In 2008, net na het overlijden van bandlid Marc Moulin, werd de iconische Belgische synthpop-sensatie Telex officieel opgedoekt. In 2009 verscheen nog Ultimate Best Of en dat was het dan, het einde van de knotsgekke, inventieve en ingenieuze avonturen van Telex. Anno 2021 was Telex ’terug’. Eerst zag Dear Prudence het licht, een bijzonder geslaagde Telex-vertolking van deze classic van The Beatles. Bandleden Michael Moers en Danny Lacksman stootten als bij toeval op de opname toen ze een gloednieuwe verzamelaar aan het samenstellen waren. Op This Is Telex staan behalve Dear Prudence ook ‘anthems’ zoals Twist à Saint Tropez, Moskow Diskow en natuurlijk het onvermijdelijke Euro-Vision.

De compilatie bevat singles uit de periode 1978-2006, dus vanaf het debuut tot aan de zwanenzang How Do We Dance? De tracks werden opnieuw gemixt en geremasterd op basis van de originele tapes, door Lacksman en Moers. Volgens de bandleden zijn de tracks, meer Telex dan ooit, want zuiverder. Teruggebracht tot de essentie.

Het album start sterk met de Sonny & Cher-cover The Beat Goes On, herdoopt tot The Beat Goes On/Off, net als Dear Prudence een herontdekking tijdens het samenstellen. Dear Prudence besluit het album. Daartussen krijg je een fraaie bloemlezing van heel wat fijne Telex-singles. De Sparks-samenwerkingen Drama Drama en Exercise Is Good For You, alsook de cover van de Sparks-hit The Number One Song In Heaven konden dan niet ontbreken.

Minstens even essentieel in het oeuvre van de band, en frisser klinkend dan ooit op deze compilatie, zijn Moskow Diskow, Radio-Radio, Rendez-Vous Dans L’ Espace en L’ Amour Toujours. Oh, luister zéker ook naar Beautiful Li(f)e! Persoonlijke favorietjes zeg maar. Net als Peanuts en Spike Jones trouwens. Maar die toppers ontbreken helaas op deze compilatie.

This Is Telex is een mooie staalkaart van de vele fijne electro-deuntjes die Marc Moulin, Michel Moers en Dan Lacksman de mensheid schonken tussen 1978 en 2006, alsook hoezeer dit trio hun tijd niet alleen vooruit was, maar ook hoe goed deze electro-poppioniers mee waren. Wat opvalt is ook hoe goed de composities de tand des tijds doorstaan hebben. Fijn het om die, opgepoetst en opgefrist, (terug) te horen.

Voor de fans en/of voor wie helemaal betoverd is door This Is Telex is er goed nieuws. De compilatie is een eerste in een reeks releases. Mute gaat de volledige Telex back-catalogue heruitbrengen, iets om naar uit te kijken. Krijgen we toch nog Spike Jones en Peanuts! Alleszins is er dus meer Telex-lekkers op komst…

Deze recensie kun je ook lezen op Luminous Dash:
TELEX – This is Telex (Mute) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Een redelijk album van The Cult. Mijn verwachtingen lagen hoog en misschien té hoog. Zie ook het enthousiasme dat ik hier al tentoon spreidde bij de aankondig van het album en mijn aanschaf. Na een wat langere tijd moet ik vaststellen dat ik dit album slechts nog sporadisch opzet... Of: ik speel er losse nummers uit, zelden als geheel...

Sommige nummers klinken erg lekker, en inderdaad sommige riffs zijn een beetje veel gejat. Maar ook de 'Love Removal Machine-riff' (van Electric) was schaamteloos gejat van The Rolling Stones' 'Start Me Up' en dat vind ik beide geweldige songs...

'Born Into This' is goed. Maar nooit wordt het 'wauw'. Al klinkt die single 'Dirty Little Rockstar' toch erg lekker en zowat alle tracks van de bonus-CD zijn top. Je vraagt je af waarom die niet op het regulier album werden gezet...

In 2012 kwamen zowel Killing Joke als The Cult met een nieuw album aanzetten! Feest dus... Al was het feest bij Killing Joke toch wat groter. Maar The Cult pakken met 'Choice of Weapon' toch uit met een oerdegelijk album... Zonder franjes, géén meesterwerk, maar wel gewoon goed...

Met bij de vuile rockers uitschieters zoals 'Lucifer', 'For The Animals' en 'Honey From A Knife', waar gas teruggenomen wordt, zijn 'Elemental Light' en 'Life > Death' de aanraders...

Born Into This was behoorlijk, deze Choice of Weapon is goed en degelijk. Niet magistraal, en niet te vergelijken met een 'Sonic Temple' of 'Electric', en zeker niet met hun classic 'Love'. Maar wel gewoon erg goed. De wat tanende stem van Ian stoort op dit album minder dan bij recente live-optredens: daar is het soms pijnlijk hoe hij die hoge noten niet meer haalt...

Met 'Choice of Weapon' leverde The Cult géén meesterwerk af, wél een lekkere plaat. En je hoort een band met een broek vol goesting - en je hebt het gevoel dat er nog veel meer inzit: dus wie weet wat voor een dijk van een album die volgende plaat wordt?!!

The Cult!

De band die van The Death Cult, werd omgedoopt in The Cult, en in de jaren tachtig garant stond voor heelrijke galmrock/postpunk... en later vanaf "Electric" zou evolueren naar Hardrock.

Op LOVE staan wereldsongs zoals "Brother Wolf, Sister Moon", "Revolution" en natuurlijk "She Sells Sanctuary"!!

Klasse!

Tjonge, zoveel negativiteit hier over dit fijne plaatje?!

Mijn visie is toch een weinig anders, en die prijkt al een tijdje op Luminous Dash:

'Ontstaan als The Southern Death Cult, hernoemd naar Death Cult en uiteindelijk The Cult, doorliep de Britse band met als enige constanten zanger Ian Astbury en gitarist Billy Duffy een boeiend parcours. Van gothrock en postpunk met het ronduit legendarische album Love (1985) op hun conto, evolueerde de band vanaf het album Electric (1987) naar gortdroge snedige hardrock. De meeste fans groeiden mee met de band, sommigen haakten af, anderen stapten in bij Electric of opvolger Sonic Temple (1989). En zo hebben we meteen de drie best gekende, en misschien ook meest essentiële albums van de band genoemd. Al mag niet voorbijgegaan worden aan Dreamtime, het uitstekende debuut van The Cult in 1984, met singles als Spiritwalker en Go West, opgenomen in de legendarische Rockfield studio’s.

Vrijdag 7 oktober 2022, zes jaar na Hidden City, verscheen Under The Midnight Sun, het alweer elfde album van de band. For Rockers, Ravers, Lovers and Sinners was in 1993, de veelzeggende ondertitel voor de verzamelaar Pure Cult, een vlag die de muzikale evolutie van The Cult perfect dekte. Luidt Under The Midnight Sun opnieuw een andere koers in? Ja, en neen. Het tempo ligt gevoelig lager dan op de vorige vijf albums en de band lijkt opnieuw aan te knopen bij de sfeer en sound die ze ontwikkelde op Dreamtime en verder uitpuurde op Love.

Allicht géén toeval dat Under the Midnight Sun opgenomen werd in Rockfield Studio’s waar Dreamtime werd ‘geboren’? De band liet zich voor de productie bijstaan door Tom Dalgety (Pixies, Ghost, Royal Blood), geen Bob Rock dus deze keer. Het levert een erg mooi geluid op met veel ademruimte, zeker geen dichtgeplamuurde sound zoals op Beyond Good and Evil (2001).

