'Venus in Flames, alter ego van singer-songwriter Jan De Campenaere bestaat twintig jaar en dat zullen we geweten hebben. Niet alleen komt er een flinke ‘Best Of’-tournee van veertig concerten in ’s lands verschillende culturele centra en clubs, er is ook een gloednieuwe plaat vol pakkende liedjes.

De nieuwe boreling luistert naar de naam Vanishing Act, een intimistisch en kwetsbaar, soms ietwat donker album, dat ons tegelijk ook als een warm deken toedekt en zo veel troost biedt.

“Life is a mystery, written in time…” Mystery, opgedragen aan Régine Mosuse, die in de zomer van 2023 de strijd tegen kanker verloor, komt meteen stevig binnen. Een instant krop in de keel, bij deze prachtige, gezongen ode aan de voormalige live-drumster van Venus In Flames. Een naakte parel. De fraaie melodie heeft niet meer nodig dan een subtiele gitaar en de mooie stem van De Campenaere. Zo mooi dat het toch wel flink pijn doet. Dat Mosuse nog heel erg gemist wordt, mag wel duidelijk zijn, en het eerbetoon is prachtig. Pure klasse is dit.

Melody en Normal People zijn een ietsje rijker gearrangeerd. Beiden behoorlijk catchy songs. Melody doet ons bij wijlen aan de Paul McCartney Beatles-composities denken of aan Macca solo. En ook Normal People is een popsong zoals we die graag hebben: een oorwurm met een hoog meezinggehalte, een mooi warm stemgeluid en fijne lyriek.

Stronger Love, ook een instant favoriet wat ons betreft, zou niet misstaan op het repertoire van Mooneye of ook Tom Mcrae. We kunnen ons die stemmen perfect inbeelden, bij de machtige melodie en tekst, maar de aangename warme stem van Jan De Campenaere past natuurlijk ook prima bij diens eigen compositie. “You’re building a stronger love”, luidt het overtuigend.

En dan is er het doorleefde en machtig mooi gezongen Perfect. Of hoe perfect kan een liefdesliedje zijn, juist in het benadrukken dat die perfectie niet bestaat, of net ligt in die imperfectie; of: “You’re perfect the way you are, with your quirks and flaws and your scars. It’s the price that you pay for living a life, it’s the good with the bad, the lows and the highs.”

Dat het aanstekelijke mid-tempo tongue-in-cheek Two Lovers nog niet als single werd uitgebracht is ons een raadsel. Dit verhaal over de twee geliefden in de stromende regen met hoog Crowded House-gehalte verdient eigenlijk belachelijk veel te veel airplay. Het mag wat ons betreft uitgeroepen worden tot een van de meest briljante belpop-parels, al schreeuwt deze duizelingwekkend mooie popsong om een nog grotere status natuurlijk. Waarom niet beiden? Bijzonder knappe compositie en met een rijke instrumentatie, met helden als Mario Goossens die hier subtiel drumwerk levert en met Tom Vanstiphout en Tim Coenen op bas. En De Campenaere troubadourt er lumineus op los.

Het heengaan van Régine Mosuse was helaas niet het enige verlies waarmee De Campenaere recent af te rekenen kreeg. In 2020 lag, zoals genoegzaam bekend ondertussen, de wereld stil door die dekselse pandemie. Te midden die periode overleed Jans moeder onverwacht aan een hartaanval wat voor hem en zijn vader een heel zware slag was. Het resulteerde in Letter to my Mother, een magnifieke piano ballad die je simpelweg niet onbewogen kan laten. Tenzij je een hart van steen hebt natuurlijk, maar dàt geloven we niet. Je voelt keihard de pijn en de oprechte liefde voor moederlief in De Campenaere’s stem, zeker wanneer hij zingt “I can still see you smiling at me, as you waved goodbye…” Wij hielden het niet of amper droog, kippenvel in overdrive, dat zeker, bij deze ongenadig aangrijpende en pakkende song.

En ook in River Of Life eert De Campenaere zijn moeder. De song klinkt minder droevig dan Letter to my Mother. Hoewel ook behoorlijk doorleefd gezongen, baadt song ook gulzig in vechtlust, hoop en troost. Met als devies “Follow, follow the river of life, from the coldest coldest fever to your heart’s desire…” Ook horen we veel piano, met magistrale arrangementen. River Of Life doet qua sfeer denken aan het album Automatic For The People van REM. Ja, dat flitste zo plots door onze muzikale hersenpan. Zomaar.

