Mijn mening over dit fijne plaatje, schreef ik ook al neer op Luminous Dash:
Die luidt ongeveer als volgt:

'Het was hard uitkijken naar Pulsar, het alweer derde album van L’ Impératrice, zeg maar sans gène de ontbrekende schakel tussen Daft Punk, Kraftwerk, Jean-Michelle Jarre, Air en Chic. Onze favoriete signature track van dit Parijse zestal zal wel voor eeuwig en een dag Peur des Filles blijven, uit het in 2021 verschenen sterke album Tako Tsubo. Maar ook bij het gloednieuwe Pulsar kunnen we ons synthpop-hartje ophalen.

Op Pulsar wordt de lijn van het vorige album verdergezet. Geen compleet andere plaat dus, maar dat hoefde dan ook niet per se. En soms is meer van hetzelfde niet noodzakelijk slecht, toch? Ook op Pulsar is het genieten van het dromerige en sensuele stemgeluid van Flore Benguigui, begeleid door zachte sfeervolle synthipop met jazzy vibes, al dan niet licht dansbaar met funky riffs en soft-disco.


Verwacht je dus niet aan een volledig andere plaat, noch een grote koerswijziging, behalve misschien de ietwat overbodige hiphop-pastiche Sweet & Sublime, een duet met Erick The Architect. Er wordt met nog andere gastvocalisten gewerkt, dat is dus wel nieuw. En de band nam alles zelf in handen deze keer, ook de heldere productie.

De spacey instrumental Cosmogenie opent de plaat, om dan naadloos over te gaan in het verrukkelijke Daft Punkesque van retro disco bezwangerde Amour Ex Machine waarin je voor het eerst van dat mooie stemgeluid van Flore Benguigui kan genieten. Tot aan het slot met de bevreemdende titeltrack, met vervormde stemmetjes en keys, word je op flink wat lekkers getrakteerd, in een tijdspanne van een goede veertig minuten.

Zoals bijvoorbeeld het bijzonder funky Me Da Igual, met heerlijke gitaarlicks en het stemmetje van Benguigui dat hier best wel geil klinkt, pardon our french. Lekker! Of ook de verfrissende bubblegum synthpop die Love From the Other Side is, catchy as hell.

Nog meer catchyness en voer voor dansbeentjes is Danzi Marilu, featuring Faboana Martone. Meezinger ook, dit stiekeme huwelijk tussen Boney M, Chic en Daft Punk.

Erg leuk is ook Girl!, voorzichtig dansbaar met funky loops en hooks, zware keys en met strijkers zowaar. Weerom prachtig gezongen door Flore.

Déja Vu lijkt te twijfelen tussen zwoel en laidback, flirt een beetje met lounge. Niet meteen een compositie die het langst zal blijven hangen, maar wel gewoon goed. En luisteren naar de hemelse vocalen van Benguigui is natuurlijk nooit echt een straf.

En dan moeten we het nog even hebben over Any Way, waarin folkzangeres Maggie Rogers de lead neemt, begeleid door jazzy en spacey keys. Best wel aardig, zeker voor de fans van Rogers, maar met een teveel aan strijkers en een wat lijzige zweem, hoefde dit precies niet voor ons. Niet echt een toegevoegde waarde dus.

De gasten op Pulsar zijn bonus, de overige zeven nummers staan sowieso al als funky of/en moody zwoele synthipop-huisjes, of hoe L’Impératrice haar relevantie voor de scene bevestigt. Drie goede platen op rij, faut le faire.'


