De ultieme punkband uit Vlaanderen
Uit Mechelen zelfs..... mijn thuisstad.... (allez ja eigenlijk ook uit Keerbergen)

De eerste plaat van BA staat er inderdaad op de CD-versie als bonus bij... zeer de moeite...

BA LIVE - een marteling voor de concertorganisator die maar best zorgt dat ie liters, liters ... Jupiler in doet en stiiletjes mag hopen dat de band het podium letterlijk niet afbreekt...

Of zoals onlangs op Maanrock.... toen UITDRUKKELIJK was gevraagd door de orde diensten: geen pogo, geen stagedive.. toen Marc Vosté (de "zanger"): "hey, manne, we gaan hier ne goeie stage dive doen he, laat u maar eens goe gaan"

Heerlijk punkplaatje is deze "Astamblief' (Mechels voor alsjeblief)?????

Pink Floyd's "Money" vakkundig verbasterd bij "intro" met drank, slik en boer geluiden.... bij "exit", uit raad het al.... met erh.. "exit" geluiden

Hoogtepunten: "Iron Madchen Heidi" !!!!! Met een fraai would be kouter-waals-mechels-duits .. Jean-Marie Pfaff is er niets bij!

En dan.. "BOMPA PUNK" !!!! hahahaa

"Den Afwas"!!!!! "Abzorba, den Organisator"! )


Ge moet dees mannen inderdaad LIVE aan het werk zien om ten volle te genieten

En, om Mark Vosté te citeren: "laat u dan maar eens goe gaan" !!

Geniaal debuut van deze Mechelse/ Keerbergse punkers! Geweldig, geniaal, boertig, plat, grappig, onozel, .... enfin, pretpunk zoals pret punk bedoeld is... allemaal in 't beschaafd Mechels

Op de hoes zie je de Mechelse Vismarkt met een politie-combi 'polis mechelen' , en op de achtergrond de Sint-Romboutstoren die ze blijkbaar aan 't opblazen zijn...

De punk van Belgian Asociality is meestal vrijblijvend en in de eerste plaats bedoeld om vooral veel fun te hebben, eens goed te lachen... maar er staan toch ook, conform de punk attitude, enkele maatschappijkritische nummers op zoals "Tommorow's World" en vooral "Skinheads" (skinheads have more hair then brains...).... Maar er staat ook een bloedserieus nummer op "Voor de Noele". De Noele was een goeie kameraad van de heren van BA. Ook bekend in het Mechelse. "De Noele" werd in Mechelen destijds laf neergestoken en overleefde dat niet. Daarover gaat deze song. Daarop bewijst Mark Vosté dat hij behalve wat roepen, boeren laten enzomeer ook wel degelijk kan zingen!

Maar het meerendeel van de plaat heeft dus wel degelijk een hoog party-gehalte. Luister maar eens naar "Gijda", "Sigaret", het hilarische "Harde Tijden/ Koppijn Morgen", het knotsgekke "MIEP MIEP" .... "wij zijn sameen 12 maanden oud en wij worden wel eens vervolgd.... miep miep!!...;"

En het is nog niet gedaan... de heerlijke Beastie Boys pastiche: "Feasty Boys" (No Sleep Til Brooklyn), "Boerderie" (sla hem pa... aaaaaah......).... de leuke verbastering van "Non, non Rien va Changer" van The Poppies.....

Oo ja.. "Western"!!! .... 'take your girl by the arm and smash her on the floor"....

En het niet mis te verstane "trap het af"...

Een knap punkrock debuut van deze heren uit Mechelen/ Keerbergen....... maar.... om ze echt goed te smaken.. gaat dat zien.. LIVE!

Folk? Benny Neyman?... Hm.. een belediging voor het genre als je het mij vraagt! ;-(

Kocht deze LP ooit als cadeau voor iemand, en heb helaas ook zélf er eens naar geluisterd: wat een kwelling ;-(

Brrr.....

Alea Iacta Est. Het langverwachte derde album van Beyond The Labyrinth is een feit. En laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: Chapter III: Stories lost de hooggespannen verwachtingen moeiteloos in. Chapter III is een album vol kwaliteit en muzikale verrassingen. Erg sterke en catchy melodieën, pure power en uitstekende teksten. Potige rockers gaan hand in hand met midtempo nummers en doorleefde ballads. De verhalen die Beyond The Labyrinth vertelt op dit album zijn alle twaalf van een bijzonder hoog niveau.

Het album opent wel erg verrassend, niet met een bombastisch epic zoals je misschien zou verwachten, maar met het haast poppy en misdadige catchy ‘The Girl With X-Ray Eyes’. Eerst horen we Oosterse klanken waarop vervolgens de verschillende instrumenten invallen. En dan mag Jo De Boeck voor ’t eerst zijn mooie stemgeluid laten horen. En wat een groove heeft dit nummer zeg. Leuk die koortjes op de achtergrond. Een ietwat atypische song, en toch weer net niet. Catchy as hell en het refrein van dit nummer zit je dus meteen ook mee te zingen.

‘Where Kindred Spirits Meet’ is een aardige slepende midtempo rocker, met geweldige gitaarpartijen van Geert Fieuw, subtiele synths. Een bijna less is more-aanpak die zeker loont. En dan volgt het geweldige potente ‘Hidden Agenda’ dat in 2007 al een eerste - korte - leven kende, maar nu volledig herwerkt en 'revamped' werd. Een uitstekende typische melodisch hardrock song met een duidelijke booschap: “What’s Your Hidden Agenda”. Dat dit nummer in de liveset staat als een huis hoeft niet te verbazen.

Na het subtiele geweld van ‘Hidden Agenda’ is het tijd voor een kippenvelmoment. Jawel! Een pakkende ballad met een erg mooie en aangrijpende tekst. Voor zanger Jo De Boeck betekent het nummer heel erg veel, want autobiografisch. Niet te verwonderen dus dat Jo erg veel gevoel in dit knappe nummer legt. En hoe! Kippenvel dus. Slik.

