Zoals Koenr zelf al eens verzuchtte bij een album van Iva Bittová: ahhh, folk. Er is voor mij geen genre dat zo breed uitwaaiert in termen van emoties, sferen en geluiden, zeker omdat het zo ongeveer per definitie verschillend vormgegeven wordt in iedere regio. Zo hebben we hier Fausto, of Carlos Fausto Bordalo Gomes Dias voor vrienden, die met deze ode aan een 16e-eeuwse Portugese ontdekkingsreiziger een album heeft neergezet dat druipt van de muzikale rijkdommen. Dat uit zich allereerst in het leger van muzikanten dat hij heeft meegenomen: in zijn muzikale vertelsels wordt hij bijgestaan door achtergrondkoren, een compleet orkest en volgens mij zelfs wat psychedelische elektronica in het titelnummer. Het zijn allemaal ingrediënten waar ik bekend mee ben, maar de manier waarop Fausto ze inzet heeft toch een duidelijk Portugese inslag. Weer een nieuwe smaak erbij in het feestmaal van het folkgenre dus.

Al deze verschillende ingrediënten zijn perfect op elkaar afgestemd, maar concurreren toch om de aandacht in hun schoonheid. In Como Um Sonho Cordado weet ik bijvoorbeeld niet of ik nou het meest onder de indruk ben van de dramatische strijkers, de accordeon die soms om de hoek komt kijken, of de militair aandoende percussie in de climax. In ieder geval weet ik dat de soepelheid waarbij deze man verschillende muzikale stukken in het nummer in elkaar laat overvloeien van een muzikaal vakmanschap getuigt dat mijn grootste folkhelden evenaart. Zelfs in De Um Miserável Naufrágio Que Passámos, een kort liedje dat nog het dichtst in de buurt komt van een traditioneel folkliedje, word je om de oren geslagen met wendingen in ritmes en akkoorden.

Fausto’s neus voor variatie uit zich niet alleen in de muzikale rijkdom binnen nummers, want een andere reden dat ik dit album redelijk heb platgedraaid in de afgelopen maanden zit hem in de verschillende stemmingen die hij verkent. Olha O Fado is niets minder dan pure glinsterende Zuid-Europese lieflijkheid (je kan het blauwe water bijna ruiken als je het luistert); Navegar, Navegar is van een bijna uitzinnige blijheid, en voor bijna-afsluiter Lembra-Me Um Sonho Lindo lijkt het woord “indringend” wel uitgevonden te zijn. Op deze manier doet het album zijn ontdekkingsreisthema ook echt eer aan: ieder nummer heeft weer een nieuwe kleur en stemming, maar alles zit altijd even ingenieus in elkaar.

Hadden er een paar liedjes afgeschaafd kunnen worden? Vast: O Que A Vida Me Deu is een wat flauwere ballad, en de afsluiter klinkt wat onbenullig in vergelijking met de pracht die het opvolgt. Dan is er nog A Ilha, een nummer met een statige inslag die in albumcontext perfect werkt maar als los nummer niet per se opvalt. Maar ik zie dit allemaal eerder als mogelijkheden tot bijkomen in de sprankelende, spannende reis waar Fausto ons op meeneemt. Dit album is een waardevolle toevoeging geworden in mijn verzameling van ambitieuze folkplaten, en ik denk niet dat ik de enige op musicmeter punt nl ben voor wie dit zo zou zijn.

De Fleet Foxes hebben zich in drie jaar bijna als boegbeeld van de moderne folkmuziek ontwikkeld.
En daar kan ik me prima in vinden. 11 sprankelende, vrolijke folkliedjes is precies waar hun debuut voor staat. De warme ingetogenheid die soms opkomt, zet de sfeer van uitgestrekte bossen met daaraan wat zwervers met een oude, bruine gitaar die rond een knisperend kampvuur neuriën.
Ook bombast komt wel eens om de hoek kijken, zoals in het uptempo Ragged Wood, dat, net zoals de rest, gewoon een verdomd fijn nummertje is.