* Bespreking op Luminous Dash *

Wie had in de hoogdagen van The Ex ooit de link gelegd met een symfonisch orkest? Juist, niemand! Punk en klassiek, valt dat dan te rijmen? Neen, The Ex maakt geen drastische koerswijziging door. Toch is er zowaar een link tussen de band en klassieke muziek. Of toch ei zo na. Op When the Vowels Fall hoor je het zo herkenbare, karakteristieke korrelige stemgeluid van de voormalige The Ex-vocalist en frontman G.W. Sok, samen met componist en multi-instrumentalist Anthony Laguerre die zich vakkundig kwijt van fraaie gitaarpartijen, bas, orgel en drums, aangevuld met meer gitaren van Eric Thomas, drums van Jean-Michel Pirès en vooral met Gradus Ad Musicam uit Nancy (F) een heus symfonisch orkest. Die som der delen is het project L & S.

Laguerre en Sok, L&S dus, werkten al eerder samen in een poging om poëzie, indierock en klassiek met elkaar te verzoenen, met als eerste wapenfeit Filiamotsa in 2015. En nu is er dus When the Vowels Fall.


Nee, het is absoluut geen punk, al wordt er soms een beetje gerockt, bijvoorbeeld in Can’t Breathe en in Utter Matter. Aan dynamiek en ritmiek, niet noodzakelijk steeds op hetzelfde moment, absoluut geen gebrek, aan sfeerschepping ook niet. Sok fluistert, praat en zingt, soms toonvast dan weer net niét, of declameert als een bezetene, gedragen door de knappe composities van Laguerre, subtiel begeleid door de ‘rockmuzikanten’ en het symfonisch orkest Gradus Ad Musicam, gedirigeerd door Francois Legée, dat voor bombast en intensiteit maar toch ook veel subtiliteit zorgt.

In Down Goes to Blue horen we een haast bange en wanhopige Sok, Krant & Schaar is een hilarisch intermezzo, het jazzy A Case of Fire bulkt van de dramatiek, mede dankzij de prachtige melancholische viool van Bastien Pelenc. In Medicine wordt de spanning knap opgebouwd door strijkers en gitaren, met nog meer toeters en bellen. Ook quasi letterlijk eigenlijk.

Oh, ook het ronduit desperate For You, My Love is niet te versmaden trouwens. Of wat te denken van het potige Utter Matter stevig op gang gedrumd door Pirès, en met pakkend klagerige en beangstigende vocals van Sok. Gierende gitaren en machtige strijkers. Sterk!

Toegegeven, de singles overtuigden me niet meteen, misschien was ik toen niet mee in het verhaal. Want: al bij een eerste luisterbeurt van When the Vowels Fall zat ik mee in het bad. En die songs die ik al eerder hoorde, om bijvoorbeeld Utter Matter niet te noemen, klinken dan plots stukken beter ook.

Wat mij betreft zijn Laguerre en Sok geslaagd in hun missie om klassiek, indierock en poëzie met elkaar te verbinden, het muzikale ménage à trois krijgt zeker onze zege. Daarom is deze mooie muzikale en poëtische trip dus alleen maar warm aan te bevelen. Ideaal als soundtrack bij de komende koude winterdagen!

Ook te lezen op Luminous Dash:
httpshttps://luminousdash.be/reviews/ls-when-the-vowels-fall-serotine-records-tractor-notown/

'Het Sloveense Laibach was, is en blijft een moeilijk te vatten fenomeen. Het avant-gardistische collectief wil dat vooral zelf ook zo houden en doet lustig zijn zin en is de laatste tijd productiever dan ooit. Ook in 2023.

Eerder dit jaar verscheen het album Sketches of the Red Districts waarbij de band op meesterlijke wijze weer aanknoopt bij de logge en loodzware industrial sound van de avant-gardistische beginjaren en die verder verfijnt. Een donkere parel waarbij de thematiek er niet naar is om vrolijk van te worden.

Iets lichtvoetiger is de ep Love is Still Alive, een verhaal in acht bedrijven, een reis door ons zonnestelsel, langs acht planeten, met acht herwerkingen van de song die eerder prijkte op de soundtrack die Laibach creëerde voor de film The Iron Sky: The Comming Race.

