Ik vind deze debuutplaat van Actors best een aangenaam plaatje, zij het niet heel onderscheidend en met weinig liedjes die enorm blijven hangen. Eigenlijk zijn vooral de eerste drie nummers memorabel, waarbij L'appel du Vide het donkerste geluid heeft en Face Meets Glass het pakkendste is. Daarna wordt het wat wisselvalliger, waarbij de nummers waarbij synthesizers de overhand krijgen mij een stuk minder aanspreken. Dan denk ik vooral aan Crosses en Crystal. Die nummers missen rafelrandjes en de sfeer van de duisternis, alsmede een sterke nadruk op de ritmesectie. En dat is nou eenmaal hoe ik mijn postpunk het liefste hoor. Vergelijkbare bands als Preoccupations en Ought (beide ook uit Canada) en mijn recente ontdekking Omni liggen wat dat betreft ook meer in mijn straatje. Al met al vind ik deze Actors zeker niet slecht, maar meer dan een ruime voldoende kan ik er niet aan kwijt.

Het gaat goed met Adele: dit album ligt nog maar een paar dagen in de winkels, maar er zijn nu al meer dan 150 stemmen, een gemiddelde dat er niet om liegt (rond de vier sterren) en al zeven pagina's vol berichten over het album. Geen idee of die aandacht terecht is, ik weet alleen dat ik erg uitgekeken heb naar 21 en dat het mijn stoutste verwachtingen overtreft.

Het album begint met Rolling in the deep (hoe kan het ook anders): de sublieme eerste single die 21 vooraf gegaan was en algauw naar meer smaakte. Het album vervolgt met de sterke stamper Rumour has it en de prachtige ballad Turning tables (zoals alleen Adele dat kan). Andere fraaie liedjes zijn mijns inziens het opzwepende Set fire to the rain, het drukke I'll be waiting, de gevoelige afsluiter Someone like you en de bluesy bonustrack If it hadn't be for love (die had er best standaard op gemogen). Verder kan ik erg genieten van de geslaagde vertolking van Lovesong: een prachtig nummer dat al vele malen gecoverd is, maar dat Adele zich uitstekend eigen weet te maken. Slechts twee nummers zijn wat mij betreft minder geslaagd: Don't you remember, dat in de refreinen onwillekeurig aan Use somebody doet denken, en het nogal saaie He won't go. Maar dat is haar natuurlijk snel vergeven.

Als we de balans opmaken, geeft Adele met 21 een uitstekend vervolg aan 19 van een paar jaar geleden. Wat met name blijft overtuigen is haar geweldige stem: het blijft een genot om Adele te horen zingen. 21 is al bij al een prachtige popplaat geworden, waarmee Adele een gooi doet om in 2011 de wereld definitief aan haar voeten te krijgen.

Adrianne Elizabeth Lenker werd op 9 juli 1991 geboren in Indianapolis (Indiana) en groeide op in een religieuze sekte tot ze 6 jaar oud was en woonde als kind een tijdlang met haar ouders in een blauwe Ford bestelwagen. Een groot deel van haar jeugd bracht ze door in verschillende plaatsen in Minnesota. Later vestigden haar ouders zich in Plymouth (Massachusetts).

Lenker schreef haar eerste liedje toen ze 8 jaar oud was, trad op in bars op haar twaalfde en nam haar eerste album op rond haar dertiende, met haar vader als haar manager. Ze kijkt met gemengde gevoelens terug op deze tijd, want hoewel ze er veel van geleerd heeft, werd ze ook tot het uiterste gedreven. Als het aan haar vader had gelegen, was ze hard op weg geweest om een kindpopsterretje te worden. Ze wordt dan ook niet graag herinnerd aan het eerste soloalbum Adrianne Lenker - Stages of the Sun (2006), dat ze op vijftienjarige leeftijd uitbracht onder de naam AdriAnne Lenker. Ik heb me laten vertellen dat het om een rijk georkestreerd pop-rockgebeuren gaat, maar dat heb ik niet kunnen verifiëren. Het album is officieel al heel lang niet meer verkrijgbaar, maar wellicht dat je er met goed speurwerk op het wereldwijde web wel aan kunt komen.

