Hier kun je zien welke berichten c-moon als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Echo & The Bunnymen - Evergreen (1997)
2
geplaatst: 10 september 2005, 17:39 uur
De beste plaat die Oasis niet maakte en nooit maken zal, een return to form van Echo & The Bunnymen, die met deze comeback Oasis en andere britpop groepjes probleemloos van tafel vegen!
Het is misschien weinigen opgevallen: maar, vergelijk eens de hoes van EVERGREEN met die van CROCODILES en je ziet precies dezelfde setting alleen jaren later en helaas zonder Pete De Freitas die al een hele tijd niet meer onder de levenden is; . Mc Cullogh leunt nu niet tegen een boom, maar tegen een Citroën DS (of is het DX.. ik en auto's!), en de kale bomen op crocodiles zijn nu palmbomen op "evergreen"...
Favorieten op deze prachtplaat: "Evergreen", "Halo", "Baseball Bill", "Altamont", "Forgiven", "Nothing last Forever", "Too young To Kneel"....
De CD verscheen later opnieuw met als bonus disc het John Peel Sessions. En deze fan (ja gek zijn doet geen zeer) heeft dus Evergreen daarom twee keer gekocht....
Ik heb toen deze plaat héél zwaar geplugd in het radioprogramma dat ik toen nog had.. en hoop zo mijn steentje bijgedragen te hebben aan de welverdiende en langverwachtte Bunnymen comeback
Het is misschien weinigen opgevallen: maar, vergelijk eens de hoes van EVERGREEN met die van CROCODILES en je ziet precies dezelfde setting alleen jaren later en helaas zonder Pete De Freitas die al een hele tijd niet meer onder de levenden is; . Mc Cullogh leunt nu niet tegen een boom, maar tegen een Citroën DS (of is het DX.. ik en auto's!), en de kale bomen op crocodiles zijn nu palmbomen op "evergreen"...
Favorieten op deze prachtplaat: "Evergreen", "Halo", "Baseball Bill", "Altamont", "Forgiven", "Nothing last Forever", "Too young To Kneel"....
De CD verscheen later opnieuw met als bonus disc het John Peel Sessions. En deze fan (ja gek zijn doet geen zeer) heeft dus Evergreen daarom twee keer gekocht....
Ik heb toen deze plaat héél zwaar geplugd in het radioprogramma dat ik toen nog had.. en hoop zo mijn steentje bijgedragen te hebben aan de welverdiende en langverwachtte Bunnymen comeback
Echoes of Zoo - First Provocations (2019)
0
geplaatst: 21 oktober 2022, 21:04 uur
Multi-instrumentalist Nathan Daems, die behalve de tenorsax ook fluit, ney, washint en kaval speelt en actief is in teveel bands om op te noemen (maar je kent vast Black Flower wel), riep een nieuw project in het leven: Echoes of Zoo.
Echoes of Zoo is een samenwerking met gitarist Bart Vervaeck, bassist Lieven Van Pée en Falk Schrauwen op drums. Ja, die fijne mensen achter acts als Black Flower, De Beren Gieren, Compro Oro én Sylvie Kreusch. Het kwartet heeft nu een eerste ep uitgebracht die de uitdagende titel First Provocations meekreeg. Provoceren doet het misschien niet, maar het schijfje daagt de luisteraar wel uit. En dat was ongetwijfeld de bedoeling van het viertal.
Waar Daems met zijn bands Ragini Trio en Black Flower op zoek ging naar de raakvlakken tussen Oosterse muziek en jazz, bleek Rage Against The Machine, een van de favoriete bands van de muzikant, de directe inspiratie om tot Echoes of Zoo te komen. Nee, op dit debuut staan geen jazzversies van Killing In The Name of Bombtrack, noch hoor je een roepende en rochelende Zach de la Roccha. Een bommetje droppen doen Daems en co wel, met dwingende baslijnen, stevig stuwende krachtige sax-partijen, strakke percussie en gretig gierende gitaren.
Met de spannende thriller die Gorilla Geurilla is, wordt de toon meteen gezet. De pompende bas en heftige percussie gaan vergezeld van een heerlijk een-tweetje tussen sax en gitaar, die een beklemmende spanning opbouwen. De inspiratie mag dan wel Rage Against the Machine zijn, qua sfeer en klankkleur denken we ook spontaan aan MDC III, Captain Beefheart, John Zorn en Porcupine Tree.
Killer Whale Show is opgebouwd rond een gitaarlijn die bijwijlen aan The Shadows doet denken met een bronstige sax als ander belangrijk ingrediënt. In het stoere Cricket Sabotage hoopten we instant niet de geviseerde cricketspelers te zijn, hoe die dan ook gesaboteerd zouden worden. Ook hier een fraaie dualiteit tussen de sax van Daems en de gitaar van Vervaeck. En de spanning is te snijden
Pigeon Kills Car is de stevige finale van de ‘eerste provocaties’ op deze ep, met een overheersende bas die het spannend houdt, heerlijk zingende gitaarlijnen, ook hier stijlvol afgewisseld door de tenorsax. Wanneer beiden dan volledig uit de bol gaan, is het genot compleet. Het thema keert haast ongemerkt steeds terug in deze geniale track, een compositie die wel eeuwig lijkt door te zullen gaan, en je vraagt je dan ook af waarom het dat dan niet doét. Wat een lekkere groove en feel, zeg!
