Toen het album nét uit was, dacht ik spontaan: "waauw, opnieuw een plaat met Crazy Horse, maar waarom pakken ze niet met eigen nieuw werk uit?". Ik wist toen nog niét dat dat er aan zat te komen...

Op dit album, met soms aparte keuzes van de songs die Neil & Crazy Horse onder handen nemen, vind ik zeker niet alles even geslaagd. Zo had voor mij - nochtans fan zijnde van de meer epische songs van het gezelschap - 'Tom Dula' echt wel korter gemogen: al showcasen de heren wel weer hun grote kunde in musiceren. Dat spreekt.

'Oh Suzannah' en 'Gallows Pole' vind ik wel fijn, zeker laatstgenoemde: met lekker bezig zijnde Crazy Horse. Lekker ritme ook...

'Get A Job' heb ik halverwege afgezet.... Daar kan ik echt niks mee. En ook 'This Land is Your Land' had niet gehoeven voor mij: toch niet deze slappe uitvoering ...

'Travel On' vind ik wel aardig maar het breekt verder weinig potten. Nee, dan liever 'High Flyin' Bird'. Met een beetje fantasie zou dat een 'eigen' nummer kunnen zijn. Alleszins heel erg goede performance en dat vind ik ook van 'Jesus Chariot'.

Erg mooi is 'Wayfarin' Stranger'. Schitterend in zijn akoestische eenvoud... 'God Save The Queen' blinkt dan weer uit in zijn absolute overbodigheid en banaliteit.... Nee, Neil. Neen!

Een erg wisselvallige plaat dus, wat mij betreft. Maar: met een paar ferme stinkers, maar ook enkele erg sterke pieken.... zoals 'Jesus Chariot', 'High Flyin' Bird', ook 'Gallows Pole' en 'Wayfarin' Stranger'...


Wat, en vooral in de songs die ik als 'pieken' zie, wel goed naar voor komt is het spelplezier en de spontaniteit van Neil Young & Crazy Horse.... En - zo bleek later - een fraaie opwarmoefening naar het magistrale 'Psychedelic Pill', van een weinig later !!!

Prachtige live-plaat toch!!! Misschien wel Young's beste live-album.. alhoewel... WELD van zovele jaren later is nog nét ietsje beter... allez, zijn tweede beste LIVE dan

Schitterende nummers staan hier op in al even schitterende versies.. Dit album wordt huize Moon vaak, erg vaak opgelegd..



Wel, dat stoort me allerminst!! Vind dat zelfs erg grappig, goed gedaan van Dinsaur Sr.

Don't Spook The Horse !

2012. Eindelijk.
Eindelijk kwam Dinosaur Sr. weer samen met Crazy Horse!
Om - het is géén droom - ons maar liefst twee (2!) albums te schenken!

Neil Young & Crazy Horse schonken ons eerst de verdienstelijke collectie 'covers'/ 'traditional' met Americana. En daar was ik heel blij mee, maar niet wild enthousiast. Ik dacht toen nog: "maar maak toch een échte nieuwe plaat met Crazy Horse!!!"

En toen was er Psychedelic Pill. Een dubbel-cd. En wat voor één !

Met maar liefst drie epics, twee van 16 minuten en één van net geen halfuur! Oh! En wat klinkt het allemaal lekker zeg. De gitaren gieren lekker... De geweldige heerlijke heavy sound van NY & CH is alom present... Genieten van A - Z....

Wat mij betreft zijn de lange nummers, en dan is 'She's Always Dancing', met "maar" 8' nog bij de kortere, de betere van dit album. Doe het maar: epische songs ontwikkelen die niét gaan vervelen. Young & Crazy Horse konden dat vroeger al. En ze kunnen het nog steeds. Alright !!

'Drifting Back' klokt dus af op 27' en verveelt geen seconde. Faut le faire!! Neil en zijn gek paard doen het ! En wat een geweldige compositie, wat een opbouw ... Wat een feest!

