Godsamme, wat kan dit toch een heerlijke, depressieve trip voor als een mens zwelgend in zelfmedelijden en droevenis verlangt naar muziek.

Een nummer als opener Elizabeth On the Bathroom Floor heeft overduidelijk het hopeloze, pijnlijke laagje dat nog wel vaker gehoord gaat worden, met zijn hoge gitaartje en de lusteloze stem van Mark Everett.

Laying on the bathroom floor
Kitty licks my cheek once more
And i could try
But waking up is harder when you wanna die

De melancholiek druipt van alle kanten je lichaam in.

Maar andere nummers zijn vele stukken subtieler en daardoor schijnt de heerlijke tegenstrijdigheid, het heerlijke cynisme veel meer door. Bij deze nummers komt Electro-Shock Blues dan ook veel harder aan, ondanks dat het zich wanhopig verstopt achter vrolijke gitaartjes, lieve pianootjes in catchy refreintjes met hoge stemmetjes van Everett.

Steeds dieper en steeds versufter worden we meegesleurd door de ene helse, pijnlijke situatie in de vorm van korte popliedjes en steeds meer heeft de depressie een invloed op ons gemoed. We zouden bijna zelf apathisch op de grond willen gaan liggen, als dan niet het heerlijke spreekwoordelijke licht aan het eind van de tunnel komt. P.S. You Rock My World is misschien wel het meest levenslustige stukje muziek dat ik ooit heb gehoord en laat ons weer over euforisch over straat rennen en bedenken hoe mooi het leven is.

Maar zwelgen we niet in zelfmedelijden, liggen we niet huilend op de badkamervloer, dan valt niet alleen de afsluiter prima te beluisteren als vrolijke, geniale pop maar deze gehele trip. Op deze momenten kunt u mij dan ook regelmatig betrappen dat ik de geniale zanglijntjes meezing of -neurie en de zwartgalligheid en de verdwenen levenslust straal negeer. Maar ook zo is Electro-Shock Blues geniaal. En dat is heel erg knap.

Als eerste wil ik even kwijt; Guy Garvey heeft voor mij één van de beste stemmen van muziekland. Erg diep, ietwat schor, maar prachtig melodieus. Alleen voor zijn stem verdient dit album al een voldoende. Maar gelukkig is er nog meer goeds aan dit album.

Starlings is namelijk meteen al een geweldige opener. Een avontuurlijk, zomers nummer met enkele mooie bombastische uitspattingen. Meteen laat Garvey horen wat voor een prachtige stem hij heeft. Dit nummer ontspant me, maar maakt me gelijk klaar voor al het moois dat nog gaat komen.

The Bones of You is een erg spannend nummer, wat ook komt door de koortjes die in het refrein meezingen. De gitaarriff in het midden komt voor mij volkomen overwacht, maar is wel erg mooi. Precies een voorbeeld van wat voor nummers Elbow maakt; fantastische poprock-nummers met altijd net een onverwachte twist.

Mirrorball is prachtig. Van het bijzondere akoestische gitaarriffje op het begin waar ik alleen al uren naar kan luisteren en het prachtige, symfonische middenstuk en het fantastische ingetogen einde, dit nummer is perfect. Één van de beste nummers van de cd.
En ik kan het maar niet vaak genoeg zeggen; Wat heeft Guy Garvey toch een prachtige stem. Ik zou nog van zijn stem genieten als hij rapt over zijn hardnekkige diarree.

Toen ik Grounds for Divorce voor het eerst hoorde dacht ik dat ik het al jaren kende. Dit nummer heeft iets vertrouwds. Doet me erg denken aan een rokerige pub. De clip is dan ook erg goed gekozen.
Het instrumentale refrein is erg catchy en de tekst is erg goed, zoals we van Elbow kunnen verwachten.

An Audience With The Pope is een loom, ontspannen liefdesliedje. Doet me denken aan een statige optocht door zomers Parijs. De typerend lome solo is prachtig en ook het pianoloopje dat enkele malen wordt herhaald is goed gevonden.

Weather to Fly is het ultieme nummer als je verliefd bent. Een fantastisch, symfonisch nummer. Guy Garvey zingt aan het begin van het nummer een melodietje en deze wordt door het hele nummer herhaald, en dat geeft een erg mooi resultaat. Normaal ben ik niet zo van het citeren, maar nu moet ik toch even de volgende prachtige zin citeren:

We have the driver and time on our hands
One little room and the biggest of plans
The days were shaping up,
Frosty and bright
Perfect weather to fly

The Loneliness of a Tower Crane Driver is wat onheilspellend. Dramatisch in de goede zin van het woord en bombastisch ook. De instrumentatie is vertrouwd goed en bijzonder krachtig en de uithalen van Garvey zijn ook weer geweldig. De opbouw idem dito.

The Fix Is In is een erg goed duet met Richard Hawley, ook al hoor ik er geen Richard Hawley in. Het heeft een wat duistere, statige sfeer die bij mij erg bevalt. Jammer dat dit het enige nummer met deze sfeer is op The Seldom Seen Kid.

Some Riot is één van de hoogtepunten. Het qua instrumentatie minimale begin met geweldig pianomelodietje is al mooi, maar wanneer Garvey en co. naar een net zo minimaal, maar o zo mooi hoogtepunt dirigeren heb ik gewoon een minuut lang kippevel.

One Day Like This is een zwierige concertmeezinger die het goed doet bij het grote publiek, ondanks de prachtige klassieke instrumentatie. Over het eind hiervan is al veel gezegd, maar ik moet toch nog even kwijt dat het voor mij onmogelijk is om niet knettervals mee te zingen. Geweldig nummer.

So throw those curtains wide, one day like this a year'd see me right

Friends Of Ours gaat over het verlies van een goede vriend van Garvey en is bijzonder treffend. De perfecte afsluiter. Ingetogen en ongelooflijk ontroerend. Ik ken niet veel bands of artiesten die zoveel gevoel in 5 minuten kunnen stoppen.

Kortom; Dit album sprankelt van emotie, is hoopvol en onheilspellend tegelijk en daarom ronduit perfect. Tijdens het beschrijven van dit album besefte ik me hoeveel ik er eigenlijk van houd. Daarom 5 welverdiende sterren voor dit album.