In 2022 bracht de Amerikaanse singer-songwriter Maria Maita-Keppeler, onder nom de plume Maita het album MAITA - I Just Want to Be Wild for You (2022) - MusicMeter.nl uit. Vrijdag 17 februari 2023 verschijnt de opvolger Loneliness met exact dezelfde tracklisting. Nee dat is geen foutje. De zangeres wou rustigere, meer introspectieve versies opnemen van de songs, ontdaan van alle toeters en bellen of franjes, zodat de nummers klinken zoals ze oorspronkelijk geschreven en/of bedoeld waren.

Dit zijn dus geen demo-sessies. Maita speelde alle liedjes gewoon opnieuw in, helemaal alleen enkel gewapend met haar frèle stemgeluid en nylon string gitaar. De songs klinken op slag veel pakkender en dramatisch, zo helemaal uitgekleed en dus veel kwetsbaarder. En dat geldt voor het merendeel van het songmateriaal. Blue Has Gone Gray is nog steeds geen favoriet van ons, maar zovele andere liedjes klinken lichtjes geweldig.

Zet je rustig comfortabel neer als je naar het album gaat luisteren en zet misschien een doosje papieren zakdoekjes in de buurt. Die heb je mogelijks al nodig bij de opener van het album. Want hoe verdrietig klinkt Loneliness in deze compleet uitgeklede versie, dat grijpt je toch hardnekkig en ongenadig bij de keel? Of ook: hoe klinkt de pijn van het zijn? Of zijn wij watjes? Luister en laat het ons gerust weten!

Ex-Wife klonk al behoorlijk droef en intens, maar net door de less is more-aanpak wordt er hier nog een flinke schep dramatiek bovenop gedaan. Het klinkt nu veel urgenter, nog meer gemeend ook. Pastel Concrete is volledig ontdaan van de tongue-in-cheek pop en klinkt behalve veel minder vrijblijvend ook intens pakkender en intenser tout court. Wanneer Maita “I can’t afford to love you” zingt, gaat dat door merg en been. Toch?

En dan breken we maar al te graag een lans voor You Sure Can Kill A Sunday Part I & II, in zijn akoestische metamorfose veel krachtiger, aangrijpender en zeg gerust ook maar bozer. Je wilt die ‘you’ in het verhaal echt niet zijn. Eigenlijk dient er nog een lans gebroken. En dan wel voor Honey, Have I Lost It All, dat terecht vooruitgestuurd werd als single. Een goede zet, want perfect als smaakmaker. Op de vorige plaat klonk het nogal bombastisch, op Loneliness klinkt dit lied waarop de zangeres haar angst voor writers block verwoordt, desperater en wanhopiger dan ooit. Slik!

De herinterpretatie van I Just Want to Be Wild For You klinkt redelijk indrukwekkend en je vraagt je instant af of je écht enkel die ene stem en gitaar hoort. Maita gaat hier behoorlijk tekeer op de akoestische gitaar en het is ook een fraaie showcase van wat ze met dat stemgeluid allemaal kan.

Knap wat Maita doet op Loneliness. Het zijn dan wel dezelfde liedjes als op het vorige album, maar in uitgepuurde vorm, en het zijn bijna gewoon andere liedjes. En zo werd het toch een compleet andere plaat. Faut le faire. Geslaagde zet dus, al mag de zangeres op haar volgende album gerust met compleet nieuwe nummers komen. Allicht is dat ook wel de bedoeling.

Veel luistergenot, vergeet de Kleenex niet!

Verscheen, eerder, op 17/2/23, op Luminous Dash (zelfde schrijver ) -MAITA – Loneliness (Kill Rock Stars) – Luminous Dash BE - luminousdash.be...

'Er zijn van die bands die de gezonde traditie hebben om de lat voor zichzelf hoog en steeds hoger te leggen, zichzelf uitdagend om te blijven innoveren, wat als het lukt, tot prachtige resultaten leidt. Voor de Mechelse melodic doom-sensatie Marche Funèbre is dat niet anders. Met de release van Einderlicht, het wapenfeit uit 2020, leek het wel of het eindpunt bereikt was, want, als je het ons vraagt toch, een absoluut meesterwerk. En kijk het Mechelse combo gaat daar anno 2024 gewoon nog eens lichtjes over. Op After The Storm hoor je een band in bloedvorm, die losjes opnieuw een magnum opus uit de mouw schudt.