Ook 'Psychedelic Pill', de title track is erg goed, maar naar mijn aanvoelen nog het minste nummer van de hele plaat - nu ja. An sich wél erg sterk; het doet me een beetje denken aan 'Drive Back' van Zuma. Gelijkaardige riff en drive: en dat hoor je nog het best in de alternate mix, die als bonustrack werd toegevoegd. Die versie vind ik twee keer zo goed dan de 'gewone' versie. Dit nummer is misschien minder fenomenaal dan de rest van het album, maar an sich wel o zo goed...dus dat beïnvloedt mijn score niet. En dié is hoog.

Maar dan krijg je 'Ramada Inn' voorgeschoteld: hallelujah !!! Ongetwijfeld mijn absolute favoriet van het album....

"Let it roll" zingt Neil op 'Twisted Road', een kort maar krachtig, haast poppy, toch naar Crazy Horse-normen, klein liedje... En dan komt een andere favoriet van mij op dit album: 'She's Always Dancing'.... Vintange Neil Young & Crazy Horse. Ooh Yearh!

'For The Love of Man' is een welgekomen rustpunt, tussen het geweldige gitaargeweld. 'For the Love of Man' zit op het randje melig te worden, koortjes incluis, maar wordt nét niet. En ik kan deze country'esque ballad echt wel smaken... Weer een voltreffer dus.

We zijn dan klaar voor het majestueze sluitstuk van het album: 'Walk Like A Giant' !! Eerst wel even wennen met dag gefluit. Maar eigen is dat redelijk geweldig... En wat een aparte song... lekker slepend en melodieus. Hier en daar een koortje, samenzang... lekker heavy sound... pure power... en zoals op heel de plaat laat Neil zijn gitaar vakkundig gieren en janken. Genieten!!!

Favorieten? Bijna alles!
Maar goed: 'Ramada Inn', 'Drifting Back', 'She's Always Dancing', 'Walk Like A Giant' dus en toch ook 'For The Love of Man'....

Deze blije Neil Young- en Neil Young & Crazy Horse-fan geeft dit album een welverdiende vette 5. Ik zou meer geven, mocht dat kunnen.....

Jongens toch. Wat een heerlijke worp van Neil Young & Crazy Horse! Deze Psychedelic Pill kan zich meten met absolute klassebakken zoals 'Ragged Glory' en 'Rust Never Sleeps'. Maar ook met mijn absolute favoriet van NY & CH: 'Zuma' !!! Jawel!!!

Dankjewel, Neil !!!


Neil & Crazy Horse zijn terug... Joepie!.... En nu maar aftellen naar Juni wanneer het magische gezelshap optreedt in Brussel !!! Tom Petty wist het al: 'The Waiting is the Hardest Part' !

Ah!!!!! Dit is mijn absolute favoriete Neil Young & Crazy Horse plaat!!!

Eigenlijk alleen al door de aanwezigheid van Cortez The Killer verdient dit album 5 sterren )

Maar ook de rest van de plaat is lichtjes fantastisch!
Don't Cry No Tears, trouwens nog steeds een live favoriet, in Gent in 2001 begon hij zijn set daarmee trouwens, en dan... Danger Bird... woooww...

En verder een juweeltje zoals Barstool Blues !!!

De lekkere rocker Stupid Girl, Drive Back, Crazy Horse in overdrive )

Het eerder vermelde epische meesterwerk... Cortez The Killer. Een geschiedenislesje van Neil Young over deze Spaanse veroveraar en wat hij aangericht heeft, maar vooral: zeven en eenhalve minut genieten!!!!!!! Fantastisch!!

Through My Sails is een waardige afsluiter van dit prachtige album!

Deze moet echt wel aanwezig zijn in elke rockfan en zeker Neil Young fan's collectie!!!!!

Heb hem vandaag aangeschaft voor 9,99 €. En ik verwijt mezelf nu dat ik deze niet eerder aankocht!!!

Had hem lang geleden al eens gehoord, en toen maakte dat geen indruk op mij.. Maar nu moet ik toch mijn mening herzien! Goede vuile rockers, knappe gitaarsoli.. in beste Zuma-traditie, niet dat ik vind dat hij met Zuma te vergelijken valt, maar qua sound komt hij wel dicht in de buurt.. en al bij al, zeker niet het beste wat Young ooit gedaan heeft, maar wel gewoon (heel) goed. Een aantal echt knappe teksten.... en ja, "Shots" en "Southern Pacific" alsook "Surfer Joe and MoeThe Sleaze" mogen er zeker zijn...

