Onvoorstelbaar dat dit album al meer dan 25 jaar oud is! Ook wonderlijk dat het in al die tijd slechts een handjevol stemmen heeft vergaard en nog helemaal geen berichten. De hoogste tijd om eens wat aan dat laatste te doen!

Sahara Hotnights komen uit Zweden, uit Robertsfors om precies te zijn, een dorp van rond de 2.000 inwoners in het oosten van Zweden, niet ver van de Botnische Golf. Ik ben zelf in Zweden nooit noordelijker gekomen dan Stockholm. Ik kan me echter voorstellen dat er veel rust en ruimte is, maar dat het er ook een behoorlijk saaie bedoening kan zijn. Sahara Hotnights ontstond dan ook uit niets anders dan verveling, ergens zo rond 1991/1992. De band bestaat uit Maria Andersson, Josephine Forsman, Jennie Asplund en Johanna Asplund. Ze hebben zich vernoemd naar het paard waarop Josephine Forsman (de drummer) wedde toen ze in Australië zat.

Ik leerde de Hotnights kennen ten tijde van Jennie Bomb uit 2001, hun tweede album. Ze stonden destijds in het voorprogramma van de Donnas in een kolkend Nighttown en de Lullabelles en Riplets waren die avond ook van de partij. Later dat jaar zag ik ze nog in de Ekko en in 2002 waren ze het voorprogramma van Danko Jones in Vera. In die tijd dacht ik echt dat ze het helemaal gingen maken, want ze hadden sterke liedjes en stonden live als een huis. De realiteit is echter dat ze buiten Zweden nooit echt zijn doorgebroken, ook al toerden ze heel Europa door. De laatste keer dat ik de Sahara Hotnights live zag was ook alweer in 2008, in de Melkweg, als voorprogramma van Sugarplum Fairy (tsja, ook geen idee wat er van die band geworden is).

Snel doorgespoeld naar 2025 moet ik toegeven dat ik de albums van Sahara Hotnights ook niet meer zo regelmatig draai als twintig jaar terug. Maar toen ik vandaag dit debuutalbum C'mon Let’s Pretend weer eens draaide, was ik aangenaam verrast. Ik kan niet uitsluiten dat jeugdsentiment hierbij meespeelde, maar het album klinkt nog steeds als een klok. Elf sterke liedjes van een nog jonge band van vier enthousiaste tienermeiden uit oostelijk Zweden. Zeer aanstekelijke gitaarmuziek met elementen van garage rock, power pop en punk rock. Ik ben ook nog altijd enorm gecharmeerd van de geweldige strot van zangeres Maria Andersson. Quite A Feeling is wat mij betreft het prijsnummer van het album, andere favorieten zijn That's What They Do, Kicks en Our Very Own. C'mon let’s pretend / C'mon and let’s pretend!

Leuk coveralbum van de Zweedse rockband Sahara Hotnights, met liedjes van artiesten die niet direct voor de hand liggen (Janet Jackson, Aneka). Een aantal, minder bekende nummers klinkt zelfs alsof ze door de Hotnights bedacht zijn. Voor het gemak geef ik hieronder de liedjes met erachter tussen haakjes eerdere uitvoerende artiesten:

1. "Wide River" (Steve Miller Band)
2. "In Private" (Dusty Springfield)
3. "Big Me" (Foo Fighters)
4. "Mess Around" (Redd Kross)
5. "Japanese Boy" (Aneka)
6. "City Of Brotherly Love" (Cass McCombs)
7. "Calm Down" (Birdy)
8. "Love Will Never Do Without You" (Janet Jackson)
9. "If You Can't Give Me Love" (Suzi Quatro)
10. "Be Forewarned" (Pentagram)

