Dit is voor mij de ultieme U2 plaat. Voor dat "Achtung Baby" uitkwam was mijn top 3: The Unforgetable Fire/ Joshua Tree/ War. Maar Achtung Baby is nog steeds mijn absolute nummer 1 onder de U2 platen, en een van mijn favoriete platen allertijden zelfs. Na AB heeft U2 mijns inziens dit niveau (nog?) niet kunnen evenaren...

Géén enkel nummer op deze plaat is slecht, of zwak... stuk voor stuk steengoed songs. Ongeloofelijke variatie, knappe sound. Elke keer als ik deze CD beluister ontdek en herontdek ik weer dingen. Het is echt een album dat ik enorm koester.

Favorieten, ook al staan er geen slechte nummers op, zijn:
• Acrobat (zeer donker, en machtig)
• Until The End Of The World
• Trying To Throw Your Arms Around The World
• Zoo Station
• Love Is Blindness

AB is voor mij echt het opus magnus van U2, de Exile On Mainstreet van U2, ..

zaaalige plaat...

Ik ga er NU nog eens naar luisteren zie...

Eigenlijk wil ik hier absoluut weinig woorden aan vuil maken, en het meeste is toch al gezegd.

Moeite doen om een 'deftige' review te schrijven? Waarom zou ik? De band doet ook geen enkele moeite meer om een goed, zelfs niet eens aanvaardbaar album te maken, dus ach.

Maar om kort te gaan: toen dit album werd aangekondigd, kreeg ik al de kriebels en vreesde ik het allerergste. Toen hoorde ik de vooruitgestuurde 'singles' op spotify. Denk dat Pride het eerste misbaksel was dat ik moest verteren, ik zocht meteen naar het kotszakje. Andere nummers volgden. Afschuw, verdriet, mijn hoofd knikken: "nee, nee, nee. Wat doen jullie nou?"

Dus. Die vrees kwam volledig uit.

En wat bezielde me om überhaupt de moeite te doen en die héle plaat vol 40 wangedrochten te willen beluisteren, zeg? Pure horror!

U2 bestaat er in om de eigen, sterke, soms zelfs geniale composities compleet naar de Filistijnen de te zwijmelen. Zwijmelen is het woord. De nummers worden getransformeerd tot luie muzak. Maar er is muzak die béter is. Veel beter zelfs.

Eigelijk lacht de band muziekliefhebbers en fans gewoon uit in hun gezicht met dit gedrocht waarbij ze uit ooit grootse nummers de ziel er compleet uit halen en een ergst denkbare futloze versie in de plaats zetten. De zwakkere broertjes in het oeuvre klinken niet echt zo heel veel slechter, maar het woord goed in de mond nemen, nee, dat ga ik echt niet doen.

Songs of Experience heb ik na een paar pogingen op Spotify, nog steeds niet gekocht. Dat was toen een serieuze afknapper voor mij. Maar goed, dat staat muzikaal gezien toch nog een stapje hoger dan dit muzakgedrocht! En op de tour die volgde klonken de songs live wel ok...

Misschien geef ik SOE nog wel eens een nieuwe kans, wie weet.

Alleszins, ga ik deze Songs of Surrender nooit meer opzetten, laat staan kopen. Dat kan ik mijn oortjes en mezelf echt niet aan doen. Er zijn grenzen, toch?

Niet dat ik er nog in geloof, maar misschien komt ooit die lang besproken 'rockplaat' nog uit, waar Bono het recent nog maar eens over had! Die wil ik dan graag een kans geven.

Maar misschien moet ik er vrede meenemen dat het laatste goede U2-album (Songs of Innocence) alweer dateert van 2014, de laatste straffe worp met vernieuwingsdrang (No Line On The Horizon) van 2009, de laatste rock classic uit 1987 (The Joshua Tree).