Nee, The Cult heeft geen postpunkplaat gemaakt, geen tweede Dreamtime of Love, geen galmplaat, noch komt het in de buurt van Electric of Sonic Temple. Geen nood, rockers en ravers; Duffy laat zijn gitaar weerom gul gieren, trager en met meer finesse, maar niet minder lekker. Astbury lijkt beter bij stem dan ooit.

Tadaa! Gitaarlick van Duffy. Astbury fluistert “Forget what you know” en een krachtig Mirror trapt zich op gang. Traag en slepend, met potige drums en gedreven door een stuwende bas, subtiele gitaarlijnen van Duffy alsook diens typische psychedelische riffs, als in de bands gothperiode en met een geweldig zingende Astbury. Mirror brengt je meteen in de sfeer van Dreamtime en Love, of sluit daar mooi bij aan.

A Cut Inside, kan zeker alle rockers, ravers, lovers en sinners bekoren. Een fijne mid-tempo rocksong is het zéker, best wel catchy ook. Lekker! Maar wij halen ons hartje pas écht op bij Vendetta X; funky, haast poppy zelfs en met veel bombast. De weidse gebaren denken we erbij. Een “let me see your hands”-momentje voor Ian? Gaan we te ver als we stellen dat deze song ons qua sfeer wat doet denken aan de Simple Minds van het laatste decennium, vooral door toedoen van bas en keys dan. Maar dat geweldige gitaarwerk van Billy Duffy doet Charlie Burchill hem allicht nooit na. Wedden?

Give Me Mercy is de single die het album voorafging. Over het nogal flauwe karamelversje dat de tekst is, maken we ons niet te druk, want het is fijne tune, gebouwd rond een heerlijke riff van Duffy. Outer Heaven moet een vergissing zijn. Is dit een b-kantje van een geplande single dat per ongeluk op het album belandde? Wat doen die kitscherige strijkers ‘uit een doosje’ hier en waar gaat het naartoe? Het gitaarspel en de drumpartij maken het nog enigszins aanvaardbaar, maar dit wordt dé skiptrack, zoveel is zeker.

Eén van de absolute hoogtepunten op Under The Midnight Sun is zonder twijfel het ietwat complexe Knife Through Butterfly Heart. Wat een ongelooflijk bloedmooie en pakkende powerballad, wat een opbouw ook. Wat een intensiteit. Rustig startend, slepend haast, om dan naar een catharsis toe te werken in een fenomenale finale. Ian die croont als de besten, subliem en subtiel gitaarspel van Duffy. Prachtig. Oh en hier storen de ‘strijkers uit een doosje’ ons absoluut niet.

Gedreven door een pompende postpunk baslijn en met een ongelooflijke drive en sfeer, zijn we met Impermanence bij een volgende hoogtepunt op de plaat aanbeland. Een groezelige uithaal van een gretige gitaar, en nog. Dan weer tot kalmte gebracht, een machtig zingende Ian, de melancholie die eraf druipt. Wat klinkt dit neefje van A Flower in the Dessert (Dreamtime) machtig goed!

In de titeltrack mag Astbury nog eens alle vocale registers opengooien. Opnieuw een ballade. Eigenlijk spat de pathos er best wel flink af. Dramatische, net niet stroperige keys incluis. En toch! Dit klinkt redelijk imponerend en fantastisch. En dan dat gitaarspel en die soli van Duffy. Om duimen en vingers bij af te likken. En ja, ook een hoogtepunt. De song heeft trouwens een vrij hoog James Bond-gehalte, qua sfeer en klankkleur. Luister zelf, en je begrijpt meteen wat we bedoelen. Wanneer wordt die volgende film gedraaid trouwens? De themesong is er al!

Wie meegeteld heeft, had het al in de mot. Slechts acht nummers staan er op het album, en als ze Outer Heaven eraf had gelaten, wat van ons had gemogen, maar zeven. Dan nog goed voor een halfuurtje kwaliteit dus.

Met Under The Midnight Sun heeft The Cult een knap rockalbum afgeleverd. Meer ingetogen, maar met een fraai instrumentarium en veelal knappe composities. En zeker de beste vocalen van Ian Astbury in jaren. Natuurlijk wordt Love niet overtroffen, dat achten we dan ook onmogelijk, maar zeker beter dan sommige Cult-platen uit het recente verleden als je het ons vraagt, minstens even goed dan Sonic Temple of Electric, en durven we stellen Dreamtime?

Voor fans van albums als Beyond Good and Evil en Sonic Temple is het misschien even wennen, de liefhebbers van Ceremony, Love, Dreamtime komen vast wel aan hun trekken. En: alles went, ook een ‘nieuwe’ koers.

Wat ons betreft: sowieso de beste Cultplaat in jaren. Toch wel!

Under The Midnight Sun is sinds vrijdag 7 oktober 2022 uit op het label Black Hill Records, en te vinden op de gekende streamingplatformen.'

Noot: bij later luisterbeurten is toch ook Outer Heaven me gaan bekoren.

Ik ben een zware fan van dit album. Echt heel goed. Maar ok, ik heb ze dan ook in die periode leren kennen. Toen dus met BART SMITS on vocals, een combinatie van Andrew Eldritch (Sisters Of Mercy)'s grafstem met het betere gruntwerk.

De CD combineert de stevige gitaren met heerlijk synthesizer tapijten en landschappen. Heerlijk gewoon.

Ik heb ook die remix CD, en ik vind die hoes (een blauwe met een dame in een zwart kleed op een rots staande) trouwens knapper.

The Gathering, versie II, met Anneke vind ik ook heel goed hoor, en ik ga akkoord mbt. Mandyllion. Dat is inderdaad een dijk van een album.

ALWAYS vind ik ook enorm goed, en het is ook een plaat vol herinneringen aan een bepaalde periode in mijn jonge leven. Ik verkeerde toen met een Nederlands meisje uit Overijsel en heb toen de plaatselijke bands Sacrosanct en Imperium leren kennen. Ging toen af en toe mee naar een zaaltje "Attack" genaamd, in Enschede, en daar zag ik als voorprogramma voor GOREFEST, een bandje uit OSS. Dat was THE GATHERING. Een optreden dat veel indruk op me maakte, toen, 19 maart 1993. Ik moet wel bekennen: de hoofdact vond ik maar niets... en dat is erh.. Nog niet veranderd...

Anyway. "Always" van The Gathering is een CD die nog steeds vaak op staat hier. En vind hem nog steeds goed.

Een 4/5

Fans van Opeth, Psychonaut, Immortal, Pothamus en Amenra gaan vast bijzonder aangenaam verrast zijn door Passage I: Melancholia waarop The Great White Nothing uitpakt met een succulente mix van postmetal, black metal en progressieve metal. Slepend en beukend, rauw en hard, symfonisch en vol vanzelfsprekende finesse. En altijd spannend en innovatief.

Hoezo er komt veel goede muziek uit Mechelen? Dat is ondertussen een understatement van formaat. Dat bewijzen nu ook Andy Beliën,(gitaren, piano, stem), Casper De Decker (stem, piano, synths), Floren Van Stichel (gitaren, stem), Jesse Massant (bas) en Benjamin Dommeershausen (drums), samen The Great White Nothing. De muzikanten verdienden hun sporen al in bands als Black Narcissus, Dark Oath, Mindwar en Hamelin, en pakken nu dus okselfris uit met een éigen geluid. Het album werd gemixt door Chiaran Verheyden (Hippotraktor,Psychonaut), naar verluidt zélf ook fan van The Great White Nothing. Terecht, als je het ons vraagt…

Het album opent behoorlijk indrukwekkend met Everything, Forever. Als uit het niets klinken in de verte dreigende gitaren, enkele drumtikken en meteen wordt in de hoogste versnelling geschakeld. Geweldige grunts en gretige gitaren, atmosferische keys, om dan even te vertragen en weer volop te knallen. Wow. Een ongelooflijke binnenkomer waarin de band zich meteen in al haar facetten toont: stevig beukend, zalvend zacht, atmosferisch en retestrak.