Het verhaal mag inmiddels gevoeglijk bekend verondersteld worden: SAULT is een wat raadselachtig collectief, dat een waanzinnig lekker amalgaam van soul, funk, hiphop en afrobeat maakt. Het mysterie schuilt erin dat er maar betrekkelijk weinig over de groep bekend is, ze geven bijvoorbeeld geen interviews en treden niet live op. Wat we wel weten is dat SAULT uit het Verenigd Koninkrijk komt en dat Dean “Inflo” Wynton de productie op zich heeft genomen. Het sterke vermoeden bestaat dat Inflo op dit album heeft samengewerkt met neo-soul zangeres Cleo Sol en de Amerikaanse rapper Kid Sister, maar dat is vooralsnog niet officieel bevestigd. Overigens is dit al het tweede album dat SAULT in 2020 uitbracht, eerder in het jaar kwam reeds het album SAULT - UNTITLED (Black Is) uit. Dit album is echter mijn favoriet, met buitengewoon sterke nummers als Strong, Free, Fearless en I Just Want to Dance.

School Of Seven Bells was voor mij dit jaar de grootste verrassing. Hun eerdere wapenfeiten ("Alpinisms" uit 2008 en "Disconnect from desire" uit 2010) zijn volledig langs mij heengegaan, maar "Ghostory" ben ik gaan luisteren vanwege de intrigerende hoes. Het was zeker geen liefde op het eerste gehoor, al vond ik het wel meteen een fijne plaat om naar te luisteren. Maar luisterbeurt na luisterbeurt begon ik de opzwepende dromerige electro van dit duo steeds meer te waarderen. Later kwam ik erachter dat het duo voorheen een trio was: Ben Curtis en de identieke tweeling Alejandra en Claudia Deheza. Maar Claudia verliet de band in 2010 en heeft geen bijdrage meer aan dit album geleverd. De tweeling is dus, professioneel gezien, gescheiden. Of dat een gemis is, geen idee, maar het resultaat mag er in elk geval wezen: 45 minuten heerlijke electrodroompop met schitterende vocalen van Alejandra Deheza. Ik ben met name onder de indruk van White wind, Scavenger en The night.

Eens in de zoveel tijd loop ik tegen een album aan dat me volledig omver blaast. Deze EP van de Sinsuke Fujieda Group is er zo eentje! Bandleider, saxofonist en producer Sinsuke Fujieda heeft met zijn sextet vijf fantastische nummers opgenomen, die samen ook nog eens een mooi geheel vormen. Ik kom superlatieven tekort, maar het is werkelijk een genot om hiernaar te luisteren. Daarbij valt niet alleen de saxofoon(s) van Fujieda positief op, maar ook het vioolspel van Fumiko Takeshita en de pianoklanken van Shinichi Tsukamoto springen eruit. Ook de ritmesectie mag er zijn, geweldig bijvoorbeeld hoe die bas erin komt bij Float in Oriental Spring. Ik weet niet hoe lang deze groep al samenspeelt, maar het spelplezier spat er echt vanaf. Ja, dit is er wel eentje voor de jaarlijstjes!

Bezetting:

Sinsuke Fujieda (tenor- & sopraansaxofoon)
Fumiko Takeshita (viool)
Shinichi Tsukamoto (piano)
Shigeru Kato (bas)
Kensaku Ohsumi (drums)
Daisuke Alkhaly (percussie)

Toeval of niet, maar ik draaide dit album ook direct na Empty van Nils Frahm en veel groter had het contrast niet kunnen zijn. Sohnarr klinkt in vergelijking daarmee dan haast uitbundig, maar Coral Dusk heeft ook zeker een behoorlijk ingetogen kant, zoals te horen valt in The Mermaids of Bergsjøn en Playing Hard to Get. Op andere nummers, vooral de nummers mét zang, doet de muziek me eerder denken aan die van Agnes Obel, Linnea Olsson of Lamb. Hoe dan ook, ik vind dit een fraai album, dat mogelijk nog wel in mijn waardering zal stijgen. Vooralsnog steekt het machtige Melomania er voor mij met kop en schouders bovenuit, maar Radar en Tiptoe bevallen me ook alvast erg goed.