Dat magnum Opus Achtung Baby nooit meer overtroffen wordt, daar heb ik al langer vrede mee. Maar het zou heel erg bitter zijn als - ok ik ga het gedrocht voor een allerlaatste keer bij naam noemen dus - Songs of Surrender als het laatste wapenfeit zou gelden van U2. Een wel héél erg pijnlijke val voor de band, een bittere pil om te slikken voor de muziekliefhebber.

Misschien komt die lang beloofde rockplaat er ooit nog, het mag zelfs een mini-lp of EP zijn. Ik heb al een suggestie voor de titel: Songs of Wiedergutmachung . Mag wel na deze belediging.

En dan afronden, afscheidstournee en inpakken.

Er was een tijd... een tijd dat het telkens vol verwachting uitkijken was als Simple Minds of U2, toen aan mekaar gewaagd, een nieuw album gingen uitbrengen... meestal werd je dan beloond met een prachtplaat, met alweer nieuwe elementen in hun sound... dat was zo met "Sparkle In The Rain" en "Once Upon A Time" en nog meer "Street Fighting Years" bij Simple Minds, en "War", "The Unforgetable Fire" bij U2. En ook: "The Joshua Tree". Ook hier loopt de paralel met Simple Minds, nog even... Once Upon A Time was de minds hun grote Amerikaanse doorbraak plaat, met The Joshua Tree, toch bij wijze van spreken ook U2's "Amerikaanse plaat", gingen de ieren op zoek naar de Roots van de Rock 'n Roll in Amerika.

Het resultaat? Een schitterend Rockalbum, waar bij je de Blues en Soul hoort, vertaald in de ondertussen zo typische herkenbare U2 sound. Ik kreeg dit album voor mijn 16de verjaardag. En wat een cadeau! Ik dacht toen dat de band haar muzkale hoogtepunt bereikt had met THE UNFORGETABLE FIRE.. en dan kwam deze plaat uit.... Ik zie me daar nog in mijn kamertje zitten aan mijn stereo met de hoofdtelefoon op en genieten.. terwijl de hoes bewonderdend en de teksten meelezend...

Eigenlijk staat er op dit album niet één zwak nummer!!!

Where The Streets Have No Name is een heuse trip, je wordt meegesleept, en nog steeds, ook wanneer de band dit live brengt. Klasse. De gospel van I Still Haven't Found What I'm Looking For, die nog meer tot haar recht komt Rattle & Hum waar een super live-versie staat, met "The New Voices Of Freedom". With Or Without You is een terechte klassieker. Net zoals latere ballads zoals "One" en "Stay, Faraway So Close", een wereldsong.

Een absoluut hogtepunte, en zo snel blijken, ook in de live shows, is Bullet The Blue Sky een en al power. En ook met ijzersterke lyrics. In schril contrast staat dan het o zo breekbare, en door merg en been gaande akoestische Running To Stand Still. Klasse.

Vervolgnes krijgen we de country rock van Red Hill Mining Town, een van de weinig nummers die ik iets minder vindt. In God's Country, uitgebracht als single, of uiteindelijk niet, vind ik een van de meest ondergewaardeerde U2-songs, alleszins één van mijn favorieten. "Sleep comes like a drug, in God's Country".

Trip Through Your Wires is ook een duidelijk voorbeeld van U2's afspraak met haar roots. Knap gedaan, zeker ook de mondharmonica

Kippenvel factor 10, zeker ook als je bij het luisteren de tekst erbij neemt... One Tree Hill. Schitterend nummer ....

En dan is er Exit bijzonder dreigende songs... het begint rustig, heel stil zelfs, maar je voelt meteen de spanning. Zo van "hier gaat iets gebeuren". En dan barst wat later de hel los. Met hevig scheurende gitaren. The Edge in topvorm. Eigenlijk mogen ze nog wel eens zoiets doen. Subliem!

Het album wordt afgesloten met wat ik -muzikaal gezien dan- een vreemde eend in de bijt zou noemen op deze plaat, het volledig op synteziser gedreven donkere, ontroerende Mothers of the Disappeared. Luister naar de doorwochte betrokken zang van Bono hier, en lees terwijl de tekst. Krop in de keel. En zo wordt een prachtige plaat besloten. De luisteraar heeft knappe muziek gehoord, en is tegelijk een geweten geschopt.
Toch: dit stoort nooit echt.