Met hun First Provocations hebben de vier van Echoes of Zoo hun start allesbehalve gemist, en het is dus afwachten naar wat de toekomst ons brengen zal. Hopelijk komen er meer provocaties!
Verscheen ook op Luminous Dash:
ECHOES OF ZOO – First Provocations (Aubergine). – Luminous Dash BE - luminousdash.be
Echoes of Zoo is een samenwerking met gitarist Bart Vervaeck, bassist Lieven Van Pée en Falk Schrauwen op drums. Ja, die fijne mensen achter acts als Black Flower, De Beren Gieren, Compro Oro én Sylvie Kreusch. Het kwartet heeft nu een eerste ep uitgebracht die de uitdagende titel First Provocations meekreeg. Provoceren doet het misschien niet, maar het schijfje daagt de luisteraar wel uit. En dat was ongetwijfeld de bedoeling van het viertal.
Waar Daems met zijn bands Ragini Trio en Black Flower op zoek ging naar de raakvlakken tussen Oosterse muziek en jazz, bleek Rage Against The Machine, een van de favoriete bands van de muzikant, de directe inspiratie om tot Echoes of Zoo te komen. Nee, op dit debuut staan geen jazzversies van Killing In The Name of Bombtrack, noch hoor je een roepende en rochelende Zach de la Roccha. Een bommetje droppen doen Daems en co wel, met dwingende baslijnen, stevig stuwende krachtige sax-partijen, strakke percussie en gretig gierende gitaren.
Met de spannende thriller die Gorilla Geurilla is, wordt de toon meteen gezet. De pompende bas en heftige percussie gaan vergezeld van een heerlijk een-tweetje tussen sax en gitaar, die een beklemmende spanning opbouwen. De inspiratie mag dan wel Rage Against the Machine zijn, qua sfeer en klankkleur denken we ook spontaan aan MDC III, Captain Beefheart, John Zorn en Porcupine Tree.
Killer Whale Show is opgebouwd rond een gitaarlijn die bijwijlen aan The Shadows doet denken met een bronstige sax als ander belangrijk ingrediënt. In het stoere Cricket Sabotage hoopten we instant niet de geviseerde cricketspelers te zijn, hoe die dan ook gesaboteerd zouden worden. Ook hier een fraaie dualiteit tussen de sax van Daems en de gitaar van Vervaeck. En de spanning is te snijden
Pigeon Kills Car is de stevige finale van de ‘eerste provocaties’ op deze ep, met een overheersende bas die het spannend houdt, heerlijk zingende gitaarlijnen, ook hier stijlvol afgewisseld door de tenorsax. Wanneer beiden dan volledig uit de bol gaan, is het genot compleet. Het thema keert haast ongemerkt steeds terug in deze geniale track, een compositie die wel eeuwig lijkt door te zullen gaan, en je vraagt je dan ook af waarom het dat dan niet doét. Wat een lekkere groove en feel, zeg!
Met hun First Provocations hebben de vier van Echoes of Zoo hun start allesbehalve gemist, en het is dus afwachten naar wat de toekomst ons brengen zal. Hopelijk komen er meer provocaties!
Verscheen ook op Luminous Dash:
ECHOES OF ZOO – First Provocations (Aubergine). – Luminous Dash BE - luminousdash.be
eee gee - SHE-REX (2023)
0
geplaatst: 12 september 2023, 17:19 uur
“Muziek voor de introvert die constant gedrukt wordt in de oncomfortabele extraverte manier hoe de wereld werkt”, zo omschrijft de Deense singer-songwriter Emma Grankvist, of EEE GEE zoals ze zich laat noemen, haar muziek. Na haar succesvol debuut Winning uit 2022 stond de zangeres op Roskilde en sindsdien begint het ’thuis’ alvast hard te gaan voor de jonge zangeres.
Het zou ons niet verbazen mocht de jonge Deense met SHE-REX, het tweede wapenfeit, nu de rest van Europa veroveren. Opnieuw klinken de liedjes op het eerste gehoor eerder lichtvoetig, maar tegelijk hoor je melancholie, hoop en zelfspot. Dit is toegankelijke nordic pop, folk en country, met toch steeds weer een donker of sarcastisch kantje. De vrolijkheid van pakweg The Smiths zeg maar. En, neen, je hoeft nog niet naar een touw te grijpen. Dan mis je immers het mooie, intrigerende, soms wat iele en ‘eerie’ stemgeluid van EEE GEE, de sterke composities en de knappe melodielijnen met uitgekiende arrangementen, die de folky pop of poppy folk fijn kruiden.
Het album opent met de ultrakorte tongue-in-cheek titletrack die spannend begint, en heel abrupt eindigt, waarop meteen een eerste sterkhouder van het album volgt. Want School Reunion is meteen raak; héél poppy en catchy, vluchtig ook zou je denken, maar niets is minder waar. Stiekem toch een oorwurmpje.