Toen ik deze plaat van de week voor het eerst in ik weet niet hoeveel jaar weer eens opzette, werd ik zowat omver geblazen. Ik weet niet waarom het album eerder geen of weinig indruk op mij maakte, maar nu is dat precies wat het album doet: indruk maken, heel veel indruk! Ik denk dat Sonic Youth nog nooit zo melodieus, puntig en krachtig klonk als op dit album en dat bevalt me ontzettend goed! Ik ga hem zeker nog vaker draaien de komende tijd, maar ik durf nu al wel te zeggen dat ik dit tot het beste werk van Sonic Youth reken.

Sons Of Kemet is op z’n minst bijzonder te noemen: een saxofonist, een tubaspeler en ten minste twee drummers (soms ook drie of vier) maken een uiterst dansbare combinatie van allerlei stijlen, waaronder jazz, hiphop en tribale ritmes uit Afrika en de Caraïben. De saxofonist, Shabaka Hutchings, is een prominente figuur in de Londense jazzscene en vooraanstaand lid van nog twee collectieven, The Comet Is Coming en Shabaka & The Ancestors. Het opvallend getitelde Your Queen Is A Reptile, het derde album in totaal en het eerste voor het fameuze Impulse!-label, is wat mij betreft het meest ambitieuze en beste van Sons Of Kemet tot nog toe. Elk nummer is een ode aan een speciale vrouw, zoals bijvoorbeeld Harriet Tubman (voorvechter van afschaffing van de slavernij), Angela Davis (feministisch filosoof, schrijver en activist) en Albertina Sisulu (Zuid-Afrikaanse anti-apartheidsactivist). Mijn favoriete nummer van het album, My Queen Is Ada Eastman, is een eerbetoon aan de overgrootmoeder van Shabaka Hutchings.

De Afrekening van Studio Brussel is voor mij jeugdsentiment, ik ben ermee opgegroeid en heb er vele toffe nummers en artiesten leren kennen. Wel pas vanaf 1994 of 1995, ten tijde van dit verzamelalbum (in 1991) wist ik niet van het bestaan af en luisterde ik ook andere muziek. Erg leuk om dit ruim dertig jaar later te beluisteren als een soort historisch tijdsdocument. Het is een prima verzamelaar, waarop het voornamelijk rock is dat de klok slaat. Sterke nummers van (thans) bekende namen als Crowded House, Lenny Kravitz, This Mortal Coil, Pixies, Living Colour en Stone Roses worden afgewisseld met “vergeten” artiesten als Jesus Jones, Running Cow, Blue Blot en Seven Stories en Nederlandstalige nummers van Gorky en The Scene.

Het tweede deel van De Afrekening van Studio Brussel is weer een bonte verzameling, van absolute topnummers van Teenage Fanclub, Pearl Jam, Magnapop en Smashing Pumpkins tot een leuke hit van Björks Sugarcubes en een onverwacht pareltje van Bruce Cockburn. Tof om in zijn geheel te beluisteren en daarna de krenten er uit te pikken.

Zowel wereldberoemd als onbekend gebleven werk op deze derde Afrekening-cd. Motorcycle Emptiness was onontkoombaar in 1992, maar staat nog altijd als een huis. Dat geldt ook voor Buffalo Toms Taillights Fade en misschien wel het beste nummer van The Scene (Open). Ook fijn om nog eens een vroege single van P.J. Harvey voorbij te horen komen, en verderop nog het nummer Straight to You van de man waar ze een paar jaar later iets mee zou krijgen. Grand Black Citizen van de tweede Urban Dance Squad-plaat bevestigt nog eens dat ze anno 1992 de koningen van de crossover waren. De grootste aangename verrassing op dit album was voor mij het Ierse Something Happens met het nummer Daisyhead, een heel prettig popnummer dat ik volgens mij nooit eerder gehoord had.