Deze CD werd als derde, bonus disc geleverd bij het dubbele live album "Weld", een registratie van de "Ragged Glory Tour".

"Arc" is eigenlijk niets meer dan een halfuurdurend lange gitaarnoise soundscape. Ik heb hem, omdat ie nu eenmaal bij Weld bij zat, maar ik zou dit nooit kopen: ik bedoel maar: het is wel eens knap om te horen, welke kunstzinnige geluidsbrei aka soundscape Young & Crazy Horse hier produceren, maar het is niet iets dat je elke dag opzet he...

Ik kan me voorstellen dat bijvoorbeeld Sonic Youth's Thurston Moore dit plaatje wel lekker zal vinden;-)


Voor de liefhebbers

Na het, naar mijn mening, zwaar onderschatte album, dat ik al heel erg sterk vind (zie bespreking), zou Neil Young opnieuw vriend en vijand verrassen. Ditmaal met een indrukwekkend epos over een fictief dorpje, getitteld "Greendale". En zo heet de plaat dan ook.

Eigenlijk is elk nummer een deel van het verhaal dat verteld wordt over het dorp en haar inwoners. Bij de cd zaten trouwens ook de nodige aanwijzingen, samen te gebruiken met de website waar je ook een hele wegenkaart van Greendale terugvindt.

Een meesterwerk als het ware!!!

Het is wel een album, vind ik, dat je in één stuk door moet luisteren omdat je dan echt in het verhaal meegezogen wordt...

De bonus live DVD is inderdaad zeer interessant. Zeker omdat Ome Young het destijds nodig vond om voor zijn liveoptreden in Antwerpen (Koningin Elisabethzaal) zomaar eventjes 125 euro te vragen. En dat héb ik nu toch niet voor mijn idool over hoor. Hoe graag ik er ook had bij willen zijn. De DVD is dan een welkome troost!

PRACHTALBUM !!!!!!

Misschien wel mijn favoriet, net na ZUMA, ziijn ook FREEDOM enEVERYBODY KNOWS THIS IS NOWHERE kandidaat voor nummer 2 te zijn ;-D

In het vinyl tijdperk was het één plaatkant met het elektrische werk, en één plaatkant met rustigere, al dan niet akoestische werk.

Hier staan enkele toppers op! Natuurlijk "Hey Hey, My My" en "My My, Hey Hey", maar zeker en vast ook "Pocahontas" !!!! Zoooooo mooi!!

Maar pure klasse is ook het fantastische "Powderfinger" !!!

oh ja en dan "Welfare Mothers" ! (... 'make better lovers' LOL)

En Neil die even de punktoer opgaat met "Sedan Delivery"... wow!

Alleen "Ride My Lama" en "Sail Away" zijn zo niet aan mij besteed moet ik eerlijk bekennen...

Schitterende live plaat!!! Ongeloofelijk sterk, goed, uitstekend, prima.. aaarhg;..

OOOOORGASME !!!!

Maar.. VERGEET DE BONUS SCHIJF "Arc", want dat was gewoon Lawaai

Weld: 5/5
Arc: 0,5/5

Top plaat. Neil Young & Crazy Horse in topvorm: pure dynamiet, fantastisch gewoon.

Net zoals Zachary, staat Ragged Glory nog heel regelmatig op hier, net zoals Freedom en Zuma overigens, een van mijn absolute favoriet Young-platen !!

Eigenlijk een essentiele plaat voor elke Neil Young fan!

Inderdaad een hommage aan Cobain...

De plaat is nogal wisselvallig, maar bevat heel sterke momenten, nummers zoals Prime Of Life, Change Your Mind en zeker het titelnummer Sleeps With Angels zijn ronduit schitterend, maar de rest kabbelt daar zo wat rond zonde echt indruk op met te maken..

Piece Of Crap is een leuk punkrocknummertje, met goede tekst, meer ook niet. Het werd wél enorm geappericeerd toen Neil Young dit in zijn live set bracht in 2001 in Flanders Expo in Gent en het aankondigde als een nummer over "our president"...

