En ondanks je matige cijfer en het laatste gedeelte van je zin, kan ik eigenlijk nauwelijks een betere beschrijving bedenken.

CocoRosie bestaat uit twee zussen die al ruim volwassen zijn. Toch klinkt dit eigenlijk als muziek van 8-jarigen die net de drankkast van papa en mama hebben ontdekt en zich aangeschoten samen hebben verstopt in de kast of in de tuin. Kijkend naar de wereld om zich heen, gefascineerd, naïef en vooral gewoon onvervalst positief. Tekstueel klinkt het ook zo - regels waarin het verschil tussen Sint-Nicolaas en de Kerstman wordt betwist hadden zo geschreven kunnen worden door een zich verwonderend en naïef meisje dat ik zo probeer te beschrijven.

De instrumentatie? Gepast kinderlijk, met boerderijgeluidjes, ontstemde gitaargeluidjes en gefluister of verbaasd gemompel als 'zang'. Niet bijzonder commercieel verantwoord dus, en eigenlijk het perfecte voer voor mensen die apartheid - de andere betekenis - adoreren.

En soms slaat de originaliteit ook wel wat door. Meestal eigenlijk; als dit album in een bui die niet heel hard naar naïviteit en jeugd schreeuwt beluisterd wordt, is het een nogal vervelend samenraapseltje van ondefinieerbare geluiden, speelgoed, gitaartjes en pretenties. Daarom moet dit album niet vaak beluisterd worden; eens in de paar maanden voldoet. Maar dit album maakt eens in een paar maanden de omgeving even een mooie, kleurrijke en wonderlijke plek.

Het was leuk om deze tip van Cervantes te krijgen, omdat Coil precies zo'n band was die ik me altijd voornam om te beluisteren, om vervolgens afgeschrikt te worden door hun toch wel vrij ontoegankelijke muziek en ze vervolgens weer te vergeten. Nu ben ik echter gedwongen om eindelijk mezelf echt even te dwingen hun muziek te doorgronden. Grootste ontdekking: stiekem is de muziek van Coil, op dit album althans, helemaal niet zo ondoorgrondelijk. Tattoed Man doet door met zijn lome accordeonbegeleiding een beetje denken aan een kruising tussen een chanson en een triphopplaatje; Heaven's Blade is qua instrumentatie eigenlijk gewoon een 90's electronische popplaat en ook als de hogere sferen worden verkend met nummers als Going Up of Fire of the Mind blijft de melodie centraal staan, waardoor het geheel eerder pastoraal dan zielsvernietigend duister klinkt.

Let wel: alle andere factoren zijn dat wel. De teksten van John Balance grenzen aan het occulte en de zangstijl varieert van plechtig (The Last Amethyst Deceiver) tot zielsuitdrijvend (In My Blood). Dit levert soms prachtige resultaten op: de getergde zang in het eerdergenoemde Tattoed Man staat in prachtig contrast met de rustige instrumentatie. Ook de duistere repetitieve zang in Triple Sun vult de onheilspellende elektronische heerlijk aan. Als op It's In My Blood ten slotte alle toerekenvatbaarheid overboord gaat, wordt het voor mij goed duidelijk waarom Coil zo'n cultbekendheid kent: het duo kan met onconventionele instrumenten een ongelooflijk sinister geluid produceren, dat echt uit de diepste krochten van de ziel lijkt te komen. Metal, maar dan geen metal, zeg maar.

Op andere nummers gaat het duo echter nogal de mist in, en ik denk dat de reden dat ik dat vind gelijk is aan de reden dat ik veel metal niet kan waarderen. Net zoals in dat genre ligt de duisterheid er hier soms zo ondubbelzinnig, metersdiep bovenop, dat het voor mij eerder als een parodie gaat klinken dan als een verkenning van de innerlijke duisternis van de muzikant. Voorbeeldje: als in afsluiter Going Up een bijna Scissor Sisters-achtige falsetto wordt opgezet, snap ik dat dat een spirituele zangstijl is die de hemelgang moet representeren, maar ik vind het vooral nogal grappig. Op dezelfde manier is de ongegeneerde statigheid waarin Balance me in The Last Amethyst Deceiver weer keer op keer gebiedt "To pay your respect to the vultures/Because they are your future" vermakelijk, maar ze ondermijnen wel een beetje de emotionele geloofwaardigheid van het album. Mijn bedenkingen bij The Ape of Naples zijn dus denk ik vooral te verklaren zijn door mijn afkeer voor duistere thematiek die er te dik bovenop ligt. Desalniettemin kan ik erkennen dat Coil met dit album een indrukwekkend, en soms zelfs erg genietbaar kunstwerkje heeft gemaakt.