Het twee jaar geleden verschenen "Teen dream" heb ik destijds grijsgedraaid en vind ik nog altijd een schitterend droompopalbum. Ik keek dan ook reikhalzend uit naar opvolger "Bloom". De plaat wist me echter niet gelijk te overtuigen en in eerste instantie had ik de plaat ter zijde geschoven omdat ik het "meer van hetzelfde" vond. Maar toen ik het album wat later toch weer eens opzette, begon het kwartje toch te vallen. Want wat de vorige plaat zo goed maakte, is op "Bloom" ook ruimschoots aanwezig: hemelse zang van Victoria Legrand, schitterende composities, harmonieuze refreinen. Kortom, droompop in optima forma! Inmiddels heeft deze cd er hier ook alweer een fors aantal draaibeurten opzitten en geniet ik er met volle teugen van. Met name Troublemaker, Wild en de fraaie afsluiter Irene springen er voor mij uit.

Al een week of drie luister ik nu vrijwel dagelijks naar dit bijzondere album van Benjamin Clementine, dat ergens het midden houdt tussen jazz, soul en klassiek. Bijzonder vanwege zijn aparte stem en stemgebruik, zijn vaardige pianospel, de rake en soms merkwaardige teksten en zijn stuk voor stuk fraaie composities. Natuurlijk zijn er wel referenties en invloeden aan te wijzen; als je niet oppast, struikel je er nog over. Bij de eerste beluistering moest ik dan ook al snel denken aan "the usual suspects": Antony Hegarty, Nina Simone en in minder mate Jeff Buckley. Maar wat hij nog het meest met hun gemeen heeft, is dat ze uniek zijn (of waren) in wat ze doen (of deden). Enig in hun soort, in zekere zin misschien wel excentrieke eenlingen, afwijkend van het conventionele, niet kleurend binnen de lijntjes.

Wat Clementine ook bijzonder maakt, zijn de intrigerende verhalen die zijn leven tekenen. In de eerste plaats uiteraard dat hij op z'n negentiende Londen ontvluchtte en vervolgens jarenlang als dakloze straatmuzikant in Parijs leefde. Maar ook het verhaal dat hij zonder geld, telefoon of treinkaartje op weg was naar zijn optreden op het North Sea Jazz-festival in Rotterdam, niet te filmen! Hij werd uit de trein gezet bij Roosendaal, besloot dan maar te gaan lopen naar Rotterdam, maar haalde het niet. Tegen de tijd dat hij zich meldde vanuit Dordrecht, was zijn geplande optreden al lang en breed afgelopen. Wat dat betreft is het maar te hopen dat Benjamin Clementine op 10 mei TivoliVredenburg weet te vinden!

Ruim zes jaar duurde het voordat Beth Orton met een opvolger kwam van het niet bijster goed ontvangen "The comfort of strangers". In de tussentijd kreeg ze een dochter en een zoon en trouwde ze met zanger en bandlid Sam Amidon. Naar verluidt heeft ze op het punt gestaan om haar gitaar definitief aan de wilgen te hangen, maar dat heeft ze gelukkig niet gedaan. Op eerdere albums maakte electronica nog een wezenlijk deel uit van de instrumentatie (vandaar de term folktronica). Nu heeft folk de overhand gekregen, met daarin nog meer een hoofdrol voor haar bijzondere zangstem, die krachtiger en mooier lijkt dan ooit. "Sugaring season" is een schitterend folkalbum geworden dat als één coherent geheel voelt, afgezien dan van het wat dissonante walsje See through blue (geschreven voor haar dochter).

Het blijft fascinerend hoe sommige artiesten meteen op handen gedragen worden en andere decennialang een vrij anoniem muzikaal bestaan leiden. Dat laatste geldt zeker ook voor zanger en componist Beverly Glenn-Copeland, die pas de laatste jaren op warme belangstelling kan rekenen, mede dankzij de heruitgave van onder meer dit album.

Beverly Glenn-Copeland werd in 1944 geboren in Philadelphia, Pennsylvania als Beverly, een zwarte Amerikaanse vrouw. Nu is hij Glenn, een zwarte Canadese transman. Hij verhuisde in 1961 van zijn geboortestad Philadelphia naar Montréal om klassieke muziek te studeren aan de McGill University (met de nadruk op Lieder, klassieke kunstliederen uit Duitsland en Frankrijk). Nadien is hij nooit meer teruggekeerd naar de Verenigde Staten, het kalmere Canada past beter bij hem. Na zijn studie voelde hij zich geroepen om muziek te schrijven die invloeden van de talloze muziekculturen waar hij van was gaan houden, zou verweven. Succes bleef lange tijd uit, dus in de tussentijd verdiende hij zijn geld met het componeren van musicals, opera en kindermuziek voor het Canadese Sesamstraat. Ook was hij jarenlang als ‘Beverly’ een vaste gast in een kinderprogramma.

