Erg overtuigend coveralbum van Cat Power, waarop de zangeres er prima in slaagt de liedjes naar haar hand te zetten. Het ligt er op dit album niet zo dik bovenop dat het om vertolkingen gaat, liedjes als Blue en New York zijn zelfs niet meteen als zodanig herkenbaar. De fraaie, vrij sobere arrangementen en het prettige stemgeluid van Cat Power maken Jukebox een aangenaam album om naar te luisteren. Overigens, Cat Powers nieuwe, eigen nummer Song to Bobby en de nieuwe versie van Metal heart mogen er ook zijn!

Celeste Epiphany Waite is een 27-jarige Britse soulzangeres, die in januari 2020 een 3FM Megahit had met haar aanstekelijke single Stop This Flame. Door de coronasituatie werd het verschijnen van haar album verscheidene malen uitgesteld, maar een jaar na die Megahit zag Not Your Muse dan het levenslicht. Op basis van haar muziek is het misschien wat te gemakkelijk om Celeste naar voren te schuiven als de "nieuwe Amy Winehouse" of om haar te vergelijken met Adele, maar de verleiding is wel groot. Haar muziek zit dan ook ergens in tussen pop, soul, jazz en blues, net zoals bij Amy en Adele. Maakt verder ook niet uit: Celeste beschikt niet alleen over een gouden strot, maar heeft ook de uitstraling en sterke liedjes om haar eigen plek in het (drukke) poplandschap op te eisen. Not Your Muse is een heerlijk debuutalbum dat naar meer smaakt. Hopelijk kan ik haar binnenkort ook eens op een podium bewonderen!

Vanzelfsprekend is Joni Mitchell een andere categorie, maar verder ben ik het zeer oneens met de voorgaande schrijver. Ik kan totaal geen chocola maken van kreten als 'keurig' en 'gebrek aan emotie'. Ik hoor juist een gedreven zangeres met een eigen smoel die met HUSBANDS AND WIVES een mooi, divers popalbum heeft uitgebracht. Vooral de langzame nummers op dit album zijn bloedmooi (Fragile heart, uitvaartliedje Have it all, Weep for me, Daddy daddy); daarnaast is het up tempo nummer Leaving me zeer de moeite waard. Eigenlijk vind ik alleen Baby come back en de Tiësto-remix van Have it all minder geslaagd (die laatste is min of meer een verborgen track en sla ik altijd over). Kortom, een prachtig album van Charlie Dée dat vol staat met poppareltjes.

We zijn nu maanden verder en nog steeds draai ik dit album graag en vaak. Ik leerde het pas laat in het jaar kennen, maar I Used To Spend... wist vorig jaar toch nog moeiteloos mijn album top 10 te halen. Dat kan ook niet anders met zo'n prachtalbum, dat boordevol staat met schitterende liedjes, vaak puntig en soms ook dromerig. Elk instrument staat in dienst van het geheel, ook de door sommigen verguisde stem van Julia. Zeker niet alledaags en soms op het randje, maar wat past deze goed bij deze weerbarstige indierock! Chastity Belt klinkt een beetje als een cocktail van Warpaint en Savages en Sonic Youth is soms ook niet ver weg, maar zo'n album als I Used To Spend... was er nog niet. Sinds vorig jaar gelukkig wel!

Prettig in het gehoor liggende CD van de Amerikaanse band Chum, ergens op het snijvlak tussen rock en metal. De band is helaas nagenoeg onbekend gebleven en gaf er na dit eerste album ook weer de brui aan. Stepping on cracks is destijds nog wel een bescheiden hitje geweest op alternatieve radiostations.

Courtney Barnett werd alom bejubeld toen ze drie jaar geleden Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit uitbracht. Grappige titels, spitsvondige teksten, puik gitaarwerk en dan die wat achteloze stem van de zangeres uit Melbourne, dat alles bij mekaar was een gouden combinatie. De opvolger Tell Me How You Really Feel kon dit jaar op heel wat minder superlatieven rekenen, maar wat mij betreft is dat onterecht. Voor mij voelt dit album veel meer als een coherent geheel dan het vorige album; de liedjes op het album doen weinig voor elkaar onder. Vermoedelijk is de Australische het daarmee eens, want afgelopen mei speelde ze opmerkelijk genoeg tijdens het concert in TivoliVredenburg (Utrecht) deze plaat integraal. Gebleven zijn de spreekzang en de humor, maar de liedjes zijn wat puntiger en, met permissie, volwassener dan voorheen. Ik moet regelmatig terugdenken aan de hoogtijdagen van Nirvana, met name het album In Utero. Ook Jen Cloher duikt regelmatig in mijn gedachten op, in het dagelijks leven de partner van Barnett. Nummers als City Looks Pretty en Charity klinken alsof ze ook zomaar op het vorig jaar verschenen, briljante album van Jen Cloher hadden gepast. Kortom, deze fabuleuze plaat van Courtney Barnett verdient wel wat meer liefde, omdat deze niet onderdoet voor haar albumdebuut uit 2015 en stiekem zelfs nog ietsje beter is.

Cowboy Junkies draait al lange tijd mee: de band werd halverwege de jaren tachtig opgericht in Toronto. Toch kende ik tot dit jaar slechts één plaat van deze Canadezen, het mooie The Trinity Session uit 1988. Dit jaar kwam daar dit album bij, een prachtige folkrockplaat die van het begin tot het einde boeit. Door de ingetogen zang van Margo Timmins, het geweldige gitaarspel van haar broer Michael Timmins en de goede ritmesectie klinkt het album erg puur en oprecht. Het titelnummer (in twee delen), When We Arrive, The Things We Do To Each Other, het sterk rockende Sing Me A Song, het zijn allemaal stuk voor stuk schitterende liedjes. All That Reckoning is een echte luisterplaat, die zich het beste thuis met een koptelefoon op laat beluisteren.