En dan mag er weer stevig gerockt worden met ‘Fear’s The Killer’, dat in wel erg sterke schoenen staat.De stevige gitaren, de geweldige feel die de song heeft en wat een meezinger zeg. En ook hier valt te genieten van enkele knappe solo's, opvallend is – ook hier - het subtiele ingehouden toetsenwerk, haast op de achtergrond maar toch essentieel. Met 'Fear's The Killer' heeft 'Hidden Agenda' er een stevig broertje bij. Maar de familie wordt nog verder uitgbereid: read on!

Tijd voor een van de absolute hoogtepunten van het sterke album: het magistrale ‘The Darkest Page’. Het start erg bombastisch en dreigend, om dan iets te versnellen, maar dreigend en aangrijpend blijft het. De dramatische synths doen hier veel aan, Jo’s zang en geweldige lyrics die er niet om liegen ook. Mag ik toch ook nog eens die uitstekende ritmesectie vermelden; Michel Lodder en Gerry Verstreken. ‘The Darkest Page’ is één van de grote verrassingen op dit album. Een heel erg mooi nummer Wat een opbouw zeg. Opnieuw kippenvel. Zowel omwille van de thematiek als hoe die prachtig muzikaal hertaald wordt.

“Saturation Point, gonna reach Saturation Point, Enough is enough” luidt de niet mis te verstane boodschap van deze potige meezinger, niet voor niets één van de singles die het album voorafgingen. Saturation Point - we komen allen wel eens op dat punt of niet?

Dan volgt er met ‘Stories Waiting To Be Told ‘ opnieuw een mooie ballad, met een weerom erg overtuigende Jo. Iedereen heeft wel zijn verhaal te vertellen, of .. te verbergen... Sterk.

‘Raise The Horns’ start met een heavy gitaar riff en kent een aardig midtemporitme, en is een geweldige meezinger: “Raise The Horns, you will never be forgotten as long as the music keeps sounding on”. Er wordt verwezen naar ‘Heaven and Hell’, ‘Stand Up and Shout’,... Voor wie het nog niet begrepen had: dit is een subliem tribute aan Ronnie James Dio. Als hij dit hoort doet ie vast een vreugdedansje. Respect.

‘Hypersensitive’ begint met een synthriedeltje en beats die je haast doen vrezen dat Regi “laat zien die handjes” in de buurt is, maar we worden meteen gerustgesteld wanneer een ruimer atmosferisch toetsenpartij en de gitaren invallen, en zodra Jo aan de zanglijnen begint, en ook Michels strakke drumpartijen invallen, gaan we naar een tempoversnelling. Geweldige glasheldere gitaarsoli. Dit is ook weer zo’n ingenieuze en verrassende Beyond The Labyrinth-constructie. En een killer van een song. Geweldige tekst ook weer.

“You’re just another victim of the Peter Principle everything’ gone wrong - nothing’s going right just another victim of the Peter Principle that’s why you can’t sleep at night” zingt Jo De Boeck overtuigend in het refrein. Een catchy refrein dat je meteen onthoudt en de song heeft eigenlijk alles in zich om een hit te worden, maar dan moet natuurlijk wel een radiostation dit op (willen) pikken! ‘The Peter Principle’ heeft een goede drive en opbouw met inbegrip van de knappe ritmesectie. Het begint met een bescheiden toestenpartij, dan valt meteen de gitaar in met de melodie die doorheen de hele song herhaald wordt, door gitaar en ook door bas. Het drumwerk is geweldig. En Jo is ook hier in goede doen, ook in het karakteristieke rustige tussenstuk in het nummer. Geert Fieuws gitaarsoli naar het einde van de song toe zijn ook erg mooi. 'The Peter Principle' heeft alles in zich om een Beyond The Labyrinth-classic te worden, en zal zeker niet misstaan in de live sets.

Een Savatage-cover? Nee, toch niet. Maar ‘Strenght’, dat het album besluit, is een opus dat niet Jon Oliva maar wel Beyond The Labyrinth schreef. Hallelujah! Deze erg mooie power ballad, gedreven op een mooie pianopartij, met knappe koortjes en voorzien van de nodige knappe, gepaste bombast, is erg Savatage-achtig, maar dan op zijn Beyond The Labyrinths met weerom sublieme zanglijnen van Jo. Een nummer met vele lagen en een wel erg rijk instrumentarium. Een erg mooie boodschap wordt ook meegegeven: ‘poog de kracht in jezelf te vinden in moeilijke tijden’. En zo besluit de band het album met, alweer, een hoogtepunt.

Een paar maanden geleden, toen ik één van de vijf vooraf verschenen singles besprak, schreef ik: “Dat nieuwe album belooft een juweeltje te worden”. Ik zat er helemaal niet ver naast!

Met dit album eist Beyond The Labyrinth, meer dan terecht, zijn unieke plaats op in het rocklandschap, en het zou misdadig zijn als ‘Stories’ niet – eindelijk – de nodige deuren zou openen. Dit is melodic hard rock zoals je het maar zelden hoort, ingenieuse composities, ijzersterke teksten. Een geweldige ritmesectie met drummer Michel Lodder en bassist Gerry Verstreken, de o zo mooie stem van Jo De Boeck en het fraai gitaarwerk van Geert Fieuw. Het maakt de unieke Beyond The labyrinth-sound.

Het album is vanaf vandaag, 13 mei, te koop. Doe jezelf een groot plezier en koop deze fantastische plaat!

(c) c-moon/ Markec

Dankzij een wel heel persoonlijke crowd funding-actie, kenden de meeste fans de twaalf catchy songs op het nieuwe album uiteraard al van binnen en van buiten, vooraleer op 15 december 2021 de rest van de wereld kennis zou maken met het vijfde album van Beyond The Labyrinth. Classic Rock’s best bewaarde geheim, viert met xxV hun 25ste verjaardag – en hoé!

Om met de deur in huis te vallen: op xxV puurt de band hun typische sound verder uit. De machtige melodielijnen bleven maar klinken, sterker dan ooit. Nu in compactere songs gegoten en met een dynamiek om u tegen te zeggen. De gebalde en performante productie maakt het tot een waar luistergenot. En er is de hoge kwaliteit van de songs. En voor je het weet zit je menig compositie luidop mee te zingen, hoezo oorwurmpjes, en sorry, buren!