Dit titelloze debuutalbum onder de naam Beverly Glenn​-​Copeland bestaat uit acht wonderschone nummers, waarop Glenn-Copeland een schitterend amalgaam van folk, pop en jazz ten gehore brengt. Tijdgenoten als Joni Mitchell, Nick Drake, Tim Buckley of voor mijn part Terry Callier zijn nooit ver weg, maar toch bleef dit album lange tijd vrijwel onopgemerkt. Dat is eeuwig zonde, maar ik ben blij dat zijn muziek nu dan toch eindelijk wordt opgepikt, zij het vijftig jaar na dato. Ook liefhebbers van bijvoorbeeld Ryley Walker zouden hier nodig eens naar moeten luisteren.

Rock is al vaak doodverklaard, maar even zo vaak staan er weer bands op die het vuurtje toch weer opstoken. Black Country, New Road is zo'n band, hun vrienden van Black Midi eveneens. Het is misschien geen pure rock wat ze maken, maar wat het wel is laat zich niet zo gemakkelijk omschrijven. Ik houd het voorlopig maar op rock met sterke invloeden uit jazz, punk en folk, maar ik sta open voor een beter alternatief.

Hoe dan ook, For the First Time is een album dat me niet meteen van mijn sokken blies, maar dat wel bol staat van de onderhuidse spanning. Het is een buitengewoon intrigerend album gebleken met een onderscheidend geluid, waar ik in 2021 enorm veel naar geluisterd heb. Er staan slechts zes nummers op de plaat, maar die hebben wel allemaal een eigen karakter en geluid. Een instrumentaal openingsnummer, gevolgd door een sterk blok met de drie vooruitgesnelde singles Athens, France, Science Fair en Sunglasses. Het vijfde nummer, Track X, is wat mij betreft echter het prijsnummer op dit album. Een verborgen parel die met elke luisterbeurt iets meer uit zijn schulp kruipt. De knock-out volgt daarna nog kiezelhard met de knettergekke klezmerpunkuitspatting Opus.

In de jaren negentig leken ze op de lopende band gemaakt te worden: sterke platen in de smaken grunge, indie rock, alternative rock en wat dies meer zij. Ik wil niet zeggen dat je ze tegenwoordig met een zaklamp moet zoeken, maar zeldzamer zijn ze wel. Des te blijer was ik toen ik nietsvermoedend in een New Yorkse platenzaak naar dit album ging luisteren en meteen werd weggeblazen door I'm not well. Ik had geen tijd om het album verder uitgebreid te beluisteren, dus ik heb het op de gok meegenomen. Daar heb ik gelukkig geen spijt van: het is een heerlijk rockalbum, dat weliswaar zwaar leunt op de jaren-negentigrock waar ik mee opgroeide, maar wel degelijk een eigen smoel heeft. Het titelnummer, Maple summer en Pines zijn mijn favorieten, maar vooralsnog kan ik geen genoeg krijgen van het hele album. Ik ben nog niet uitgeluisterd!

De jonge honden van Black Midi maakten al ontzettend veel indruk met hun debuutalbum Schlagenheim, dat muzikaal gezien echt alle kanten op vloog. Cavalcade is wat dat betreft niet minder ambitieus, maar de accenten liggen wel wat anders. Hebben we Geordie Greep al eens eerder zo ingetogen horen zingen, om niet te zeggen croonen, als op Marlene Dietrich? Volgens mij niet. Ook de progrock krijgt op Cavalcade meer de ruimte dan op het debuut. Denk King Crimson, maar zeker ook The Mars Volta. De band klinkt bij tijd en wijlen energiek en nerveus, maar neemt ook regelmatig de tijd om rustig op te bouwen (soms allemaal in één en hetzelfde nummer). Al bij al is Cavalcade wederom een bijzondere luistertrip van nog geen drie kwartier, die fraai wordt afgesloten met albumhoogtepunt Ascending Forth.

Debbie Harry klinkt op dit album (Ghosts of download) toch een beetje als je moeder die denkt dat ze nog altijd hip en modern is. Door de dance- en latininvloeden komen de toch al niet zo sterke liedjes zeer matig uit de verf. De vertolking van "Relax" is wat mij betreft ronduit belachelijk. Dit album is dan wel uitgebracht onder de naam Blondie, maar met de rockband van weleer heeft het allemaal weinig te maken.

Heb dit album een paar weken geleden voor het eerst weer uit de kast getrokken. Was er niet zeker van of het me nog wel zou bekoren, zeker ook gezien de negatieve reacties hier, maar dat viel me reuze mee. De muziek is prima in orde: metal in de stijl van tijdgenoten Suicidal Tendencies, met fijne solo's en grappige skits tussendoor. Verder eist Ice T natuurlijk alle aandacht op en dat gaat hem goed af. De rapper geeft, zoals gebruikelijk, een scherpe blik op de (Amerikaanse) samenleving, uiteraard met een knipoog en een flinke dosis sarcasme. Het resultaat is misschien niet hoogstaand, maar wel uiterst amusant en moeilijk te weerstaan. Althans, voor mij dan.

Bijzonder mooie registratie van een soloconcert van de Amerikaanse saxofonist Branford Marsalis in Grace Cathedral in San Francisco. In deze kerk heeft de grote Duke Ellington decennia's eerder ook al eens opnames gemaakt. Ik ken niet veel solosaxplaten, maar deze bevalt me enorm goed, vooral met een koptelefoon op! Ik zal hem eerst nog eens wat vaker beluisteren, voordat ik er een oordeel aan hang en favoriete nummers aanwijs.