Soms ontstijgen de Fleet Foxes zichzelf ook nog eens, zoals in bijna het enige ''serieuze'' nummer op de plaat, Tiger Mountain Peasant Song, met zijn plechtige gitaarpartijen en geweldig getimede fade-out.

Maar het echte prijsnummer is het ongekend fijne White Winter Hymnal, dat zich als een warme deken om je heenslaat en na de veel te korte speelduur van 2 minuten smeekt om de repeatknop. Ook het ingetogen Meadowlarks heeft een zeer genietbaar sfeertje. Een nummer waar op festivals waarschijnlijk menigeen huilend hun aansteker of tegenwoordig al mobieltje in de lucht voor zal steken.

Des te jammerder dat het me emotioneel iets te vaak gewoon niet zo heel erg veel doet.
Ik hoor prima dat de melodieën en akkoorden goed uitgedacht zijn en zelfs de sfeer is erg goed hoorbaar. Voor de meeste mensen zal dit waarschijnlijk een ongekend genot zijn, maar voor mij ontstijgt dit titelloze debuut zelden het niveau van ''erg lekker''. Waardoor het komt?

Laten we beginnen met de stem van Robin Pecknold. Hij zingt zo zuiver als wat en zelfs in de wat schreeuwerige zangnoten is geen enkele imperfectie te bekennen. En dat is nou juist zo jammer.
Een rauwe, gekwelde schreeuw of überhaupt één zangnootje waar iets van emotie of uit blijkt zou deze plaat al erg veel goed doen. Want eerlijk is eerlijk, hij klinkt wel heel erg gewoontjes.

Ook is het allemaal gewoon iets te knus en gezellig. Het is allemaal wel mooi, maar bij zo'n nummer als He Doesn't Know Why krijg ik toch een beetje een jolig, Amerikaans met-z'n-allen-gezellig-rond-de-kerstboom-gevoel, al hoor ik nogmaals prima dat het nummer erg lekker is.

Conclusie: Erg lekkere plaat, soms zelfs meer dan dat, maar jammer genoeg toch wat te gelikt en braafjes. Een hele ruime 3,5*.

Altijd zeer benieuwd naar en meestal eens met de mening van AOVV, maar hier moet ik hem toch echt eens een keer tegenspreken. Wat een ongelooflijk irritant album is dit..

Het zal allemaal heel erg feestelijk en vrolijk en zo zijn, maar het werkt allemaal zó op mijn zenuwen. De punkvibe is op zich niet zo erg, maar de combinatie met traditionele Ierse instrumenten vind ik hier gewoon niet goed uitgewerkt. De instrumentale stukken klinken bijna lachwekkend. Neem een nummer als Drunken Lullabies, volgens velen de grote knaller van dit album.
Het introotje is te doen, maar dit komt ook omdat ik een grote fan ben van banjo's. Maar meteen daarna een totaal mislukte uitbarsting. Punkgitaren en Ierse strijkers blijven gewoon geen goede combinatie en al helemaal niet met een steeds maar doorstampende drum. Vooruit, we krijgen nog een slap refreintje toegediend en we beginnen weer opnieuw. En eigenlijk is dit hoe bijna ieder nummer van het album voor mijn gevoel gaat.

En dan de zang. Het valt prima te merken dat Dave King met bezieling zingt, maar de beste man heeft geen geweldige stem. Nog irritanter is zijn gewoonte om achter bijna ieder woord eindigend op een medeklinker dat niet in hoog tempo gezongen wordt een langgerekte, idiote 'e' te plaatsen. Ook geen genot, vooral niet na een halfuur luisteren. Het gaat allemaal een beetje als een parodie op zichzelf klinken.

Helaas. 1,5 ster voor Swagger, die jammer genoeg zelfs nog met 2 minuten wat te lang duurt, en de afsluiter.