En dan volgt Ghost House. Terwijl retro-beats en vervormde gitaren klinken, bezingt de zangeres haar ervaringen met ‘haunted dating’. Of hoe het toch nooit echt wil lukken met dat daten, en hoe die ideale match toch weer te goed om waar blijkt ze zijn. Muzikaal zit het erg knap in elkaar, en meteen is dit liedje ook een favoriet van ons. Het jazzy startende (search:) How to break up with a friend lijkt een logisch vervolg en klinkt erg moody, intimistisch, of zelfs ook intimiderend. Maar sterk!
Om te bewijzen dat het niet altijd kommer en kwel is, heeft de zangeres ook een andere handleiding voor ons in petto, eentje van troost: (search)- How to heal a friend; heel zomers, hoog gezongen, fijne keys, een koortje. En een vrolijk melodietje ook. “It’s not the end of the world your heart’s stil beating, the sun keeps burning”. Als dat geen mooie woorden van troost zijn.
Het bijzonder catchy Promise To Pick Up The phone is een emo-hit in wording. EEE GEE belooft de telefoon dan toch maar eens op te nemen. Dat gitaartje, die spokende keys, de sfeerschepping en dat frêle, breekbare stemgeluid van de zangeres. Oh, zo Mooi!
In New Years Ex ontwaren we zowaar een vleugje psychedelica, toch wanneer de verdwaalde gitaren weerklinken.En heel even deed het ons aan de recentste Spiritualized-plaat denken. Het geldt eigenlijk ook voor sommige andere liedjes op deze plaat, maar het sombere Did U Ever Love Someone had uit de pen van Steven Morrissey kunnen vloeien.
Bij de eerste noten doet Perfect 10 ons spontaan aan The Weather Station denken en net dan gaat de compositie een meer poppy toer op, en horen we daar die keyboard-lijn van Steve Windwoods Valerie?
More Than A woman, dat je misschien al kent, want één van de singles uit deze plaat, zou mooi passen op Young Americans van David Bowie, alleszins doet de zanglijn in het refrein ons spontaan aan Right denken, ook de klankkleur is er. Het is allicht een welgekomen toeval. Sowieso weer een sterke song op deze plaat. Zalige gitaarlijn ook.
Francis raakt ons niet écht en lijkt eerder op een intermezzo, maar met het afsluitende Space Anxiety, met hoog tearjerker-gehalte en dat mag, weet EEE GEE weerom te overtuigen. Een sterke afsluiter van een fraai album en opnieuw een sterke showcase van het kunnen van deze Deense zangeres.
Kopen, dit plaatje. En hou EEE GEE in de gaten
Mijn bespreking zoals ik ze ook op Luminous Dash postte:
EEE GEE – She-Rex (Future Classic) – Luminous Dash BE - luminousdash.be
Het zou ons niet verbazen mocht de jonge Deense met SHE-REX, het tweede wapenfeit, nu de rest van Europa veroveren. Opnieuw klinken de liedjes op het eerste gehoor eerder lichtvoetig, maar tegelijk hoor je melancholie, hoop en zelfspot. Dit is toegankelijke nordic pop, folk en country, met toch steeds weer een donker of sarcastisch kantje. De vrolijkheid van pakweg The Smiths zeg maar. En, neen, je hoeft nog niet naar een touw te grijpen. Dan mis je immers het mooie, intrigerende, soms wat iele en ‘eerie’ stemgeluid van EEE GEE, de sterke composities en de knappe melodielijnen met uitgekiende arrangementen, die de folky pop of poppy folk fijn kruiden.
Het album opent met de ultrakorte tongue-in-cheek titletrack die spannend begint, en heel abrupt eindigt, waarop meteen een eerste sterkhouder van het album volgt. Want School Reunion is meteen raak; héél poppy en catchy, vluchtig ook zou je denken, maar niets is minder waar. Stiekem toch een oorwurmpje.
En dan volgt Ghost House. Terwijl retro-beats en vervormde gitaren klinken, bezingt de zangeres haar ervaringen met ‘haunted dating’. Of hoe het toch nooit echt wil lukken met dat daten, en hoe die ideale match toch weer te goed om waar blijkt ze zijn. Muzikaal zit het erg knap in elkaar, en meteen is dit liedje ook een favoriet van ons. Het jazzy startende (search:) How to break up with a friend lijkt een logisch vervolg en klinkt erg moody, intimistisch, of zelfs ook intimiderend. Maar sterk!
Om te bewijzen dat het niet altijd kommer en kwel is, heeft de zangeres ook een andere handleiding voor ons in petto, eentje van troost: (search)- How to heal a friend; heel zomers, hoog gezongen, fijne keys, een koortje. En een vrolijk melodietje ook. “It’s not the end of the world your heart’s stil beating, the sun keeps burning”. Als dat geen mooie woorden van troost zijn.
Het bijzonder catchy Promise To Pick Up The phone is een emo-hit in wording. EEE GEE belooft de telefoon dan toch maar eens op te nemen. Dat gitaartje, die spokende keys, de sfeerschepping en dat frêle, breekbare stemgeluid van de zangeres. Oh, zo Mooi!