Met vallen en opstaan, en met het credo ‘geef nooit op’, bleef componist, gitarist en producer Geert Fieuw koppig en dapper aan de weg timmeren de voorbije vijfentwintig jaar. Met de single Shine (1997) als eerste wapenfeit volgden knappe albums als Signs (2005), Castles In The Sand (2008) en Chapter III: Stories (2011). Albums die best wat méér appreciatie hadden mogen krijgen, want stuk voor stuk kleppers. Parels voor de zwijnen, moeten Fieuw en kompanen wel eens gedacht hebben. Zou het?

Ook The Art of Resilience (2017), waarbij de band met meerdere vocalisten werkte, stond als een huis. Filip Lemmens was één van de zangers op die plaat, nu vaste stem bij Beyond The Labyrinth en dus prominent te horen op xxV. Een aanwinst. Zoals Jo De Boeck dat was bij de eerste drie albums, is Lemmens eigenlijk nu al dé nieuwe signature-stem van Beyond The Labyrinth.

Het album opent met een bekoorlijk poppy Altitude For Energy, met zijn heerlijke keyboards all over. Oh, er gaat een waarschuwing gepaard bij deze release trouwens: als je niet van jaren tachtig keyboards houdt, is deze plaat niets voor jou. Die keys zijn inderdaad alom aanwezig, maar klinken dan ook overheerlijk, steengoed werk van Eddy Scheire.

Een instant favoriete songs – al bij die eerste luisterbeurt – is zeker de vuige rocker Louder Than Thunder, een soort van Dream Theater (die intro!) meets Iron Maiden, of moeten we zeggen Double Diamond, de legendarische Belgische metalband waarvan sommigen Filip Lemmens misschien nog kennen? Lemmens kan hier zijn machtig stemgeluid volop laten gelden, Geert Fieuws gitaar giert en ‘zingt’ heerlijk en ook hier aan keys geen gebrek. Let ook op dat drumwerk van Michel Lodder, de pompende bas van Dominic Heynderickx. Een heerlijke gaan-met-dat-krom-stuk-fruit-classic, en een absolute meezinger van formaat. En wat een power, jongens en meisjes!

Met Invisble Battle Scars wordt voor het eerst wat gas teruggenomen; een machtige en pakkende ballad, gestuwd door een diepe bas, subtiele keys, zalige gitaarpatronen en zang die je bij je nekvel grijpt. Horen we daar een kleine muzikale gelijkenis met In Flanders Fields? (menig fan favoriet dat op het eerste album Signs prijkt). Met Nothing Comes For Free wordt zowaar een funky richting ingeslagen, ook hier weer: hoog meezing-gehalte!

Zou Sir Jon Lord het kunnen horen, vanuit het rock-‘n-roll-valhalla? Hopelijk wel want Dedicated To Sir J./ Rush Rush Rush werd een prachtige ode aan én Deep Purple én aan de betreurde legendarische toetsenist Jon Lord. Nee, geen cover, maar Beyond The Labyrinth die hier één van de beste Deep Purple-songs sinds lang neerzet met deze compositie. Geen platte cover, noch een parodie maar een oprechte ode waarin alle muzikanten kunnen excelleren, met omnipresent de Lordiaanse keys van Scheire, die weerom geweldige keel van Lemmens en dat fijn gitaarspel van Fieuw. Oh, en ook dit is zo’n song die je meteen meezingt. Catchy as hell. We kijken er al naar uit om deze song in de live set te mogen verwelkomen. Hoezo nog een instant ‘fave’ ?

“You can’t escape the falcon eye”, zingt Lemmens, op een melodie waar je niet aan ontsnapt, en hoe fijn zijn die koortjes. En jawel het klinkt poppy, mag! Blijheid, vrijheid? Luister eens naar de tekst over deze sniper die op de loer ligt en ‘in-ear’ instruction’s krijgt. En, ja, “you can’t escape the falcon eye”. Falcon Eye was één van de songs die het album voorafging, toen samen gelanceerd met de fraaie semi-ballad Rise Above. Deze fraaie worp, met erg sterke vocalen van Lemmens, ferm aangezwollen keys en erg mooie akoestische gitaren van Fieuw, is nog een prijsbeest op deze plaat als je het ons vraagt.

Ook In Camera is een ballad, met zowaar een hoge Beatles-touch, toch zeker bij de start. Mierzoet, maar vooral ook erg mooi. Aanstekers omhoog en meezingen maar. Luister zeker ook naar de sterke soli van Fieuw!

In This Is How We Roll, een pastiche over het rock-‘n-roll-leven, wordt weer lustig gerockt. En jawel, ook weer een instant meezinger: allemaal samen: “It only goes to show, this is how we roll”! Rock-‘n-roll jawel, maar spot ook die Nena-achtige keys, of zijn dat de keys uit Van Halens Jump? Alleszins knap gedaan.

Dat het album werd gemaakt in weinig evidente omstandigheden, hoeft geen verbazing, want Covid-19 weet je wel? Ach, het verdomde c-woord is gevallen. Improve, Enhance, bezingt die schijnbaar uitzichtloze situatie waarin we ons te lang bevonden, (deels nog bevinden) maar komt met de boodschap: geef het niet op, het einde is misschien nog lang niet in zicht, dus maak er maar het beste van. “Conceive, believe, achieve” zingt Lemmens, toevallig ook de baseline van Beyond The Labyrinth.

Regi, ga weg! Wat is dat? Sommige classic rock-fans zullen misschien even schrikken bij die eerste technobeats die Up There In The Sky op gang beuken. Techno? Ja, zo start het verhaal, dan hoor je ook Abba, Saga en ook flink wat Alan Parsons Project, het zit er allemaal in, terwijl de beat verder loopt. Een geslaagd experiment, en ook dat is Beyond The Labyrinth. Eens je aan deze song went, wordt het geheid (ook) een favoriet. Wedden?

Met opnieuw een song over het rock-‘n-roll-leven, meer bepaald het leven ‘on the road’ wordt het album besloten. Long Way Home verhaalt over het leven ná de show(s): afbreken, inladen, dan vaak nog vele kilometers vreten eer je thuis eindelijk bent. Allicht herkenbaar voor menig muzikant en in een fraaie ballad gegoten, weerom prachtig gezongen door Lemmens.

