Ik had er niet op durven hopen, maar na het tegenvallende The King Of Limbs bracht Radiohead in 2016 onverwacht weer een prachtalbum uit. Waar op eerdere platen veel geëxperimenteerd werd met elektronica, gaat “A Moon Shaped Pool” weer terug naar de basis: wonderschone liedjes met gitaar en soms ook strijkinstrumenten. Enkele liedjes zijn zelfs geschreven in de beste Engelse folktraditie. Voor mij springen de nummers “Burn The Witch”, “Daydreamer” en “The Numbers” eruit, die kunnen zich meten met de sterkste nummers uit het oeuvre van Radiohead.

Dit titelloze album van Reb Fountain uit Auckland was voor mij één van de grootste verrassingen van 2020. Ik leerde de muziek van Reb kennen toen de eveneens Nieuw-Zeelandse zangeres Nadia Reid een nummer van haar coverde in een online item met de veelzeggende titel “Under Cover: Artists in Isolation in Conversation”, zie Under Cover with Nadia Reid and Reb Fountain. Uiteraard coverde Reb ook een nummer van Nadia, dat is het concept.

Reb Fountain, die overigens geboren werd in San Francisco, maar haar jeugd doorbracht in Nieuw-Zeeland, bleek al een aantal platen op haar naam te hebben staan. Dit titelloze album is echter het eerste dat ze wereldwijd uitbrengt. Helaas ging om evidente redenen de internationale tour met Nadia Reid om het album aan te prijzen, niet door. Gelukkig hebben we de plaat nog, vol met bloedmooie folk-popliedjes met een donker randje. When Gods Lie, een duet met Finn Andrews van The Veils, springt er voor mij uit, op de voet gevolgd door Samson, It's a Bird (It's a Plane) en Don't You Know Who I Am.

Rolling Blackouts Coastal Fever. Nogal een opmerkelijke en mysterieuze naam voor een indierockband uit Melbourne. Vorig jaar brachten de Australiërs nog de EP The French Press uit, met daarop een werkelijk briljant titelnummer. Hope Downs is het eerste volledige album van RBCF en het staat vol met puntige gitaarnummers. Al luisterende moet ik niet zelden denken aan indierockbandjes uit de jaren tachtig, zoals The Chills, The Go-Betweens en The Feelies. Hope Downs is daarmee misschien niet het origineelste album van 2018, maar het is zeker de meest zomerse en aanstekelijke gitaarplaat die ik dit jaar gehoord heb. Als na ruim een half uur het laatste nummer The Hammer aan de gang is, zit er niets anders op dan het album weer van voren af aan af te spelen. Erg verslavend plaatje en warm aanbevolen derhalve!

Ryley Walker mag dan nog maar 27 zijn, zijn liedjes doen toch vooral denken aan artiesten uit lang vervlogen tijden, zoals Tim Buckley, Nick Drake en John Martyn. Golden Sings That Have Been Sung is een fenomenaal album met acht meanderende composities, die subliem gearrangeerd zijn. Ryley Walker heeft daarbij een aangename zangstem om naar te luisteren. De muziek zweeft ergens tussen folk, psychedelische rock en jazz in, wat het een ideaal album maakt om bij weg te dromen.