Laibach goes country? Laibach goes country! Enfin, toch in Love Is Still Alive I: Moon, Euphoria. Milan Fras zingt met zijn of zo karakteristieke diepe grafstem, terwijl je op de achtergrond, rustig galopperend, een vrolijk basloopje hoort, en een rustige countrygitaar die het geheel begeleidt.

Maar neen, Laibach maakte géén countryplaat. Het countrygitaartje wordt gaandeweg ingeruild voor een orgeltje, er klinkt al eens een elektrische gitaar en gaandeweg doen ook de synths, stemvervormingen en allerlei spacey geluidjes hun intrede.

Tegen dat we aanbeland zijn bij Love is Still Alive IV: Netpune Octocin is het alsof je een van onder het stof gehaalde Suicide-track hoort. Je verwacht haast elk moment de stem van Alan Vega te horen. In Love Is Still Alive V: Uranus, Prolactin lijkt het dan weer of Laibach een ode brengt aan ons eigen Telex. En hier en daar lijkt er ook goed naar Kraftwerk geluisterd te zijn.

Eigenlijk vormen de acht tracks op de ep dus één grote compositie. We stappen mee met Laibach in het ruimteschip en vliegen achtereenvolgens langs de Maan, Venus, Mercurius, Neptunus, Uranus, Saturnus, Jupiter en eindigen bij Mars. Bij aanvang (Love Is Still Alive I: Moon, Euphoria) klinkt het “We’re cruising through the galaxy with stardust in our hair, we lost the earth forever but the moon is still alive”, maar eens bij Mars aangekomen (Love is Still Alive VIII: Mars, Dysphoria) klinkt het “we lost the earth forever and the moon is no more there”.

Absoluut géén zware kost, en eigenlijk bijzonder origineel. Als de country in Love Is Still Alive I: Moon, Euphoria je écht op de heupen werkt, skip dan desnoods meteen naar Love Is Still Alive II: Venus, Libidine. Vanaf dan wordt de aparte ruimtereis alleen maar beter.

Ongetwijfeld heeft Laibach zich ongelooflijk hard geamuseerd tijdens het maken van deze ep. Aan zelfspot is ook absoluut geen gebrek. Of wat vind je van de heerlijk hilarische zinsnede: “My English is no heaven, my German’s even worse, but I can drive this spaceship across the universe. And if there’s live on mars, I don’t have a clue. The only think(!) I know for sure is that I’m in love with you”. Tenenkrommend? Ach nee, het is Laibach en wij houden het op hilarisch.

Benieuwd hoe diehard Laibachfans dit tussendoortje gaan ontvangen, voor de Laibach-leek kan het misschien verrassend zijn wanneer die pakweg meteen erna zich aan Nova Akropola waagt. Wie absoluut niet vertrouwd is met het werk van Laibach, raden we dan toch eerst Volk of The Sound of Music aan. Dan kan je misschien starten met The Iron Sky, Spectre, NATO, WAT of Opus Dei, om je daarna onder te dompelen in het loggere werk als Laibach, Nova Akropola of het gloednieuwe Sketches of the Red Districts.

Terwijl we nog wat kauwen op Sketches of the Red Districts, dat we overigens meesterlijk goed vinden, kunnen we dit tussendoortje bijzonder goed smaken. Al gaat het nu niet dé release zijn die we het vaakst afgespeeld gaan hebben, is dit stiekem toch wel een lekker plaatje hoor.'


Mijn vverslag over deze hilarische release lees je ook op Luminous Dash:
> LAIBACH – Love Is Still Alive (Mute) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Wat een prachtprestatie van deze jongeling van 77.

Ooh!

Leonard Cohen: de levende legende heeft niets meer te bewijzen, met al tal van klassiekers en meesterwerkjes op zijn naam. Maar Cohen brengt, niet, zoals vele mindere Goden, een zoveelste 'best of', al dan niet in een of ander nieuw jasje gestoken of extra bonustrack, uit, maar komt op de proppen met een ijzersterk nieuw album, 'Old Ideas' genoemd. Maar oud of belegen klinkt het allerminst. Het werd niet minder dan een zoveelste klassieker in Cohen's oeuvre. Hallelujah - ok, dat is van een andere plaat, maar hier geldt het als vreugdekreet

Weerom prachtige teksten en verhalen. En eigenlijk is dat allemaal pure poëzie en grote kunst. Het is nog altijd genieten van Cohen's warme en donkere basstem....