Wie zich de cd-versie aanschaft van xxV krijgt exclusief de nieuwe ingespeelde, en nu dus door Filip Lemmens ingezongen, versies van Healer en Wings als bonus. De virtuele release (Spotify en zomeer) bevat die bonustracks dus niét.

Fijn plaatje hoor. Een fraaie tour de force met twaalf compacte songs, in een loepzuivere en dynamische productie. Vintage melodische classic rock van een band die misschien 25 jaar ‘oud’ is, maar urgenter klinkt dan ooit.


Deze recensie verscheen (in lichtjes andere vorm) eerder op Luminous Dash: BEYOND THE LABYRINTH – xxV (Beyond The Labyrinth) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Een sterk album van deze veteraan. En ideale muziek voor op een kille herfstdag of koude winterdag... Haardvuur aan, ....

Met uitschieters zoals 'Tempest', 'Tin Angel', 'Pay in Blood' en 'Narrow Way'. De single 'Duquesne Whistle' vind ik wel aardig maar niet bijzonder en 'Early Roman Kings' is niet slécht maar, dat het een doorslagje van 'Mannish Boy' is, vind ik dan weer jammer. Maar dat is detailkritiek.

Nonkel Bob in topform, het concert in Het Depot (Leuven) was er ook naar!
En zo staat Bob zowel in mijn cd top 10 als in mijn lijst van favoriete concerten uit 2019.

Mijn review van deze top-cd lees je hier:
BOB MOULD – Sunshine Rock (Merge) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Bijna alles van Boudewijn de Groot.... alle 11 studioalbums (tot op heden, want er zou een nieuw album op stapel staan) + enkele curiosa...

OK.
De grote fans hebben deze verzamelaar in principe niet nodig... tenzij je zoals ik gek genoeg bent om de completist in jezelf te laten spreken: ja dan koop je dit...

Waarom toch kopen?
Wel... je hebt op slag alle albums van deze fantastische artiest, in een mooi doosje, en met in de booklet een tof en openhartig interview met Boudewijn de Groot...

Waarom nog?
Er staan enkele extra's op de CD "curiosa" die zelfs niet op "Wonderkind aan het Strand" (4CD box) stonden... Zoals ondermeer opnamen van het Radio 2 Gala waar Ramses Shaffy geëerd werd...
Zo is het fijn om Boudewijn eens zélf het door hem samen met Lennaert geschreven "Pastorale" te horen zingen... samen met Liesbeth List. En je hoort Boudewijn vragen aan Ramses (ook een opname van dat eerder vermeld galaconcert) om ook een lijntje mee te zingen.. sterk...

Een heel erg fijne box, mooi uitgegeven... en leuk als je in één slag alles van Boudewijn tot op heden wil in huis halen.. (goed niet alles, want nog heel wat rarities en materiaal van Session en The Tower etc. vind je op "Wonderkind aan het Strand")....

Toch is er één belangrijk minpunt. Of beter: een gemiste kans.
Men had bijvoorbeeld de albums kunnen remasteren... dat dat niet gebeurd is, is geen ramp. Een gemiste kans wel.

Maar goed. Ik ben best blij met mijn boxje...

Toen - na de prelude van "Een wonderkind van '50" dat als enige (nieuwe!) bonustrack van Boudewijn zelf verscheen op het eerbetoon "Als de rook is verdwenen" (1994) - in '96 het album "Een Nieuwe Herfst" uitkwam was dat niet alleen een welkome en meer dan aangename verrasising, want wie had het nog durven hopen, een groot feest. De eerste de Groot release sinds 1984! (het wisselvallige Maalstroom).

En dat het bovendien ook zo'n goede plaat zou worden, daar had je als de Groot-fan alleen maar op kunnen hopen!

't Werd een leuke en frisse mix van chanson en kleinkunst, en hier en daar werd zelfs wat gerocked... En weer veel teksten van de hand van Lennaert Nijgh !!

Met de krachtige opener "Een wonderkind van '50",

Het album bevat ook de uptempo "Vrolijke Violen" (de Groot/ H.P. De Boer) en "Annabel", geschreven door de tandem de Groot/ Nijgh, en beiden destijds ingezongen door Hans de Booij. Alsof de Groot wou zeggen: zélf kan ik het ook hoor. Wel, ik hou meer van de rockerige versie van Annabel op dit album dan de synthipopversie van De Booij, ook al was ik daar destijds zo verzot op.. En ook in Vrolijke Violen wordt er aardig gerocked...
Ook 'uptempo' of 'midtempo' is het toch wel aparte en op zijn zachts gezegd merkwaardige en boeidende ' Deine Theos (Afswhuwwekkende Godin)' - tekst van H. Schepers - dat een kleine beetje naar 'Picknick' knipoogt...

Het ingetogen, o zo mooie "Als jij niet van mij houdt" (heb de tekst uit dat nummer ooit nog gebruikt om mezelf te sussen na een opgelopen blauwtje : als jij niet van mij houdt, zul je voor een ander kiezen, maar wat niet is kan ook niet verloren gaan, dus kan ik jou ook nooit verliezen' !". Geniaal toch- die tekst?). Slik! Amai. Krop in de keel!

"De Roos" is nog zo'n mooie ballad die prijkt op "ENH" , en vergeten we niet "De Rover". Romantiek troef en weerom het werk van DE tandem uit Haarlem.

In "Rondeel" is het heel duidelijk wiens mogelijke levensloop er bezongen wordt, wie hier 'aan het woord is' (Lennaert). Het verhaal dat in "De Drie mandarijnen" wordt veteld is hilarisch en fantastisch...

De absolute hoogtepunten van dit sowieso al bijzonder sterke album - staan - wat mij betreft - aan het einde: "Avond", oftewel hoe zonder enig probleem wegkomen met een ietwat melig refrein (maar ijzersterke tekst verder), welliswaar in combinatie met de overheerlijke compositie dat het is den Boudewijn's o zo mooie en warme stem in deze song. En, al even krachtig: "Eva"! Sterk, sterk...