Dolores kent ongetwijfeld al een aantal fans, waar we ons zelf ook toe rekenen, want het is één van de vooruit gestuurde singles uit het album. Met een zuinige, donkere gitaarklank, wondermooie emotionerende vocals, een piano, zuinige percussie, een orgeltje. En dan een heerlijke batterij gitaren die gul gieren, met de drums in overdrive meppend, grunts, sfeervolle keys, om dan weer terug te plooien in die bloedmooie donkere ballad. Dit had zomaar een Opeth-track kunnen zijn, maar het is puur Mechels vernuft. De Opeth-vergelijking is niet uit de lucht gegrepen, met vocals die ons soms aan de onvolprezen Mikael Åkerfeldt doen denken.

The Sands of Hatin is nog zo’n instant favoriet van ons: heerlijk melancholische sleper met heerlijke gitaren, ontroerend en prachtig stemmenwerk met hemelse keyboards en een overdosis alles verpletterende sfeer. Minimalistisch, groots en overmachtig, met die zalige ontploffingetjes her en der in de compositie. Zeer subtiele percussiepartijen, dan weer volop meppend, de cleane vocals fraai afgewisseld met gulle grunts. En alles klopt. The Sands of Hatin is een zoveelste prijsbeest op dit debuut en dan zijn we nog maar drie nummers ver.

St. George manifesteert zich aanvankelijk als die éne rechttoe rechtaan knaller. Maar ook in deze compositie gebeurt veel. Jazeker, vooral veel gretige grunts en gave gitaarmuren en potige drumsalvo’s. Lekker! Maar, o zaligheid. Naar het einde toe dan ook verfijnde koortjes. Ook hier zit zoveel melancholie, tristesse en schoonheid en finesse in vervat, niet zomaar knallen en gaan. Een meesterlijk opgebouwde compositie, geniaal gelaagd.

Eulogy for the Sea sleept zich moeizaam machtig op gang. Veel weemoedige vocals, geweldig toetsenwerk, af en toe een uitbarsting met huilende gitaren en grunts en ook hoge gitaarmuren, met steeds een beklemmend sfeertje behoudend.

Het subtiele rustpuntje op Passage I: Melancholia is overduidelijk Heimat. Een lieflijke melodie gespeeld door de akoestische gitaar, versterkt door aanzwellende keys. Bloedmooi, met toch ook een beklemmend en deemoedig sfeertje. En op het einde lijkt er een Antarctische sneeuwstorm lost te barsten.

En dan knalt Melancholia zich met een gretige rotvaart van start, met een sound die ons even aan Immortal doet denken, met gretige grunts en huilende en gierende gitaren. Halverwege de song vallen ook de clean vocals in, met subtiele pianotoetsen. Wanneer de song vier minuten ver is en lijkt uit te sterven, worden ongenadig weer alle zeilen bijgezet met meer mistroostige grunts galore, om dan toch weer uit te deinen zachtjes in het niets, en plots nog te ontploffen en alsnog abrupt te eindigen. Straf!

There, Where the Waves are Still is de hekkensluiter van het eerste avontuur van The Great White Nothing. Een aangehouden zweverige keyboardtapijt, pakkende pianopartijen. Mooie harmony vocals, heel aandoenlijk gezongen. Dan plots een grunt en de song versnelt en ontploft compleet, meer grunts en grootse gitaarmuren, terwijl keys doorslepen op de achtergrond. De harmony vocals komen ook weer terug, plots ook geïsoleerd waarop de piano weer invalt, en een zuinige gitaar klinkt, de drums kikken trager en de song sleept zich verder met weemoedige keys om dan finaal weer los te barsten in een grote finale en zachtjes te imploderen met nog wat zweverige keys. Dan plots niets meer, de passage zit erop en het is even bekomen van zoveel indrukken en een geweldig klankpatrimonium.

Op Passage I: Melancholia gebeurt echt wel heel veel. Aan muzikale rijkdom en tonnen talent geen gebrek, aan complexiteit nog minder. Je zou kunnen stellen dat er in sommige composities net iets té veel gebeurt en het soms wat druk en ingewikkeld wordt. Maar ons heeft dat eigenlijk geen seconde gestoord. Het is vooral genieten van dit parcours op de eersteling van The Great White Nothing. Wij zijn dan ook al heel benieuwd naar Passage II, maar eerst nog op zoek naar live-doortochten van deze geweldige band.

Passage I: Melancholia is uitgegeven in eigen beheer op de gekende streaming platforms. Fans van Psychonaut, Hippotraktor, Pothamus en Opeth, doen zichzelf een groot plezier door deze muziek te ontdekken. Luisteren dus!'

Mijn volledige review van deze geweldige plaat lees je ook op Luminous Dash:
THE GREAT WHITE NOTHING – Passage I: Melancholia (Eigen Beheer) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

The Hindu Needle Trick moet zowat het best bewaarde geheim uit Mechelen (B) zijn. Nochtans is dat nergens voor nodig want deze getalenteerde Mechelaars verdienen wel wat meer bekendheid als je het mij vraagt. De band grossiert nu al acht jaar in intelligente, poppy indierock, met uitstapjes naar jazz, blues, psychedelica of het universum van ene Frank Zappa. Fijne muziekjes, met hier en daar wat hoekjes af. Aan humor en hilariteit geen gebrek. Soms heftig rockend, soms pure tongue-in-cheek. Die ingrediënten vind je ook in volle glorie terug op Creatures of Inconvenience, het alweer derde album van The Hindu Needle Trick.

Bij de vorige albums tekende de band zelf voor de productie, nu namen de hindus producer Jesse Maes, bekend van Hypochrismutreefuzz en Sophia, en engineer Bert Vliegen (Sophia, Teen Creeps) onder de arm. Die kweten zich van de fijne taak om de acht knallers die The Hindu Needle Trick op de luisteraar loslaat, uitstekend te doen klinken.

Ja, ‘maar’ acht nummers, goed voor net een minuutje meer dan een halfuur vol geniale gekte. Dat is misschien kort, maar het halfuur wordt dan ook goed benut met de gekende Hindu Needle Trick-troeven. Less is more, want flink gebald in dat halfuur krijg je een overdaad aan geniale grooves, fijn snedig gitaarwerk, strak baswerk, potige drums en catchy refreinen, met zanger Roel Spoelders als ervaren gids.

Meteen enthousiast was ik over het olijke Dzigettai, de single die het album voorafging. En ook de volgende single, de vuige rocker White Fan, is lichtjes fantastisch. Maar voor de liedjes op Creatures Of Convenience geldt echt ‘alle acht goed’, en daar horen de titeltrack, zeker ook het eclectische The Smell Of Perplexity, Mongrel of Elephants On Rocket Ships dus ook bij.

Elke luisteraar zal zo wel zijn favorieten hebben, en misschien wel met het gevoel achterblijven Still I Want More, om het met de laatste song van het album te zeggen. Maar er is altijd nog de repeat-knop natuurlijk. En ooit, hopelijk, weer liveconcerten!

Met Creatures Of Convenience biedt The Hindu Needle Trick een fraaie staalkaart van eigen kunnen met een prachtige mix van alle exquise elementen die de bandsound van dit gezelschap zo uniek en herkenbaar maakt.

Moge deze fijne plaat het opstapje betekenen naar wat meer bekendheid, dat verdienen deze heren wel.

