterke beeld op de voorkant van de hoes, een foto die mooi de sfeer schept van het album, zijn het werk van Noemi Ojumah.

Luister zeker met je hoofdtelefoon naar deze muzikale verwennerij, geheid ontdek je steeds weer nieuwe elementen of geluiden bij élke luisterbeurt.

Ideals is vanaf 7 april te verkrijgen, uitsluitend op vinyl, maar ook te vinden op de gekende streamingplatformen. Wij zeggen: massaal kopen, je zal het je niet beklagen.

Deze tekst is een herwerking van mijn bespreking zoals die verscheen op Luminous Dash, aangevuld met passages die handelen over de vooruitgestuurde singles Sabrina en Ideals, die ik ook afzonderlijk besprak. Maar in de review van het album minder belichtte, zo krijg je dus toch het .. heu... complete plaatje

Review van de EP op Luminous Dash:
• HIMSHE – Ideals (Rocambolesque) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Zonder dat het mijn expliciete bedoeling is, ga ik, gezien de vele lofbetuigingen hier, spelbreker moeten spelen...

Alhoewel ik er erg naar uitkeek, het totstandkomen van het album met grote graagte gesteund heb door ervoor te 'pledgen'. En heb dus een 'limited pledge edition', ben ik niet zo tevreden met dit werkstuk.

Jawel, Hugh heeft potentieel, véél potentieel, dat bewijzen ook de schaarse lichtpuntjes op dit album, maar dat potentieel laat me verder zeer op mijn honger...

Ik hoor vooral de veel te harde productie van Albini met vééls te luide drums en bass... Gelukkig, in tegenstelling tot voorganger 'Hooverdam', zitten Cornwell's vocals beter in de mix. En de gitaren klinken best redelijk lekker...

Maar: de songs Hugh?
Misschien waren mijn verwachtingen te hoog maar ik vind de meeste songs wel heel erg simpel. En ik dacht toch dat ik Cornwell al veel beter heb horen zingen, toonvaster ook. Dat vooral... Zou dat nu echt van de tijd bij The Stranglers geleden zijn? Was dat toen ook al zo en valt me dat nu pas op. Neen, dat geloof ik niet eigenlijk. Trouwens sommige andere nummers op het album bewijzen het tegendeel...

'Love Me Slender' is wel aardig, maar ook niet meer dan dat. Flauwe woordspeling trouwens. Een titel als 'God, Guns and Gays' doet het ergste vermoeden, maar de tekst valt nog mee. De muzikaliteit, tenzij de showcase die de drummer ervan maakt dan misschien, ontgaat me volkomen. Ook hier zingt Hugh behoorlijk vals.

De banaliteit van een nummer als 'Stuck in Daily Mail Land' is tergend, erger nog zijn die afgrijselijke echo's in de title track, 'Totem & Taboo' dus ...

Is het dan allemaal zo slecht? Goh, dat wil ik nu ook weer niet gezegd hebben, maar op een aantal lichtpuntjes na vind ik dit toch een erg middelmatige plaat. Jammer, want Cornwell is toch nog steeds een van mijn muzikale helden ...

Laten we ons dan eens op die lichtpuntjes concentreren: zeker 'I want one of those', waarop ook alles veel te luid staat, maar waarbij dat nooit storend werkt. Met een knappe Stranglers-achtige baslijn en geweldig goed gitaarwerk. Erg blij met 'A Street Called Carol'. Hij kan het dus toch!!! Goed gezongen ook. Lekker nummer. Waarom haalt toch de rest van het album dit niveau niet. Zo jammer... Ook 'God is a Woman' kan me dan wel bekoren... Maar hier is de zang van Hugh soms tenenkrommend slecht. Helaas.

Afsluiter, 'The Dead of Night' kan nog enigszins de meubelen redden en laat je toch nog met een niet al te slecht gevoel achter. Meer nog: een behoorlijk sterk nummer is dit...

Jammer dat dit album niet beter uitpakte. Ik geloof nog steeds dat Hugh het nog steeds kan, maar dit album doet me toch een beetje twijfelen...