Toen de plaat uitkwam heb ik hem meteen gekocht... na eerste en tweede alsook derde luisterbeurt ontgoocheld aan de kant geschoven.. Maar.. een weinig later het een vierde kans gegeven, en vastgesteld: 'verdorie, hier staan toch ook véél mooie nummers op, hoe kon ik dat niet eerder niet gehoord hebben'

Zeker niet zijn beste plaat, maar toch gewoon goed, en wat bij Neil Young 'gewoon goed' is, is dan meestal sowieso al stukken beter als de rotzooi die vele andere artiesten veel te vaak op ons arm gehoor loslaten ;-D

Dieptepunt is wel 'Baby What You Want Me To Do'....
HOOGTEPUNTEN voor mij zijn: het epische 'Big Time', een typische NY&CH song!, 'Slip Away' en 'Scattered'.
Verdienstelijk: 'Changing Highways' en 'This Town'...

... al zijn ook 'Loose Change' en 'This Town' niet onaardig...

En inderdaad, DownByLaw: Live klinken de songs veel beter

Goh, ben er terwijl nog eens naar aan het luisteren.. En weet je wat.. heb van de weeromstuit mijn stem van 3,5 naar 4 gebracht

ZUMA is mijn absolute nr. 1 NY&CH plaat. Dit is de nummer II. Als is er voor die tweede plaats ook de concurrentie van "Freedom" en "Rust Never Sleeps"

Een zalige plaat. De powerpop van CINNAMON GIRL. Kort en superkrachtig.

Het magistrale EVERYBODY KNOWS THIS IS NOWHERE. Jezus Christus!

Het zeer ingetogen en o zo breekbare ROUND & ROUND ...

En de absolute MEESTERWERKEN die "DOWN BY THE RIVER" én "COWGIRL IN THE SAND" zijn!!! Tjonge! Alleen al omwille van die twee nummers én CINNAMON GIRL MOET je deze plaat gewoon in huis hebben! Géén ontkomen aan, zeker niet als je een Neil Young fan bent!!!!!!!

"let me tell you about a girl.. she lives in room 29..." Alleen al voor de titelsong "From Her to Eternity" moét je de CD gewoon aanschaffen.. de dreigende piano die de hele song draagt, de drive die de song heeft... schitterende gewoon./...

Cabin Fever!!! Saint Huck!!! Avalanche!!! Cave doe croont als de beste op "In The Ghetto".... Het prachtige "The moon is in the gutter"...

Een van mijn favoriete Cave-albums zonder meer! De titeltrack staat er ook op in een tweede versie zoals die ook op de soundrack van "Der Himmel über Berlin" staat, waarin Cave & Co een guest appearance maken. In de film treedt Cave op, ... en dan die scene waar een van de Engelen Cave's gedachten aanhoort: "no, this time, I'm not going to tell them about girl..." en vervolgens inze: "Let me tell you about a girl... she lives in room 29"... Het optreden van Cave is trouwens belangrijk in de film, want het is daar dat de Engel Damiel, wanneer hij de van vlees en bloed is geworden eindelijk zijn Marion zal vinden...
Enfin, da's meer iets voor moviemeter

Mijn eerste Nick Cave-album was dit coveralbum, met mijn eeuwige dank aan Lux Jansen en Domino op de toen meer dan interessanten Radio 2 Omroep Brabant (BRT, later BRTN, nu VRT)! Omroep Brabant heeft toen, periode 1985-1988 (of was het langer?) véél aan mijn muzikale opvoeding bijgedragen ... er was "Domino" deel I met vooral Rock, waar ik o.m. R.E.M. leerde kennen, en er was dus Domino II waar de meer alternatieve muziek aan bod kwam. En daar kwam ik in contact met Nick Cave... Deze toen 15-jarige snaak werd in "Domino Deel II" met Cave's interpretatie van "All Tomorrow's Parties" geconfronteerd én.. was op slag verkocht

Ik heb het al op meer threads gemeld: an sich héb ik het zo niet begrepenn op cover-albums, temeer daar het soms wel heer erg pijnlijk slecht is, maar er zijn artiesten die covers a) met overtuiging b) respect c) bezieling en last but not least d) op geheel eigen wijze kunnen brengen. Dat geldt zeer zeker voor zowat alle covers die Johnny Cash opnam, "Through the Looking Glass" van Siouxsie & The Banshees, "Pin-Ups" van David Bowie, in mindere mate "Strange little girls" van Tori Amos maar zeer zéker deze "Kicking Against the Pricks" van Nick Cave & The Bad Seeds!!!