Saving the Geese is één van de twaalf songs op Horizon, het jongste album van The Inspector Cluzo. Ganzen, ganzenhouderijen en de gecontesteerde productie van foie gras, ja daar associeer je Frankrijks grootste provincie doorgaans mee. Oh, en wijn en armagnac! Maar rock-‘n-roll uit Gascogne? Wel, het duo Laurent Lacrouts (zang en gitaar) en Mathieu Jourdain (zang en drums) belichaamt als The Inspector Cluzo, nu al veertien jaar precies dat.

Lacrouts en Jourdain kwamen elkaar tegen tijdens hun studies in Mont de Marsan. Sinds 2008 maken ze samen muziek, maar ook zijn ze professionele, organische agro-boeren vanop hun Lou Casse-boerderij. Net zoals in hun boerenbestaan huldigen beide muzikanten 100% do it yourself, met ook een eigen label Fuck The Bass Player Records. Daarop verscheen een tijdje terug Horizon, alweer de negende plaat van het duo.

Horizon staat vol potige bluesrock, afgewisseld met countryrock en een vleugje americana, waarbij het duo bijna alles zelf inspeelt. Niet alles klinkt even origineel, maar het luistert lekker weg. Vervelen doet het niet. Verrassen ook niet. In de zangpartijen horen we soms echo’s van John Fogerty of ook Brian Johnson (AC/DC), bij Wolf’s at the Door lijkt het even of Mike Patton op bezoek kwam, in Where are the Swallos Going to Build Their Nest horen we zowaar een Beach Boys-achtig koortje.

Niet álle twaalf songs handelen over de boerenstiel, of bij uitbreiding het milieu en het klimaat, maar toch best wat. Zo laten Swallows – Where are The Swallows Gonna Build Their Nest en Swallows – When will the Swallows Return natuurlijk weinig aan de verbeelding over. Saving The Geese handelt over burgerlijke ongehoorzaamheid tegenover de Franse overheid en de grote agro-industrie, die het gevogelte van kleinere boerderijen preventief wou doden om gezondheidsredenen.

Dat Act Local Think Global een duidelijk politiek statement is, spreekt voor zich, The Armchair Activist steekt dan weer de draak met salon-(milieu)activisme.

Humor is nooit ver te zoeken, fijnzinnigheid al wat meer. Zoals bij het niemendalletje Rockophobia waarin Iggy Pop als cameo de zinsnede “Hey TIC, me and my dick say fuck off” mag vertolken als telefoontje aan het einde van de song. En met de banale frase “Rock is dead, long live rock”.

Running A Family Farm is More Rock Than Playing Rock ‘n’ Roll is behalve een veel te lange titel een redelijke draak van een song en The Outsider begint veelbelovend en kent een fijne thematiek, maar weet met zijn zeven lange minuten niet echt te blijvend te boeien. En toch, stiekem een zwak voor deze song, misschien is het een groeier?

Eigenlijk verdienen Shenanigans; een boeiend verhaal over het rock-‘n-roll-leven en het verhaal van Bill Elder en Wolf’s At the Door, vanwege het knappe gitaarspel en de prachtige zang – enter Mike Patton-achtige stem, wel een extra vermelding. Als drie songs moeten uitgepikt zijn dat dus Shenanigans, Wolf At the Door en – toch – The Outsider. Oké, doe ook maar The Armchair Activist, leuke tirade wel...

Ondanks de wat knullige bandnaam, is er geen Franglais te bespeuren op Horizon, de heren zijn de Engelse taal behoorlijk meester, de productie is glashelder, de bandsound gebald en mooi uitgebalanceerd. Niet al het materiaal is even sterk, noch origineel, maar dit is wel gewoon een fijn rockplaatje, dat je af en toe al eens zal doen glimlachen.'

Deze tekst publiceerde ik ook, in lichtjes andere versie op https://luminousdash.be/reviews/the-inspector-cluzo-horizon-fuck-the-bass-player/:
* THE INSPECTOR CLUZO – Horizon (Fuck The Bass Player) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Na een lange windstilte zijn The Neon Judgement terug. Sinds vorig jaar toert het duo TB Frank en Dirk Da Davo opnieuw. En dat is an sich een meer dan heuglijk feit !

Maar de pioniers van de electrowave, elektro, en, samen met Front 242, van de Electronic Body Music hebben ook opnieuw een album opgenomen. Het album luistert naar de naam "Smack" en is nu een dikke week uit (releasedatum 28 april).

En wat blijkt? De heren kunnen het nog steeds, zoveel is duidelijk. Opnieuw laat het duo een huwelijk van beats, synhs, effects en de o zo typische bekende TNJ-gitaren op ons los... De nodige ingredientien zijn dus volop aanwezig...

Werd het een fantastische plaat? Neen.
Een meesterwerk? nee, ook dat niet.

'Smack' werd een behoorlijk album met enkele knappe dingen erop maar, ... maar méér dan een goed of zojewil behoorlijk album is het ook niet. Daar waar het duo ware pioniers waren, is dit nu verre van het geval...
Een ramp hoeft dat niet te zijn, en in het beste geval levert het album erg lekkere tracks op zoals "The Great Consumer", "Shiny Happiness" of "Leash".

En de titletrack "Smack" is zeker ook dik ok, al vind ik de extended remix pakken beter dan de 'radio edit'....

"Smack" brengt de gekende TNJ-ingredienten in een eigentijds jasje. Zo bewijst TNJ, alhoewel geen trendsetter meer, nog goed mee te kunnen met de jonge garde...

Maar verwacht dus geen meesterwerk à la "Mafu Cage", of het latere, donkere "Blood & Thunder", géén classic à la "The Fashion Party" of "TV Treaded".... maar wel een gewoon lekkere dance/ elektro/ elektrowave-plaatje van Dirk & Frank die hun eigen truukjes nog lang niet verleerd zijn...


Het werd gelukkig wel geen miskleun zoals "Are You Real" of "Daszoo" destijds toen ze volledig het Noorden kwijt bleken te zijn...

Nee, Smack werd gewoon een redelijk goede TNJ plaat. Niet om van omver te vallen, maar wel gewoon goed dus.


En goed genoeg als argument om de heren ergens te gaan zien dra, want behalve in Het Depot volgende week (8 mei) staat TNJ nog op enkele festivals de komende weken: wordt vast érg vet...

Voorlopige score (3/5). (Wat dus toch meer dan 'voldoende' is. Wie weet leveren de volgende luisterbeurten nog wel een 3,5 of 4 op.)

Toen dit album in 1990 uitkwam wist ik niet waar ik het had.. dat band nog groeide en alsmaar beter werd, ja, dat had ik natuurlijk door, maar dat ze ons met zo'n feest zouden gaan verwennen... nee, dat had ik niet durven hopen!

Ik heb "Royalty in Exile" altijd de "Exile on Main Street" van The Scabs genoemd. Als dat géén compliment is?! De plaat is af van A tot Z. Een steengoede rock 'n roll plaat ! En het zou voor The Scabs ook vele deuren (eindelijk!) - terecht - gaan openen...

Onvervalst rock 'n roll, soms zelfs 'Hard Rock 'n roll". En samen met "Sunset over Wasteland" (de 'zwanezang' van de band, en een stuk minder 'toegankelijk, maar minstens zo boeiend) is het mijn absolute Scabs-favoriet. Op de derde plaats ekomt dan "Dog Days Are Over", die nog het meeste qua sound naar "Royalty" neigt... al is het daar een weinig gepolijster..;

Maar we hebben het hier nu over "Royalty in Exile". Genieten en nog eens genieten dus, vanaf de haast Heavy Metal van "Crime Wave" tot de pianoballad "Barkeep"

CRIME WAVE: "the way you move your lips must be against the law//..// "my body is giving signals that I cannot ignore"... potige hard rock 'n roll, met stoere taal... prachtig en wat een knaller om de plaat mee te openen zeg!!! Respect!