En finale is gewoon een absoluut feest, het wel heel bijzondere "De Engel is Gekomen" dat haast aan progrock doet denken (of overdrijf ik nu?). Pracht van een tekst, héél aparte sfeer, indrukwekkend mooi.... Lichtjes fantastisch, maar dat geldt natuurlijk ook gewoon voor het hele album... Of had ik dat al gezegd?

Ahum.. "Avond" staat op zijn VORIGE CD "Een Nieuwe Herfst" en heeft met de CD "Het Eiland in de Verte" dus niks te maken!
Ik snap trouwens ook niet alle ophef hieromtrent het overignens mooie nummer op "Een Nieuwe Herfst'.

Laten we het nu maar over HET EILAND IN DE VERTE hebben!!! Ronduit schitterende plaat is dat. Vele van de nummers hoorde ik eerst al live op de "Een Andere Tour" die Boudewijn ook in Antwerpen en Gent bracht (ben toen twee keer gaan zien, ja!), hij bracht toen trouwens ook "Leonardo", vooral bekend in de versie van Rob de Nijs, maar zoals vaak geschreven door Nijgh/ de Groot... en dus ook vele van de nieuwe nummers van wat pas veel later eindelijk zou verschijnen: "Het Eiland...".

"Het Eiland in de Verte" zou aanvankelijk "De Klok onde water" gaan heten.. zo zag het er alleszins aan uit in 2001. Boudewijn koos om "Het Eiland In de Verte" te nemen, als titel... het nummer werkte Boudewijn trouwens zelf nog af, want de tekst was bij het afscheid (november 2002) van Lennaert nog onvoltooid

Het album is ook een postuum eerbetoon aan de grote meneer die LENNAERT NIJGH toch wel was. De Columnist, dichter, songschrijver die teksten leverde voor Rob de Nijs en vele anderen, maar vooral toch ook voor .. Boudewijn de Groot... Op "Het Eiland.. " nog teksten van Lennaert Nijgh, maar ook van Freek de Jonge, Marcel Verrek, Jan Rot en Boudewijn zelf..

De plaat kent vele hoogtepunten, zowel tekstgewijs als muzikaal... Mijn persoonlijke favorieten zijn toch wel "Berlijn", dat zulke sfeer en beelden oproept.. alsof je zelf daar bent, in Berlijn (een stad die me altijd wat gedaan heeft), "Het Land Van Koning Jan", krachtige tekst en helemaal niet zo onschuldig.. prachtige song, heel mooie zang met Boudewijns warme stem... "Op Weg naar Mijn Lief" is een andere favoriet. Natuurlijk ook "Het Eiland in de Verte", maar zeer zeker toch het mooie epos van "De Vondeling van Ameland" !! (zeer knappe tekst van Freek de Jonge)...

Maar eigenlijk is het hele album één groot hoogtepunt!!!
Het album dateert alweer van 2003, zijn voorganger van 1995, laten we hopen dat we toch weer gauw wat moois van Boudewijn mogen verwachten, ook al moet ie het nu zonder Lennaert doen...

Inderdaad een zeer sterke Boudewijn de Groot-plaat, en ik begrijp niet dat ik er eerder maar 4 aan gaf, is inderdaad 4,5 waard!

Ik vind eigenlijk DE REIZIGER net een héél sterk nummer! Andere favorieten: TERUG VAN WEGGEWEEST, PARIJS BERLIJN MADRID, JIMMY...

Eigenlijk heb ik geen probleem met Tante Julia hoor...

Wat de ballades betreft, hij heeft er eigenlijk nog veel mooiere gezongen, op deze plaat gaan ze soms wat op het melige af.. wellicht gaf ik daarom "maar" een 4. Maar alleen al DE REIZIGER (jajaj!) en TERUG VAN WEGGEWEEST verdienen dat halve puntje méér

Ik volg Boudewijn al van mijn pubertijd toen ik de man ontdekte met "Van Een Afstand": gelijk toen al het eerdere werk gaan uitpluizen, de man blijven volgen, en hem (gelukkig!) meerder malen live mee kunnen maken.. MAAR, ... Erh... laat ons de discussie niet over 'mij' (teveel eer, en het hoeft écht niet haha!), over wie zogezegd het langste Boudewijn volgt, maar over het album "Lage Landen"

Ben hem een tweede kans aan het geven. Er staan inderdaad weerom een aantal sterke songs op, dat staat buiten kijf. Toen "Het Eialnd in de verte" uitkwam, was ik euforisch, onder de indruk, er niet goed van... toen "Een nieuwe herfst uitkwam" was ik ook erg blij.. maar nu...
Ik weet het toch niet zo goed hoor... er zijn weinig nummers die me écht pakken of (aangenaam) verrassen... de verwondering is er (nog?) niet, 'het overall wow-gevoel' ontbreekt, en sommige songs vind ik echt ongeloofelijk flauw.

Toen - na de prelude van "Een wonderkind van '50" - in '96 "Een Nieuwe Herfst" uitkwam was dat een groot feest. De eerste de Groot release sinds 1984! (Maalstroom). En dan zo'n goede plaat, kleinkunst, hier en daar werd zelfs wat gerocked... Toen bleek de Groot volledig terug gelanceerd, ook toffe optredens zouden volgen. En dan kwam in 2004 het magistrale "Het Eiland in de Verte", toch wat mij betreft een van Bou's beste platen ooit.... zo'n knappe plaat, zulke sterke composities, de Groot's stem in topvorm... en zowel muzikaal als tekstueel erg rijk...
En ik kreeg er zo'n heel fijn "wow-gevoel".

Nu is er dus "Lage Landen". Wat keek ik uit naar deze release. Nu ik hem voor de tweede - nu ja, 'tweeenhalve' - keer luister, wil dat "wow-gevoel' maar niet komen. Jammer.
Zoals ik al eerder meldde: soms heb ik zelfs moeite met hoe hij zijn stem gebruikt; foreceert zelfs... En Boudewijn die COUNTRY doet? Ik dacht dat ie daar niet van heild zoals ie al eens beweerde: de country-versie van "Wegen" op de "Andere Tijden" tour, was een uitzondering, maar een geslaagde.