Cave kennende van The Birthday Party, was de fantastische apolcalyptische versie van ALL TOMORROWS PARTIES van Velvet Underground die ik toen op dat radioprogramma hoorde géén verrassing, maar toen ik het album (op vinyl, dus zonder de extra CD-tracks "Black Betty" en "Running Scared") in huis had gehaald, was het wel even 'schrikken' om een 'croonende Cave' te horen... maar tegelijk ook een enorm "WOW!-gevoel" !!!!! Of om het op zijn "Vlaams" te zeggen: AMAI!

Het dreigende "I'm gonna kill that woman".. Cave méént het, dus Woman in kwestie: pas maar op!; het zeemzoete gezongen "Long Black Veil", het zeer overtuigend gebrachte "Hey Joe", de country-crooner-spirit van "The Carnival's Over", "The Singer" en natuurlijk de Gene Pitneysong "Something's Gotten Hold of My Heart", die ik zelfs beter vind dan het orgineel.....

Het eerder vermeldde "All Tomorrow's Parties" is voor mij écht het hoogtepunt van de plaat, maar ik hou ook enorm van "The Hammer Song" (niet te verwarren met "The Hammer Song" op The Good Son) en natuurlijk de heerlijk slepende slow "By The Time I Get to Phoenix" waarop Cave zingt en croont als de allerbesten...
En op "Jezus met the woman at the well" zijn Cave & the seeds zowaar aan de gospel...

"Black Betty" en "Running Scared" leerde ik pas kennen toen ik later de CD-versie kocht, maar zijn ook elk zéér verdienstelijke versies....

Eigenlijk had op de CD-versie - als men dan toch bezig was extra's toe te voegen - ook nog "In the Ghetto" en "Avalanche" - beiden van "From her To Eternity" bijgekund...

Een heerlijk Cave-plaatje dit !!!!En ook al zijn het allen covers, meer dan aan te raden!!!!!!

The Birthday Party kénde ik dus al een tijdje... en dat vond ik al fantastisch, en... dàn, in 1986 of was het toch '87, maakte ik kennis met deze Cave-coverplaat, en niet veel later zou ik zijn andere albums gaan ontdekken, met als eerste "Tender Prey", dat ik in '88 meteen kocht toen het uitkwam.. ik zou het me niet beklagen...

Een zeer goed donkere Cave-plaat, maar toch net iets minder dan "From her to Eternity" en "Your Funeral, My Trial"....
Maar, het bevat natuurlijk wél de wereldsongs "Tupelo", "Wanted Man" en "The Six Strings That Drew Blood"...

Voor mij was het een verrassing die andersom werkte.. ik kende de Nick Cave van The Birthday Party, en de albums "Tender Prey" en "Your Funeral.. My Trial".. en toen "The Good Son" uitkwam dacht ik eerst. "what the F***?"

Maar ondertussen hou ik zowel van de wild om zich heen slaande als de croonende Cave. En laten we duidelijk zijn: THE GOOD SON is een prima plaat van King Ink!

The Ship Song!The Good Son!
En vooral... THE WEEPING SONG... met de onvergetelijke father/son ballad tussen Cave & Blixa Bargeld!

Your Funeral My Trial. Een titel als een bom. Het thema: naargeestig, donker en tegelijk melodramatische, melancholisch en erh.. romantisch. Het donkere van King Ink, dat tijdens zijn Birthday Party-jaren alsook nog op zijn eerste solo-albums ten volle aan bod kwam, is uitermate boeiende en zorgt voor meesterlijke songs...

Het album Your Funeral, My Trial, is een echt (donker) juweeltje. De songs zijn stuk voor stuk prachtige composities, sfeer is er alom, naargeestig, of net niet.