YOU DON'T NEED A WOMAN. Daar gooien ze het over een heel andere poging, een midtempo, powerballad die geenszins vrijblijvend is, het lot van een dame dat bezongen wordt en vooral de kritiek op de kerel die haar toch zo niet hoort te mis/be-handelen... Sterk!

LITTLE LADY is een heuse popsong, maar dan wel met een leuk rockrandje.. De little Lady (you'll be mine/ dirty little lady...) blijkt een madammeke te zijn uit "de boekskes"....je weet wel wat soort boekskes...

HARD TIMES is natuurlijk alom bekend en wereldberoemd, of toch in Vlaanderen dan... de o zo mooie ballade waarin de hoofdrolspeler zijn spijt betuigd van het bedrog dat hij pleegde en het zijn partner opbiecht.. en ja, berouw komt na de zonde.... triesitg thema? Misschien, ook een dijk van een hit voor de band.. en een ware LIVE-klassieker: deze song zou voor eeuwig en altijd in de livesets blijven, ook nu nog, in de solo-sets van Guy Swinnen.... terecht? ja, hoor!

LUCKY STAR is een - schrik niet - country song, en niet meteen mijn favoriet, nee dan is het latere "Four Aces" dat in dezelfde muzikale vijver vist, meer geslaagd.. maar verder: ah best wel leuk voor even...

I NEED YOU. Net zoals "Hard Times" (en "Time") eens single en ook een dikke hit. Een simpel riff, de nodige "ooh" en "aah" koortjes, en het was geregeld. Simpel, krachtig, en steegoed.

Maar mijn echte favorieten - samen met CRIME WAVE en YOU DON'T NEED A WOMAN, moeten dan nog komen...;

Namelijk de potige rocksongs "COME ON" én "MEDICINE MAN". Zulke leuke riffs.. Pure rock 'n roll; leuke lyrics.... Yearh!

Maar er is ook het ingetogen, mooie "TIME" en het poppy, funky "LIVE IT UP" natuurlijk....

En afsluiten. Afsluiten beste mensen, doen de The Scabs in alle intimiteit: met een prachtige pianoballad, waarvan je haar gaat rechtstaan... en ook: K_I_P_P_E_N_V_E_L !

De plaat starten met een potige rocker die naar heavy metal neigt, en afsluiten met een ingetogen pianoballad, daartussen in niets dan knappe songs.... wat krijg je dan als geheel? Juist: een prachplaat!

Als je van The Scabs van nà 86 houdt, en nog niks van hen in huis hebt, koop dan zéker déze plaat !

O ja.. voor ik het vergeet: Willy Willy is een GITAARGOD.. Willy Willy is.. ok: nu weet u het wel

Ik kan eigenlijk nooit beslissen of ik nu DAY FOR NIGHT of TROUBLE AT THE HENHOUSE de beste Hip-plaat vind.. Ik kwoteer ze dus allebei maar met een vette 5

DAY FOR NIGHT. Een nogal donkere plaat van zeer hoge kwaliteit, niveau... weerom brilliante teksten, Gordon Downie in topform... en alles klopt aan de plaaat...

Absoluut topalbum!

Zal nooit vergeten hoe toen THE HIP in Werchter het voorprogramma voor The Rollng Stones speelde en vele Stones fans er verveeld naar stonden te kijken terwijl ik hun optreden eigenlijk véél beter dan dat van The Stones vond!
haha!

The Hip is een band die ik al lang volg, telkens er een nieuwe release komt koop ik die blindelings, zelden is dat een teleurstelling. Maar "In Between Evolution" is toch de eerste Hip-cd die me eigenlijk wat tegenvalt en niet echt raken kan... er staan nochthans wel wat goede nummers op hoor, maar ergens klkt het niet met mij en dit album..

Ja het wordt nog eens tijd dat ze naar de benelux komen.. ze touren nochthans meestal ook in Nederland en Vlaanderen... maar dat is nu al geleden van de "In Violet Light" tour...

Alweer een knappe Tragically Hip plaat, met persoonlijke favorieten Use It Up, The Darkest One, The Dark Canuck, Silver Jet en The Dire Wolf...

Het optreden toen in de AB is alweer de laatste keer dat ik ze live aan het werk kon zien, tijd dat de heren nog eens terugkomen!!!

Altijd fijn als The Tragically Hip met een nieuw album komt aanzetten. Al was het de laatste jaren soms spannend: The Hip heeft vooralsnog nog geen enkele écht slechte plaat gemaakt maar het niveau was soms niet hoger dan 'gewoon goed' of 'erg degelijk'. Waar an sich niets mis mee is natuurlijk.

En, nee: 'Now for Plan A' werd géén meesterwerk. Maar wel een heel erg lekker album met vintage hip: pretentieloze goede rockers, enkel midtempo songs... en een goede overall sound. Bij voorganger We Are The Same' schreef ik nog 'het gebeurt niet'. Wel op 'Now For Plan A' gebeurt het wél! Oef!

De niet geheel geslaagde poging om zich folkrock eigen te maken op het vorige album wordt dus niet overgedaan en daar ben ik niet rouwig om. Nee, er wordt opnieuw aangeknoopt bij de sound van 'World Container' en pakweg 'Phantom Power'. En zo werd 'Now For Plan A' een Hip-plaat zoals ik ze graag heb...

Erg blij met opener 'At Transformation', 'The Lookahead' en zeer zeker 'We Want To Be It' ! Genieten van het heerlijke 'Streets Ahead' en 'The Modern Spirit', songs waarbij je dat ouderwets goede en lekkere Hip geluid ten volle kunt genieten. Maar dat geldt eigenlijk ook voor het merendeel van de songs op dit album.

"Nothing sure of everything", nothing sure of everything"... De lekker lome trage op akoestische en subtiele elektrische gitaren gedreven titelnummer, 'Now for Plan A', dus, is majestueus naar mijn bescheiden mening.

'Done and Done' vind ik persoonlijk erg flauw, maar dat kan ook omdat het in schril contrast staat met wat erop volgt: de prachtige afsluiter 'Goodnight Attawapiskat' !!! En Downie die alle registers opentrekt....

The hip opent hun Plan A met een toppertje - 'At Transformation' om met een absolute klassenbak-nummer te besluiten... Een album met slechts één klein dipje, en dat bevindt zich wat mij betreft dus bij 'Done and Done'... Schoonheidsfoutje...

Het plan A van The Hip haalt nét het niveau niet van 'World Container' dat ik toch nog net een tikkeltje beter vindt. Maar veel schilt het echt niet! Want, dames en heren, jongens en meisjes, dit is een bijzonder goed werkstukje van Gordon Downie en de zijnen, laat dat duidelijk zijn!

Een overtuigde 4 met potentieel om toch aan die 4,5 van 'World Container' te reiken... Eigenlijk een 4,3

Schitterend album van The Hip. Samen met Day For Night, wat mij betreft hun beste werk, met Fully Completely dan op de tweede plaats...

Ik weet dat niet alle Hip fans deze plaat niet even goed zullen vinden, de perse was toen ook niet erg laaiend, maar dit is echt voor mij een superalbum.. net zoals Day For Night... echt elk nummer haalt hetzelfde hoge niveau...

Klasse!

Goh. Wat jammer...
ik ben niet echt 'kapot' van deze nieuwe Hip-plaat...

Na het geweldige 'World Container' vind ik dit toch wel tegenvallen hoor....

Natuurlijk is geen sléchte plaat en er staan weerom enkele goede songs op maar potten breken doet ie niet. Het album is getiteld "We Are The Same". Inderdaad: het klinkt me allemaal nogal als veel, te veel vanhetzelfde... er lijkt nooit echt iets te gebeuren... en de plaat kabbelt als een iets te rustig beekje. Geef mij maar een waterval !

