De tweede Fantano-tien van het jaar is wederom voor een project waar ik deels erg enthousiast van word en deels nogal kriebelig. De intensiteit waarmee Kristin Hayter haar trauma's in muziek omsmeedt is bewonderenswaardig, zeker nu ze in vergelijking met haar vorige albums toch met een wat - eh, beluisterbaarder geluid komt. Op deze manier kan haar talent voor het creëren van arrangementen wat meer in de schijnwerpers komen te staan, en dat is erg indrukwekkend. Van de instrumentale mokerslagen aan het eind van het openingsnummer, de verrukkelijke aanzwellende blazers in het sowieso fantastisch gecomponeerde PENNSYLVANIA FURNACE en de cellodrones van THE SACRED LINAMENT OF JUDGMENT, overal weet Hayter als geen ander het groteske en het onheilspellende met het ontzagwekkende te combineren. Natuurlijk, in haar vormgeving van de instrumentale zoekt ze soms de grens tussen monumentale pracht en bombastische kitsch op, zoals met het kerkorgel in I WHO BEND THE TALL GRASS, maar tegelijkertijd verrijkt ze het refrein van dit nummer met kletterende bellen en later zelfs wat vervormde elektronica op de achtergrond. Zo houdt ze zich op instrumentaal vlak ver genoeg verwijderd van deze grens, door wanneer nodig nét wat onverwachts over de compositie heen te strooien.

...En dan is het extra jammer dat ze daar op tekstueel en vocaal vlak verwoed overheen sprint. De drempel voor wanneer iets pompeus klinkt mag wat mij betreft best verhoogd worden wanneer de artiest religieuze invloeden in zijn/haar muziek verwerkt, maar wanneer Hayter het heeft over Gods "Golden scythe/Holy sword/Fiery arrows studded with stars" heb ik het gevoel alsof ik naar een matig uitgevoerd audioboek van Dan Browns latere werk aan het luisteren ben. Het helpt dan ook niet mee dat ze precies in de meest theatrale passages haar stemgebruik ook het meest verheft. Dit gebeurt waarschijnlijk met het doel om de intensiteit van de compositie te verhogen, maar mij belet het om het geheel serieus te kunnen nemen. De meeste nummers op dit album kennen wel zo'n moment waarin Hayter alle registers van hoogdravendheid opentrekt en daarmee aan geloofwaardigheid verliest - uit m'n hoofd denk ik zo aan het vrij potsierlijke "eternal devotion" in de opener, het gedeelte van MANY HANDS waarin ze met gezwollen vibrato over koninkrijken en zondevloeden oreert, en zo ongeveer de hele eerste helft van THE SACRED LINAMENT OF JUDGMENT. Sommige nummers gelukkig ook niet: naast PENNSYLVANIA FURNACE denk ik ook aan het spectaculaire MAN IS LIKE A SPRING FLOWER en de afsluiter waarin ze perfect laat zien hoe je religieuze invloeden wél kan verwerken in een liedje zonder associaties met Baudetspeeches op te wekken - op de titel na dan.

Uiteindelijk is het natuurlijk my loss dat Hayters pompeuze esthetiek me regelmatig zo uit de illusie kan trekken. Ik kan me namelijk niet voorstellen hoe geweldig ik deze plaat zou vinden als ik van alles zo overtuigd zou raken als van de momenten waarin ze in mijn ervaring niet uitschiet in haar dosering. Toch hoop ik, heel egocentrisch, dat ze voor haar volgende plaat nóg een paar stapjes richting de menselijkheid kan treden in haar stijlkeuzes, want dan geloof ik dat er echt een meesterwerk in haar zit.

Al een aantal jaren stond Geek the Girl ergens in de achterkant van mijn hoofd te vragen om beluisterd te worden. Afgaande op de recensies hier is heb album een soort heilige graal van teenage angst, een onderwerp dat me niet alleen vanwege de originaliteit trekt, maar ook omdat die tienerjaren voor mij simpelweg nog niet ver weg zijn. Een tipje van niels94, die toevoegde dat dit mijn nieuwe favoriete album zou zijn, heeft Geek the Girl naar de bovenkant van mijn nog-te-beluisteren-lijst gehaald en ervoor gezorgd dat het album de afgelopen week me zo ongeveer dagelijks vergezelde. En ik heb er een rare relatie mee.