De meester pakt uit met een prachtige collectie songs, stuk voor stuk kleine kunstwerkjes en allen hoogzwanger van een overdosis sfeer en in degelijke verteltrant, gebracht met brio.

Er wordt heel knap gemusiceerd en Leonard Cohen's vocalen gaan vaak mooi in debat met die van The Web Sisters!!! Zo mooi!!

Het album opent sterk met 'Going Home' en eindigt met een ander hoogtepunt, het verhaal dat 'Different Sides' heet. En daartussen zitten gewoon nog meer toppers zoals - mijn absolute favoriet op het album - 'Amen', 'Darkness' , 'Banjo' en 'Lullaby'....

En stuk voor stuk mooie nummers, hoogtepunten: eigenlijk alle 10 de songs!

Moge deze held nog een lang leven beschoren zijn met nog méér prachtige albums. Al besef dat ik alles eindig is, en niemand het eeuwige leven heeft, zelfs Leonard Cohen niet.

En ook Pastorale is een compositie van Lenaert Nijgh/ Boudewijn de Groot...
Een erg mooi album is dit.... En Liesbeth List had een prachtige stem natuurlijk.

#RustZacht, Liesbeth! (°12/12.1941-+25.04.2020)

Wablief? Shock-Herror ! Ik schreef nog niets over dit top-album klaarblijkelijk? Wat een onrecht! En dat dan nog voor een van de pronkstukken uit mijn toch al niet meer zo bescheiden muziekcollectie, tevens een van Reed's beste albums !

Toen het album in 1989 uitkwam, moest ik, na het horen van een aantal tracks in het programma "Domino" (deel 1, met Arnold Rypens, klassiek rock - in deel 2 deed Lux Janssen zijn ding met alternatieve stuff...), was het snel beslist: dit album zou en moèst ik hebben.. En dat was dus nog voor de single "Dirty Blvd." het zo goed begon te doen...
Met mijn zakgeld naar de platenwinkel.. trots met mijn exemplaar naar huis, de plaat uit de hoes, op de draaitafel, terwijl al eens gretige het dikke lyric-sheet erbijnemen, 'amai, in verschillende talen vertaald! (mja, niet in het Nederlands)'... en LP opzetten..;

"Romeo and Juliette"... Yearh! Meteen een topsong om mee te openen.. het kon niet meer fout gaan...

"Halloween Parade".. "Dirty Blvd.", de geniale single, met al even geniale lyrics... volgen... En dan "Endless Cycle"... weerom enorm sterk, en net zoals bij veel verhalen die verteld worden over/ op "New York": 'slik!'...

"There Is No Time", "Busload Of Faith" en "Strawman" zijn de stevigere, maar zekere niet vrijblijvende, rockers van het album.... Met een "There is No Time" dat muzikaal af en toe aan de hoogdagen van The Velvet Underground doet denken, en een gewoon goede rocksong 'pur sang'... " "Busload of Faith" is nog zo'n fantastische rocksong.... en dan hebben we dus "Strawman" met in your face lyrics...
Drie hoogtepunten met niet alleen prima lyrics, maar ook heerlijk gitaarspel van zowel Reed als Mike Rathke !!! Wow..

Maar vergeten we zeer zeker niet de ongeloofelijke goede songs die "Sick of You" (the president's dead, nobody can find his head, it's been missing now for weeks), het erg pakkende "Xmas in February" en.... natuurlijk de duidelijke hatesong/aanklacht over/geadresseerd aan Kurt Waldheim, dan president van Oostenrijk (van 1986-1992) en in opspraak omwille van diens verzwegen Nazi-verleden, maar even goed een boodschap aan het adres van VS-presidentskandidaat Jesse Jackson...

