In 2002 bracht ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead het album "Source tags & codes" uit, met daarop een briljante mix van hardcore, punk en rock. Het is nog altijd één van mijn favoriete albums van de jaren '00 en voor mij een van de ijkpunten voor hoe hardere gitaarmuziek zou moeten klinken. Nadien bracht de band nog vier albums uit, die allemaal goed te pruimen waren, maar het absoluut niet haalden bij "Source tags & codes". Dat komt misschien mede doordat Trail Of Dead hun muzikale horizon gaandeweg steeds meer verruimde; op het vorig jaar verschenen "Tao of the dead" voerde progrock nota bene de boventoon. Maar nu, tien jaar na de klassieker, doet Trail Of Dead met "Lost songs" weer waar ze het allerbest in zijn: energieke, harde muziek maken, met furieuze gitaren en drums en schreeuwerige vocalen, waar toch veel melodie in zit. Ik werd dan ook weggeblazen toen ik de plaat de eerste keer draaide, gelijk al vanaf het eerste nummer Open doors (dat ook één van mijn favorieten is). Het album dendert in een ruk doort en bevat weinig rustpunten (Flower card games en de afsluiter Time and again, met een schitterende gitaarsolo à la Mick Taylor), maar dat is geenszins een bezwaar. "Lost songs" is absoluut één van mijn favoriete albums van 2012!

De 4CD verzamelaar "25 years Pukkelpop" geeft een aardig overzicht van wat er de afgelopen 25 jaar op Pukkelpop te bewonderen viel. Zoals hierboven al gememoreerd, hebben de samenstellers niet gebruik gemaakt van live-opnamen, maar kozen ze voor studio-uitvoeringen en incidenteel voor remixen. Wat opvalt is dat er naar verhouding veel liedjes uit de laatste tien jaar opstaan, dat de jaren negentig ook goed vertegenwoordigd zijn en dat het aantal nummers uit de late jaren tachtig beperkt is. De nadruk ligt daarbij op alternatieve rock en dance, met name van artiesten die al (enige) faam hebben opgebouwd. De CD's bieden dus niet of nauwelijks obscure underground nummers. Wel staan er enkele interessante remixen op: door Pendulum rockt Prodigy's Voodoo people als nooit tevoren en My moon my man van Feist klinkt aanzienlijk spannender nadat Boys Noize eraan gezeten heeft. Bovendien staat het nummer Flux van Bloc Party erop, dat niet op de standaardversie van het album "Intimacy" te vinden is (en daarom nog in mijn collectie ontbrak). Wie weet staan er nog meer liedjes op die niet standaard op een album zijn verschenen.

Al met al is dit een puike verzamelaar, die weliswaar weinig nieuws onder de zon brengt, maar wel plezierig is om naar te luisteren. Dat maakt dat deze vier schijfjes met name geschikt zijn voor mensen die alternatieve rock en dance aan het ontdekken zijn of die juist graag herinneringen ophalen aan muziek van de afgelopen 25 jaar.