Deze EP gaat ongeveer verder waar de eerste EP ("Lacuna Coil") en het debuutalbum "In a reverie" eindigden. Het mooie, dromerige Stars en het kippenvelnummer Senzafine -dat later op het tweede album "Unleashed memories" zou verschijnen- springen er wat mij betreft uit. Het tussendoortje Trance awake heeft jammer genoeg niet veel om het lijf.

Was Video games nu een vloek of een zegen? Die vraag dringt zich nadrukkelijk op na het beluisteren van dit (tweede) debuutalbum van Lana Del Rey. Toen ik Video games voor het eerst hoorde, was ik zeer onder de indruk. De dromerige sfeer, haar Stevie Nicks-achtige stem(gebruik), de mysterieuze videobeelden in de clip: zonder twijfel één van de mooiste nummers die vorig jaar zijn uitgebracht. Het liedje maakte haar in één klap bekend en geliefd op internet, maar zorgde tegelijkertijd voor hooggespannen verwachtingen voor haar (toen) nog te verschijnen debuutalbum. Die verwachtingen maakt ze helaas niet waar: daarvoor staat het album Born to die te vol met volkomen inwisselbare popdeuntjes. Wat Video games zo bijzonder maakte, ontbreekt ten enenmale bij de overige liedjes op het album: weg dromerige sfeer, weg mysterie, zelfs de Stevie Nicks-echo hoor ik nog maar zelden terug. Born to die is kortom een teleurstellend album, een niet ingeloste belofte na het schitterende Video games.

Na twee EP's, een reeks sterke singles (waarvan met name "Hurt Me" en "Falling Short" aansloegen) en geslaagde optredens op festivals, keek ik ontzettend uit naar dit debuutalbum van Låpsley. De voortekenen waren gunstig, maar de vraag was of de negentienjarige Britse Holly Lapsley Fletcher ook een heel album lang kan boeien. Na veelvuldige beluistering van "Long Way Home" kan ik die vraag zonder twijfel bevestigend beantwoorden. Låpsley weet van tijd tot tijd de mooiste geluiden en melodieën uit haar synthesizer en drumcomputer te toveren, maar haar vocale capaciteiten maken toch de meeste indruk. Haar wonderschone stem, die niet zelden aan Adele doet denken, voert je gedurende drie kwartier door het prachtige muzikale droomlandschap van "Long Way Home". Voor de hand liggende referenties zijn daarbij The XX en London Grammar. Het album bevat twaalf stuk voor stuk fraai gecomponeerde liedjes, van discoknaller "Operator (He Doesn't Call Me)" tot het ingetogen "Tell Me The Truth". Mijn favorieten van dit album zijn evenwel "Cliff" en "Silverlake".

Ik heb er vier luisterbeurten op zitten, maar de kwartjes beginnen nog niet enorm te vallen. Ik weet de helft van de tijd niet goed waar ik nu naar aan het luisteren ben: ik hoor vals gestemde gitaren, huilende wolven, vervormingen, gezoem, gebrom, kinderspeelgoed, klokken, een radio, en wat dies meer zij. Lau Nau wisselt liedjes af met wat ik toch het beste zou kunnen omschrijven als klankwerelden, vaak zonder zang. Hoewel ze geen grootse zangeres is, merk ik dat ik juist opveer op de momenten dat ze wel zingt en de nummers enigszins op liedjes beginnen te lijken. Dat is met name het geval bij het fraaie Painovoimaa, Valoa en ook Ruususuu, Rubiinilasia en Lähtölaulu vind ik nog wel wat hebben. Het tweede deel van het album, van Maapähkinäpuu tot Vuoren Laelle, bevalt me echter een stuk minder. Stuk voor stuk dwarse nummers die alleen maar enorm tegen de haren in strijken, niet aan mij besteed. Met uitzondering dan van het tweede deel van Vuoren Laelle, best mooi hoe de samenzang het nummer en het album afsluit. Al met al een behoorlijk fascinerend album, maar niet per se in positieve zin. Ik denk dan ook niet dat een vijfde luisterbeurt snel zal volgen.

Ja, ik heb Laura Arkana gezien in het voorprogramma van Eefje de Visser (8 oktober in de Melkweg) en ben dit album sindsdien vaak gaan draaien. Het album is vrij ingetogen en de teksten zijn serieus van toon, zeker als je het vergelijkt met De koek van Eefje. Maar de pure popliedjes zijn echt prachtig. Past wat mij betreft in het rijtje Lotte van Dijck, Eefje de Visser en Flux.

Hip hop, soul, urban, pop, wat maakt het uit? Dit is een prachtig conceptalbum vol met ijzersterke nummers en een aantal interessante gastbijdragen. Uitschieters zijn de hits Doo wop (that thing) en Everything is everything, I used to love him en Ex-factor. Dit is grote klasse (helaas niet meer overtroffen door Lauryn Hill).