Het album opent redelijk goed met "Hoogtevrees in Babylon", maar het nummer klinkt iets te veel als een "een dertien in een dozijn de Groot song", het doet vaag, of nee - niet vaag, erg duidelijk eigenlijk zelfs, denken aan "Hoogtevrees" dat we van het album "Van Een Afstand" kennen, ook tekstueel verwijst de Groot ernaar. "Hoogtevrees in Babylon" is zeker niet een van 'smans sterkste songs, maar wel gewoon redelijk goed. En zeker leuk als de link met "Hoogtevrees" bedoeld is... Maar dat countrytintje, ach moest dat nou echt?
Maat goed, "Hoogtevrees in Babylon" kan nog een nummer worden dat ik echt heel ga goed vinden.... dat voel ik ergens (vraag me niet waarom!)

Helaas komt het dieptepunt van het album al meteen als tweede track: "Achter de Hemelpoort". Leuk riedeltje en orgeltje, geen slechte tekst, maar een half haast rappende, half net niet rockende de Groot, nou nee dat hoeft echt niet.? Het klinkt heel erg geforceerd als poging om eens wat anders te doen... had dit nummer misschien voor een b-kantje gehouden, Bou?

"De Treinreis" vind ik ook al niet zo bijzonder eerlijk gezegd... en ook hier ligt het zeker niet aan de lyrics. Maar dat gezapige sfeertje zeg, hoe zwijmelen zingt Bou hier zeg? "Wat doet ie nou??" - dat was mijn eerste spontane reactie... Het nummer kabelt, maar blijft maar kabelen, en duurt me met zijn 5 minuten veel te lang....

"Hogeduin" en "Daar wil ik zijn" lonken meer naar de klankkleur van "Een nieuwe Herfst", en zijn beiden zeker geen slechte songs, maar echt speciaal zijn ze ook niet, en het niveau van "ENH" halen ze ook niet...

Maar er is ook goed nieuws... Oef? Ja, oef!!!

Een eerste echte lichtpunt vind ik "Het Jagen Voorbij", heel sterke tekst, en een heel mooi liedje, en ook al is dit an sich niet bijster origineel en 'typisch vintange' de Groot, dit vind ik heel erg sterk! Hetzelfde geldt ook voor - het tevens ingetogen "Altijd Samen". Top!!!

De nieuwe versie van "Grijze Dame" is niet slecht, maar geef mij toch maar de originele versie van de twee meter sessiee, zoals die op "Onderstroom" staat (wonderkind aan het strand - 4CD-versie). Het blijft natuurlijk een héél sterk nummer, maar ik verkies dus die andere versie...

Ook mooi "Zelden kunnen praten", maar nog veel beter "Spelende Meisjes". Zeker een favoriet!!! En, en en.... vergeten we zeker niet de titelrack van het album: "Lage Landen" !

"Lage Landen" bevat in zijn beste momenten - gelukkig maar - opnieuw erg ongeloofelijke mooie ontroerende teksten, en dan heb ik het vooral en met name over de meer ingetogen nummers, met dus als voorlopige favorieten "Spelende Meisjes", "Lage Landen", "Het Jagen voorbij" en "Altijd Samen".

Op dit album zijn het wat mij betreft dus vooral en met name de meer ingetogen nummers die mij aanspreken, behalve dan Sonnet IV dat iets te 'zagerig' vind klinken....

Ik wacht nog even met stemmen totdat ik het album meermaals gehoord heb, maar ik weet nu al wel dat het jammer genoeg "Het Eiland in de Verte" niet kan toppen, maar ongetwijfeld zullen enkele songs van dit album het in de livesets wel goed doen!

Is "Lage Landen" daarmee een slecht album? Nee zeker niet, en misschien lagen mijn eigen verwachtingen ook veel te hoog, maar het wordt zeker niet één van DE albums van 2007, en daar had ik eerlijk gezegd wel een beetje op gerekend...

De toppers:
- Het Jagen Voorbij
- Altijd Samen
- Spelende Meisjes
- Lage Landen

Ook toch wel goed:
- Hoogtevrees in Babylon
- Zelden kunnen praten
- Grijze dame

Nog even voor de volledigheid:
De nummers die Boudewijn alleen schreef (tekst & muziek): "Hoogtevrees in Babylon", "Achter de Hemelpoort", "Altijd Samen", "Grijze Dame", "Beter één schelp" en "Lage Landen". De nummers waar Boudewijn de muziek schreef maar de teksten nog van Lennaert Nijgh zijn: "Het jagen voorbij", "Hogeduin" en "Sonnet IV". Voor "De Treinreis" en "Daar wil ik zijn" leverde Lennaert Nijgh de tekst aan. Willem Wilmink deed dat voor "Spelende Meisjes" en Jack Peols voor "Zelden kunnen praten".

Goh, ben ik nu te streng geweest voor mijn held? Het voelt haast als heiligschennis deze kritische bespreking plegende...

Nu vind ik de plaat wel goed, maar vroeger kon ik maar niet wennen aan de combinatie Boudewijn de Groot en Synthesizers. Maar de genoemde nummers hier door Casartelli zijn inderdaad TOP, maar ik voeg daar ook graag "EEN SLAG ZO ZWAAR VERLOREN" en "MAALSTROOM" aan toe!

De trollen, kobolten, magiers, heksen, satan.. alles werd er bij gehaald als het maar "mystiek" uitstraalde

De Groot als verteller, met een heel orkest erbij gehaald, ongeloofelijk knappe effecten. Een wel heel ongewoon maar knap, episch Boudewijn de Groot album... zo'n beetje de logische stap na het pscychedelische "Picknick" (naar de Groot's eigen zeggen, zijn wederwoord op The Beatles' "Sgt. Peppers..")

Erg knap werkstuk, maar je moet er natuurlijk wel voor zijn. Een beetje "Boudewijn goes Prog"

Op de recentere CD versie uit 1994 staan nog de bonussen "Wie Kan me Nog Vertellen" en "Aenas Nu".

"Heksen-Sabbath" wordt er als één geheel vermeld met 25.09 minuten.

Vandaag kwamen deze kroonjuweeltjes toe !

Mooie box (op de lelijk coverfoto na dan!)