In New Years Ex ontwaren we zowaar een vleugje psychedelica, toch wanneer de verdwaalde gitaren weerklinken.En heel even deed het ons aan de recentste Spiritualized-plaat denken. Het geldt eigenlijk ook voor sommige andere liedjes op deze plaat, maar het sombere Did U Ever Love Someone had uit de pen van Steven Morrissey kunnen vloeien.
Bij de eerste noten doet Perfect 10 ons spontaan aan The Weather Station denken en net dan gaat de compositie een meer poppy toer op, en horen we daar die keyboard-lijn van Steve Windwoods Valerie?
More Than A woman, dat je misschien al kent, want één van de singles uit deze plaat, zou mooi passen op Young Americans van David Bowie, alleszins doet de zanglijn in het refrein ons spontaan aan Right denken, ook de klankkleur is er. Het is allicht een welgekomen toeval. Sowieso weer een sterke song op deze plaat. Zalige gitaarlijn ook.
Francis raakt ons niet écht en lijkt eerder op een intermezzo, maar met het afsluitende Space Anxiety, met hoog tearjerker-gehalte en dat mag, weet EEE GEE weerom te overtuigen. Een sterke afsluiter van een fraai album en opnieuw een sterke showcase van het kunnen van deze Deense zangeres.
Kopen, dit plaatje. En hou EEE GEE in de gaten
Mijn bespreking zoals ik ze ook op Luminous Dash postte:
EEE GEE – She-Rex (Future Classic) – Luminous Dash BE - luminousdash.be
Elliott Murphy - Beauregard (1998)
0
geplaatst: 5 februari 2008, 11:19 uur
Beauregard. Misschien wel mijn favoriete album van de sympathieke singer/songwriter en rock-poëet, genaamd "Elliott Murphy".
Een zeer sfeervolle plaat die zowel de sfeer van Parijs, waar Murphy nu al enkele jaren woont, als die van de States, vanwaar ie afkomstig is, uitstraalt. Met stuk voor stuk mooie, veelzeggende liedjes, met, moet het nog gezegd, en is dat niet altijd zo, schitterende teksten...
Het album vangt aan met de klokken van Beauregard ("Bells of Beauregard"). Of het nu over een wijk in Parijs, danwel het Zuid-Franse plaatsje gaat, weet ik niet volledig zeker. Ik moet het misschien eens aan Elliott vragen bij een zijner live-doortochten....
Dan volgt het bloedmooie "Somebody's Anniversary", maar daarna volgt er nog veel meer moois op deze uitstekende Murphy-plaat met een knap opgebouwd muzikaal gedicht zoals "Made in Freud", en het vanuit de vrouwspersoon gezongen verhaal/ epos/ ode die/dat "Oh Wyoming" heet....
En dan mijn favoriet n° 1 van dit album: "Hard Core" een nogal herkenbaar verhaal, maar dan op zijn Murphy's uiteraard: 'There was some kinda party going down in paradise, when every got hungry - does'nt that food look nice, So they ate the apple - right down the core - Adam turned to Eve and he called her a whore..."
Of de gezagsdragers van de Kerk hierzo blij mee zullen zijn, is weer een andere zaak, maar.. who cares?
Dan krijgen we "Moving Sky" en het liedje over de brave mensen en/of het al dan niet gebrek aan durf, maar evengoed over onze moderne maatschappij en hoe we gewend worden aan al onze luxe en comfort., "Well intended Pedestrians". Wat een tekst, met ook weer enkele waarheden als ferme koebeesten zoals "everybody's a hero in their own backyard".
"Small Room" - is 'just another (brilliant) story' en dan horen we daarna de lotgevallen van "Sonny" en meerbepaald de relatie van de ik-persoon in het verhaal tot deze Sonny. Slik !!!
In "Last Train To Memphis" droomt Murphy weer luidop van homeland America en met "You Can't Go Home", over naar huis willen gaan, maar niet kunnen, omdat je niet echt een thuis hébt, en met "All these Days", waarin Murphy probeert over een gebroken hart heen te raken, zijn we al aan het einde van dit prachtige album...
Op de CD krijgt assistentie, van o.m. zijn trouwe vriend Olivier Durand (gitaar, mandoline, Ernie Brooks (basgitaar) en schot Mark Kerr (broer van Jim Kerr, en nog bekend ook uit de bands Gun en Sly Silver Sly) zat aan de drums...
Een fraaie collectie songs, gebracht door goede muzikanten, en natuurlijk in eerste plaats met een immer doorgaande Murphy die zijn "drive" nooit lijkt te verliezen, en gelukkig maar.
Een aanrader !
Een zeer sfeervolle plaat die zowel de sfeer van Parijs, waar Murphy nu al enkele jaren woont, als die van de States, vanwaar ie afkomstig is, uitstraalt. Met stuk voor stuk mooie, veelzeggende liedjes, met, moet het nog gezegd, en is dat niet altijd zo, schitterende teksten...