Half oktober 2019 liep ik tijdens een vakantie een winkeltje binnen in het centrum van Sarajevo, waar ze onder meer souvenirs, boeken en cd's verkochten. Door de luidsprekers klonk schitterende muziek in een Slavische taal en mijn interesse was meteen gewekt. Navraag bij het uiterst vriendelijke winkelmeisje leerde me dat het om dit album ging, O Ljubavi van Lejla. Ik wist voldoende en heb het album direct aangeschaft, samen met Amira Medunjanin - Silk & Stone (op aanraden van het winkelmeisje, toen ik vroeg of ze nog vergelijkbare muziek in de winkel had).

Lejla Jusić is een Bosnische operazangeres, sopraan en zangdocent aan de Academie voor Uitvoerende Kunsten in Sarajevo. Jusić voltooide haar studie solozang aan de Muziekacademie in Sarajevo, de stad waar ze ook geboren is. In 2007 bracht ze O Ljubavi uit, een album met traditionele Bosnische liedjes (sevdah of sevdalinka). Sevdah heb ik recent nog omschreven horen worden als "de Bosnische blues", maar de liedjes op dit album schurken toch wat meer tegen folk aan (een Bosnische variant dan). Verder staan er op het album ​​een aantal Turkse traditionele liedjes, die Lejla dan ook in het Turks zingt, en een liedje met een Engelse titel (Before the Rain), maar geen Engelse tekst. De muzikale begeleiding op het album is in handen van Brano Likićs World Music Orchestra, dat een gouden combinatie vormt met Lejla's prachtige stem. De liedjes staan stuk voor stuk bol van melancholie en gaan over verlangens, onbeantwoorde en ongelukkige liefde en andere teleurstellingen. Het album heet dan ook simpelweg O Ljubavi, wat zoveel als "Over liefde" betekent. Mijn favoriete nummers op het album zijn vooralsnog Što Te Nema (Waarom ben je niet hier?) en Ah Što Ćemo Ljubav Kriti (Oh waarom zouden we onze liefde verbergen?), maar ook de rest van het album vind ik zeer de moeite waard.

Ik heb dit album van Lenny Valentino nu verscheidene keren beluisterd en ik kan niets anders zeggen dan dat de plaat me erg goed bevalt. De Poolse band tapt hier uit het vaatje van de wat melancholische rock van rond de eeuwwisseling, maar ze hebben ook duidelijk een eigen smoel. Ja, het zingen in de eigen taal helpt daar zeker bij, maar ook los daarvan zijn de liedjes onderscheidend genoeg. Mijn Pools is erg beroerd, maar als ik het goed begrijp blikt zanger/gitarist/voorman Artur Rojek op dit album terug naar zijn kindertijd, toen hij naar verluidt bij zijn grootouders woonde. De titel Uwaga! Jedzie tramwaj (tevens het opvallende titelnummer) schijnt te verwijzen naar de botsing van een man met een tram nabij het grootouderlijk huis in Mysłowice. Ik weet niet of "onder de tram" ook een Poolse uitdrukking is, maar dat zou eigenlijk wel moeten. Het kan overigens de beste overkomen, vraag maar eens aan de Catalaanse architect Antoni Gaudí (of nou ja). Ter zake nu: erg sterk album met prachtige, dromerige rock, zeer de moeite waard.

Fraai, zomers debuut van het Britse soul- en folktalent Lianna La Havas. Haar ingetogen liedjes maken vooralsnog de meeste indruk op mij, zoals Lost & found, Tease me en They could be wrong. Bij deze liedjes is ze slechts gewapend met haar bloedmooie stem en gitaar. Maar ook het energieke Forget en het schitterende duet No room for doubt met Willy Mason mogen er zijn. Op Lowlands bewees La Havas dat ze live ook uitstekend tot haar recht komt. Hopelijk gaan we nog veel van haar horen!

Het album Blood uit 2015 bracht Lianne La Havas het nodige succes, maar de zangeres uit Londen was er zelf niet erg tevreden over. Haar naam stond erop, maar het album voelde niet eigen, omdat ze weinig inbreng had bij de productie en het platenlabel haar stimuleerde om liedjes op te nemen die niet door haar geschreven waren (zoals What You Don’t Do, dat een grote hit moest worden). Achteraf was ze hier zo ontevreden over, dat ze een lange pauze nam. Een donkere periode volgde, waarin drie personen overleden met wie ze een sterke band had: haar oma, haar overgrootmoeder en haar mentor Prince. Tevens liep haar relatie op een pijnlijke manier op de klippen.