Echt volledig nieuwe wegen worden niet bewandeld op After The Storm. Dat was allicht ook niet meteen de bedoeling. Op dit vijfde album wordt de solide bandsound meer uitgepuurd, verder verfijnd, met zes ijzersterke composities, waarbij de band al hun kunnen uit de kast haalt en dat op lichtjes fenomenale wijze. Tearjerker In A Haze, de single die als eerste werd gelost, liet natuurlijk al verstaan dat iets groots te wachten stond. Jawel: héél hoge verwachtingen. Maar dat het album ons zo hard van onze sokken zou blazen, hadden we nu ook weer niet verwacht.

After The Storm telt zes ingenieuze composities die stuk voor stuk de veelzijdigheid van de band etaleren. Aan donkerte en melancholie geen gebrek natuurlijk, noch aan heerlijk slepende logge doom, geweldige gitaarpartijen, subtiel beukende drums of onverbiddelijke grunts. Het bijzonder potige en bijwijlen brute Enter Emptiness, live een absolute killer, komt hier misschien nog het beste aan tegemoet, met veel grunts, al zit hier ook een machtig cleane zanglijn in. Arne Vandenhoeck zet op deze plaat trouwens werkelijk geweldige vocale prestaties neer.

Op After The Storm vind je ook heerlijk heldere melodieën, haast funky baslijnen en een ei zo na flirten met popmuziek zowaar. Zo hard overdrijven doen we niet eens en dit alles komt prachtig aan bod binnen één compositie: het lichtjes fenomenale Palace of Broken Dreams met heerlijke cleane vocals van Vandenhoeck, die een weinig later in dezelfde track de heerlijkste vuile grunts neerzet. Een meesterlijke song die ondertussen ook live al bewees een absolute kraker te zijn.

Palace of Broken Dreams wordt voorafgegaan door het niet minder fantastische In A Haze, met dat geniale basloopje van Boris Iolis, loepzuiver gitaarpartijen van Kurt Blomme en Peter Egberghs, een mooier afscheid kon Egberghs niet wensen, toch? Hoe doorleefd Vandenhoeck hier zingt met veel kracht en passie; magnifiek!

Het zal misschien niet verbazen dat In A Haze en Palace Of Broken Dreams al snel tot onze instant faves behoren, Enter Emptiness eigenlijk ook. De eer om die songs voor het eerst live te horen viel ons te beurt op Darken The Moon, het festival dat Marche Funèbre organiseert en cureert, en waar enkele nieuwe songs debuteerden. Ook was het, tenzij we ons vergissen, het officiële live-debuut van gitarist Fré De Schepper, die bewees een waardige opvolger voor Egberghs te zijn.

Devoid of Empathy sluit misschien nog het beste aan bij het vroegere werk van Marche Funèbre en blinkt dan ook uit in pure degelijkheid. En dan is er Stranded, met zijn geweldige, vuile, raggende riffs, ronduit ruige grunts, machtige cleane zanglijnen, ook meerlagig. Dat heerlijke basloopje van Iolis verdient toch wel een open doekje. Gruwelijk goede gitaarpartijen in de staart van de song. Eigenlijk zit ook dit nummer geweldig geniaal in elkaar, in die zeven minuten gebeurt er ongelooflijk veel. Jawel, nog zo’n instant favoriet van ons.

Het album besluit gepast met het majestueuze After The Storm, dat ook weer mooi alle edele elementen van die unieke bandsound van Marche Funèbre incorporeert, en zich als ideale ambassadeur voor het album toont, net als In A Haze, Stranded of Palace of Broken Dreams dat ook zijn. En eigenlijk kunnen we gewoon alle zes de composities opsommen. Als we er echt maar één song mogen uitpikken, dan is dat allicht toch Palace of Broken Dreams.

Into the Arms of Darkness, Einderlicht en nu After The Storm. Alsof het niets is, blijft Marche Funébre het ene na het andere meesterwerkje afleveren. En voor de band zit de mot er duidelijk nog lang niet in, dat hoor je, dat voél je. Hadden we trouwens al gemeld hoe kundig en helder Gemusiceerd wordt op After The Storm? De Mechelse doomsensatie blijft verbazen en bevestigen. Amen.'

Review vind je ook op Luminous Dash:
• MARCHE FUNEBRE – After The Storm (Ardua Music) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Clutching At Straws was de zwanezang van Fish, en in het nummer "Just For The Record" zingt hij "just for the record, I can stop any day"... sommigen zagen hier de boodschap in dat hij de band zou verlaten..

Van de Fish-periode vind ik dit de beste Marillion plaat, en het is tevens een van mijn all time favourite albums!

De plaat baadt in een nogal donkere, wanhopige sfeer, en dat vind ik er net zo goed aan denk ik..

Over het veelvuldig verblijf in hotels, hotel bars, de verveling die toeslaat, de zaken die door het hoofd gaan, drinking problems...

Het openingsnummer Hotel Hobbies vind ik al meteen een prachtsong, naadloos overgaand in het al even prachtige Warm Wet Circles.