“I used to be a rolling stone, always looking for adventure”, zingt De Campenaere in Beam Me Up, net in het jaar dat Rolling Stones hun strafste plaat in jaren neerzetten. Toeval? Belangrijker om weten is dat Beam Me Up weerom een schot in de roos is als het om afleveren van prima popparels gaat, toch? Een simpel liefdesliedje, fraai geïnstrumenteerd, met een zeemzoeterig koortje waarin je de stemmen van Tim Coenen, Gert Bettens en Reinout Swinnen, die ook de keys verzorgt op deze plaat, hoort.

Don’t Let Go Your Dreams, kan tellen als statement. De song klinkt wat ruwer dan de rest, en heeft een sterke live-feel, als stond De Campeneare die te busken ergens op straat in de koude. Misschien was dat ook wel zo? Sterke folksong, met een lichte Radiohead-feel die het zeker goed zal doen in de live-sets denken we.

Met het minuscule, donkere kunstwerkje dat naar de naam Darkness On The Horizon (Lo-Fi, Sci-Fi) luistert, wordt de Vanishing Act van Venus In Flames besloten.

En dan zit de luistertrip van iets meer dan veertig minuten, vol schoonheid, tristesse en troost er al op. Vanishing Act is een waar verwenparcours van fraaie composities en sterke emoties, een warme deken van troost voor de mogelijks komende koude wintermaanden. Een koesterplaatje zeg maar.

Of om kort te gaan: een sterke worp van Venus In Flames dat na twintig jaar onderweg duidelijk nog niet uitgeblust is, klaar voor nieuwe avonturen. Laat maar komen, Jan!'

Dit schrijfsel pleegde ik ook op Luminous Dash:
VENUS IN FLAMES – Vanishing Act (Safe Haven) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

"Op Hotel Last Resort, bewijzen Gordon Gano en Brian Ritchie dat ze het schrijven van sterke lyrics en originele melodielijnen nog lang niet verleerd zijn. Het werd dan ook een vintage Femmes-plaat die naadloos aanknoopt bij Freak Magnet, in 2000 hun zwanenzang, en soms ook wat aan schurkt bij hun iconische zelf getitelde debuut uit 1983 en ook bij Hallowed Ground (1984). De bandleden zelf vinden Hotel Last Resort trouwens hun beste plaat sinds het gevierde Hallowed Ground. Zover willen we nog niet gaan, daarvoor is niet alle materiaal sterk genoeg, maar dat het een goede plaat werd, is wel duidelijk."

Mijn volledige verslag, lees je op Luminous Dash.be:
VIOLENT FEMMES – Hotel Last Resort (PIAS) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Mijn verslag, zoals het vanochtend op Luminous Dash verscheen:

'Sinds vrijdag 17 maart 2023 is het album Mist uit, het derde album en tevens onbedoelde sluitstuk in het te beknopte maar rijke oeuvre van Vreemde Kostgangers, sinds 2016 de supergroep rond vrienden Henny Vrienten (Doe Maar), George Kooymans (Golden Earring) en Boudewijn de Groot. “Een waardig slotakkoord voor een illuster trio”, zoals Boudewijn de Groot het mooi stelt.

Henny Vrienten overleed in april 2022 aan longkanker, George worstelt sinds 2021 met de vreselijke ziekte ALS, wat maakt dat Mist het laatste studio-album van Vreemde Kostgangers is. Heel wat liedjes voor de plaat waren reeds opgenomen, en het was Vrientens uitdrukkelijke wens dat de plaat er nog zou komen.

Goed dat Mist er kwam, want het album bulkt weerom van de fraaie composities en tekstuele spitsvondigheden. Net als bij voorgangers Vreemde Kostgangers en Nachtwerk, beiden uit 2017, spat het spelplezier er af. Ook nu is de muziek steengoed, de teksten geestig en intelligent. Kortom: alle typische Kostgangers-ingrediënten zijn rijkelijk aanwezig op Mist. De songs zijn samen gemaakt, maar dragen herkenbare handtekeningen, elke Kostganger drukt dus zijn stempel.

Het titel- en openingsnummer van Mist is een statement in één woord; een weersgesteldheid en een werkwoordsvorm als emotie. In deze deemoedige popsong vertelt en zingt Henny Vrienten prachtig met warme stem, in het Beach Boys-esque refrein horen we de drie Kostgangers in fraaie samenzang, met prachtig piano- en toetsenwerk van Rick van Wort. Geweldig poppy, en toch een weinig deemoedig dus.

In De Liefde Kent Geen Tijd kruipt Kooymans gewillig en overtuigend in de huid van de eeuwige jeune premier, de liefde kent immers geen tijd. Kooymans vertolkt een tekst die Thé Lau ooit schreef, maar nooit gebruikte. Behalve de lead én backing vocals van George is een belangrijke rol voor de wonderlijk klinkende cello van Susanne Rosmalen weggelegd. Zowat alle andere instrumentarium is het werk van John Sonneveld, die ook alle opnamen van George deed en voor de eindmix van de plaat instond.