Natuurlijk heb ik niets tegen rustig: The Hip bewees al eerder ook daar goed in te zijn, maar deze plaat, an sich dus niet slecht, doet het em toch niet voor mij...

"Morning Moon" is een knappe song, "The Exact Feeling" is vintage-Hip (en beregoed dus) en ook "Love Is A First" waarbij ik denk; "eindelijk, het begint!" is erg goed...

"Country Day" vind ik pijnlijk slecht... En noem "Frozen in the Tracks" maar een serieuze uitschijver. Het woord slecht krijg ik amper over de lippen, bij toch een van mijn favoriete bands!

Eigenlijk, in alle objectiviteit: slechte songs staan hier niet op. En Downie zingt weerom heel erg goed... Maar ik mis vuurwerk en inspiratie, ik mis snedige rock...

Er werd hier vergeleken met "Trouble At The Henhouse". Toegeven ook dit plaat had wat meer ingetogen momenten, maar verder gaat de vergelijking wat mij betreft niet op: de spanning, de donkere sfeer, de superknappe songs , de inspiratie die ik op "Trouble" - één, zoniet DE - van mijn favoriete HIP-platen, dat mis ik nu net op "We Are The Same".

Voor iemand die nog niets van The Hip gehoord heeft, en éérst dit hoort, klinkt dit wellicht als een geweldige CD, maar voor mij is dit niet meer daan een verdienstelijke plaat. Goed, maar meer niet...

En omdat The Hip zoveel beter kan, en omdat dit album me niet echt raakt, kan ik, met pijn in mijn Hip-hart dit album toch niet meer punten toekennen dan 3/5
Dat is geslaagd, maar niet met brio... (of is volgens jullie 2,5 - de helft dus, ook al geslaagd?).

Heb het album een aantal keer geluisterd. En "het" gebeurde niet. Nu, vooralleer ik een reviewtje ging schrijven nog eens, en "het" komt nog niet. Het zal wellicht niet komen... Dit album en ik: het klikt helaas niet... Vaak gebeurt dat niet tussen mij & The Hip, dit keer, en ook met "In Between Evolution" wel...
Maar "We Are The Same" is wel beter dan "In Between Evolution" vind ik...

Misschien denk ik er anders over bij een volgende luisterbeurt? Hm... Ik vrees van niet... maar, never say never!

Maar.
Niet getreurd: dra staan ze in de AB, en dat wordt wellicht weerom een groot feest

Wat een geruststelling!
The Hip is terug. En hoe! Na het nogal teleurstellende "In Between Evolution" - teleurstellend in de zin van 'niet slecht, best wel goed, maar de heren kunnen zoveel beter' - horen we hier een weerom frisse Hip aan het werk....

Gordon Downie in topform.... het swingt en rockt aan alle kanten, de gitaren klinken weer erg lekker....

Ze kunnen het dus nog steeds: pakkende popsongs, stevig rocken, 42:45 lang blijven boeien .... World Container is een topplaat van The Hip... En nog meer goed nieuws: in september komen ze naar de AB in Brussel. (Can't wait!!! Want... de ultieme Hp-ervaring is toch wel "LIVE" (neem er gerust de live CD "Live Between Us" bij ten bewijze

Deze overtreft "Trouble at the Henhouse" of "Phantom Power" geenszins, ook "Day For Night" niet (mijn favorieten), maar ze is minstens zo goed als "In Violet Light"...

"Van de ongelooflijke vitale stomp in de maag genaamd Exquisite met zijn heerlijke riffs en dat ongelooflijke ‘snel gaan met die banaan-gehalte’, over de heerlijke catchy single Where Do We Go, op gang gebeukt door de vette basriff tot en met het sublieme drieluik 1302: The Ministrel (Part 1), The Golden Shadow en The Ministrel (Part 2) weet de band te imponeren met een veelheid aan stijlen in het genre. Of hoe Empires In The Sun een heerlijke mix vormt van NWOBHM, bay area thrash metal, power metal of ook progmetal! Alsof de band hun vele muzikale invloeden wilde etaleren, zonder dat het geforceerd klinkt. Nou, niet alsof dus. Ze zijn cum laude geslaagd in hun streven.

Stevige, snelle riffs en geweldige gitaarvirtuositeit, pompende baslijnen, killer drums: check! Absoluut geweldige en catchy melodieën die je al snel kunt meebrullen: check! Maar laat het zingen misschien toch maar over aan David Marcelis, zeg maar gerust het beste van Bobby ‘Blitz’ Ellsworth, Bruce Dickinson en Rob Halford in hun beste doen verzameld in één machtige en krachtige keel. En, neen, dat is eigenlijk niet eens zo hard overdreven."

De rest van mijn verslagje lees je op Luminous Dash:
THORIUM - Empires In The Sun (Freya Records) - Luminous Dash BE - luminousdash.be

'Het tweede, behoorlijk ambitieuze album van Thorium, Empires in the Sun blies ons in 2021 redelijk van onze sokken. Op de langverwachte opvolger Extraordinary Journeys Part 1, zet de band met brio de ingeslagen weg verder, maar met nog meer finesse en durf. Opnieuw is het volop genieten van uitgekiende, nu nog meer conceptuele, en grootse composities, machtige melodieën en een feest aan riffs en geweldig gretige gitaarlijnen, geschraagd door een sublieme ritmesectie. David Marcelis toont zich nog steeds een fenomenaal goede zanger, de glasheldere productie is fantastisch.

De titel verraadt het al, Extraordinary Journeys Part 1 is de eerste in een tweeluik, waarbij de band een aantal avontuurlijke saga’s en verhalen in de kijker zet. Thorium neemt de luisteraar mee op een reis, doorheen geweldige concepten en verhalen. Daarbij laat de band moeiteloos een veelheid aan muzikale invloeden op ons los in schaamteloos melodieuze, soms wat ingewikkeldere progressieve epics, met heuse koorpartijen en voldoende bombast, heerlijke akoestische gitaarpartijen, heftige shredding riffs en overal een prachtige showcase van Marcelis’ machtige keel.

Allicht ook zo bedoeld, komt Extradordinary Journeys Part 1 nog het best tot zijn recht als je het album in zijn geheel beluistert. Wat niet wegneemt dat wij nu al een aantal songs kunnen opnoemen die we wat graag ergens zien opduiken in playlists en, beter nog, uiteraard in liveshows van de band. Morgen zijn dat vast weer andere favorieten. Die composities? Wel, nu zijn dat, zéker puike single aka oorwurm Nightfall die reeds vooruitgestuurd werd, Gladiator, Age of Adventures of toch Across The Nations?

Eigenlijk is Extradordinary Journeys Part 1 opgebouwd uit hoogtepunten, daar gaan we niet flauw overdoen. Van de sacrale bombastisch opener Overture 1828: Time and Generations, met fraaie akoestiek en geweldige koortjes dat naadloos overloopt in Age of Adventures, met nog meer koortjes, geweldige ritmiek, vette riffs en een eerste showcase van Marcelis’ krachtige keel. Tot en met de ronduit sublieme epische ballad Echoes Of Lost Souls dat het album besluit is het één groot feest.

Niet dat we er bewust naar op zoek waren, maar we konden niet één dipje vinden op deze magistrale plaat van Thorium. Werkelijk waar. Goed, Thorium, de song, is misschien niet bijster origineel, en niet het prijsbeest van de plaat, maar ‘gewoon’ wél een ongelooflijk lekkere ‘banger’ waarin geweldig gemusiceerd wordt. Misschien een van de meest conventionele metalsongs op het album. Of samen met Bushido! (Disposable Heroes Theme) dan, waarin stevig gas wordt gegeven, met als adagium ‘live by the blade and die by the sword’. En hoe heerlijk wordt hier gesoleerd, jongens? Lekker hoor, nog choco!