Het album vangt aan met de klokken van Beauregard ("Bells of Beauregard"). Of het nu over een wijk in Parijs, danwel het Zuid-Franse plaatsje gaat, weet ik niet volledig zeker. Ik moet het misschien eens aan Elliott vragen bij een zijner live-doortochten....
Dan volgt het bloedmooie "Somebody's Anniversary", maar daarna volgt er nog veel meer moois op deze uitstekende Murphy-plaat met een knap opgebouwd muzikaal gedicht zoals "Made in Freud", en het vanuit de vrouwspersoon gezongen verhaal/ epos/ ode die/dat "Oh Wyoming" heet....
En dan mijn favoriet n° 1 van dit album: "Hard Core" een nogal herkenbaar verhaal, maar dan op zijn Murphy's uiteraard: 'There was some kinda party going down in paradise, when every got hungry - does'nt that food look nice, So they ate the apple - right down the core - Adam turned to Eve and he called her a whore..."
Of de gezagsdragers van de Kerk hierzo blij mee zullen zijn, is weer een andere zaak, maar.. who cares?
Dan krijgen we "Moving Sky" en het liedje over de brave mensen en/of het al dan niet gebrek aan durf, maar evengoed over onze moderne maatschappij en hoe we gewend worden aan al onze luxe en comfort., "Well intended Pedestrians". Wat een tekst, met ook weer enkele waarheden als ferme koebeesten zoals "everybody's a hero in their own backyard".
"Small Room" - is 'just another (brilliant) story' en dan horen we daarna de lotgevallen van "Sonny" en meerbepaald de relatie van de ik-persoon in het verhaal tot deze Sonny. Slik !!!
In "Last Train To Memphis" droomt Murphy weer luidop van homeland America en met "You Can't Go Home", over naar huis willen gaan, maar niet kunnen, omdat je niet echt een thuis hébt, en met "All these Days", waarin Murphy probeert over een gebroken hart heen te raken, zijn we al aan het einde van dit prachtige album...
Op de CD krijgt assistentie, van o.m. zijn trouwe vriend Olivier Durand (gitaar, mandoline, Ernie Brooks (basgitaar) en schot Mark Kerr (broer van Jim Kerr, en nog bekend ook uit de bands Gun en Sly Silver Sly) zat aan de drums...
Een fraaie collectie songs, gebracht door goede muzikanten, en natuurlijk in eerste plaats met een immer doorgaande Murphy die zijn "drive" nooit lijkt te verliezen, en gelukkig maar.
Een aanrader !
Elliott Murphy - Elliott Murphy (2010)
0
geplaatst: 14 december 2010, 11:34 uur
Elliott Murphy stelt zelden teleur. De mans is bijna altijd 'on the road' en telkens geeft hij een geweldige show, alsof zijn leven ervan afhangt, telkens blaakt de man van energie.En steevast zijn dat lange shows, met recent werk, heel oud werk, hier en daar een verrassing... en het woord routine staat niet in Murphy's woordenboek... En tussen al dat touren door vindt ie toch nog altijd de tijd om regelmatig met een sterk album uit te pakken, niet altijd even vernieuwend misschien, maar wel altijd oerdegelijk...
En Murphy doet het weer! Met een album dat naar de naam.... 'Elliott Murphy' luistert. Misschien wou ie daarmee wel: 'what you see is what you get'. Wie met het werk van Murphy vertrouwd is, of de man al live kon genieten, kan deze plaat blindelings kopen, zeker als je hem recent aan 't werk zag, want zowat het hele album zit in de setlist, dus ken je de sterke songs al....
Opnieuw een verzameling eerlijke rock 'n rollliedjes en sterke teksten... en dat de nummers het live ook goed doen, is al bewezen, zoals je hierboven al kon lezen...
Favorieten, aanraders: de sterke opener 'Poise 'N Grace', 'Counterclockwise', met geweldig gitaarwerk van Olivier Durand!, ''Rock 'n Roll 'n Rock 'n Roll', dat klinkt zoals het heet, of wat dacht je? , 'Take that Devil Out of Me' en de mooie boodschap die 'You Don't Need To Be More Then YourSelf' in zich draagt....
Murphy is nog lang niet aan het einde van zijn latijn, zoveel is duidelijk, en hij stapt onbevreesd het nieuwe decennium in, met alweer een sterk album op zijn naam!!
Alzeker een van dé platen van 2010, wat mij betreft!
En Murphy doet het weer! Met een album dat naar de naam.... 'Elliott Murphy' luistert. Misschien wou ie daarmee wel: 'what you see is what you get'. Wie met het werk van Murphy vertrouwd is, of de man al live kon genieten, kan deze plaat blindelings kopen, zeker als je hem recent aan 't werk zag, want zowat het hele album zit in de setlist, dus ken je de sterke songs al....
Opnieuw een verzameling eerlijke rock 'n rollliedjes en sterke teksten... en dat de nummers het live ook goed doen, is al bewezen, zoals je hierboven al kon lezen...
Favorieten, aanraders: de sterke opener 'Poise 'N Grace', 'Counterclockwise', met geweldig gitaarwerk van Olivier Durand!, ''Rock 'n Roll 'n Rock 'n Roll', dat klinkt zoals het heet, of wat dacht je? , 'Take that Devil Out of Me' en de mooie boodschap die 'You Don't Need To Be More Then YourSelf' in zich draagt....