Geek the Girl doet me, meer dan ik had verwacht, erg denken aan Eels: van de schattige keyboardeffectjes en de teksten die zonder gêne de ellende in Germano's (tiener)ziel aankaarten tot de soms verrassend lieve melodietjes, allemaal suggereren ze dat zij wel eens een ideaal koppeltje zouden kunnen zijn (qua leeftijd passen ze ook bij elkaar geloof ik). Meer dan Eels verkent Germano alleen wel andere kanten van het muzikale spectrum, wat inhoudt dat ze zich niet alleen maar beperkt tot die lieve melodietjes, maar soms ook venijniger of dreigender uit de hoek komt. Dat levert geweldig materiaal op. A Psychopath , één van de betere nummers die ik in het afgelopen jaar ontdekt heb, combineert die welbekende nare op fenomenale wijze met een juist heel dromerige, afwezige zanglijn van Germano - er zouden van mij met plezier nog wat coupletjes aangelijmd mogen worden.

Ook levert het - sorry - vervelend materiaal op. Vooral Of Love And Colours, een soort opsomming van dingen die Germano fucked up vindt, druipt dermate van die teenage angst dat het tienermeisjesdagboekengehalte storend wordt. Ook het titelnummer komt wel echt wat te geforceerd duister over, al helemaal voor een liedje dat gaat over hoe makkelijk het is om niet cool te zijn - niet dat middelbare schooljaren voor iedereen zo fantastisch zijn, maar dit niveau van plechtigheid is voor mij vrij lachwekkend. Verder gaat die oprechte manier van teksten schrijven haar soms wat in de weg liggen: "I always liked rock 'n roll, it kinda moves me" draagt een hele vervelende zielloosheid met zich mee die je inderdaad precies associeert met quasi-onverschillige rokende meisjes op het schoolplein.

Een beetje jammer is dat het nu lijkt alsof ik Geek the Girl een slecht album vind. Dat is helemaal niet het geval: naast A Psychopath zijn ook Cry Wolf, met zijn atmosferische inkleding van achtergrondkoortjes en het wederom wat verbeten Sexy Little Girl Princess kippenvelmateriaal. Ook als ze de Eelskant opgaat door die, misschien dan niet helemaal serieus te nemen, zwarte teksten te verwerken in gezellige popmelodietjes zoals in Cancer of Everything laat Germano zien dat ze ook echt wel goede muziekjes kan maken.

Het feit dat ik dus, soms nog binnen dezelfde nummers, door haar geraakt kan worden en me aan haar kan ergeren, kenschetst die rare relatie. Als Germano wat nummers had weggelaten en soms misschien iets relativerender had kunnen schrijven, was het een album geweest dat stukken meer had kunnen aangrijpen. Nu weet ik zeker dat ik hier nog een lange tijd eens in de zoveel tijd naar zal teruggrijpen, maar het zal vooral bekend blijven als dat album met vooral een fantastisch middenstuk.

Dit gaat een korte recensie worden: Equivalents is fijne ambient die me veelvuldig heeft vergezeld in de afgelopen maanden tijdens het studeren. Desalniettemin even de minpunten: Barney Rubble omschreef deze muziek als ijl toen hij het me tipte in dit topic, en dat ijle is helaas precies datgene wat er soms mist wat mij betreft. Er zit een bepaalde zwaarte in de muziek die soms naar het bombastische neigt (Equivalent 5 heeft een heuze climax), wat het geheel net een beetje goedkoop kan laten klinken soms. Verder - ik besef volledig dat ik nu wat ramen van de ambientkerk aan het ingooien ben - zou een iets melodieuzere aanpak het album misschien goed doen. Natuurlijk draait het in dit genre niet om catchyheid, maar als er op het gebied van sfeerschepping of emotie weinig gebeurt, is het alsnog handig om iets meer aandacht te besteden aan die paar melodieën die je wel gebruikt.

Goed, dit laat het lijken alsof ik het een kutalbum vind, en dat is dus helemaal niet waar: op zijn best heeft de muziek van Loscil precies dat bezwerende dat deze muziek moet hebben. Equivalent 6 is bijvoorbeeld een heel tof nummer, gebouwd rondom een centrale melodie waarvan ik nog steeds niet kan uitmaken of die uit een synthesizer of uit een keelgat komt. Op dit stemmige nummer (woordgrap) heeft Loscil bovendien ook een erg goede visie op de opbouw van zijn muziek: hij zwelt zijn geluid aan, maar doseert, en weet ook wanneer en hoe hij het geheel moet laten wegebben. Ook Equivalent 7 is erg genietbaar, en plechtig zonder clichématig te worden. Over het algemeen een vrij solide ambientalbum kortom, al weet ik niet zeker of het de eeuwigheidswaarde heeft die de echte parels in het genre hebben (maar goed, die zijn ook zeldzaam voor mij als niet-kenner).