Ik raak er maar nooit helemaal uit welke van de drie albums ik nou het beste vind, van het eerste leuk van 'smans carrière (zeg maar van voor "The Good Son"), deze "Your Funeral, My Trial", "Tender Prey" of "From her To Eternity"...

De titeltrack is gewoon meesterlijk, maar vergeten we zeker en vast "Stranger Than Kindness" niet - idd. wel degelijk gezongen door Cave zélf, "Long Time man" en - uiteraard - één van de ultieme Cave-classices: "The Carny"!!!!! Fantastisch... Cabaretisque, grotesque... en je hoort er gewoon het hele (krakkemikkelige) circus in.....
Ook heel mooi: "Jack's Shadow"

De lekkere smerige afsluiter "Scum", ingeleid door een vettige rochel - smakelijk! En dan startende als gospel - even de luisteraar op een verkeerd been zetten, om dan lekker rommelig verder te gaan met een hele 'shitlist' aan scheldwoorden die wordt gedebiteerd, gedreven op een simpele riff en met de nodige spanning en woede i

Ondertussen nog eens genietende van deze begrafenis/terechstelling, ben ik geneigd te gaan voor YOUR FUNERAL, MY TRIAL. Maar.. pas op, want zometeen zet ik "Tender Prey" nog eens op

Wat een tegenvaller!!

Goh.. Eigenlijk de enige Nick Cave plaat die ik amper nog opzet!

Neen, dit was echt een misser.. maar ik vergeef het hem met zoveel mooie albums op zijn actief

1988. Toen was ik 16. Een jaar eerder had ik het 'licht gezien' en was ik voor het eerst met Caveman - 'als soloartiest' (nu ja, mét Bad Seeds natuurlijk) - geconfronteerd geweest met dat prachtige coveralbum "Kicking Against The Pricks". Toen dan in '88 het nieuwe album "Tender Prey" uitkwam was ik er als de kippen bij om die LP te gaan kopen, met de ondertussen al wat gespaarde centjes van het zakgeld. Na schooltijd na de platenzaak en 450 belgische frank armer, snel naar huis fietsen, en zo snel mogelijk die plaat opzetten... Groot was toen de vreugde en euforie toen de LP op de draaitafel belandde! Wow!

Wow! Zeg ik nog altijd, telkens als ik dit album beluister na een lange tijd dat niet meer gedaan te hebben. Een zeer volledig album met een enorm goede zingende Cave, met 'in your face' confronterende nummers' zoals het fantastische en tegelijk beklemmende alsook magistrale "The Mercy Seat" - uit volle borst meezingen met dit nummer en je haast ongemakkelijk voelen omwille van wàt je aan het zingen bent... meesterlijke tekst toch ook... , de sneltreinvaart hebbende opzwepende stadsrock van "City of Refuge" - die harmonica in het begin van de song, de opbouw van de hele song, de samenzang.. de sfeer die het oproept.. de power.. fantastisch nummer gewoon... 'you better run, you better run'... , het poppy aandoende en tegelijk toch wat rauw klinkende "Deanna", het alweer erg hitisige "Sugar Sugar Sugar", dan in schril contrast staande met de bloedmooie, maar vaak trieste en intrieste donkere ballads zoals "Mercy" en "Watching Alice". Cave zingt "it's so depressing. It's True." Ja. hoe het zingt: je gelooft hem meteen!

Het jazzy haast slapend en zwijmelende gezongen "Slowly goes the night".. je ziet Cave zo in een of andere nachtclub staan performen.... heel mooi nummer ook, het vrolijke haast als (ik zeg wel: 'haast' !) niemendalletje klinkende "Sunday's Slave"..... Het (bewust) half 'vals gezongen' "New Morning" .. en o ja;. "Up Jumped The Devil"....

't is allemaal prachtig.. en met een zeer rijk instrumentarium... de piano is prominent aanwezig, harmonica, xylophone, veel slide gitaar, de leuke harmony vocals.. en een goed in form zijnde Cave dan weer voluit zingend met alle registers open, dan weer haast mompelend... het zorgt alles samen voor een heus luisterfestijn....

Enkele berichten hoger schreef Orbit simpelweg "Fantastische plaat". Wel, daar heeft ie vast en zeker gelijk in