Naast muziek had de jonge Adrianne interesse in taekwondo en bovendien was ze drie jaar achter elkaar staatskampioen in karate. Ze sloeg de middelbare school over, maar behaalde op 16-jarige leeftijd wel een diploma op een vergelijkbaar niveau (GED). Ze ging vervolgens naar het Berklee College of Music, waar ze gitaar studeerde met een beurs die verstrekt werd door Susan Tedeschi van de Tedeschi Trucks Band. In 2015 vormde Lenker de band Big Thief nadat ze gitarist Buck Meek had ontmoet op de eerste dag dat ze naar New York verhuisd was.

Adrianne Lenker is zonder meer uitgegroeid tot een van de meest opwindende en intrigerende liedjesschrijvers van de laatste tien jaar. Lenker is een ongelooflijk talent, die op elk album haar bekwaamheid als verhalenverteller en muzikant toont. Haar songs zijn vaak intieme, prachtige verhalen die uit het leven gegrepen zijn, waarbij ze grote onderwerpen als trauma, verdriet en verlangen niet schuwt. Daarbij vindt ze de balans tussen het bekende en het verrassende.

Inmiddels zeven jaar geleden bracht Adrianne Lenker dit soloalbum Hours Were the Birds uit. Feitelijk is dit dus haar tweede soloalbum, maar Lenker telt dat andere album uit 2006 niet mee en beschouwt dit als haar eerste echte soloalbum. Hours were the Birds is geschreven en uitgebracht toen ze begin twintig was, twee jaar voordat ze met Big Thief het debuut Masterpiece op de wereld losliet. Ze zegt hierover: "Ik was op mezelf in New York en het voelde echt alsof het iets was dat van mij was, dat ik met de wereld kon delen en waar ik me goed over voelde." Daar heeft ze groot gelijk in, want hoewel dit dus haar eerste “eigen” album is, hoor je onmiskenbaar al haar ongebreidelde talent en potentie als liedjesschrijver en muzikant. Op Hours Were the Birds staan Lenkers prachtige, breekbare stem en akoestische gitaarspel garant voor een zeer intiem en bloedmooi half uur muziek.

Adrianne Lenker is maar een bezig baasje. Nadat ze in 2019 met haar band Big Thief de twee meesterwerken U.F.O.F. en Two Hands op de wereld losliet, komt ze in 2020 doodleuk met nieuw solowerk op de proppen. In feite weer twee albums, (deze) Songs en Instrumentals. De twee lange instrumentale stukken moeten bij mij nog wat langer rijpen, maar de liedjes op Songs wisten me meteen al te overtuigen. Nummers als Anything, Zombie Girl en Ingydar klinken gelijk als tijdloze klassiekers, getuige ook dit bijzonder fraaie Tiny Desk (Home) Concert. Het afsluitende nummer My Angel is wat weerbarstiger, maar heb ik inmiddels ook in mijn armen gesloten.

Na het prachtige ingetogen debuut Philharmonics en de geslaagde opvolger Aventine komt de Deense Agnes Obel in 2016 wederom met een magistraal album op de proppen: Citizen of Glass. De titel refereert aan het Duitse begrip "gläserner Bürger", de transparante burger die zijn privacy steeds meer opgeeft aan Google, Facebook en wat dies meer zij.

Muzikaal gezien is Agnes Obel iets meer opgeschoven richting electropop (inclusief stemvervormingen), maar nog altijd staan haar loepzuivere stem en compacte liedjes centraal. Naast piano, cello en viool, gebruikt Obel daarbij ook oudere instrumenten, zoals klavecimbel, spinet, celesta en een Trautonium. Het album heeft een kraakhelder geluid, zeker als je het beluistert met hoofdtelefoon. Luisterend naar Red Virgin Soil droomde ik zelfs even weg op de illusie dat Agnes Obel en haar instrumenten zich in dezelfde ruimte bevonden als ik.