Maar gelukkig is Lianne La Havas anno 2020 die crisis te boven gekomen, met een bloedmooie, titelloze plaat als blinkend resultaat. Het is niet zonder reden dat het album alleen haar naam draagt: dit album is volledig háár album en ze heeft het kunnen maken op haar voorwaarden, met haar eigen vrienden, haar eigen band. Daarnaast zijn deze keer alle nummers wél van eigen hand. Samen vormen de liedjes het persoonlijke relaas van Lianne: het eerste liefdesgeluk, de verdrietige breuk, het zoeken naar de eigen identiteit en er uiteindelijk weer sterker uitkomen.

Muzikaal tapt Lianna La Havas uit allerlei vaatjes: ik hoor invloeden uit de folk, r&b, Braziliaanse pop, jazz, rock en soul. Bovendien etaleert ze hier haar grootste troeven: haar prachtige, warme stem en haar uitstekende gitaarspel. La Havas heeft dit alles vervat in bijzonder fraaie liedjes, die behoorlijk ingenieus in elkaar zitten en heel puur en eigen klinken. Het spelplezier spat er vanaf, soms zelfs letterlijk, bijvoorbeeld wanneer de band het laatste liedje Soul Flower luid lachend afsluit. Ook grappig dat je na de eerste tonen van Seven Times, Lianne “Yeah, that’s a good intro” hoort zeggen (zeker waar!). Om kort te gaan: schitterend album, gaat dat luisteren!

Linnea Olsson is celliste in de begeleidingsband van de Noorse singer-songwriter Ane Brun. Ze is natuurlijk niet de eerste en enige die uit de schaduw van haar frontvrouw kruipt. Enkele jaren terug ging Nina Kinert haar voor en die heeft inmiddels een aardig succesvolle solocarrière opgebouwd, met drie puike albums. Of dat voor Linnea Olsson ook in het verschiet ligt, zal de toekomst moeten uitwijzen. Het debuutalbum van de klassiek geschoolde Zweedse is in elk geval veelbelovend. Ze beheerst haar cello tot in de puntjes en geeft haar liedjes net dat extra cachet wat ze zouden missen als ze "gewoon" gitaar zou spelen. Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat ze dan niet overeind zouden blijven staan, want met name Dinosaur, Giddy up! en titelnummer Ah! zijn stuk voor stuk prachtnummers. Er is met Ah! weer een schitterende plaat van Zweedse bodem verschenen, die zeker naar meer smaakt!

Simbiatu Abisola Abiola Ajikawo, beter bekend onder haar artiestennaam Little Simz, is een Britse rapper, zangeres en actrice. Ajikawo werd geboren in 1994 in Islington, Londen uit Nigeriaanse ouders van Yoruba-oorsprong. Na vier mixtapes en vijf EP's, bracht Little Simz in 2015 haar debuutalbum A Curious Tale of Trials + Persons uit, in 2016 gevolgd door het album Stillness in Wonderland. Haar derde worp Grey Area uit 2019 betekende haar doorbraak, het album won diverse prijzen en leverde haar ook een nominatie voor de Mercury Prize op. Het is dan ook een ijzersterk album, dat duidelijk liet horen dat we hier met een groot talent te maken hebben. Ik keek dan ook reikhalzend uit naar Sometimes I Might Be Introvert, haar vierde album. De albumtitel is een backronym van Simbi, de koosnaam van Simz (die dan weer is afgeleid van haar volledige voornaam Simbiatu). Het is misschien wel haar meest persoonlijke album tot nog toe. Hierop probeert ze onder meer af te rekenen met de verwachting dat je als artiest in de muziekindustrie zonder meer een extraverte persoonlijkheid moet hebben. Simbi is daarentegen erg op zichzelf en dat wil nog wel eens botsen buiten de kaders van haar bestaan als artiest.

Met haar vierde album, Sometimes I Might Be Introvert, gooit Little Simz er in alle opzichten nog een paar scheppen bovenop vergeleken met eerder werk. Het album staat werkelijk bol van ambitie. Simbi is zelf in topvorm, met voortdurend perfect vloeiende rijmschema’s, en de producties van Inflo zijn magistraal en zeer divers, met veel invloeden uit de soul, funk en jazz. Luister maar eens naar Woman (met Cleo Sol), I Love You, I Hate You, Little Q, Pt. 2 en Standing Ovation. Verder zou de intro van Introvert niet misstaan op de soundtrack van een actiefilm, verraden de nummers Fear No Man en Point and Kill (met een fraaie bijdrage van Obongjayar) een voorliefde voor afrobeat en zou How Did You Get Here zomaar een verdwaald D’Angelo-nummer kunnen zijn. Little Simz heeft met Sometimes I Might Be Introvert een wervelende en opwindende plaat afgeleverd die mij als luisteraar vanaf de eerste minuut bij de lurven grijpt en niet meer los laat. Prachtplaat!