Murphy is nog lang niet aan het einde van zijn latijn, zoveel is duidelijk, en hij stapt onbevreesd het nieuwe decennium in, met alweer een sterk album op zijn naam!!
Alzeker een van dé platen van 2010, wat mij betreft!
Elliott Murphy - Notes from the Underground (2008)
0
geplaatst: 11 oktober 2008, 17:34 uur
Elliott Murphy. Nog altijd een meester-songschrijver en fantastisch artiest. Weerom een prachtige plaat van eener mijner muzikale helden, en helaas weerom een die door velen over het hoofd gezien zal worden...
Murphy draait al zo lang mee, heeft al zoveel prachtalbums op de wereld losgelaten, maar blijft een typisch voorbeeld van "de paarden die de haver verdienen krijgen ze niet" !
Op dit album brengt Murphy, bijgestaan door de Normandy Allstars, waaronder zijn Parijse partner in crime OLIVIER DURAND, een elftal om u tegen te zeggen. Jawel, meneer, mevrouw: 11 parels van onzen Elliott. Hoera hoera!
De plaat begint al meteen met een hoogtepunt "And General Robert E. Lee", dat tot mijn vreugde ook de live-set haalde... Maar de tweede song is minstens even sterk: "Lost and Lonely" !
En het blijft dus kwaliteit regenen met liedjes zoals "On My Mind", "The Valley Below" en "Ophelia"... het grappige "What's That", het donkere "Scandinavian Skies", het fijne "Razzmatazz" en topper "Frankestein's Daughter"....
Hoezo, "komt niet buiten de grijze middelmaat uit"?? "gemakzuchtig schijfje"??? Murphy gemakzuchtig? Nooit. 't is misschien een der hardst werkende muzikanten around....
enfin, volgens mij dus...
Murphy, die dikke maatjes is met Bruce Springsteen, verdient minstens evenveel respect, zoniet meer.. voor mij hoort hij toch in het rijtje der grote singer-songwriters, en staat ie op eenzelfde hoge niveau als Springsteen, Neil Young....
Deze Murphy-schijf; Kopen!
Of béter nog: kopen én hem live gaan zien !!!
Murphy draait al zo lang mee, heeft al zoveel prachtalbums op de wereld losgelaten, maar blijft een typisch voorbeeld van "de paarden die de haver verdienen krijgen ze niet" !
Op dit album brengt Murphy, bijgestaan door de Normandy Allstars, waaronder zijn Parijse partner in crime OLIVIER DURAND, een elftal om u tegen te zeggen. Jawel, meneer, mevrouw: 11 parels van onzen Elliott. Hoera hoera!
De plaat begint al meteen met een hoogtepunt "And General Robert E. Lee", dat tot mijn vreugde ook de live-set haalde... Maar de tweede song is minstens even sterk: "Lost and Lonely" !
En het blijft dus kwaliteit regenen met liedjes zoals "On My Mind", "The Valley Below" en "Ophelia"... het grappige "What's That", het donkere "Scandinavian Skies", het fijne "Razzmatazz" en topper "Frankestein's Daughter"....
Hoezo, "komt niet buiten de grijze middelmaat uit"?? "gemakzuchtig schijfje"??? Murphy gemakzuchtig? Nooit. 't is misschien een der hardst werkende muzikanten around....
enfin, volgens mij dus...
Murphy, die dikke maatjes is met Bruce Springsteen, verdient minstens evenveel respect, zoniet meer.. voor mij hoort hij toch in het rijtje der grote singer-songwriters, en staat ie op eenzelfde hoge niveau als Springsteen, Neil Young....
Deze Murphy-schijf; Kopen!
Of béter nog: kopen én hem live gaan zien !!!
Elliott Murphy - Strings of the Storm (2003)
0
geplaatst: 5 februari 2008, 11:48 uur
Murphy stelt zelden teleur. Live eigenlijk nooit en zijn songs zijn telkens van bijzonder hoge kwaliteit.
In 2003 pakte ie uit met een heus dubbel-album, "Strings of the Storm", en misschien toch van het goede een ietsje té veel... Niet dat er echt mindere songs op staan, maar ik geef toe, hoe goed ik Murphy ook vind, en hoe veel ik wel al gewenst heb op live-optredens dat ie eeuwig zou blijven voortdoen, ik beluister de twee discs vaak apart, of bepaalde nummers van de twee discs...
Maar, zoals reeds gezegd, dit album bevat dus weerom veel moois. Vermelden we vast en zeker "Green River", "Temple Bar", "The Poet and the Priest", "The Red Lights".
Maar niet te vergeten ook de "hidden bonustrack" een beetje nà "The Red Lights": "Ground Zero"; en waarover dat nummer gaat hoeft geen uitleg, dacht ik zo.... Waar zijn goede vriend Bruce Springsteen/url] er een [url=http://www.musicmeter.nl/album/2815]heel album aan wijde doet Elliott het met één (ijzersterk) nummer dat je de krop in de keel bezorgt.