Graag breken we een lans voor een compositie als Across The Nations dat behoorlijk Iron Maideniaans opent, om dan een compleet andere wending te nemen, met fijn elektrisch en akoestisch gitaarwerk, vette baspartijen, zalige percussie. Veel variatie binnen deze song met zijn geweldige melodieën. Een instant fave? Check! Dat geldt vanzelfsprekend ook voor Nightfall, de puike single die al vooruitgestuurd werd. Machtig riffwerk en een sublieme ritmesectie. En wat een geweldig oorwurmpje ook. Toch? “At least we know we are alone in the universe”, wedden dat ook jij de David Marcelis in jezelf loslaat en mee keelt, ook nog minuten na dat de song voorbij is? Misschien wel tijdig de buren waarschuwen?


Een absoluut prijsbeest van het nieuwe album is wat ons betreft zeker de suite Morituri te Salutant – Gladiator. Aan bombast géén gebrek in het korte inleidende Morituri te Salutant. Terwijl het koor plechtstatig zingt, wordt een felle gitaarlijn gespeeld onder een stevige gebetonneerde ritmesectie, waarop een hevig riff-feest losbarst en we haast ongemerkt in een Romeinse arena zijn beland, bij de geniale compositie Gladiator. Stoere gitaren, koortjes, een hemelse akoestische gitaar, Marcelis die zijn keel volledig opengooit, met hoge screams. Nee, hij moet nog steeds niet onderdoen voor de Halfords, Dickinsons en Blitzen uit de metalen wereld. Gladiator is een meerlagig, virtuoos en eclectisch feest. In net minder dan zeven minuten gebeurt ongelooflijk veel. Zou Jon Oliva niet een beetje heel jaloers zijn op composities als deze Moroturi te Salutant en Gladiator, maar ook Overture 1828: Time and Generations en Age of Adventures?

Met To Sleep Neath Mountain Waves wordt de vette baslijn best brutaal in ons gezicht gesmeten, Marcelis scheurt meteen zijn keel machtig open, schreeuwt geweldig en zingt prachtig, nog meer fijne riffs en koortjes. Een masterclass heavy metal, volgt. Mama!

Waar hadden we die lans die we gingen breken alweer gelegd? Dat Echoes Of Lost Souls een magistraal en majestueus episch werkstuk is, mag meteen als understatement van formaat gelden. Marcelis gooit alle registers open en croont en zingt werkelijk fantastisch in deze ballad. Wat een beklemmend sfeertje, wat een groots geluid, die keel van Marcelis, en wat een geweldige gitaarlijntjes ook weer. Wow!

Nadat Thorium vriend en vijand compleet genadeloos en liefdevol omver blies met Empires in the Sun, doet de band dat trucje anno 2023 losjes over, met nog meer genialiteit. Een verrukkelijke, melodieuze, eclectische heavy blend, sterke concepten, prachtige melodieën, en groots muzikaal vernuft, in een glasheldere productie.

Terwijl wij stiekem al benieuwd zijn naar Part 2, maar dit eerste luik nog veel draaibeurten gaan gunnen, kunnen we je Extraordinary Journeys Part 1 van Thorium alleen maar heel warm aanbevelen, uit bij Freya Records. Kopen die handel, je zal het je niet beklagen, geloof ons vrij.'

- mijn verslag, zoals ook verschenen op Luminous Dash be.
> https://luminousdash.be/reviews/thorium-extraordinary-journeys-pt-i-freya/

Time Machines, is eigenlijk Coil: John Balance, Drew McDowall en Peter Christopherson... anno 1998.

Time Machines, met als ondertitel "4 tones to facilitate travel through time" is eigenlijk niet echt lichte kost, zelfs redelijk "onbeluisterbaar" zou je kunnen stellen.... een van de reviews die ik las plaatste het op hetzelfde niveau met Lou Reed's "Metal Machine Music"...

Een nogal "apart" experiment van Balance en de zijnen. Nietemin wordt je meegezogen in de monotome drones en soundscapes... en heeft het iets heel erg speciaals....

Maar niet iets om elke dag even te draaien
Wie weet helpt bij het luisteren het nuttigen van een of ander genotsmiddel ook wel om het nog beter te ervaren...heb het zelf nog niet geprobeerd op die manier...
Maar ik houd u niet tegen ;-p

Ben een echte fan van dit korstondige project van Bowie, de broers Tony & Hunt Sales en Reeves Gabrels! Heb de plaat toen grijsgedraaid.. En nu zet ik hem nog geregeld op.. Topalbum...

De opvolger "II" was wat minder, maar zeker niet slecht. TIN MACHINE luister ik vaak in combinatie met ervoor of erna de Bowie-albums "Diamond Dogs", "Ziggy Stardust..;" "Alladin Sane"...

Het was toen toch wat he.. Vier heren in maatpak die broeierige stomende scherpe stadsrock spelen...

De plaat staat vol met favorieten: van de 'naamsong' "Tin Machine", over de powerballad "Prisoner of Love", naar de bo-diddley-punky-trashy rock van "Crack City", leuke riff...

"I can't Read" is absoluut schitterend (het zou later trouwens opnieuw verschijnen onder Bowies eigen naam op de soundtrack van "The Ice Storm".

"Under The God" is Tin Machines grote "fuck off" aan racisten allerlanden 'white trash picking up nazi flags...', en ook een brutale in your face rocker. Fijn...

"Amazing" is een ietwat overbodige ballad.. niet slecht, maar ook niet zo bijster origineel...

"Working Class Hero" is een meesterlijke interpretatie van deze LENNON song...

"Bus Stop" is een aardige gitaarpopliedje, meer niet... "Pretty Thing" is aardig, 'shake that pretty thing'...

Een absolute topper is toch ook wel "Video Crimes"...

"Run" en "Sacrifice Yourself" staan enkel op de CD versie van de plaat, niet op de vinyl versie (die ik ook heb), en zijn niet echt onmisbaar...

Met "Baby Can't Dance" wordt zoals men dat zegt "ge-eindigd in schoonheid"

Scheurende gitaren, strakke bas, pottige drums, en een Bowie in topvorm die hier weer grootse vocalen neerzet .. goh, en de teksten mogen er ook zijn!

Een echte revelatie na het toch wel absolute dieptepunt "Tonight" (1984) en het toch ook maar slappe "Never let me down" (1987). Ja, ik had het bijna wél gedaan, meneer Bowie ;-D

TIN MACHINE bleek het vertrekpunt voor een herboren Bowie! Daarna zou immers het onvolprezen "The Nathan Adler Diaries; a hypercycle: 1. Outside" volgen, de drum & bass uitstap "Earthling", ... "hours"... enfin... een nieuwe start dus..

Goh, SoundWave: dat je die Tin machine platen weg gedaan hebt.. Tsss..

TOP PLAAT DIT !!!

Na een lange stilte was er met de single In Our Hands in 2016 plots de wederopstanding van Lalalover, het bijzonder groovende antwoord van Mechelaar Tom Kestens op soul- en funkgrootmeesters Stevie Wonder, Steve Winwood, en ook Marvin Gaye en Prince. Kestens beloofde toen ook een nieuwe Lalalover-plaat. Die plaat die is er nu, alleen werd het helemaal geen Lalalover-plaat maar een album dat de zanger onder eigen naam opnam. En in het Nederlands!