Citizen of Glass is een bijzonder aangenaam album, dat van het begin tot het eind weet te boeien. Zonder de andere liedjes te kort te willen doen, zijn mijn favorieten het dreigende Trojan Horses en de eerste single Familiar, dat mij gek genoeg sterk doet denken aan de "leader tune" van de Nederlandse advocatenserie Pleidooi (al is het zeker geen kopie). Het album is kortom een aaneenschakeling van wonderschone liedjes en daarmee misschien wel haar beste worp tot nog toe.

Op het eerste gehoor gaat Altin Gün eigenlijk gewoon verder waar de band vorig jaar gestopt was op het album On. Een nummer als Süpürgesi Yoncadan klinkt misschien wel wat anders door de prominente synthesizers, maar in grote lijnen gaat het nog altijd om Turkse retropop/rock in een aangenaam jasje. Tot nog toe kan ik ook net zo genieten van Gece als van het eerste album, de tijd zal moeten uitwijzen of het album nog gaat groeien of dat het "gewoon" weer een fijn plaatje van deze Turks-Nederlandse groep is. Live stonden de nieuwe nummers ook als een huis trouwens, afgelopen weekend op Motel Mozaïque.

Hoewel Angel Olsen op eerdere albums de gitaar ook zeker niet schuwde, is dit haar eerste echte gitaarplaat. Waar voorheen vooral de wat ingetogen folk doorklonk, is het nu vooral gitaarrock wat de klok slaat. Niet zelden moet ik daarbij denken aan bands uit de jaren zestig en zeventig, zoals Fleetwood Mac en Velvet Underground. Wat gebleven is, is Angel Olsens indrukwekkende, soms wat nasale stemgeluid, waarmee ze soms ongenadig hard uithaalt. My Woman heeft wel wat draaibeurten nodig gehad voordat ik het helemaal op waarde wist te schatten, maar ik vind het inmiddels een fantastisch album. De opbouw vind ik prachtig, met voldoende afwisseling tussen puntige liedjes en ballades. Voor mij springen de lange nummers Woman en vooral Sister er uit; hoe dat lied op een gegeven moment overgaat in wat klinkt als een Fleetwood Mac-klassieker en daarna nog met een spetterende gitaarsolo op de proppen komt! Maar ook het venijnige Not Gonna Kill You en de afsluitende pianoballade Pops mogen er beslist zijn. Slechte nummers staan er eigenlijk niet op. Met My Woman heeft Angel Olsen een schitterende, uitgebalanceerde gitaarplaat gemaakt, wat mij betreft haar beste album tot nog toe!

Beter laat dan nooit, maar door een gouden tip van Lura ben ik dit album eindelijk eens gaan beluisteren. Zeer intrigerende, bloedmooie folkplaat, die inderdaad wel wat meer aandacht verdient! Combinatie van prachtige stem, sterke liedjes en verzorgde arrangementen (weinig opsmuk). De cd heb ik inmiddels ook in huis en die is gestoken in een ambachtelijk kartonnetje, met een héél andere hoes dan hierboven staat (inclusief een persoonlijk dankwoord van Angharad). Laten we hopen dat beetje bij beetje meer mensen dit album zullen leren kennen en waarderen!

Angus Stone is maar een druk baasje (net zoals zijn zus Julia overigens). Naast zijn twee albums en de EP's met Julia, is dit alweer zijn twee soloalbum. (Al is dit wel het eerste dat onder zijn eigen naam verschijnt, op het eerste ging hij nog schuil onder de naam Lady Of The Sunshine.) Het album is ondergedompeld in een rijke traditie van folk, rock en country, maar heeft gelukkig wel een eigen smoel. Dat komt deels door de mooie, vrij rustige stem van Angus en deels door de rijke instrumentatie (de gitaar krijgt alle ruimte, we horen een mondharmonica voorbijkomen en in het nummer The blue door zelfs een panfluit!). Maar bovenal schuilt in Angus Stone een begenadigd liedjesschrijver, die knappe nummers uit zijn mouw lijkt te schudden. Sommige zijn ingetogen, andere steviger, maar hij vliegt nooit uit de bocht. Zelfs niet als hij de elektrische gitaar laat gieren in het magnifieke Only a woman (Neil Young is dan niet ver weg). Andere hoogtepunten zijn wat mij betreft Bird on the buffalo, It was blue en Broken brights, maar het beste is ook hier om het album als geheel te beluisteren (juist ook omdat het zo'n coherente plaat is). "Broken brights" behoort zeker tot mijn favoriete albums van 2012, dit is jaarlijstjesmateriaal!