In 2003 pakte ie uit met een heus dubbel-album, "Strings of the Storm", en misschien toch van het goede een ietsje té veel... Niet dat er echt mindere songs op staan, maar ik geef toe, hoe goed ik Murphy ook vind, en hoe veel ik wel al gewenst heb op live-optredens dat ie eeuwig zou blijven voortdoen, ik beluister de twee discs vaak apart, of bepaalde nummers van de twee discs...
Maar, zoals reeds gezegd, dit album bevat dus weerom veel moois. Vermelden we vast en zeker "Green River", "Temple Bar", "The Poet and the Priest", "The Red Lights".
Maar niet te vergeten ook de "hidden bonustrack" een beetje nà "The Red Lights": "Ground Zero"; en waarover dat nummer gaat hoeft geen uitleg, dacht ik zo.... Waar zijn goede vriend Bruce Springsteen/url] er een [url=http://www.musicmeter.nl/album/2815]heel album aan wijde doet Elliott het met één (ijzersterk) nummer dat je de krop in de keel bezorgt.
Epica - Requiem for the Indifferent (2012)
0
geplaatst: 27 december 2012, 12:34 uur
De reden dat ik dit album 'maar' een score van 3,5 geef is dat het iets minder fenomenaal klinkt dan 'Design Your Universum'', maar dat was dan ook een topplaat, maar ook iets minder dan 'The Divine Conspiracy' ... Maar begrijp me niet verkeerd: dit is weerom een zeer goed Epica-album. Simone zingt weerom prachtig en aan bombast geen gebrek... al moet ik bekennen dat het me allemaal minder pakt dan 'Design Your Universe'.... Al kan het ook aan mij liggen? Of aan de gewenning.... het is natuurlijk nogal vaak voortborduren op hetzelfde (goede) patroon... Mocht ik dit album beluisteren zonder de vorige twee platen gehoord te hebben, was mijn score wellicht hoger...
Maar alleszins: Epica blijft er in slagen om met degelijke albums uit te pakken. De eerste slechte Epica-cd moet nog komen: nee: dat moét niet natuurlijk. Ik bedoel maar: de kwaliteit blijft. Maar het avontuur taant een beetje vind ik.... Op deze plaat heb ik toch regelmatig een "meer van hetzelfde-gevoel". Nu is dat 'zelfde' gelukkig van hoog niveau...
De grunts konden me niet bekoren van in den beginne: hier zijn ze minder prominent en daar ben ik blij om - sorry, Mark!
Favorieten: 'Storm the Sorrow' (ondanks de grunts dus), 'Delirium', en zeker 'Monopoly on Truth'...
Maar alleszins: Epica blijft er in slagen om met degelijke albums uit te pakken. De eerste slechte Epica-cd moet nog komen: nee: dat moét niet natuurlijk. Ik bedoel maar: de kwaliteit blijft. Maar het avontuur taant een beetje vind ik.... Op deze plaat heb ik toch regelmatig een "meer van hetzelfde-gevoel". Nu is dat 'zelfde' gelukkig van hoog niveau...
De grunts konden me niet bekoren van in den beginne: hier zijn ze minder prominent en daar ben ik blij om - sorry, Mark!
Favorieten: 'Storm the Sorrow' (ondanks de grunts dus), 'Delirium', en zeker 'Monopoly on Truth'...
Esinam - Esinam (2018)
0
geplaatst: 18 september 2021, 23:39 uur
"Het logische hedendaags vervolg op Miles Davis’ Bitches Brew (1970) of ook het futuristische nichtje van Head Hunters (1973) van Herbie Hancock? Waarom verwijzen naar deze iconische albums uit het verleden, de getalenteerde muzikante Esinam Dogbatse maakt immers overduidelijk muziek van de toekomst, al lijkt de klankkleur van de debuut-ep Esinam, allicht ongewild, aan te knopen bij genoemde jazz-fusion meesterwerken. Maar Esinam gaat verder en creëert vanuit die inspiratie uit jazz, funk, soul en wereldmuziek een uniek eclectisch dwars en futuristisch geluid."
Mijn volledige review lees je op Luminous Dash:
ESINAM – Esinam (SDBAN/N.E.W.S.). - Luminous Dash BE - luminousdash.be
Mijn volledige review lees je op Luminous Dash:
ESINAM – Esinam (SDBAN/N.E.W.S.). - Luminous Dash BE - luminousdash.be
Evergrey - Escape of the Phoenix (2021)
0
geplaatst: 26 februari 2021, 19:57 uur
"Na het succesvolle drieluik gevormd door de albums Hymns For The Broken (2014), The Storm Within (2016) en The Atlantic (2019) is de Zweedse progressieve dark melodic metal-sensatie Evergrey klaar voor nieuwe avonturen. Die worden ingeluid met Escape Of The Phoenix, een opnieuw donkere melancholische trip zoals alleen Evergrey die kan doen klinken, maar nu met ‘losse songs’."
(...)