"at that time of the night, your senses tangled in some new perfume, criticism triggers of a loaded room... " ... At That Time of the Night (the Short Straw)... sterke tekst... maar goed; de teksten zijn op de hele plaat heel sterk (en donker)..

Met Going Under wordt het al niet vrolijker op. "is it alright to talk to myself, even when there's nobody else .. ' .. Kippenvelliedje...

Eén van mijn absolute favorieten op dit album is zondermeer Just For The Record, zowel tekstueel als muziektechnisch zit dit nummer goed in mekaar... let op het knappe toetsenwerk!!!

Nog meer prachtige muziek met White Russian.. "where do we go from here... they're boarding up the synagogues .. uzi's on a street corner.." Knap hoe dit nummer is opgebouwd... nog een absolute topper op dit album, maar eigenlijk kan ik van deze plaat sowieso al geen slecht nummer opnoemen!

Dat Incommunicado schitterend is, moet niet meer gezegd zeker? Waaauw!

De Torch Song klinkt precies zo...

dan krijgen we Slainte Mhath, nog zo'n prachtsong...

De finale van het album is ook indrukwekkend: Sugar Mice en The Last Straw: Happy Ending

Ik hou ook erg van "Fugazi", "Misplaced Childhood" en "Script From A Jester's Tear", toch vind ik deze "Clutching At Straws" het beste Marillion album van het Fish-era..

Van de latere periode vind ik eigenlijk hun recentste album ("Marbles") hun beste werkstuk....

Maar "overall" is en blijft vooralsnog "Clutching At Straws" onovertroffen voor mij....

Alles op het album klopt.. de zang.. de teksten.. de sfeer die gevoceerd wordt;. het muzikale vernuft... gewoon een perfecte plaat.. en de CD staat hier dan ook regelmatig op... kan daar maar niet genoeg van krijgen..

5/5

Geboren Oostendenaar singer-songwriter Mauger Mortier, week uit naar Brussel om uiteindelijk terug in zijn heimat te belanden. Mortier vond versterking bij Jan Duthoy (gitaar, toetsen en zang), Jakob Nachtergaele (percussie), beiden in een vorig leven nog actief in Absinthe Minded, en uit het ‘Sioen-kamp’ Matthias Debusschere (bas). De zanger werd een groep. Onder de naam Mauger heeft de band nu met Sunday Competition een eerste album uit.

Of Sunday Competition typische zondagsmuziek is, dan wel muziek die je best beluistert erg laat, heel erg alleen met heel weinig licht aan, laten we in het midden. Probeer gerust beide scenario’s eens uit. Maar gun dit album zeker de nodige tijd en aandacht en ontdek de gelaagde, dromerige soms donkere popmuziek waarin Mauger grossiert. De negen composities op het album nemen je mee op een bijzondere reis, waar jazz, indie en lo-fi mekaar vinden.

Namedropping is altijd gevaarlijk, maar als je fan bent van Wilco of Eels, Sioen of ook The Notwist, Bon Iver en Birds That Change Colour en zelfs Bloc Party of Smog, dan moét je dit plaatje absoluut een kans geven. Oh, ook Nits-fans: opgelet!

Wat opvalt is de fraai gebalanceerde en uitgekiende instrumentatie. Prachtige pianopartijen, heerlijk percussie, hier en daar elektronica, mooie gitaargloed. En natuurlijk die heerlijke, zachte zanglijnen.

Absolute aanraders op deze plaat zijn Come Back To The City, het lome en donkere In a Haze, het spannende Time To Choose met die fantastische baslijn, heerlijke keys, percussie en kamerbrede zang, of zeker ook het aan Dave Brubeck schatplichtige Big Man met heel wat ‘piano galore’. Streets Run Dry is dan weer een wat potigere, swingende song met steviger gitaarwerk. En vergeet zeker het openingsnummer, het gelaagde en mysterieuze, wonderlijke Route du Soleil niet.

Geef dit album wat tijd, veel tijd. Luister en herbeluister en ontdek steeds weer nieuwe dingen op dit fijne werkstuk van Mauger.

Deze bespreking verscheen ook op Luminous Dash:
MAUGER – Sunday Competition (Mayway Records). – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Een perfectee titel heeft deze plaat meegekregen: "hidden treasures". De vlag dekt de lading. Er zijn inderdaad "verborgen juweeltjes" bij...

Een compilatie met bijdragen voor Soundtracks, "Paranoid" komt dan van een Black Sabbath tribute en "Problems" was 'previously unrealeased'... covers en nummers die je niet op reguliere albums vindt. Overschot? Zou kunnen. Maar zo klinkt het alleszins niet. Hier staan heel gave songs op!

