Zeker geen eenvoudige kost, nee. Af en toe compleet onnavolgbaar en knotsgek, dan weer prachtige uitgesponnen stukken. Mirror vliegt echt alle kanten op, maar dat maakt het voor mij juist een erg boeiende plaat. Met name de tweede helft van het album is ijzersterk, met de prachtliedjes Black & White, Foggy Day en vooral Koudede. Koudede is een eerbetoon aan de gelijknamige Touareg-muzikant, die in 2012 jammerlijk om het leven kwam bij een auto-ongeluk in Niger. Het nummer is dan ook duidelijk geïnspireerd door de Afrikaanse woestijnblues. Andere nummers roepen eerder spirituele jazz in herinnering (Sun Ra, Alice Coltrane), psychedelische rock, krautrock, prog rock en wat dies meer zij. Live zijn deze vreemde Kiwi's overigens ook erg de moeite waard, hun optreden op Le Guess Who? zal ik niet zo snel meer vergeten, zowel vanwege de aparte presentatie en vormgeving als vanwege de muziek zelf!

Ovlov zou ik graag eens op een festival zien, dat moet haast wel vuurwerk opleveren. Tru is een bijzonder fraaie, gruizige gitaarplaat in het straatje van Pavement, Sebadoh, Dinosaur Jr. en andere lofi-bandjes uit de jaren negentig. Wellicht dat de heren nog een trein moesten halen, maar in sneltreinvaart komen negen heerlijk puntige liedjes voorbij, waarvan de meeste slechts zo'n twee of drie minuten klokken. Na een half uur is het album alweer voorbij, maar zit ik nog na te genieten met een grote glimlach op mijn gezicht.