Oogst bevat àlle reguliere albums, één van de live-albums, de ooit verschenen en geflopte Duitstalige plaat, 'Bo de Groot', voor 't eerst op cd, de albums met Vreemde Kostgangers, dat éne met The Dutch Eagles en twee schijfjes curiosa waaronder thuisdemo's én een cdtje met énkel thuisdemo's, de ene al wat interessanter dan de ander. Of ik die alvast beluisterd héb? Ja! Als éérste!!!!

Natuurlijk is er best wel wat overlap, alle albums hàd ik sowieso al, sommige curiosa ook, mits ondermeer 'Wonderkind Aan het Strand' en die box van tien jaar geleden, maar toch, toch!! En alles ook keurig geremastered. Begeleid van een fijn boekwerkje ook, met tekst en uitleg.

Bijzonder fijn snoepgoed dus!! [En dat voor maar 99.99 euro!].

Volgens Boudewijn zélf "zijn antwoord" op Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band van The Beatles. Het is in elk geval ook een erg psychedelische plaat geworden. Hou er wel van... teksten om van te smullen (het genie dat Lennaert Nijgh was, ook in de sixties wanneer eventueel onder invloed van...) en prachtige melodieën met hele mooie arrangementen...

Op "Picknick" gaan de klenikunst en de psychedelische rock alsook de orchestrale arrangementen perfect hand in hand met mekaar!

Mijn persoonlijke favorieten hier zijn zeer zeker "Picknick", "Ballade voor de Vriendinnen voor een nacht", "Cinderella" ('alweer haaievinnensoep!'), "Mensen Om Me Heen", "Canzone 4711" en "Eva"...

Uitstekende verzamelaar (ja, inderdaad "wéér" een), samengesteld door de leden van de CD/DVD Music Club die ook achteraan in het booklet veremeld staan, vandaar ook de ondertitel "de 40 mooiste liedejs van uw keuze". Eigenlijk moet dat zijn de 38 mooiste liedjes van uw keuze, want de twee laatste nummers - Eeuwige Jeugd, Het Einddoel - ziijn bonustracks. Het wareen toen (2003) gloednieuwe songs voor van de dan nog te verschijnen plaat "Het Eiland in de Verte" ...

De compilatie biedt een goed en volledig overzicht van Boudewijn's carrière van 1964 tot en met 2003, met de voor de hand liggende hits, maar toch ook enkele albumtracks... en ook het nummer "Ik Ben Ik", dat - tenzij ik me vergis - niet op een regulier album staat...

Als je nog niks van Boudewijn in huis hebt, is deze compilatie een aanrader, het biedt een goede kennismaking met de Groot's oeuvre...

Favorieten?
* Noordzee
* De Vrienden van Vroeger
* Beneden Alle Peil
* Naast Jou
* Ballade voor de Vriendinnen van één Nacht
* De Reiziger
* Moeder
* Telkens Weer
* Malle Babbe
* Avond

En... DE KINDERBALLADE een van 's mans mooiste nummers ooit als u het mij vraagt!


Veel vollediger is natuurlijk de compilatie "Wonderkind aan het Strand" waarop je ook liedjes terugvindt die wat zeldzamer zijn en tot dan toe nog niet eerder uitgebracht waren... En je kan dan nog kiezen voor de 2CD of 4CD versie...

Een compacte verzamelaar die ik ook kan aanraden is "Grootste Hits" (1973) omwille van de originele trackkeuze; je vindt er ook "Apocalyps" en "Onder Ons" op bijvoorbeeld...

Of je bent natuurlijk even "completist" als gek als ik en hebt alle studio-albums én verzamelaars van Boudewijn in huis

Ah.. Casartelli.. Hier moet grondig NIET AKKOORD gaan... niet evenwichtig?? jawel hoor..

Voor mij een plaat met vele hoogtepunten. Ik heb hem dan ook zonder blozen een 4,5 toegekend.

Opener "Een Tip Van De Sluier" is nderdaad ondergewaardeerd, en dat geldt mijns inziens ook voor "Als Het Bericht Slecht Is Dood Je De Boodschapper", "Zonder Jou" vind ik allerminst saai, wel integendeel! En dan die tekst, in combinatie met Boudewijn's warme stem... als ik het naar het nummer luister 'zie ik alles zo voor mij'...

"Zo Lang Ik n Iet Beweeg" vind ik gewoon een mooi liedje, maar meer ook niet..

"Captain's Table", vervelend? Neen! Vind ik wel knap, lekker jazzy en moody... En "Kindertijd" is o zo prachtig... kippenvel.

"Hoogtevrees" vind ik niet slecht maar is toch wel een nummer dat ik soms skip... "De Zwemmer" is natuurlijk een terechte klassieker...

En het allerbeste wordt bewaard tot op het laatste met "Telkens Weer" en "Vertrek".

"Geen Carnaval" is wel aardig, maar meer ook niet.. alhoewel de tekst is héél sterk.

Lennaert Nijgh's teksten waren gewoon prachtig. Ik heb er ook een boek van "Tekst & Uitleg" is dat boek getiteld.

Voor De Overlevenden is een buitengewoon knappe verzameling liedjes en teksten. Top.

Casartelli, het is inderdaad toch een wat mindere de Groot plaat.... "Calypso" is een niemendalletje, maar "Of Niet Soms" vind ik gewoon ronduit slecht, en "De Nederlandse Held" vind ik ook maar flauwtjes.... "Rechts Links Verkeerd" is wel aardig...

Maar vergeet niet dat op deze plaat ook het prachtnummer "MOEDER" staat. Over Boudewijn's moeder die hij nooit gekend heeft. En "DE VERBOUWING" vind ik ook heel sterk. "TRAVESTIE" is ook een favoriet, alsook "WEGEN".

En "Waar Ik Woon" en "Wie Ik Ben" mogen er zeker ook zijn, de sfeer die opgeroepen wordt... '...en uit de keuken komt de geur van warme erwtensoep'

Ortwin, dat heb jij héél mooi gezegd. En zo was het ook!

Zondag (04.09.05) is het alweer 1 jaar geleden dat Bram ons moest verlaten. Maar: zoals hij zelf zou zeggen: "ik ben niet echt dood moet je weten, dood ben ik pas als jij me bent vergeten". Vergeten zullen we Bram niet makkelijk!