Live zou Bono helaas verder zich laten afglijden in een ambitie om de nieuwe messiah te willen zijn. Ten tijde van Achtung Baby & Pop was dit volledig weg, maar de laatste jaren kwam het weer helemaal terug, en zo maak je dan mee dat tijdens de Vertigo tour, hij bijna 5 minuten lang aan een stuk door staat te preken, daar waar ze in de plaats een nummer méér hadden kunnen spelen...

Maar terug naar The Joshua Tree. Ik dacht: iets beters als dit maken ze niet meer. Toen kwam het zéér verdienstelijke Rattle & Hum, dat je eigenlijk als logische vervolg op TJT kan beschouwen, en dan.... dan was er (nee, niet koffie).. Achtung Baby. De pracht van The Joshua Tree, kond dus wel overtroffen worden. Zo bleek.

Mijn persoonlijke U2 top 3 moet toch zijn:
1. Achtung Baby
2. The Joshua Tree
3. The Unforgettable Fire

Daarom dus een 4,5 voor THE JOSHUA TREE...

Op deze plaat, met opnieuw het jongentje van de "Boy"-hoes erop, hoor je de nog steeds jonge U2, nog steeds wild om zich heen schoppend en rockend, maar toch ook al de verdere uitdieping van hun sound... Luister maar eens naar "The Drowning Man" en "Surrender"..

De nummers op "War" hebben wat mij betreft de tand des tijds perfect doorstaan... trouwens 1983 was een vruchtbaar jaar, toen verscheen ook "Sparkle In The Rain" van Simple Minds, toen meer dan ooit U2's keltische evenknie. Trouwens deze twee albums passen perfect bij mekaar qua sound vind ik... Maar daar kan producer Steve Lillywhite natuurlijk voor iets tussen zitten...

Ga de Cd nog eens draaien zometeen.

Ik kan hier mijn commentaar van "POP" even pasten, heet wordt jullie meteen duidelijk waarom. Bij POP schreef ik:

"Eigenlijk had U2 beter met het beste van POP en ZOOROPA één goede plaat kunnen maken. Beide platen zijn in hetzelfde bedje ziek: enkele PRACHTSONGS en verder wat wegwerpliedjes.

POP's beste momenten, de juweeltjes zeg maar, naar mijn aanvoelen:
• Last Night On Earth
• Staring At The Sun
• Do You Feel Loved?
• Gone
• If God Will Send His Angels

Bij ZOOROPA is dat dan:
• Zooropa
• Stay (Faraway, So Close)
• Babyface
• Dirty Day

Je kan er nog enkele PASSENGERS tracks aan toevoegen, en je hebt een prachtige, veelzijdige U2-plaat:
• Miss Sarajevo
• Your Blue Room

just a thought... of course..."

Ben zo niet te vinden voor "Numb", "Lemon", "Mofo", "Discotheque".. vind zulke zaken boeiender voor b-kantjes of 12" dan.. Maar dan is "Popmuzik" (van M) op een van de POP-bkantjes en ook "Happiness is A Warm Gun" (Lennon/McCartney) ook op een van de popsingles, nog boeiender!

Zooropa, wordt gered eigenlijk door zijn PRACHTIGE titelsong. Jongens, toch.. Fantastisch gewoon.. en dan natuurlijk Stay (Faraway, So Close). Wereldsong! Krijg er altijd opnieuw kippenvel van!!! Al is de versie op de soundtrack van Wim Wenders' "Stay, Faraway So Close' (eigenlijk her vervolg op "Der Himmel über Berlin") in haar nog meer ongepolijste, ruwere versie, nog knapper!

Babyface is aardige cyberpop. Geslaagd experiment..

Dirty Day had eigenlijk nog op Achtung Baby mogen worden toegevoegd, (Stay zou er trouwens ook op passen), lekkere donker...