Arlo Parks is een 21-jarige Britse singer-songwriter en dichter, die geboren en getogen is in Londen. Haar geboortenaam Anaïs Oluwatoyin Estelle Marinho verraadt haar gemengde afkomst: ze is half-Nigeriaans, een kwart Tsjadisch en een kwart Frans. Ze maakt al een tijdje muziek, maar Collapsed in Sunbeams is haar eerste volledige album. En wat voor een album: het leverde haar bij de Brit Awards diverse nominaties op (ze verzilverde daarvan Best New Artist) en won de Mercury Prize voor beste album. Het is een album waarop Arlo muzikaal laveert tussen indie pop en folk met vleugjes soul en R&B, fraaie aanstekelijke liedjes zonder al teveel fratsen. Daarbij is ze helemaal niet bang om over lastige onderwerpen als depressie en onbeantwoorde liefdes te zingen. Ik kan me dan ook wel wat voorstellen bij haar woorden op haar Spotify-profiel: "ik voelde me als dat zwarte kind dat niet kon dansen, naar te veel emomuziek luisterde en verliefd was op een meisje in haar Spaanse les." Collapsed in Sunbeams is een indrukwekkend debuutalbum vol liedjes die overtuigen, het bloedmooie Black Dog voorop!

Arooj Aftab, geboren op 11 maart 1985, is een Pakistaanse vocaliste, componiste en producer uit Brooklyn. Aftab werd geboren uit Pakistaanse ouders die naar Saoedi-Arabië waren uitgeweken en verhuisde naar Lahore in Pakistan toen ze ongeveer tien jaar oud was. Ze leerde zichzelf gitaar spelen en ontwikkelde geleidelijk haar eigen zangstijl tijdens het luisteren naar Billie Holiday, Hariprasad Chaurasia, Mariah Carey en Begum Akhtar. Toegang tot de Westerse kanalen had ze niet, maar ze was wel een van de eersten die het internet gebruikte om haar muziek te promoten in Pakistan (naar verluidt ging ze viraal in de Pakistaanse indiescene). Op haar negentiende verhuisde Arooj naar de Verenigde Staten om aan Berklee College of Music in Boston te gaan studeren. Ze studeerde af op muziekproductie, engineering en jazzcompositie. Sinds 2010 woont en werkt ze in New York en maakt ze deel uit van de lokale muziek- en filmscene.

Vulture Prince is Aftab's derde studioalbum, dat op flink wat meer belangstelling kan rekenen dan haar eerdere albums. Thematisch komen op het album verhalen van mensen, relaties en verloren momenten aan bod en de plaat is opgedragen ter nagedachtenis van haar jongere broer, Maher. Muzikaal houdt de plaat het midden tussen onder meer jazz, elektronica, neo-Sufi, folk, klassieke (Hindoestaanse) muziek, indie pop en akoestische muziek. Naar verluidt wilde Arooj Aftab dat het album "grenzen zou overstijgen". Volgens mij is dat met dit wonderschone album meer dan gelukt.

Dit is mijn eerste kennismaking met de Israëlische bassist Avishai Cohen en ik ben blij verrast. Dit debuut van Cohen als bandleider weet me meteen vanaf de eerste noten van Ora te pakken. Dit is ideale jazz voor in de morgen: rustig wakker worden, ontbijtje met thee en Avishai Cohen door de luidsprekers. Ik vind het mooi hoe hij subtiel ook Oosterse/Arabische invloeden verwerkt in de muziek. Sowieso is het een behoorlijk subtiel album, maar er zijn genoeg momenten waarbij je toch weer opveert vanwege een fraaie melodie, een verrassende wending of een geweldige solo. Zo blijft Adama boeien van begin tot eind. Indrukwekkend debuut!