De cover van "No More Mr. Nice Guy" (Alice Cooper) is méér dan verdienstelijk en de Black Sabbath cover "Paranoid" mag er zeker zijn.. en wat te zeggen van "Problems" (Sex Pistols). Sterk.

In "Go to Hell" wordt in het begin nog even gegrapt/ getrapt naar MetallicA toe door net zoals bij "Enter Sandman" een kinderstemmetje dat o zo bekende Amerikaanse gebedje te laten zeggen: "now I lay myself to sleep/ pray for the good lord my soul to keep...." enz. Wat volgt is Megadeth vintage old school "go to hell" !

Maar de échte favorieten van mij zijn toch "BreakPoint" (van Super Mario Bros), "Angry Again" (Last Action Hero) en niet te vergeten "99 ways to die" !!!!



Onmisbaar is deze release zeker niet, gewoon goed wél!

Dit is nu echt wel mijn favoriete MEGADETH plaat, vind het tevens hun beste. COUNTDOWN TO EXTINCTION was ook al erg goed, maar deze is nog een tikkeltje beter.

Een song zoals A TOUT LE MONDE is gewoon meesterlijk, en van het hardere werk hou ik vooral van YOUTHANASIA zelf, I THOUGHT I KNEW IT ALL, BLOOD OF HEROES en THE KILLING ROAD.

Ronduit prachtige muziek, voor een van mijn absolute films allertijden!! Waanzinnig, gruwelijk en fantastisch. Zo is de film. En de muziek van Michael Nyman, die ook al voor andere Greenaway films de muziek mocht leveren, is ronduit schitterend. Naar het album luisteren en je valt zo terug in de film...

Alhoewel.. "Memorial" doet ook aan iets anders denken! Namelijk dat waar het oorspronkelijk voor bedoeld was. Als soundtrack bij een aangrijpende documentaire over het Heyseldrama. Het is dan ook een treurmars, 12 minuten lang.. met een zeer dreigende voorslepende kadans... Ik heb deze "dodenmars" niet voor niks in mijn begrafenis top zoveel gezet op het forum...

Ik heb niet zo heel veel soundtracks in huis, maar toch een paar van de hand van Nyman (vaak na het genieten van yet another brilliant Greenaway movie) en allemaal van topkwaliteit... Maar deze steekt er nog bovenuit!

Ik vind dit een goede plaat, mijn favoriete MO plaat!

Hou vooral van Put Down That Weapon, Whoah, Bullroarer, Arctic World Sell My Soul en The Dead Heart. Maar Beds Are Burning is natuurlijk een heel knappe single...

Dreamworld en Sometimes zijn me te gewoontes....

Gunbarrel Highway zou eigenlijk moeten aangegeven zijn als bonustrack lijkt me, vermtis dit enkel op de CD-versie staat. Het is de B-kant van de single "Beds Are Burning".

Zeer sterk schijfje is dit !

Intens, heftig. Loeihard. Überstrak. Onontkoombaar en ongenadig. Verschrikkelijk aanstekelijk ook - zéker als je het live meemaakt. Dan ga je helemaal op in de power trip (zo was het toch op het optreden op 29.03.13 - niet getwijfeld en meteen erna de cd gekocht!)

Dit is uitstekende post rock / post core / screamo.... heerlijke grooves, geweldig gitaarwerk, strakke bas en drums en Tim De Meyers (ge)keel !!!

Sterke composities in beste Isis-traditie, Mogwai is zeker ook een referentie. Jazeker, met deze kleppers kan Musth zich absoluut meten!! Al doet Must natuurlijk vooral zijn eigen ding. En ze doen dat meer dan goed

Favorieten?
* Sex On Drugs - zéker 'Sex On Drugs': subliem is dat... ook die passage(s) waar David Gilmour een gastrol lijkt te spelen - > die gitaarsound !!
* Gospel In D
* The Young Man and the Sea
* The Crazy Kids of War

Kopen die handel! Doén !!

De Stofzuigersound is terug... voor mij hoefde het niet. Maar, hey, het is een vrije wereld en na 22 jaar moest de band blijkbaar opnieuw zonodig.
Met meer van hetzelfde....
Mijn huidige stofzuiger doet het ook nu beter...

Met 'Loveless' en mij werd het nooit wat... dit is gewoon opnieuw 'Loveless' en opnieuw is het volop loveless tussen mij en deze band...

Over 22 jaar nog eens proberen? Daartegen zit ik alweer wat stofzuigers verder denk ik

Als het om verantwoorde en heerlijke gitaar noise gaat, geef mij dan maar de Schotse broertjes Reid (Jesus & Mary Chain)...