"Hold On" is best ook wel weer niet vrijblijvend, en een goede song... overall..

Maar, ook een heel mooie wijze om het album af te sluiten, zeg maar gerust in Mineur, de ode aan Andy Warhol, "Dime Store Mystery" (als ondertitel 'To Andy-Honey'). En voorbode voor het project dat later zou volgen, samen met John Cale "Songs For Drella"...

Het jazzy "Beginning of a great adventure" is gewoon "leuk", maar niet onvergetelijk wat mij betreft...

Op "New York", vertelt Lou Reed, 58 minuten lang verhalen uit New York en de wereld, en zijn visie daarop. Het resultaat mag er zeker zijn en ik kan deze plaat dan ook zonder blikken of blozen een 5 geven. Wat zeg ik: plaat? De LP - en dat is niet gelogen, was letterlijk zodanig versleten dat ik een paar jaar geleden wel moest overgaan tot de aanschaf van de CD-versie. En ook wel omdat het makkelijker was natuurlijk om dit prachtalbum op CD te hebben... !!

Het was een tijdje geleden dat ik de CD nog had opgezet, en nu ik terug van dit meesterwerkje aan het genieten ben, weet ik ook dat mijn mening sinds het album uitkwam (en ik het toen grijsdraaide) niet veranderd is: een fantastische plaat met een Lou Reed in topform...

Het zal u dan ook niet verbazen dat dit mijn favoriete Lou Reed-album is, op de hielen gevolgd door dat verhaal van die andere stad: "Berlin" en "Transformer"...

Helaas, als ik "Songs For Drella" - die ik ook heel sterk vind - niet meereken, heeft Lou dit meesterwerkje niet meer overtroffen, "Magic & Loss" had natuurlijk wel zijn momenten, en "Set The Twilight Reeling" vond ik wel een degelijk rock-album, maar "The Raven" vond ik ronduit vervelend, en "Exstacy" het zwakkere broertje van "Set the Twilight..;"

Met This New Morning doet Luka Bloom 'gewoon' waar hij (heel) goed in is: kleine mooie liedjes zingen, of ook wel: verhalen vertellen. Ook: zijn mooie zangstem laten gepaard gaan met dat zo gekende typische gitaarspel van hem - dat Luka Bloom-tokkelen, of de 'Luka Bloom-gitaarsound'.

Héél wat rustige nummers op deze jongste worp van Bloom en dat blijken vaak ook de sterkste songs van te zijn van het album. Het geldt alleszins voor albumopener 'How Am I To Be?', 'Across The Breeze' (slik!), 'Riverdays' en zeer zeker ook 'You Survive' - kippenvelnummer en schitterend in zijn eenvoud én 'Your Little Wings' !

'A Seed Was Sown' klinkt erg melancholisch en doet ook weemoedig aan. En, ligt het aan mij of heeft het refrein een beetje met Fernando van ABBA in bed gelegen? Op gegeven momenten denk ik: ja, nu komt " There was something in the air that night, The stars were bright, Fernando, Fernando"...

'The Race' was de instant favoriet voor mij van deze collectie songs, 'Dignity & Backbone' is ook knap en spreekt mij vooral ook aan omwille van de niets aan de verbeelding overlatende tekst/ boodschap: "Being a sovereign people is not determined by finance but how we are with each other". (ja, het gaat over de EU, over het IMF)

Erg blij met 'The Ride', dat een duidelijke opvolger van 'Acoustic Motorbike' lijkt. Is dat zo, of wil ik dat zo zien? Alleszins een geweldig fijn nummer dat ook die drive van de 'Acoustic Motorbike' heeft.

Met 'This New Morning' komt Luka Bloom niet met iets wereldschokkends op de proppen. Wél met alweer een collectie erg fraaie liedjes!