Toen ik dit album zonet draaide, kwam ik erachter dat het op de kop af zestien jaar geleden is dat dit album verscheen! Ik weet nog goed dat ik dit album destijds helemaal grijs gedraaid heb en dat ik alle nummers mee kun brullen. Daarom verheugt het me dat anno 2010 het album niets aan kracht en intensiteit heeft ingeboet. Nog steeds is het indrukwekkend om te luisteren naar Davidian, Old, A nation of fire, Death church, Blood for blood en al die andere 'liedjes'; drie favorieten kiezen is daarom al ontzettend moeilijk. Wat mij betreft geeft deze plaat een uitstekende samenvatting van wat metal te bieden heeft en dat maakt dit album tot een onovertroffen debuut en één van de allerbeste metalalbums.

Reijersen slaat de spijker op z'n kop, ik zou het album zelfs bij tijd en wijle saai durven noemen. Dat vind ik erg jammer, want op de vorige twee studio-albums (The Absence (2012) en Currency of Man (2015)) vond ik Melody Gardot in bloedvorm. Waar die albums beide hun eigen karakter en stijl hadden, lijkt Melody hier wat meer terug te grijpen naar de lome jazz ten tijde van haar debuut en daar heb ik nou eenmaal een stuk minder mee. De paar nummers die er voor mij bovenuit steken zijn het fraaie duet C'est Magnifique met António Zambujo, Love Song, Um Beijo en Ninguém, Ninguém. Al met al zeker geen slechte plaat, maar er had naar mijn idee wel meer in gezeten, zeker met zulke fantastische vocalen!

De Amerikaanse Melody Gardot werd op haar negentiende aangereden door een idioot die door rood reed. Die dag zette haar leven op z'n kop. Muziek maken werd haar therapie en een zonnebril beschermt haar constant tegen het felle zonlicht, waar ze sindsdien overgevoelig voor is. Voor haar derde album The absence deed ze inspiratie op in Brazilië, Argentinië, Uruguay, Portugal en Marokko. Het resultaat mag er wezen: een prachtig, werelds album, waardoor ik meteen weer zin krijg om op vakantie te gaan. Neem nu Mira: door het Braziliaanse ritme en de zonnige uitstraling krijg ik spontaan zin om het eerste vliegtuig naar Rio de Janeiro te pakken! Hetzelfde geldt bijvoorbeeld voor het fabuleuze Lisboa, dat een prachtige ode is op de Portugese hoofdstad. Wat mij betreft is de wereldmuziek in de jazz van Gardot dan ook een verrijking!

Dit album van Michael Kiwanuka heb ik hoog zitten. Het bijzondere van de plaat is wat mij betreft de magnifieke stem van Kiwanuka en de warme en intieme productie. Het album lijkt eerder in de jaren '70 opgenomen te zijn dan in de huidige tijd en dat is eerlijk gezegd een verademing. In zekere zin is hij een soort eigentijdse Bill Withers of Otis Redding. Gelukkig verstaat hij ook de kunst om mooie liedjes te schrijven: de single Home again is al heel fraai, maar van Worry walks beside me en vooral Tell me a tale krijg ik elke keer weer kippenvel.

Geen nieuw materiaal van Muriel Grossmann, maar een compilatie van nummers uit 2016 en 2017. Elevation, Rising en Chant stonden oorspronkelijk op Momentum (2017) en Your Pace en Peace for All op Natural Time (2016). Zoals gebruikelijk de laatste jaren, bestaat haar kwartet verder uit Radomir Milojkovic (gitaar), Gina Schwarz (bas) en Uros Stamenkovic (drums). Het klinkt allemaal weer als een klok, dit is spirituele jazz van de bovenste plank. Hopelijk zorgt deze uitgave op het Jazzman-label voor wat meer naamsbekendheid, want dit zouden echt meer mensen moeten horen!

In de lente van 2020 leerde ik de bruisende jazz van de Oostenrijkse saxofoniste Muriel Grossmann kennen. Ik werd eerst overrompeld door het meesterwerk Reverence (2019) en daarna ben ik plaat na plaat gaan terugluisteren tot het album Quartet (2008). Op de valreep bracht Muriel Grossmann afgelopen december wederom een plaat uit, namelijk dit Quiet Earth. Hier staan twee gloednieuwe werken op, African Call en het titelnummer, en twee studiobewerkingen van eerder eigen werk; de stukken Wien en Peaceful River waren al eerder live vastgelegd op het album Awakening (2013), opgenomen op het Ibiza Jazz Festival. De Oostenrijkse saxofoniste, die overigens al sinds jaar en dag op Ibiza woont, laat op Quiet Earth opnieuw horen een benadigd componiste te zijn met een grandioos saxofoongeluid. Net zoals op het vorige album Reverence, wordt Muriel bijgestaan door vier buitengewoon begaafde muzikanten: Radomir Milojkovic (gitaar), Gina Schwarz (bas), Uros Stamenkovic (drums) en Llorenç Barceló (Hammon orgel). Het klinkt allemaal weer als een klok, dit is spirituele jazz in de beste Coltrane-traditie!