Sinds Tom Kestens de smaak te pakken kreeg met zijn ode aan Mechelen, 2800 Liefde, een duet met hiphop-artiest Safi, doet de muzikant het volledig in het Nederlands. Maar Lalalover-fans kunnen op beide oren slapen want ook in zijn moedertaal weet Tom met soulvolle songs uit te pakken. En te grooven, want sta maar eens stil op de aanstekelijke aanslag op de dansbeentjes die Alles Alles Alles is!

Het album De Bron werd een bijzonder knappe verzameling verhalen, observaties en getuigenissen, semi-autobiografisch of zoals Tom zelf poneert ‘gebaseerd op waargebeurde fictie’. Met Toms stad (Mechelen) als rode draad, hoe kan dat ook anders. Het Lalalover-brein grossiert ook op dit Nederlandstalige album in frisse popdeuntjes, met veel soul. Tom zingt beter dan ooit, en sommige van de nummers op de plaat zijn ei zo na pure poëzie. Feit is dat ‘woordengoochelaars’ en tekstdichters als Frank Vander Linden en Spinvis er een geduchte concurrent bij hebben. Kestens weet ook, net als de betreurde Wim de Craene dat zo goed kon, de ziel te raken met kleine en grote verhalen, de soul van Marvin Gaye is nooit ver weg.

Het eerder vermelde 2800 Liefde, met de geweldige veelzeggende quote “ik haat u zo graag zie ik u”, gezongen en gerapt, samen met Safi, staat natuurlijk ook op de plaat. Ook die andere niet te versmaden singles, Alles Alles Alles en Ochtendgloren, echte oorwurmpjes. Hoe prachtig zingt Tom Kestens in deze composities? De bijzonder groovy synthpop die Gaan is, had Kestens aan Stijn kunnen schenken. Hàd, want waarom zou Tom zélf de klus niet klaren?

Laat je zeker ook meeslepen in het midtempo en wonderlijk mooie en oprechte De Bron, waarin Tom een erg persoonlijk verhaal vertelt. “Met jou wordt zelfs de stilte een gesprek”, klinkt het eerder al in de wondermooie albumopener Vrienden voor het Leven. Check zeker Toevallige Passanten, een absolute favoriet wat ons betreft. Maar dat geldt dus ook voor Ochtendgloren, De Bron en Vrienden voor het Leven. En dat 2800 Liefde nu al een hymne is voor menig Mechelaar, zal wel niet verbazen. Maar laat ons toch ook even stilstaan bij Jongen, Jongen. Waar Kestens de jongen in kwestie moed lijkt in te spreken en/of bewierrookt. “Jongen, jongen, neem het van mij aan, er is geen ontsnappen aan. Je bent ook je weg gegaan, maar dat trekken we ons niet aan”.

Het album besluit met een bijzonder dansbare remix van Ochtendgloren dat het allicht niet slecht gaat doen op een dansvloer ergens ten lande?

Met De Bron heeft Tom Kestens een behoorlijk sterk album afgeleverd, eentje dat je aandacht verdient en smaakt naar meer. Ook zonder Lalalover weet Kestens te ontroeren en dansbeentjes te beroeren. Knap werk!

Deze bespreking kun je ook lezen op Luminous Dash:
TOM KESTENS – De Bron (Attica Music Productions). – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Too Noisy Fish heeft weer toegeslagen. Het eigenzinnige trio bestaande uit pianist Peter Vandenberghe, contrabassist Kristof Roseeuw en percussionist Teun Verbruggen pakt op het derde album Furious Empathic Silence, opnieuw uit met een uitdagende muzikale reis, waarbij labelen haast geen zin heeft. We houden het op spannende en boeiende composities waarbij Vandenberghes pianovirtuositeit steevast ondersteund wordt door het hechte drumwerk van Verbruggen en diepe baslijnen van Roseeuw.

De composities op Furious Empathic Silence, zetten de luisteraar soms op het verkeerde been, en/of nemen een verrassende wending, iets waar Too Noisy Fish een patent op blijkt te hebben. De muziek is vaak filmisch, lurkt soms even naar klassieke muziek om dan weer behoorlijk gejaagd en swingend uit de hoek te komen. Labels zoals free jazz, ambient en experimental worden al eens gebezigd wanneer gepoogd wordt de stijl van Too Noisy Fish te omschrijven. Begrijpelijk en vaak correct maar het muzikale spectrum waarin het trio opereert is zoveel rijker en eigenlijk ondefinieerbaar.

FID – Frederik in Doubt is een compositie die maar niet écht van start lijkt te willen gaan, met een simpele pianolijn, bas en drums, maar tegelijkertijd ben je als luisteraar wel degelijk al in een bijzonder boeiende groove meegenomen. Eigenlijk helemaal niet zo’n simpele compositie en de spanning wordt volop opgebouwd. FSS – Fiercely Shaken Not Stirred sleept zich traag op gang, met een prachtige, melancholische pianopartij, waarbij de drums en bas ten geleide spelen, maar vooral angstaanjagende effecten evoceren.

In FUQ – Frequently Unanswered Questions gaat het tempo in een hogere versnelling, in deze vintage vinnige jazzcompositie is het genieten van de zalige piano-virtuositeit maar ook van de heerlijke basloops en de strakke percussie. Halverwege vertraagt het tempo en wordt meer dramatiek toegevoegd. Een instant favoriet! Aerobatology is met zijn iets meer dan negen minuten genialiteit en (piano-)virtuositeit een andere favoriet van ons. Hoe hier met melodie en ritme gespeeld wordt, is eigenlijk magisch te noemen.

FWM – Fractal Wrist Movement begint als een klassieke, rustige compositie, en krijgt dan na twee minuten een vreemd exotisch en funky ritme mee. En is bijgevolg uitermate dansbaar. Dat laatste kan zeker ook gezegd van Can’t Stop met zijn pompende bas en rock-attitude. Check zeker ook het bevreemdende Fluicidal en de mysterieuze afsluiter Nordic Laundry.

Favorieten op dit album van Too Noisy Fish zijn dan FUQ – Frequently Unanswered Questions, Aerobatology en FWM – Fractal Wrist Movement, maar eigenlijk is de hele plaat erg sterk. Wanneer je het als een geheel beluistert, werkt het nog het beste.

Met Furious Empathic Silence leveren Vandenberghe, Roseeuw en Verbruggen weer een fraai werkstuk af, een derde parel van Too Noisy Fish, de zoveelste als je projecten zoals onder meer Flat Earth Society, X-Legged Sally, Fukkeduk meerekent. Smaakt naar nog.

Deze bespreking verscheen ook op Luminous Dash:
TOO NOISY FISH – Furious Empathic Silence (Eigen Beheer/ Igloo) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Een mooie collectie songs. Een goede verzamelaar, met dan de nummers in een ander jasje. Knap gedaan allemaal. Mooie uitvoeringen ook. En het staat hier ten huize c-moon regelmatig op.

Maar. Vraag is: voegt het iets toe? Zijn die nieuwe uitvoeringen zo fenomenaal als je zou kunnen verwachten? Wel, ik vind eerlijk gezegd van niet. Toen ik het bijhorende optreden in Brussel zag, met orkest dus, was ik behoorlijk onder de indruk en was het genieten van het begin tot het einde. Maar dat is een concertje van Tori eigenlijk anders ook wel...

Het album zelf, vind ik wel goed, en dus stuk voor stuk sterke uitvoeringen. Maar van mijn sokken word ik nergens geblazen en dat had ik stiekem dus toch wel gehoopt van 'ons Tori'...
Nee, het is niet zo speciaal als je zou denken: wel gewoon een goede Tori-compilatie...
Vraagt blijft dus of dit een 'nodig' album was...

Toch 3,5 - aanvankelijk had ik 4 gegeven, maar ze Gold Dust verliest bij deze dus een halfje.. Sorry, Tori!