Wanneer Boudewijn de Groot “na de laatste bladzij schemert de eeuwigheid” zingt, krijgen we het eventjes lastig. Krop in de keel. Ja, deze komt wel binnen. Bladzij Na Bladzij is een fraaie parel, geschreven door Vrienten en de Groot, die zo op Boudewijns album Een Nieuwe Herfst (1996) had kunnen staan, maar ook perfect past binnen Mist. Meteen ook één de grote favorieten op deze plaat. Die zo karakteristieke warme stem van de de Groot, die sterke tekst. Ja, pakkend. En o zo mooi…

In Het Einde van Misschien herkennen we de hand van dezelfde meester, want een typische de Groot-compositie, zeg maar. Geweldige melodie, heel sterke tekst en alhoewel geen fan van het genre kan ik die country-vibe wel smaken. Als het nummer je bekend in de oren klinkt, kan dat. Rob de Nijs zette het op diens album ’t Is Mooi Geweest in 2020. Toch liever de versie van de Groot. Het overkomt ons soms nog wel dat we songs die de Groot voor anderen schreef, liever in diens versie horen. Om een paar voorbeelden te noemen: Leonardo, Malle Babbe en Annabel en Vrolijke Violen, respectievelijk hits voor Rob de Nijs en Hans de Booy.

Hoe Meer Ik Dichterbij Kom, een heel persoonlijke tekst van de Groot, dat als nummer eerder al op Windveren (2022) stond, de jongste plaat van de Groot, wordt op Mist gezongen door Kooymans, die de muziek schreef. Boudewijn vond de zang van George zo mooi, toen die de demo inzong, dat hij deze versie absoluut op de laatste Kostgangers-plaat wou. George brengt het alleszins met de nodige dramatiek en intensiteit.

Er staan een paar lekkere rockers op de plaat ook, zo moeten we het zeker over Fender Strat (Kooymans/de Groot) hebben. George Kooymans bezingt vol passie zijn 88 gitaren maar het liefst gaat hij naar bed met zijn Fender Strat. Hilarisch! En ook in Lippen (Kooymans/ de Groot) en Luie Liefde (Kooymans/Vrienten) wordt er duchtig gerockt. Drie nummers waarin Kooymans het vocale voortouw neemt. Maar ook in Ik Weet Het Niet (Vrienten/ de Groot) wordt er duchtig gerockt, hier met Henny op lead, met stemmige achtergrondzang van de Groot en Kooymans.

Ik Speel Gitaar is een song die fans van Boudewijn de Groot zich wel zullen herinneren van de tour die hij met zoon Marcel ondernam. Het stond toen telkens op de setlist maar werd vooralsnog niet opgenomen, nu prijkt het lied (Boudewijn en Marcel de Groot/ Jan Rot) dus op Mist. Blij met deze versie, met als bonus knappe gitaarsoli van Kooymans!

Niet Wederzijds en Zeg Me, beiden geschreven en gezongen door Vrienten, zijn kleine mooie lichtvoetige poppy kunstwerkjes.

We herinneren ons de shows van Vreemde Kostgangers nog levendig, met telkens aan het eind behalve klassiekers van Golden Earring en Boudewijn de Groot ook een Doe Maar-momentje natuurlijk. Vaak was dat Is Dit Alles? Op Mist prijkt er ook een Doe Maar-momentje. Om maar te zeggen dat de Doe Maar-vibe en dito ritme heel erg welgekomen aanwezig zijn in Tijd Tekort, geschreven en gezongen door Vrienten. Een feestelijk dansbare compositie, met geweldige tekst.

Al klinkt “waarom moet een mens zo blijven remmen, ik ga nooit aan liggen kunnen wennen” nu wat wrang als Vrienten dat zingt. Maar, zalige track, prachtige tweede stem van Boudewijn ook, en met grappige loops naar het einde toe van de song.

Op Mist horen we Vreemde Kostgangers nu voor ’t laatst, hier bijgestaan door Xander Vrienten (Henny’s zoon) op bas, Jasper Slijderink op toetsen en Rik van Worst op percussie. Gelukkig dat deze plaat er nog kwam, het laat horen wat een super-getalenteerd trio Vreemde Kostgangers waren; elkaar inspirerend en versterkend.

Een sterk afscheid van de Kostgangers, een mooie ode aan Henny Vrienten ook.

Een allerlaatste afscheid komt er misschien nog met een live-registratie van de tournees die Vreemde Kostgangers tussen 2016 en 2020 ondernamen. Stay tuned!

Mist is uit bij Excelsior en ook te vinden op de gekende streaming platforms.'

Link naar het artikel: VREEMDE KOSTGANGERS – Mist (Excelsior) – Luminous Dash BE - luminousdash.be