Waar ik eerder schreef dat dit een album is dat waarschijnlijk de tijd nodig heeft om onder de huid te kruipen, is dat precies wat er de afgelopen maanden gebeurd is. Deze opvolger van het sterke debuut If You Wait bleek al snel de fabuleuze luistertrip te zijn die ik erin vermoedde en ik kan dan ook zeggen dat ik het album inmiddels heb grijsgedraaid.

Eerst en vooral zijn het de bloedmooie vocalen van Hannah Reid die indruk maken, Reid beschikt werkelijk over één van de mooiste stemmen in de popmuziek. Maar dat is niet het hele verhaal: London Grammar is een drietal, tevens bestaande uit Dan Rothman (gitaar) en Dominic Major (drums, toetsen), dat ook gezamenlijk opereert. Samen bepalen ze hoe de liedjes klinken. Ook al kon de band na het succes van het debuut een beroep doen op bekende producers als Paul Epworth en Jon Hopkins, ze zijn gelukkig niet in de val gelopen om er een overgeproduceerd album van te maken.

Sterker nog, het is een opvallend ingetogen plaat geworden, met vaak minimalistische maar uiterst effectieve instrumentatie. Zeker geen opzwepende muziek, maar uiterst zorgvuldig en beheerst opgebouwd. Door afwisseling in melodie en zang weet het album daarbij van het begin tot het einde te boeien. Favoriete nummers noemen is geen beginnen aan, maar ik wil wel met nadruk hier het meesterlijke drieluik Everyone Else/Non Believer/Bones Of Ribbon noemen. Ook Leave The War With Me, Big Picture en het bewonderingswaardig "naakte" Rooting For You zijn niet te versmaden.

Verrassend genoeg doen de nummers op het bonusalbum hier niet of nauwelijks voor onder: het sterk aan Talk Talk refererende What A Day, Control en de ijzersterke Verve-cover Bitter Sweet Symphony spreken wat dat betreft boekdelen. Het mag duidelijk zijn dat ik enorm onder de indruk ben van dit album en dat het zich kan verheugen op een hoge notering in mijn eindejaarslijstje.

Indrukwekkend solodebuut van Lotte van Dijck, een in 1979 geboren zangeres die naar verluidt al sinds haar elfde liedjes schrijft. Lotte heeft een fraaie, bescheiden stem en begeleidt zichzelf met "snaren en toetsen". De muziek op Lege plaatsen in de stad is subtiel en puur (er speelt een handjevol muzikanten op het album mee), de teksten zijn poëtisch en verhalen over het leven van alledag. Soms ingetogen en indringend, zoals in Niemand en Tot je neervalt; soms opgewekt en up tempo, zoals in Lichtmatroos. Slechte nummers staan er niet op, maar uitschieters naar boven zijn wat mij betreft het pakkende Daan, het prachtige herfstnummer De regen en Voor jou, dat me onwillekeurig aan Alela Diane doet denken. Kortom, een prachtig Nederlandstalig popalbum, dat wel een wat groter publiek verdient (om te beginnen hier op MusicMeter).

Lucy Dacus is een 23-jarige singer-songwriter uit Richmond, Virginia. In 2016 bracht de Amerikaanse haar debuutalbum No Burden uit, maar eerlijk gezegd is die plaat destijds een beetje langs mij heen gegaan. Aan de opvolger Historian ben ik echter al vrij snel verslingerd geraakt: na het horen van het eerste nummer Night Shift heb ik het album vrijwel gelijk gekocht en sindsdien heb ik het oneindig vaak gedraaid.

Lucy Dacus is het meisje in je klas dat niet knap of populair is, maar een studiebol met droge humor, een vlotte pen en een voorliefde voor indie rock. Het album Historian laat zich beluisteren als een verzameling dagboekfragmenten, waarbij meteen al vanaf het eerste begin duidelijk is dat we met een begenadigd tekstschrijver te maken hebben: “The first time I tasted somebody else’s spit / I had a coughing fit / I mistakenly called them by your name / I was let down, it wasn’t the same”.

Muzikaal hangt ze ergens in tussen Angel Olsen, Sharon Van Etten, Waxahatchee en Nadia Reid, met name voor wat betreft het fantastische gitaarwerk en de ritmesectie; Lucy’s warme en vrij lage stem is onvoorstelbaar mooi en uit duizenden herkenbaar. Daar komt nog bij dat de liedjes op Historian buitengewoon sterk in elkaar zitten, met voldoende afwisseling tussen hard, zacht, langzaam en snel. Als ik zou moeten kiezen, zijn mijn favoriete nummers Night Shift, Nonbeliever en Pillar Of Truth, maar er staat werkelijk geen enkel zwak nummer op de plaat. Ik beschouw dit album dan ook als een meesterwerk, voor mij onbetwist het album van het jaar!