"Dans Met Mij" is een van zijn vele knappe albums. En omdat ik nooit kan beslissen welke van de twee ik nu zijn beste vind, heb ik zowel DANS MET MIJ als RODE WIJN een dikke vette 5 gegeven.
Wat niet wil zeggen dat zijn andere albums daarom slecht zijn! Verre van. Eigenlijk kan ik niet één Vermeulen album opnoemen dat ik niet goed vind..

OP Dans Met Mij staan wondermooie liedjes, zoals Vader & Zoon , een vader zie een en ander aan zijn zoon vertelt. heel ontwapenend. "Mijn liefste waar denk je aan?" vraagt Vermeulen zich af in Waar Denk Je Aan.

Heel knap: De Twijfel

En wat te denken van Marijke. Een droef verhaal, zo herkenbaar en al even herkenbaar als in het echte leven... géén happy end. Die laatste zin in de tekst, als Vermeulen het nummer besluit met "en het komt nooit meer goed", gaan de koude rillingen over je lichaam... SLIK!

Ook Stille Getuigen is heel aangrijpend. Mensen Van De Straat en Open Raam zijn opmerkelijke "observaties" die Bram, of de ikpersoon in de liedjes althans maakt...

Meneer Van Der Velde: weerom een (droef) verhaal dat door merg en been gaat... naar mate het nummer vordert krijg je ook de "clou" van het verhaal te horen. Straf.

In Kort Geluk worden de klagers die we soms toch allemaal zijn, nog maar eens geconfronteerd met hoeveel materiele rijkdom we eigenlijk wel hebben, tergelijkertijd kan je het zien als een maatschappij kritiek die zegt dat niet alle materiele zaken zozeer tot "geluk" leiden..

Bij Brand In Mijn Verstand gaat het er swingend aan toe, maar vergis je niet, ook hier is de tekst niet vrijblijvend. Wat zeer zeker ook gelde voor Polonaise (Met Zijn Allen), niet te verwarren met dat andere liedje met die titel, van de LP "Polonaise (Een Stoet Liederen)".

En Dans Met Mij het titelnummer, stelt duidelijk de onverschilligheid van ons allemaal aan de kaak... misschien niet echt een vrolijke noot om mee te eindigen, maar dat hoeft dan ook niet perse.

Vermeulen maakte liedjes. Vermeulen maakte mooie liedjes zelfs. Maar Bram had ook iets te VERTELLEN. En dat is an sich al een heel groot talent.

Bram we missen je!

Ik zie het nog zo voor me. Het optreden van Bram Vermeulen in mijn thuisstad, Mechelen, in de Minderbroederskapel. Vermeulen op, getooid met een hoedje van Prins Karnaval (waarmee ie ook afgebeeld staat op de binnenhoes van de CD). Moet gedacht hebben: "even de akoestiek uitproberen", en zet het op een indrukwekkend a cappella zangstonde. Indrukwekkend. En dat goldt ook voor wat komen zou die avond. Enkel Vermeulen en zijn vleugelpiano... veel van de nummers die avond zouden ook op "Polonaise, Een Stoet Liederen" belanden...

De titel van de plaat, alsook de cover: een schilderij vol vrolijke Fransen die de polonaise dansen (van de hand van.. Bram Vermeulen!), doen vermoeden dat het hier gaat om allemaal vrolijke liedjes. Maar niets is minder waar! Zelfs het -magistrale!- titelnummer Polonaise is verre van het vrolijkste nummer van Bram. (niet te verwarren met "Polonaise" op "Dans Met Mij")

Het album bevat weerom vele observaties op het leven, de mensen, en de dagdagelijkse problemen waarmee ze te kampen hebben. Mevrouw V is het droeve verhaal van Bram's moeder (juist: de V van Vermeulen) die langzaam maar zeker aan het dementeren is. Een zeer aangrijpend nummer, herkenbaar ook. We worden er allemaal mee geconfonteerd: mensen die heel oud worden, maar helaas slachtoffer worden van dementie... "en ik kijk uit het raam/ waar is mijn moeder gebleven/ uitgeblust/ uitgewist/ ze wist zoveel/ nu is er alleen nog mist..."

Marjolein gaat dan weer over pesten op school en de gevolgen.

Een nummer dat me de koude rillingen bezorgt, telkens weer, is het openingsnummer van de plaat Leeg. Als je de tekst hoort, het verhaal dat verteld wordt, wordt je er echt stil van. Ook weer een heel dramatisch verhaal...

Kietel Me is het relaas van de man die gezeten in zijn woning zo'n beetje de hele appartementen en verdere omgeving observeert, en zich desaltnietemnin doodverveelt.. "kietel me/ kietel me/ dan lijkt het tenminste alsof ik lach.."

Ook het verhaal van de (dakloze) Maria is erg aangrijpend...

Het is natuurlijk niet allemaal kommer en kwel (alhoewel!!!), wel allemaal herkenbare verhalen, zoals ook het verhaal van Sjaak, die wellicht op pensioen/ of zonder werk, die ondervindt: "vrijheid is een straf/ hoe kom je ervanaf/ ...". Maar er is ook het prachtige Zo Mooi: "dit is geen verdriet/ dit is huilen van vreugde/ dit zijn tranen door het lachen heen/..." Een mijmerende Bram... inderdaad, mooi...

Het verhaal van Jan zou, op "De Beuk Erin", twee jaar later, in een andere versie opnieuw verschijnen.

Het Jongenshart "dat rilt van dwaze liefde, dat huilt van nooit meer wachten..." Een ode aan.. erh.. het Jongenshart. De jongens onder ons zullen er wel een en ander in herkennen

Het enige echte "Polonaise" nummer, vrolijk zelfs, is Allemaal!..
Laatste nummer op de CD. Eindigen met een vrolijke noot noemen ze dat

Bram Vermeulen was niet alleen een begenadigd tekstschrijver, zanger, performer, schilder, programmamaker. Hij was.. in de eerste plaats wel misschien vooral... een GROOT VERTELLER.

"Polonaise (een stoet liederen)", is misschien niet de bekendste plaat van Bram, maar wel één van zijn beste!