"Voor Englund is songschrijven, na 25 jaar in het vak, nog steeds een soort van therapie en bevrijding; hij kan zijn demonen uitdrijven, zaken van zich afschrijven. En dan zitten wij ermee opgescheept natuurlijk. Maar wat zou het: zolang het een sterk album oplevert, zoals deze Escape Of The Phoenix? We zijn misschien niet even enthousiast over alle nummers, maar de plaat, in een productie van Jacob Hansen, klinkt als een klok. Englund zingt beter dan ooit en wat ons betreft is Evergrey nog steeds de onbetwiste koning van de dark melodic metal!"
• Lees mijn volledige verslag op luminousdash.be:
EVERGREY - Escape Of The Phoenix (AFM) - Luminous Dash BE - luminousdash.be
(...)
"Voor Englund is songschrijven, na 25 jaar in het vak, nog steeds een soort van therapie en bevrijding; hij kan zijn demonen uitdrijven, zaken van zich afschrijven. En dan zitten wij ermee opgescheept natuurlijk. Maar wat zou het: zolang het een sterk album oplevert, zoals deze Escape Of The Phoenix? We zijn misschien niet even enthousiast over alle nummers, maar de plaat, in een productie van Jacob Hansen, klinkt als een klok. Englund zingt beter dan ooit en wat ons betreft is Evergrey nog steeds de onbetwiste koning van de dark melodic metal!"
• Lees mijn volledige verslag op luminousdash.be:
EVERGREY - Escape Of The Phoenix (AFM) - Luminous Dash BE - luminousdash.be
Excessives - Disco Colorado (1991)
0
geplaatst: 25 februari 2006, 21:42 uur
Ben apetrots dat ik dit heerlijke schijfje heb kunnen toevoegen op MusicMeter... heb het moeten inscannen van mijn originele CD want zo makkelijk vindt je dit niet op het Net.
The Excessives waren een zeer beloftevolle Mechelse (VL) garagerockband die het helemaal zouden gaan maken, zo leek het.. na een eerste album "Wild Waves" (enkel op vinyl) verscheen in '91 dit tweede album "Disco Colorado", ... dit heb ik, samen met Nirvana's "Nevermind", ja we spreken 1991.. grijsgedraaid.. heerlijke gitaarrock zonder complexen van muzikanten niet gespeend van het nodige talent!
De vrolijke meezinger "I won't Listen", het heerlijke en absolute superfunky Chili Peppers achtige "How Many Times Have We Been Sampled"... het zenuwachtige "Discorai".. het heerlijke geschifte "Mosquito".. de puberale gein van "Surf on my P***s" ....
The Excessives waren toen Live een ware sensatie en werden door menigeen in één adem genoemd met The Paranoiacs, The Spanks en andere Vlaamse Ramones... Het was live inderdaad echt een belevenis.. dat ene legendarische optreden op de Dijlefeesten, hier in Mechelen zal ik wel nooit vergeten... "mannen komde gelle mijn podium eens tegenhouden" sprak de zanger die zowat op alles en nog wat kroop, weer afsprong, stukken decor meesleepte/sloopte...
Na "Disco Colorado" volgde nog de EP "Snaps, Crackles & Pops" maar dan zou het al gedaan zijn met The Excessives... al kreeg het verhaal een nog veel succesvoller vervolg in de vorm van de DILDO WARHEADS die wel bij menigeen wat meer belletjes zullen doen rinkelen wegens redelijk "beroemd/berucht", toen....
ALS je dit schijfje van Excessives nog überhaupt vindt, gewoon KOPEN écht waar het is de moeite!!! Doén!
The Excessives waren een zeer beloftevolle Mechelse (VL) garagerockband die het helemaal zouden gaan maken, zo leek het.. na een eerste album "Wild Waves" (enkel op vinyl) verscheen in '91 dit tweede album "Disco Colorado", ... dit heb ik, samen met Nirvana's "Nevermind", ja we spreken 1991.. grijsgedraaid.. heerlijke gitaarrock zonder complexen van muzikanten niet gespeend van het nodige talent!
De vrolijke meezinger "I won't Listen", het heerlijke en absolute superfunky Chili Peppers achtige "How Many Times Have We Been Sampled"... het zenuwachtige "Discorai".. het heerlijke geschifte "Mosquito".. de puberale gein van "Surf on my P***s" ....
The Excessives waren toen Live een ware sensatie en werden door menigeen in één adem genoemd met The Paranoiacs, The Spanks en andere Vlaamse Ramones... Het was live inderdaad echt een belevenis.. dat ene legendarische optreden op de Dijlefeesten, hier in Mechelen zal ik wel nooit vergeten... "mannen komde gelle mijn podium eens tegenhouden" sprak de zanger die zowat op alles en nog wat kroop, weer afsprong, stukken decor meesleepte/sloopte...
Na "Disco Colorado" volgde nog de EP "Snaps, Crackles & Pops" maar dan zou het al gedaan zijn met The Excessives... al kreeg het verhaal een nog veel succesvoller vervolg in de vorm van de DILDO WARHEADS die wel bij menigeen wat meer belletjes zullen doen rinkelen wegens redelijk "beroemd/berucht", toen....
ALS je dit schijfje van Excessives nog überhaupt vindt, gewoon KOPEN écht waar het is de moeite!!! Doén!